Skąd moda na samodzielne zasypianie?

[fiamma75]

Rozumiem, że uczy się tego starszaka, ale półroczne dziecko?
Spotykam się z tym coraz częściej

[kukulka11]

z wygody rodziców?
z przekonania ze do samodzielności trzeba uczyć od urodzenia?

do kukulki

[fiamma75]

i to niestety przyklady z "naszego" forum

[kukulka11]

domyśliłam się nawet kto (choc nie zaglądałam, bo jak mnie forum wessie, to
już koniec, poczekam jeszcze kilka dni)

wcale nie zgadniesz

[fiamma75]

i to nawet 2 osoby, w tym jedna w wersji godzinnego płaczu ((
Ja i J (jak się odezwie), i pewnie Ty (jak się odezwiesz), znowu
wyjedziemy za nawiedzone

[kukulka11]

masz pw

[nisar]

Czasem niestety konieczność. Nie każda mama ma perspektywę tego, że
na pewno przez następne x miesięcy będzie przy każdym zasypianiu
swojego dziecka. Czasami trzeba wrócić do pracy chociażby, czasami
na studia itd. I wtedy łatwiej jest, jeśli dziecko umie zasnąć bez
cycusia (bo ukołysać na rączkach może każdy), bo wtedy nie czuje się
opuszczone podwójnie (i przez mamę, która gdzieś sobie poszła i
przez cycusia, bez którego nie umie zasnąć).

[kukulka11]

moje piersiowe dziecko w wieku pół roku doskonale sobei zdawało sprawę, z etata
czy dziadek ccycusia nie da i zasypiało u nich po prostu na rękach. cycusia
żądało tylko ode mnie. Dzieci sa bardziej cwane niz nam sie wydaje.

[nisar]

A moje niestety nie. Oczekiwało cyca i koniec balu. Do tego stopnia,
że jak raz w tygodniu zostaje z tatą a ja jadę do pracy, to wypija
moje ściągnięte mleko, po czym beka, wygląda jak by zaraz miał
pęknąć, a ze smutną minką szuka mamy i cycusia. I co z takim zrobić?

[fiamma75]

moje dziecko zawsze było trudne do zasypiania (pewnie ma to po
mamie), ale podczas mojej nieobecnoći (a wrocilam do pracy jak miala
5 mies.) zasypialo w ramionach niani, taty czy babci. Oczywiscie jak
bylam na horyzoncie, to taki numer nie mial zadnych szans.

[jola_ep]

> Rozumiem, że uczy się tego starszaka, ale półroczne dziecko?

Półroczne to już w zasadzie za późno Tzn. ma wyrobione nieprawidłowe nawyki i -uwaga- DLA JEGO DOBRA należy jak najszybciej je przywrócić. Uczyć samodzielnego zasypiania należy najlepiej od pierwszych chwil życia. Zasypianie przy piersi jest absolutnie przeciwskazane, bo jak dziecko obudzi się w nocy i nie będzie przy nim piersi (czyli będą inne warunki, niż w czasie jego zasypiania), to przeżyje szok. Szkoda dziecka

Jak dziecka nie nauczymy samo zasypiać, to będziemy mieli na sumieniu jego poźniejsze kłopty ze snem.

Jeśli takie poglądy głosi ktoś, kto jest prof. specjalistą od spraw snu, wydaje książkę trafiającą do tzw. przeciętnego czytelnika, podpiera się nauką, wiedzą i doświadczeniem, to dlaczego mu nie uwierzyć? Szczególnie, że oferuje coś, o czym marzą mamy malutkich dzieci: przespaną noc.
Dla nich płacz dziecka, które uczą samodzielnego zasypiania też bywa dramatem, ale muszą to przeżyć, nie tylko dla swojego dobra - mogą przecież pocieszać się tym, że czynią to dla dobra swojego dziecka...

Tak w skrócie.

Osobiście nie jestem w stanie zaakceptować uczenia dzieci samodzielnego zasypiania jeśli wiąże się to z rozpaczą i dramatem dzieci.


Pozdrawiam
Jola

[canelonki]

z prawa matki do chwili odpoczynku wieczorem.
Nie każda musi spędzać całą dobę trzymając cycka w buzi dziecka,
niektóre mają też inne zajęcia, pracują, uczą się, potrzebują chwili
wytchnienia czy też chwili z mężem BEZ dziecka.
Dziecko musi wiedzieć że jest czas razem, kiedy mama zajmuje się
tylko nim, robią coś we dwoje/ troje, a potem jest czas spania -
kiedy rodzice niekoniecznie muszą już też się kłaść.
Naturalne jest że każdy ma swoje łóżko.
Moja córka spała z nami około roku i uważam że to zdecydowanie był
błąd że nie nauczylismy jej samodzielnego zasypiania wcześniej, im
dalej tym bardziej opornie.

[kukulka11]

jak się dziecko wsadzi do chusty, to ono samo sobie cycka trzyma, a i mama w
domku odpocznie i zrobi co trza z domowych zajęć.
a tak poza tym - mój od zawsze zasypia przy piersi, miwea okresy świetnego snu
w łózku (zasypia przy piersi, odkłądam i spi) albo snu paskudnego - do dzis nei
zapomnę wigilii 2007, masakra, spał non stop na mnie.
okresy spania na mamie trzeba przeczekac - dzieć nabier apoczucia
bezpieczenstwa i potem lepiej spi sam.
dla przykladu - moj 14 mies zasypia od zawsze przy piersi, ale teraz juz sam,
bez uczenia na sile doszedł do tego, ze czasem possie, naje się, lezy, lezy, jak
tak polezy na kolanach, odkladam go i dalej lezy sobie sam, po czym po 2
minutach zasypia.

ja tam uwazam, ze dziecko samo wie, kiedy w czym sie usamodzielnic

[makurokurosek]

jak się dziecko wsadzi do chusty, to ono samo sobie cycka trzyma, a i mama w
> domku odpocznie i zrobi co trza z domowych zajęć.
> a tak poza tym - mój od zawsze zasypia przy piersi, miwea okresy świetnego sn
> u
> w łózku (zasypia przy piersi, odkłądam i spi) albo snu paskudnego - do dzis ne
> i

Nie każdy ma tak mocny kręgosłup, i nie każdy jest tak silny by móc cały dzień
mieć dziecko na rękach, czy w chuście. Po drugie jak dla mnie dziecko powinno
uczyć sie od maleńkości rozdzielania pewnych rzeczy czas na jedzenie jest czasem
na jedzenie i w tym czasie nie bawimy się, tak samo czas na spanie jest czasem
snu i w tym czasie nie jemy.

[kukulka11]

chusta rozklada obciazenie rownomiernie ikregoslup wcale nie boli

[makurokurosek]

Mam 30 lat i w obecnej chwili czekam na przyjęcie na oddział dzienny na
rehabilitację, pomimo iz nigdy nie dźwigałam ciężarów mam początki zwyrodnienia
zarówno odcinka szyjnego kręgosłupa jak i lędźwiowego. Nie każdy może dźwigać,
nie każdy też ma ochotę na takie dźwiganie

[kukulka11]

ale jesli ktoś moze, to dlaczego tej mozliwości nie wykorzystać dla dobra dziecka?

[makurokurosek]

Po pierwsze może niech każdy sam ocenia co może, czego nie. Po drugie niech
każdy sam ocenia co chce, a czego nie chcę. Po trzecie można bawić sie z
dzieckiem, przytulać, tarzać, wygłupiać bez konieczności noszenia go.
Nie jestem przeciwniczka noszenia dziecka, wczesnej nauki samodzielnego
usypiania czy długoterminowego usypiania dziecka, uważam że każdy sam powinien
zdecydować w jaki sposób wychowywać dziecko. Najgorsze jest gdy ktoś pod presją
innych, decyduje się na wykonywanie rzeczy do których nie jest przekonany,
wówczas najłatwiej i najszybciej traci się kontakt z dzieckiem.

[moofka]

Po drugie jak dla mnie dziecko powinno
> uczyć sie od maleńkości rozdzielania pewnych rzeczy czas na jedzenie jest czase
> m
> na jedzenie i w tym czasie nie bawimy się, tak samo czas na spanie jest czasem
> snu i w tym czasie nie jemy.

w przypadku niemowlecia tak samo uzasadnione i celowe jak nauka tego, ze
zalatwiamy sie wylacznie w toalecie przy zamknietych drzwiach a do oliwek
uzywamy specjalnej lyzeczki
ale w twojej odpowiedzi widze odpowiedz na pytanie autorki watku skad sie bierze
z kompletnej nieznajomosci fizjologii i psychologii niemowlat i malych dzieci

[kukulka11]

moofka napisała:

>
> ale w twojej odpowiedzi widze odpowiedz na pytanie autorki watku skad sie bierz
> e
> z kompletnej nieznajomosci fizjologii i psychologii niemowlat i malych dzieci

racja, strzał w dziesiątkę

[monicus]

nie zgadzam sie z tym. moj syn starszy mial meeega problemy z zsaypianiem, a jak
zasnal to jesli po przebudzeniu przychodzil np tata to darl sie jakby go
przypalali ogniem. ale ja swietnie pamietam siebie z dziecinstwa i cierpliwie
pomagalam mu w usypianiu, a potem maz, kiedy mlody do tego dorosl. teraz ma 3,5
roku i widze, ze jest w stanie zasnac samodzielnie. towarzyszymy mu przy tym, bo
w tym samym czasie usypia mlodszy, ale z cala pewnoscia potrafi juz spokojnie
usnac sam i wie po co jest w lozku.
a w ogole to widze, ze to co wlozysz w dziecko w ciagu dnia odda ci z nawiazka
wieczorem i w nocy. tzn. ze jesli poswiecam im czas, nosze itd. to mam spokojne
zasypianie i spokojna noc. ale kiedy pojawiaja sie moi pomocnicy - babcia,
dziadek np. to juz jest gorzej
ale rozumiem, ze nie kazdy ma taki luksus jak my i rzeczywiscie jesli sie
dziecko nauczy, ze nie zawsze jest mama to potem mu bedzie latwiej.

[kejzi-mejzi]

> a w ogole to widze, ze to co wlozysz w dziecko w ciagu dnia odda ci z nawiazka
> wieczorem i w nocy. tzn. ze jesli poswiecam im czas, nosze itd. to mam spokojne
> zasypianie i spokojna noc.

Święta prawda.

[yvonnek2]

Z desperacji.
Moj syn byl tak uzalezniony od cyca, ze ostatecznie nawet w wozku nie mogl
zasnac, wiec ja na spacerze w zimie musialam szybko cyca wyciagac - Possal 2
razy i spal.
Bylo to dla mnie na tyle meczace, ze NIKT, absolutnie nikt nie byl w stanie go
uspic oprocz mnie.
Na szczescie corka jest inna i potrafi sama zasnac. Co nie znaczy ze nie zdarza
jej sie zasnac przy piciu

[kukulka11]

to, z ekazdey ma swoje lozko to jest cywilizacyjne, nowoczesne, a nei naturalne
naturalne to jets to, ze dziecko lgnie do matki, ot wystarczy popatrezc jak
zasypiaja mlode zwierzęta czy dzieci indiańskie czy afrykańskie - w
niemowlęctwie i wczesnym dziecicnstwie - przy mamie
polecam Alice Miller: Gdy runa mury milczenia.

[canelonki]

dla mnie naturalne jest prawo każdego do wyspania się, zarówno moje
jak i dziecka, ktore zdecydowanie lepiej spi zasnąwszy samodzielnie
we własnym łóżku bez rozpraszaczy.

Co do samodzielnego sięgania dziecka z chusty do cyca powiem tak -
dziecko musi mieć jakieś przerwy w jedzeniu to po pierwsze, po
drugie nie jestem za robieniem za smoczek, pierś to jedzenie,
smoczek to smoczek Raz jemy, raz robimy co innego, w przypadku
półrocznego dziecka nie wyobrażam sobie robienia za całodobową
jadłodalnie plus smoczek.
Matka ma prawo do odetchnięcia chwilkę BEZ dziecka uwieszonego na
cycu jeśli tego potrzebuje.

[kukulka11]

ale nie ma prawa do zostawiania godzinami ryczącego dziecka w łóżeczku
naturalne to nie jest coś, co jest naturalne DLA KOGOŚ. definicja słownikowa
"naturalny" - «właściwy naturze, przyrodzie, zgodny z jej prawami»
sjp.pwn.pl/lista.php?co=naturalny , a w zgodzie z przyroda jest bycie
młodych przy matce (u ssaków)

[canelonki]

a kto mówi o zostawianiu ryczącego dziecka godzinami w łóżeczku.
dziecko będzie protestować bardzo jeśli było przyzwyczajone do
innego usypiania, ale da się sprawę załatwić inaczej niż
zostawieniem zapłakanego samego w pokoju.
Jeśli dziecko przyzwyczajasz od nowości idzie o wiele łatwiej

[kukulka11]

aha, a czemu dziecko MUSI miec przerwy w jedzeniu? bo mama tak chce?
piers to nei tylko jedzenie - to masaz na ząbkowanie, poczucie bezpieczęństwa,
środek uspokajajacy, środek nasenny i wiele, wiele innych czynników

[canelonki]

przerwy w jedzeniu są zdrowe. Półroczniak to nie noworodek, nie
trzeba go karmić non stop. Pierś i matka to nie smoczek. Matka to
osobna istota która tez może coś chcieć. Dla mnie pierś to nie
środek nasenny, zasnąć dziecko umie i bez niej, chyba że tak je
przyzwyczaisz.
Do jakiego wieku zaleciłabyś uciszanie/uspokajanie/ usypiania/
łagodzenie wszystkich smutków piersią?

[kukulka11]

do tąd, dokąd dziecko samo z tego nie zrezygnuje, nie dojrzeje do tego.
ja tam karmie do tej [pory, ile mały chce i jakoś nie czuję, zę moje potrzeby
sa przez niego tłamszone

[monicus]

mam tak samo. chce to sobie cyca - nawet co pare minut (ma prawie rok). w nocy
ile chce, a sie jedna strona zmeczy to dostaje druga, a jak obie to sie klade na
wznak i wcale nie ma lamentu. w zwiazku z tym ze ma cyca kiedy chce nie ciagnie
smoka ani kciuka. nie czuje w zwiazku z tym obciazenia.

[jakw]

canelonki napisała:

> Do jakiego wieku zaleciłabyś uciszanie/uspokajanie/ usypiania/
> łagodzenie wszystkich smutków piersią?
A od jakiego wieku uważasz to za niedopuszczalne? I czy potrafisz to
uzasadnić?

[canelonki]

najpierw poprosze o odpowiedź

[basiak36]

Co do samodzielnego sięgania dziecka z chusty do cyca powiem tak -
> dziecko musi mieć jakieś przerwy w jedzeniu to po pierwsze, po
> drugie nie jestem za robieniem za smoczek, pierś to jedzenie,
> smoczek to smoczek

Piers ma rowniez sluzyc jako smoczek. Po to zostala stworzona, aby sluzyc jako
jedzenie i jako ukojenie bolu, uspokojenie dla malucha. Dlatego pokarm ludzki
jest skonstruowany inaczej niz np u krow, tak aby maluch mogl ssac bardzo czesto
i przy tym nie miec problemow z trawieniem. W brzuchu mamy dziecko tez dostawalo
jedzenie non stop przez pepowine i nikt na szczescie w to nie ingerowal.

Raz jemy, raz robimy co innego, w przypadku
> półrocznego dziecka nie wyobrażam sobie robienia za całodobową
> jadłodalnie plus smoczek.

Pewnie ze mozna sobie nie wyobrazac. Albo mozna sprobowac przynajmniej zrozumiec
czym dla dziecka jest pojawienie sie na swiecie i jak bardzo porzebuje ssania i
bliskosci mamy. Z czasem w miare jak poznaje swiat i usamodzielnia sie,
potrzebuje tego coraz mniej. W sumie dzieci potrzebuja nas krotko, moj 6 latek
juz nie wisi przy mnie, caly dzien jest w szkole.
I moje prawa nie sa mniej wazne od praw dziecka. Trzeba tylko znalezc jakis
kompromis.

[canelonki]

No cóż, moje dziecko miało większość potrzeb zapewnionych a nie
odbyło się to za pomocą wiszenia na piersi 24 h na dobę.
Jasne, nosiłam, przytulałam, było przy mnie. Ale ja też miałam czas
się wykapać, zająć sobą, domem, czymkolwiek. Odpocząć.
Nadmierną potrzebę ssania zaspokajało ssaniem smoczka, bardzo
przydatnej rzeczy moim zdaniem. To że unikałam kilkugodzinnych
wiszeń na piersi nie uważam za zaniedbywanie potrzeb dziecka.
to jest dla mnie kompromis

[kukulka11]

a co to jest "nadmierna" potrezba ssania? po czym poznajesz, ze jest nadmierna?
JAK ROZUMIEM SMOCZEK - SUBSTYTUT jest lepszy od piersi? to może zalatw sobie
substytut męza i zasypiaj z pluszowym misiem?

[canelonki]

nie piszę że jest lepszy czy gorszy, jest po prostu kolejną opcją, z
której można skorzystać. Dla mnie akurt był opcją przydatną i nie
rozumiem co w niej niedobrego. Ponadto rytm jedzenie-aktywność-
spanie jest dla dziecka ważny, przynajmniej wg mnie.
Nie widzę potrzeby trzymania dziecka przy piersi 24 h na dobę, moje
dziecko jakoś pomimo wiszenia całymi dniami na cycu potrzeby
emocjonalne miało zaspokojone,podziwiało świat z różnych perspektyw,
miało kiedy spać spokojnie, bawić się, a czas na jedzenie był czasem
na jedzenie.
Nadmierną potrzebą ssania jest dla mnie międlenie piersi bez celu,
kiedy dziecko musi mieć pierś w buzi 24 h na dobę, nieważne czy je
czy spi czy się bawi.

[kaixa]

Wiesz, nie kazde dziecko akceptuje smoczek - na przyklad moja mala spryciula
nigdy nie dala sie na smoczek nabrac, plula nim dalej niz widziala. Poza tym
byla niesamowitym wrazliwcem, bardzo zle znoszacym rozlake i to od pierwszego
dnia po urodzeniu. Dlatego przez dlugi czas musialam wlasne potrzeby poniekad
odlozyc na bok. Bywalo ciezko, ale z rozrzewnieniem wspominam ten czas. Za to
teraz (2 lata) Mala wyrosla na smiala, bardzo samodzielna i zadziwiajaco latwa w
obsludze panne. Jest bardzo rozsadna, dzieki czemu nie wiemy z mezem, co to
wrzaski, rzucanie sie na ziemie, grymaszenie przy jedzeniu itp. itd., choc wielu
rodzicow rowiesnikow boryka sie aktualnie ze sporymi problemami emocjonalnymi u
swoich dzieci. I tak sobie mysle, czy tak pozytywnego rozwoju nie zawdzieczam
wlasnie bezwarunkowemu spelnianiu potrzeb mojego dziecka, w tym potrzeby
bliskosci, ssania na zadanie czegos innego, niz kawalek plastiku, wspolnego
spania. I zadowolona jestem, ze nie uleglam naciskom otoczenia, bowiem tu, gdzie
mieszkam, spelnianie potrzeb dziecka uwazane jest za tryumf malego manipulatora
nad rodzicem, ktory wszak ma przede wszystkim byc pracownikiem, konsumentem i
podatnikiem, a wiec co rano musi wstawac usmiechniety i biec spelniac swoje
powinnosci wzgledem spoleczenstwa, a nie lezec w lozku z niemowleciem uwieszonym
u piersi...
Pozdrawiam,
Kasia

[jola_ep]

> błąd że nie nauczylismy jej samodzielnego zasypiania wcześniej, im
> dalej tym bardziej opornie.

Mój synek przez pierwsze 8 miesięcy spał osobno w łóżeczku. Noce przesypiał od 3-4 miesiąca życia. A potem mu się odkręciło i jakoś nie potrafił zrozumieć, czemu ma leżeć sam. No przecież mu tłumaczyłam, że mama musi mieć czas tylko dla taty, ale jakoś zrozumieć nie chciał

Machnęłam ręką. Wzięłam do naszego łóżka. Spał z brzegu. Ja - tak ja lubię, przy moim ukochanym facecie. A mój synek - do dziś pamiętam jak sapnął uszczęśliwiony, odwrócił się do mnie pleckami i spokojnie zasnął. Po raz pierwszy od dwóch tygodni...

Po niecałym roku dostał samodzielne, duże łóżko. Wcale nie miałam zamiaru uczyć go samodzielnego zasypiania. Tyliłam, karmiłam itp. Aż któregoś dnia szczęka mi opadła, jak wieczorem przyłapałam go snującego się do swojego pokoju. Wlazł do łóżka i spokojnie sam zasnął. I po co mu mama? Oczywiście jak zwykle w nocy zażądał parominutowego karmienia, ale to akurat w niczym mi nie przeszkadzało

Naturalne, gdy nasze całkowicie niesamodzielne maluszki śpią same? Wcale. Naturalne jest to, że śpią z nami. Rodzicami, potem może z rodzeństwem. Ludzie to stworzenia stadne Nawet moja suczka spała ze swoimi szczeniakami, choć wcale nie musiała.

Są badania wskazujące, że takie wspólne spanie jest bardzo dobre dla niemowląt. Pomyśl, że przez wspólne spanie dałaś dużo ciepła i poczucia bezpieczeństwa. O trudach matki, nieprzespanych nocach - uwierz mi - szybko zapomnisz. A to, co ofiarowałaś swojemu dziecku - pozostanie.

Pozdrawiam
Jola

[kukulka11]

ja żałuję, ze od urodzenia mały spał w łóżeczku (pierwszy miesiąc musiał byc sam
w szpitalu i sam spać w łóżeczku, matki nei mogły byc na noc), potem w domu juz
nie brąłam go do siebie, tylko karmiłam u niegoo i do łóżeczka odkłądałam. i to
był błąd, bo mały sie nauczył, ze do łózka rodziców jest brany rano, jak wstanie
i że to jest fajne miejsce na tarzanie się, wygłupianie, a nei do spania. skutek
taki, ze przy ząbkowaniu budzi sie co chwilę i nei pomaga moje branie go do
siebie, bo nie umei z emną spac, chce sie bawić, po cyzm płącze z bólu, sam też
nei moze spac przy zabkowaniu, bo go boli - błędne koło.
jesli będę mieć drugei dziekco kiedys, nauczę je jeśc na leżąco przy mnie
(Krzyś je na siedząco, tzn ja siedze, on lezy) i w kryzysowe noce spłaby z emną,
ale ja musiałabym siedzieć, on mi spac na kolanach, inaczej - nei ma szans
a dzieic spiace3 od urodzenia same potem czasem próbują nadrabiać braki, stąd
ich przychodzenie po nocach do rodziców. jak zaspokoja potrezbę bezpieczęństwa
- już tego nie potrzebuja i sie wynoszą.

[canelonki]

Potrzebę bliskości zaspokajam w dzień, noc jest do spania. Osobno w
moim rozumieniu znaczy wygodniej, nie przeszkadzamy sobie.
Moja córka od momentu gdy zaczęła sama zasypiać śpi spokojnie,
wycisza się szybciej. Ciężko było odzwyczaić ją od spania z nami,
ale udało się, bez dramatów. Wysypiam się ja, wysypia się mąż,
wysypia się dziecko. Łóżko dzielę z mężem, to nasz w pewnym sensie
azyl, potrzebuję takiego miejsca.
Jeśli marudzi w nocy przyjdę, posiedzę chwilkę i wracam do siebie.
I śpię wygodnie dalej.

W wyjątkowych sytuacjach lądowała u nas ale nie wyobrażam sobie
spania z nią non stop, noc w noc.

Naturalne piszecie....We wszystkich dziedzinach stosujecie się do
tak pojętej naturalności?

[freska.2]

A nie przyszło Ci do głowy, że Twoja potrzeba bliskości może się różnić od
potrzeb malutkiego dziecka w tym zakresie? Jak sama twierdzisz, odzwyczajanie
córki od spania przy Tobie nie było łatwe.

Zadziwiające jest, jak bardzo dbamy o swoje własne potrzeby emocjonalne -
oczekujemy od partnera bliskości wtedy, gdy jej potrzebujemy. Wymówka
typu:'Popłacz sobie sama, ja chcę mieć czas dla siebie. A tak w ogóle to
przecież nie masz powodu do płaczu. Żadna krzywda ci się nie dzieje. Nie jesteś
głodna i jest ci wygodnie. Nie marudź więc i idź spać' nie byłaby chyba zbyt
dobrze przyjęta. Oburzyłaby nas taka postawa.
Dlaczego więc przyjmujemy inne standardy, jeśli chodzi o dzieci? Jeśli dziecko
chce spać z rodzicami, to nie jest jego zachcianka, tylko realna potrzeba.

[canelonki]

Nikt nie mówi o płakaniu czy o zostawianiu płaczącego dziecka.
Z początku siedziałam przy niej, teraz woli zasypiać sama.
W swoim łóżku nie budzi się, przesypia całe noce, kiedy spała u nas
przeszkadzaliśmysobie nawzajem.
Jeśli potrzebuje zawsze z nią posiedzę, poleżę chwilkę ale
generalnie to ona lubi swoje łóżko, swój pokoik, czuje się tam
bezpiecznie, dobrze śpi.
Nawiasem mówiąc - moja córka obecnie ma 5 lat, w swoim łóżku
spędziła 4, jaka jest dla was granica od której dziecko może już
spać samodzielnie? Czy tak duże dziecko też powinno spać z rodzicami?

[kukulka11]

proponuję wynieśc się od męza do innego lozka. jak ci bedzie żle, to niech mą
przyjdzie, posiedzi i idzie z powrotem do siebie.
a potem spójrz na swoje podejscie do spania samodzielnego u dziecka.
moze z takiej perspektywy zobaczysz to inaczej.
ty potrezbujesz azylu. a dziecko nie, tak?

[midla]

dobre

[canelonki]

nie mam problemu ze spaniem samotnie być może dlatego że od zawsze
tak spałam, przeciwnie miałam problem z przyzwyczajeniem się do
spania z mężem na codzien w jednym łóżku.
Moje dziecko ma swój azyl - swój pokoj i swoje łóżko, w którym śpi
odkąd skończyła rok całe noce nie rozpraszając się, nie budząc w
nocy, wstaje wyspana i wypoczęta - a inaczej było dopóki spała u
nas. Na podstawie naszych doświadczeń uważam że dziecku dobrze robi
spanie w zaciszu swojego miejsca, posiadanie własnego spaniowego
azylu, w którym najlepiej się wycisza.

[jola_ep]

> Na podstawie naszych doświadczeń uważam że dziecku dobrze robi
> spanie w zaciszu swojego miejsca, posiadanie własnego spaniowego
> azylu, w którym najlepiej się wycisza.

Na podstawie własnego, jednostkowego doświadczenia chcesz uogólniać i wyrokować co jest najlepsze dla wszystkich dzieci?

Dzieci są różne. W dodatku na różnych etapach rozwoju mają odmienne potrzeby. Także jeśli chodzi o samodzielność.

Na początku mojej pierwszej ciąży miałam taki dziwny okres. Wiele kobiet przeżywa burze hormonalne, jedne się kłócą, inne są nerwowe, mają "zachcianki". A ja przeżywałam niezrozumiałą dla mnie potrzebę fizycznej bliskości. Nie chodzi mi tu o seks - ten był jak zawsze. Ale o przytulenie, ciepło, wtulenie w mojego ukochanego. Jak wracał z pracy - PPP (popołudniowa porcja przytulania), wieczorem - też. Wstawałam rano wcześniej, aby móc się do niego przytulić rankiem. Więcej - w nocy też musiałam do niego dotykać się chociaż nogą - przez całą noc. Myślisz, że mnie to nie męczyło? Potrafiłam spać sama (czasem, gdy miał wyjazd służbowy). Jestem głęboko przekonana, że gdyby mój mąż powiedziałby: "Daj se spokój kobieto", to przeżyłabym bez tych PPP i WPP (wieczorna porcja przytulania). Pewnie nawet wyspiałabym się lepiej, bo rano spałabym dłużej i nie budziłabym się w nocy, aby pilnować mojego "uziemnienia" do męża. Patrząc z boku - byłoby lepiej.

Ale ja zaufałam swoim potrzebom, a mój mąż mnie KOCHAŁ, choć nie rozumiał I myślę, że właśnie ten dziwny okres dał mi dużo siły, cierpliwości, pozwolił odnaleźć się później w moim macierzyństwie. Może w ten sposób tłumiłam i koiłam mój atawistyczny lęk - o to, czy dziecko będzie zdrowe?

Po trzech miesiącach mi przeszło. I nie powtórzyło się już nigdy, choć nadal kocham mojego faceta ogromnie

Moje pierwsze dziecko miało zwiększoną (w stosunku do przeciętnej) potrzebę bliskości. A ja starałam się mu ją zapewnić. Choć przekraczało to dostępne normy i przejściowo musiałam ją wziąć do naszego łóżka. Przekonałam się jednak, że dając jej siebie, zamiast "usamodzielniać" sprawiam, że tym śmielej zdobywa świat. Teraz dziewczyna od dawna woli spać sama, u siebie, jej łóżko - to jej azyl. Jest odważna, choć wrażliwa.

A moje drugiego dziecko spokojnie mogłabym nauczyć samodzielnego spania. Tylko po co? Widziałam po nim, że jest inny od siostry. Zamiast męczyć się przy nauce "samodzielności", wolałam karmić, przytulać, kołysać, śpiewać, nawet spać z nim. Pewnego dnia dorósł. Zaczął sam zasypiać. Jak miał 3 latka na propozycję przytlenia przed snem usłyszałam odpowiedź: "mama nie przeszkadzaj, nie widzisz, że zasypiam".

Z mojego doświadczenia: wszystkiego łatwo się "uczy", gdy dziecko jest na to gotowe. I tak jak dzieci w różnym wieku zaczynają chodzić, tak samo w różnym wieku są gotowe na samodzielność. Można uczyć wcześniej. Ale trzeba się liczyć z tym, że ta nauka będzie dramatyczna (poczytaj jak różne mamy "uczą" dzieci pozwalając im godzinami płakać), albo że przy okazji coś utracimy. Zbyt wczesna "nauka" chodzenia może (choć nie musi) odbić się na stanie kręgosłupa dziecka później. Zbyt wczesne "usamodzielnianie" - bo tak TRZEBA może sprawić, że takie dziecko jako osoba dorosła trudniej będzie sobie radzić ze stresem.

Pozdrawiam
Jola

[canelonki]

ze względu na to że dzieci są rózne unikałabym generalizowania że
uczenie półroczniaka samodzielnego zasypiania to koszmar,
bezduszność i w ogóle przekracza ludzkie pojęcie. Taki jest wydzwiek
pierwszego postu w tym temacie.
Można spokojnie nauczyć dziecko spać samodzielnie niezaleznie od
wieku, bez traumy i tragedii, wystarczy odrobina wiedzy w temacie.
Wielokrotnie dzieje się to z pożytkiem całej rodziny - dziecko śpi
spokojniej, rodzice wysypiają się lepiej - nie ma co tragizować.
I nie ma to żadnego wpływu z zimnym wychowem i betonowym
położnictwem.

[kukulka11]

canelonki napisała:

>
> Można spokojnie nauczyć dziecko spać samodzielnie niezaleznie od
> wieku, bez traumy i tragedii, wystarczy odrobina wiedzy w temacie.
>

noworodka też? ni9e, przepraszam, ratunku!!!!!

[canelonki]

mój noworodek widac dziwny był bo jak zasnął to było mu absolutnie
wszystko jedno gdzie, z kim, czy ktos jest obok czy nie. Spała jak
zabita i w łóżeczku i w leżaczku i na łóżku.
Rozumiem że spędzałas całą dobę śpiąc razem z noworodkiem?

[mruwa9]

a moj noworodek , kilka godzin po porodzie zaczal sie drzec i tak
darl sie przez niemal caly pierwszy rok zycia...a ja bylam po cc,
poprzypinana do rur wszelakich, personel szpitala wypial sie na
mnie, lezalam sama z nowrodkiem na sali i musialam sie nim sama
zajmowac od pierwszych godzin, choc nie potrafilam sie sama obrocic
na drugi bok w lozku. I o czym to swiadczy?

[canelonki]

współczuję ale to że Twoje dziecko trudno by było nauczyć
samodzielnego spania nie oznacza że kazdy kto stawia na łóżeczko i
spanie osobno jest nieodpowiedzialnym rodzicem niezaspokajającym
potrzeb dziecka. No kaman, to chyba jasne...

[gfizyk]

A przewidujesz wogóle brak nauki zasypiania dziecka przez rodziców.
Widzę, że nie dopuszczasz nawet możliwości, że dziecko może SAMO
dorosnąć do samodzielnego spania. Rodzice nie muszą ingerować.
Ja nie uważam, że rodzic jest nieodpowiedzialny. Rodzic nie zawsze
nawet posiada wiedzę, że NIE ZASPOKAJA PODSTAWOWYCH POTRZEB DZIECKA.
W zasadzie media skupione są na promowaniu "usamodzielniania
dziecka". jest to na rękę rodzicom, bo wiąże się z ich większą
swobodą. Niestety pisanie, że potrzeba usamodzielniania się dziecka
jest większa od potrzeby bliskości z rodzicami jest totalną bzdurą.
Mam prawo mieć takie zdanie.

[canelonki]

Ja jestem od pokazywania dziecku świata, kolejnych kroków,
pokazywania co może byc fajnego dalej. Nie zostawiam małego dziecka z
decyzjami które je przerastają, 2-3 latek wybiera sobie kolor
rajstopek które załozy bo to jest decyzja na miarę jego wieku.
Większymi może łatwo poczuć się przytloczony, nie ogarniać ich. Ja
nie zmuszam, pokazuje jak można inaczej, jesli widzę gwałtowny
protest daję spokój na jakiś czas. A po jakims czasie znowu proponuje
inne rozwiązanie licząc na to że dziecko dorosło.

Cieszy mnie szalenie samodzielnośc mojego dziecka jasne że z
wygodnictwa, to przeciez oczywiste
Ciebie zdaje się kwestia samodzielności dzieci nieco przeraża...
A to co piszesz o mediach to juz w ogóle inna bajka, poprosze
przykłady

[jola_ep]

> Ja jestem od pokazywania dziecku świata, kolejnych kroków,
> pokazywania co może byc fajnego dalej.

A co fajnego jest w samodzielnym zasypianiu niemowlaka? (dla niemowlaka oczywiście).

> Nie zostawiam małego dziecka z
> decyzjami które je przerastają

Fakt, to dorosły decyduje jakie potrzeby dziecka zaspokoi. Wypadałoby jednak posiadać odrobinkę wiedzy i nauczyć się odczytywać sygnały płynące od swojego dziecka.

> Ciebie zdaje się kwestia samodzielności dzieci nieco przeraża...

A mnie nie. Moje są bardzo samodzielne. Co dziwne - ta starsza, która bardzo długo nie potrafiła sama zasnąć, przyklejona, przylepiona niesamowicie do mnie, czerpiąca pełnymi garściami z mojej bliskości (a umiała się tego domagać, oj umiała...) teraz jest bardzo samodzielna
W dodatku mój samodzielnie zasypiający synek (nie jako niemowlę, ale gdzieś od 18 miesiąca życia), który nie domagał się w kółko mojej obecności (mogłam wyjść z domu bez problemu, wyjechać nawet - byleby był z kimś mu bliskim) jest dużo mniej samodzielny od swojej starszej siostry (prównując z okresem, gdy była w jego wieku).

Mam wrażenie, że patrzę z nieco dłuższej perspektywy niz Ty

Pozdrawiam
Jola

[canelonki]

Patrzę z całkiem długiego już okresu po nauce samodzielnego
zasypiania, ładnych kilka lat minęło i wiem że to była dobra decyzja.
Dla mojej córki samodzielne zasypianie było krokiem do przodu i czymś
fajnym - własne łóżko z baldachimem, fajna pościel, to wszystko
bardzo jej się podobało, było czymś atrakcyjnym. Zbiegło się z faktem
otrzymania własnego pokoju więc generalnie atmosfera zmian i
entuzjazmu temu towarzyszyła. Miała niecały rok.
I nie pisz o nieodbieraniu sygnałów płynących od dziecka bo
najwyrazniej są tez dzieci które bezproblemowo akceptują taką zmianę.
Lub nie muszą akceptować jej bo nie znają innej sytuacji niż
zasypianie we własnym łóżku - i jeśli dziecko nie płacze a rodzicom
to pasuje to jest wg mnie jak najbardziej ok. Płaczącego i
rozpaczającego w łóżeczku dziecka nie zostawiałabym żeby zasypiało
samodzielnie - napiszę po raz setny .

Myślę że samodzielność, otwartość, odwaga to akurat zalezy od
indywidualnych cech osobowości nie od tego czy dziecko spi w naszym
łóżku.

[gfizyk]

Cyt:
"Ciebie zdaje się kwestia samodzielności dzieci nieco przeraża..."

Błąd - nie przeraża mnie samodzielność MOICH dzieci (nie jednego
dziecka). Cieszę się jak widzę jak dorasta do samodzielności i w
związku z tym się usamodzielnia.

Jedyne co mnie przeraża to techniki nauli samodzielnego zasypiania
opisane w książkach typu "Każde dziecko..", czy "Uśnij wreszcie..."
Dla mnie nie jest to nauka - a bardziej tersowanie dziecka. Ale
cóż ...

Cyt:
" to co piszesz o mediach to juz w ogóle inna bajka, poprosze
zykłady "

Hmm?
Przecież napisałaś wyraźnie, że logiczne argumenty (ale z naszej
strony) dla ciebie nie są wiarygodne.

Przecież napisałaś, że nie masz zamiaru czytać linków, które
prowadzą do miejsc, które możesz sama "wygooglować"

Więc czego oczekujesz? Wrzuć w google - to sama znajdziesz,
NIe podważysz faktu popularności w/w ksiażek. To tez o czymś
świadczy.

[canelonki]

Wczytaj sie odrobinę, napisałam że te metody wystarczy zmodyfikowac i
dopasowac do własnego dziecka i może obyć się bez łez i tragedii. W
przypadku mojego dziecka nie zdałyby egzaminu ksiązkowe metody,
zmodyfikowane nieco - odniosły skutek.
Byc może w przypadku innego dziecka udałoby się bez modyfikacji i tez
bez łez,kazde dziecko inaczej reaguje.

Mówisz o popularności książek?
Cóż, nie każdy musi spać z dzieckiem przez pół jego dziecinstwa,
karmić piersią do oporu - na tym rodzicielstwo na szczęście się nie
opiera ani nie to jest wyznacznikiem dobrego rodzicielstwa, mam
nadzieje że zdajesz sobie z tego sprawę, jeśli nie to zastanawiam sie
co zrobisz za kilka lat kiedy najmłodsze z Twoich dzieci przestanie
tego potrzebować. Na czym oprzesz swoje rodzicielstwo?

[gfizyk]

Powiedz, dlaczego przekonujesz innych, że metody inne niż twoje są
do bani?
Twoja "zmodyfikowana ksiażkowa metoda" podziałała. Gratuluję. Udało
Wam się.
Ale ja nie mam zamiaru jej stosować, bo mam inne przekonania.

Dlaczego w związku z tym sugerujesz, że jak moje dzieci wyrosną z
wieku potrzeby "ssasnia i ze mną spania" to nie będę wiedział na
czym oprzeć swoje rodzicielstwo. Na jakiej podstawie oceniasz mnie i
innych, ze dla nas wyznacznikiem dobreo rodzicielstwa jest karmienie
do oporu i spanie przez pół dzieciństwa?

Wydaje mi się, że spotkałaś się z naszej strony z tolerancją i miłym
przyjęciem, ale poczytaj siebie i pokaż GDZIE JESTEŚ TOLERANCYJNA
względem nas? Twoje postu świadczą o Twoim fanatycznym zapatrzeniu w
siebie i w swoje "najlepsze" metody. Już ci ktoś napisał - WIĘCEJ
POKORY.
Przekonuję się, że twoje posty nic do tematu nie wnoszą i już nic
chyba nie wniosą.
Sama napisałaś:
CYt:
"Byc może w przypadku innego dziecka udałoby się bez modyfikacji i
tez bez łez,kazde dziecko inaczej reaguje."

Czyli bierzesz pod uwagę rozwiązania książkowe + modyfikacje. Bo ci
to na rękę. Ale są dzieci do której tej książki NIE DA SIĘ
zastosować. Pewnie to też byś zaakceptowała. Ale masz problem z
zaakceptowaniem czegoś takiego, że NIEKTÓRE DZIECI NIE MUSZĄ
STOSOWAĆ TAKICH METOD. Bo ich rodzice nie chcą. I to jest dla ciebie
trudne.
Ale to juz twój problem.
Żegnaj.
CIAO

[kukulka11]

noworodek zazwyczaj ma twardy sen. jak nie musial, to nie spal ze mna. zreszta
on jako noworodek musial byc sam w szpitalu przez 3 tyg, wiec chocbym chciala, z
noworodkiem nie spalam

[canelonki]

no to jak się ma do tego post o tym że noworodek nie może spać sam
bez krzywdy dla swej psychiki?

[kukulka11]

usypiać sam, nie spać

[kukulka11]

a w tym pytaniu mialam na mysli odkladanie przytomnego najedzonego noworodka,
zeby zasnal sam. nie odlozenie go spiacego, tylko nauczenie zasypiania
samodzielnie. tego, smiem twierdzic, nie da sie z realizowac z noworodkiem bez
emocjonalnej szkody dla tegoż

[canelonki]

a co złego w odłożeniu zmęczonego najedzonego dziecka żeby zasnęło
kiedy jest pora snu?
I jaka w tym szkoda dla dziecka?
W przypadku płaczu - nie odłożyłabym, ale jeśli dziecko jest spokojne
i niemalże na granicy snu (a tak to chyba z reguły bywa z najedzonymi
noworodkami) to jaki w tym problem?

[fizula]

> W przypadku płaczu - nie odłożyłabym, ale jeśli dziecko jest
spokojne
> i niemalże na granicy snu (a tak to chyba z reguły bywa z
najedzonymi
> noworodkami) to jaki w tym problem?

To Ty uczyłaś już samodzielności w usypianiu noworodka?
Powiem Ci, dlaczego wydaje mi się to tak absurdalne: bo dziecko w
tym wieku nie ma wcale potrzeby samodzielności. Ma za to olbrzymią
potrzebę bliskości, wręcz kontynuowania tej jedności z mamą, którą
miało podczas zamiesziwania brzucha. Druga istotna sprawa to taka,
że maluch w tym wieku potrzebuje zasypiać (zazwyczaj) podczas
ssania, ponieważ w ten sposób jest w dużej mierze chroniony przed
zespołem SIDS nagłej śmierci łóżeczkowej (czynniki zmniejszające
ryzyko to: 1. mleko mamy; 2.zasypianie podczas ssania);
Zauważmy, że moda na samodzielne zasypianie ugruntowała się w
czasach, kiedy o karmieniu piersią wygadywano największe bzdury,
królowały rady, dzięki którym kobiety w szybkim tempie kończyły
laktację.

> a co złego w odłożeniu zmęczonego najedzonego dziecka żeby zasnęło
> kiedy jest pora snu?


Złe jest tu niezrozumienie psychiki tak małego dziecka i narzucanie
mu oczekiwań nieadekwatnych do jego wieku. A małe dziecko zwyczajnie
boi się być odłączone od matki w tym wieku, nie rozumie ani pojęcia
czasu (że mama przyjdzie szybko,za minutkę) ani przestrzeni (że mama
jest blisko, za ścianą). Żeby zacząć uczyć się, że jak mama zniknie
za ścianą, to nie znikła na zawsze potrzebuje około 9-10 miesięcy-
tak mówi bardzo sucho psychologia (patrz: teoria Piageta). A więc
takie oczekiwanie, że dziecko ma umieć samodzielnie sobie z czymś
radzić jest NIEADEKWATNE dla wieku niemowlęcego. Bo dla tego wieku
adekwatne jest zaakceptowanie potrzeby bliskości dziecka i jego
bezradności, właśnie niesamodzielności. Samodzielność owszem zaczyna
się rozwijać bliżej wieku poniemowlęcego, ale też nie dzieje się to
błyskawicznie: niektóre rzeczy łatwiej przychodzą jednym
dzieciom,innym trudniej. Jest takie coś jak INDYWIDUALNOŚĆ- dlatego
nie podamy Ci, Canelonki, żadnego sztywnego wieku,kiedy dziecko
powinno już samo zasypiać. Bo nie ma takiego wieku. To, że mój
średni synio bez żadnego uczenia zaczął samodzielnie zasypiać w
swoim łóżeczku i pokoju około 3 lat, to nie znaczy dla mnie, że jego
siostry też tak muszą. Bo są zupełnie inne.

> I jaka w tym szkoda dla dziecka?

Jest w tym ogromna szkoda: niezaspokojenie najważniejszej potrzeby w
tym wieku (na równi z fizjologicznymi)- potrzeby bliskości. Ta
potrzeba przestaje być tak dominująca bardzo powoooooooli właśnie
dopiero po 18 miesiącach (ale to zależy, czy była frustrowana- jeśli
tak, to pozostaje o wiele dłużej dominująca: nie słyszałaś o
zerówkowiczach którzy nie mogą się rozstać ze swoją mamą???) Ale to
Ci zerówkowicze mają taki lęk przed rozstaniem, przed utratą tej
bliskości, którzy byli odrywani,uczeni samodzielności wtedy,kiedy
nie byli na to kompletnie gotowi.
Ucząc od najwcześniejszych miesięcy obywania się bez zaspokajania
swoich potrzeb, wychowujemy człowieka,który nie zna siebie i nie
akceptuje siebie w tej akurat dziedzinie (nie wiedząc o tym-
ponieważ jest to wypierane na tak wczesnymetapie rozwoju,że jest to
nieuświadomione).

>Skąd moda na samodzielne zasypianie?

Niech się nikt nie obrazi za taką moją diagnozę, ale ta moda wynika
też czasem z pewnej pyszałkowatości rodziców. I piszę to na
podstawie własnego doświadczenia, a więc też moich błędów. "Moje
dziecko już pięknie samodzielnie zasypia", "moje dziecko ładnie
korzysta już z nocniczka"- miło się pochwalić. I wypychamy nasze
dzieci w tą samodzielność niekiedy nawet wtedy, kiedy nie są na to
jeszcze gotowe. Można się dzięki temu pochwalić rodzicom, koleżance
itd.
Ale dziecku to nie służy. Może widać towyraźniej np. w rozwoju
ruchowym. Mamy znajomych, którzy sami zaczęli stawiać synka zanim
sam zaczął się podnosić do stania. Efekt był taki,że wcale nie
nauczył się raczkować, że umiejąc już całkiem sprawnie chodzić nie
umiał się podnieść, kiedy się przewrócił. Że chodził bardzo sztywno
i był dosyć nieporadny jak na swój wiek pomimo, że umiał TAK
WCZEŚNIE chodzić.

[kukulka11]

fizula, mozesz uzupelnic info o zmniejszaniu ryzyka smierci lozeczkowej przez
zasypianie przy ssaniu i przez mleko mamy? pierwsze slysze, a to coiekawe. z
czego wynika taka teoria?
i jeszcze jedna prosba - co mowi psychologia o odkladaniu do lozeczka dziecka
juzn spiacego, ktore przy piersi zasnelo? czy to ma sens?
oczywiscie zakladam sytuacje taka, ze odlozone tak dziecko spi te 2 czy 3h (w
przypadku noworodka) i nie budzi sie z rykiem po 5 minutach, ze nie ma mamy

[fizula]

> fizula, mozesz uzupelnic info o zmniejszaniu ryzyka smierci
lozeczkowej przez
> zasypianie przy ssaniu i przez mleko mamy? pierwsze slysze, a to
coiekawe. z
> czego wynika taka teoria?

To nie jest teoria, a badanie korelacyjne. Wykryto korelację, że
bodajże 3-krotnie częściej dzieci karmione sztucznie zapadały na
SIDS od tych karmionych piersią.
Drugie badanie porównywało dzieci zasypiające ze smoczkiem-
uspokajaczem (podczas ssania) oraz usypiające samodzielnie. Dzieci
zasypiające same xxxxxx> fizula, mozesz uzupelnic info o
zmniejszaniu ryzyka smierci lozeczkowej przez
> zasypianie przy ssaniu i przez mleko mamy? pierwsze slysze, a to
coiekawe. z
> czego wynika taka teoria?
021GFV

[fizula]

To był pierwszy post wysłany przez Tosinkę :o) hehe. Cdn.

[fizula]

> fizula, mozesz uzupelnic info o zmniejszaniu ryzyka smierci
> lozeczkowej przez
> > zasypianie przy ssaniu i przez mleko mamy? pierwsze slysze, a to
> coiekawe. z
> > czego wynika taka teoria?

To nie jest teoria, a badanie korelacyjne. Wykryto korelację, że
bodajże 3-krotnie częściej dzieci karmione sztucznie zapadały na
SIDS (śmierć dziecka, które przestaje oddychać, naukowcy nie są
pewni przyczyn) od tych karmionych piersią (dokładnie nie
pamiętamile, może komuś się chce poszukać).
Drugie badanie porównywało dzieci zasypiające ze smoczkiem-
uspokajaczem (podczas ssania) oraz usypiające samodzielnie. Dzieci
zasypiające bez ssania istotnie statystycznie częściej umierały z
powodu SIDS. Z tego wysnuwa się teorię, że prawdopodobnie ssanie
przypomina niemowlętom, by nie zapominały podczas spania o
oddychaniu. Niby na smoczkach te badania, ale to przecież pierś jest
pierwowzorem ssania niedżywczego: dzieci podczas zasypiania najpierw
ssą odżywczo, a na koniec coraz częściej bez połykania, nieodżywczo.
Dołączyć do tego fakt, że w prostych społeczeństwach, gdzie karmi
się piersią i śpi z małymi dziećmi SIDS nie występuje i powstanie
interesujący obraz.
Mnie osobiście, Canelonko, Twój sposób usypiania nie przeszkadza. Co
prawda nie jest w moim stylu, ale jeśli odpowiadał Twojemu dziecku i
Tobie, no to nie widzę problemu- Wasz wybór. Ale zarazem doceniam
potrzebę bliskości, poczucia bezpieczeństwa moich pociech: to
właśnie wieczorem, gdy są zmęczone najbardziej domagają się ulżenia,
uspokojenia, cierpliwej obecności bliskiej osoby przy nich. Moja
starsza córcia ma 9 lat, średni Daniel 5,5- widzę, że taki styl
postępowania ma sens, oni świetnie umieją sami zasypiać, ale też
czują, że mają prawo do wieczornej bliskości, zwierzania się, a nie
tylko do "nieprzeszakadzania dorosłym". Potrzebę samodzielności
doceniam również baaaardzo- np. moja Tośka od 16 miesiąca
samodzielnie chodzi po schodach w naszym domu. Nie spadła ani
razu :o) Wcześniej chodziliśmy razem z nią lub też raczkowała po
schodach- jak nauczyła się otwierać furteczkę na schody, uzyskała
pozwolenia samodzielnego chodzenia. Zresztą samodzielne usypianie
też doceniam- od kiedy starszy synio dorósł do tego,pięknie śpi,nie
ma lęków nocnych. Czego nie mogę powiedzieć (żeby sposkojnie spała)
o najstarszej córci,którą niestety uczyliśmy samodzielnego
zasypiania zanim do tego dorosła.
Acha, Canelonko, napisz jeszcze jak Twój sposób usypiania ma się do
karmienia piersią i w jakim wieku go wprowadziłaś, żebyśmy miały
bardziej całościowy obraz.

[jola_ep]

> ze względu na to że dzieci są rózne unikałabym generalizowania że
> uczenie półroczniaka samodzielnego zasypiania to koszmar,
> bezduszność i w ogóle przekracza ludzkie pojęcie.

Zauważyłam, że znane mi osoby uczące "z trudem" samodzielnego
zasypiania dzieci nerwowo reagują na wszelkie teksty, które wskazują
na potrzebę bliskości także w nocy. Nadinterpetują. Widzą oskarżenia
tam, gdzie ich nie ma. Przynajmniej mam takie doświadczenia. Nie
wiem, może jakiaś ukryta głęboko niepewność co do słuszności takiego
postępowania?

Na wszelki wypadek: osobiście jestem zdania, że barbarzyństwem jest
uczenie dzieci "samodzielności" porzez pozwalanie im na wypłakanie
się w samotności przez "naukowo" określoną liczbę minut. Mam
nadzieję, że Ty tak nie robiłaś, tylko zawsze reagowałaś na wołanie
dzieci? Przynajmniej takie odniosłam wrażenie. W takim wypadku
całkiem możliwe, że jeszcze parę miesięcy cierpliwości nie
musiałabyś aż tak bardzo się trudzić przy "nauce samodzielności"

> Można spokojnie nauczyć dziecko spać samodzielnie niezaleznie od
> wieku, bez traumy i tragedii, wystarczy odrobina wiedzy w temacie.

Moje pierwsze dziecko zasypiało z trudem. Wiedza? Mam. Miałam
problem - dokształcałam się. Przeczytałam obie najsłynniejsze
książki o usypianiu. Nawet z nich korzystałam - nie z zalecanych
wzorców postępowania, ale właśnie z wiedzy o śnie jako takim. Oprócz
tego parę książek o psychologii, trochę korzystałam z Internetu
(źródła w j.angielskim). Zapamiętałam z pewnej mądrej książki o
rozwoju psychicznym dziecka takie zdanie: "rodzice muszą zrozumieć,
że potrzeba dzieci towarzyszenia im w zasypianiu jest autentyczna.
Ale niestety nie możemy im tego zapewnić". Dlaczego nie? Hm....
Pamiętam wypowiedź pewnego pediatry, doradzającego rodzicom
(prowadził nawet znany program w USA), który opisywał, jak to swoje
pierwsze dzieci uczyli samodzielności także w nocy, jak im to dobrze
wychodziło, aż urodziło się następne... Z tym nie poszło tak łatwo.
Z poczuciem klęski wzięli je do swojego łóżka. I okazało się, że nie
tylko nie było to zły krok, ale wręcz przeciwnie. To doświadczenie
skłoniło ich do poszukiwania wiedzy na ten temat. Nie "wydaje mi",
ale właśnie wiedzy. W badaniach nagle okazało się, że wiele
twierdzeń jest nieprawdziwych - np. wspólne spanie niemowląt z
rodzicami nie tylko nie zwiększa ryzyka śmierci łóżeczkowej, ale
wręcz przeciwnie - jest czynnikiem obniżającym je.

Polecam coś więcej do poczytania niż popularne poradniki dla
rodziców, których głównym celem jest "udogodnienie" zajmowania się
maluchami

Pozdrawiam
Jola

[canelonki]

ja nie czytam ani gazetkowego chłamu dla rodziców ani nie wertuję
internetu w celu dowiedzenia się jak powinno zasypiac moje dziecko.
Polegam bardziej na znajomości swohjego dziecka i własnym poczuciu co
dla NAS będzie najlepsze. To moim zdaniem najbardziej trafna metoda.

Ja zauważam w tym wątku że nie spanie z dzieckiem traktujecie jako
zaniedanie, zostawianie płaczącego godzinami malucha w łóżeczku itd.
Może macie tylko takie doświadczenia, nie wiem, jeśli tak to
współczuję.
Masz jakiś problem z bliskością z dzieckiem że wszędzie widzisz jej
brak?

U nas przeszło bezbolesnie i spowodowało że wszyscy zaczelismy spać
lepiej. Jestem pewna że to był dobry krok i dlatego drazni mnie
robienie kompletnie nieczułych rodziców z tych których dzieci śpią
osobno. Nie dajmy się zwariować.
Nie trudziłam się przy nauce samodzielności, odrobina konsekswencji
to klucz do sukcesu.Moje dziecko nigdy nie było zostawiane samo
płaczące i nigdy spanie u siebie nie było dla niego traumą. Jesli
chce się poprzytulać, nie robię problemu, ale spanie z dzieckiem noc
w noc to nie dla nas

[jola_ep]

> ja nie czytam ani gazetkowego chłamu dla rodziców ani nie wertuję
> internetu w celu dowiedzenia się jak powinno zasypiac moje dziecko.

Hmmm... jak pisałaś "wystarczy odrobina wiedzy w temacie" sądziłam, że to coś więcej niż tylko:

> znajomości swohjego dziecka i własnym poczuciu co
> dla NAS będzie najlepsze.

Doradzam odrobinę pokory. Dzieciaki są różne i mają różne problemy - także ze spaniem.

> Ja zauważam w tym wątku że nie spanie z dzieckiem traktujecie jako
> zaniedanie, zostawianie płaczącego godzinami malucha w łóżeczku itd.

Ja nie traktuję jako zaniedbania. Wybór, niekoniecznie najlepszy. A zostawianie płaczącego SAMOTNEGO malucha w łóżeczku to nie ja wymyśliłam. Poczytaj jak inne mamy tego uczą Polecam też lekturę pewnego autora traktowanego wręcz jak nieomylnego guru: "Uśnij wreszcie". Może wtedy zrozumiesz, o czym piszę...

Dla niemowlaka nie ma większej różnicy czy zostawimy go PŁACZĄCEGO samotnie na 3-7-15 minut, czy na godzinę A w początkach "nauki" rodzice zaglądają co prawda do malucha, ale czasem trwa to godzinę i więcej nim niemowlę umęczone zaśnie.... A potem matka pisze z dumą że nauczyła, że było trudno, było JEJ tak ciężko, gdy jej dziecko płakało za ścianą, że musiała TULIĆ się do męża (autentyczne)

> Masz jakiś problem z bliskością z dzieckiem

Dla mojej córki ta bliskość zawsze była niezmiernie ważna i mocno jej się domagała. Jako młoda matka byłam momentami tym wręcz zaniepokojona (i oczywiście dodatkowo zmęczona) - martwiłam się, że mi taki przylepiony wrażliwiec wyrośnie, że nigdy nie będzie samodzielna...

Tak, masz w pewnym sensie rację. To był dla mnie problem. Zanim nie spróbowałam zaakceptować tej potrzeby bliskości. Podrzuciłabym Ci moje dziecko na troszkę, abyś mogła się przekonać o czym piszę
To nie ja narzucałam tę potrzebę, to moje dziecko jej się domagało.

Nawet myślałam sobie, że jeszcze będąc w moim brzuchu jej się domagała i ta potrzeba przenosiła się na mnie stając się większa od potrzeby nieprzerwanego snu. Dzięki temu doświadczeniu łatwiej było mi zrozumieć moje dziecko...

Bywa tak, że rodzice pracują, wtedy te parę godzin wieczorem nie wystarcza dziecku dla nadrobienia zaległości - szczególnie że często trzeba też coś zrobić w domu. Ile z tego jest efektywną bliskością?
Wiemy coraz więcej o niemowlętach... Poznajemy chemię ludzkiego ciała (czy wiesz, że w czasie przytulania organizm dziecka wytwarza endorfiny? działają przeciwbólowo, poprawiają samopoczucie, przytulanie stymuluje układ immunologiczny itd.)

> Jesli
> chce się poprzytulać, nie robię problemu, ale spanie z dzieckiem noc
> w noc to nie dla nas

Nie dla Was. Ale może być doskonałym rozwiązaniem dla innych.

Pozdrawiam
Jola

[canelonki]

jasne że nie dla wszystkich, ale wydżwięk kilku pierwszych postów
niestety jest jednoznaczny. Rodzice których dzieci śpią same to
wygodniccy egoisci krzywdzący dziecko i tyle. A z tym cięzko mi się
zgodzić.
Ja nie zostawiałam płaczącego dziecka, z początku leżałam obok dopóki
nie zasnęło, potem siedziałam, potem wychodziłam i wracałam kiedy
córka mnie zawołała. Wiedziałam że u nas inna opcja by nie przeszła,
trzeba było stopniowo. I udało się, bez płaczu i bez rodzierających
scen.

Znam problemy ze spaniem. Prawie rok usypiałam dziecko na rękach,
godzina noszenia to było minimum. Potem spanie z nami i wybudzanie
się jak tylko któreś z nas się poruszyło. Trudno to było nazwać
spaniem. Przeprowadzka do własnego łóżka ten problem zakończyla.
Dla mnie kluczowa jest znajomośc dziecka i jego potrzeb, nie patrzę
ślepo w poradniki, nie wiem jak Ty, ale mam nadzieję że tez nie. Nie
nazwałabym wiedzy ksiązkowej, suchej, lepszą niż własne wyczucie
każdej matki. Czytałam o metodzie na usypianie polegającej na
wychodzeniu i wracaniu na chwilę i wychodzeniu, ale znając moje
dziecko wiedziałam że to u nas nie przejdzie. Wystarczyła odrobina
modyfikacji i poszło gładko.

Ja też pracuję, dziecko chodziło i chodzi do żłobka/ przedszkola,
wstajemy wcześnie i doceniam potrzebę snu, zarówno moją żebym mogła
funkcjonowac w pracy jak i dziecka żeby mogło funkcjonować w
przedszkolu/ żłobku. Jesteśmy razem po powrocie do domu, przytula się
ile chce, co mogę przekładam na wieczór po jej pójściu spać. Dzięki
temu że nie chodzimy spać razem istnieje u nas coś takiego jak czas
po dziecka pójściu spać kiedy mogę zająć się domowymi obowiązkami czy
czymś innym a czas po pracy należy głównie do dziecka.
Wiele jest plusów moim zdaniem, ale zanim sie skrytykuje dla zasady
trzeba by rzucić okiem w temat.

[jola_ep]

Zaraz, zaraz, ale czy przypadkiem Ty nie spałaś razem ze swoim dzieckiem przez pierwszy rok życia?

W poście inicjującym wątek było pytanie, dlaczego ktoś chce uczyć już półroczne niemowlę. Co więcej - często pojawia się na różnych forach stwierdzenie, że TRZEBA uczyć samodzielnego zasypiania już od URODZENIA. Często spotykam stwierdzenie: "zrobiłam błąd, bo usypiałam przy piersi". NIEMOWLĘ. Dlaczego matki mają poczucie winy z powodu czegoś tak zupełnie naturalnego???

Po urodzeniu mojego pierwszego dziecka czytałam fajne artykuły w "Twoim dziecku". Był tam cykl opisujący rozwój niemowlęcia miesiąc po miesiącu, ale ze szczególnym zwrócieniem uwagi na jego psychikę (widziany oczami ojca). Dlatego nie byłam zaskoczona, gdy moje dziecko około 8-miesiąca zaczęło nagle budzić się częściej w nocy, albo "pilnować mnie" nawet gdy chodziłam do łazienki. W tym okresie dziecko odkrywa, że jest bytem niezależnym od matki i pojawia się lęk przed utratą. On mija z czasem. Słabnie gdzieś około roku (statystycznie, bo przecież każde dziecko jest indywidualnością).

Uczyłaś dziecko samodzielności, ale wybrałaś prawdopodobnie moment, gdy TWOJE dziecko było do tego gotowe.

> nie patrzę
> ślepo w poradniki, nie wiem jak Ty, ale mam nadzieję że tez nie.

Wiedza bardzo się przydaje Byleby korzystać z mądrych książek i madrych artykułów.

Pozdrawiam
Jola

[jakw]

canelonki napisała:

> Można spokojnie nauczyć dziecko spać samodzielnie niezaleznie od
> wieku, bez traumy i tragedii, wystarczy odrobina wiedzy w temacie.
Moje 2 córki są na tyle różne (w spaniu także), że obawiam się, że
nie ma jednej uniwersalnej wiedzy, która dałaby się zastosować do
nich obu. To co działało na starszą, na młodszą - niekoniecznie.

[kaixa]

A moja corka spi pieknie w naszym lozku
Nie zawsze tak bylo, miala taki okres, kiedy budzila sie dosc czesto z placzem,
ale samo przeszlo, jak reka odjal. Mysle, ze na pewno nam da znac, kiedy
dorosnie do samodzielnego spania. I tylko mi brakowac bedzie tej malej,
pachnacej dzieckiem gloweczki na poduszce obok...

[basiak36]

kukulka11 napisała:

> proponuję wynieśc się od męza do innego lozka. jak ci bedzie żle, to niech mą
> przyjdzie, posiedzi i idzie z powrotem do siebie.
> a potem spójrz na swoje podejscie do spania samodzielnego u dziecka.
> moze z takiej perspektywy zobaczysz to inaczej.
> ty potrezbujesz azylu. a dziecko nie, tak?

Dobre))
Ale dokladnie tak jest Dziecko mozna wyniesc, zostawic, dac smoka,
przytulanke, bo ma byc tak jak mama chce i to jest najwazniejsze. Przeciez i tak
nic nie powie bo kocha rodzicow bezgranicznie.
Ciekawe kiedy potrzeby dziecka zaczynaja sie liczyc?

hehe

[ciociacesia]

> proponuję wynieśc się od męza do innego lozka. jak ci bedzie żle, to niech mą
> przyjdzie, posiedzi i idzie z powrotem do siebie.

moj facet tak robi od 8mego miesiaca ciazy spi osobno i przychodzi mnie
ululac do snu srednio to fajne, ale on jest 'sową' ja 'skowronkiem' wiec mamy
z córka całe wielkie łozko dla siebie

kurcze, a u mnie spanie razem = wyspanie

[monicus]

jak spal pierwszy osobno to bylam niedospana. a jak spimy kupą to wypoczęta jestem.

[midla]

ja też, ja też, choć moje dziecko czasem postanawia spać mi na
głowie

[jakw]

canelonki napisała:

>
> Naturalne piszecie....We wszystkich dziedzinach stosujecie się do
> tak pojętej naturalności?
Jak widać nie stosujemy - używamy komputerów, a nie wysyłamy ci
znaki dymne i pisma z węzełkami.
Ale imho dzieci zasadniczo nie są przystosowane do samodzielnego
spania. To wynik milionów lat ewolucji. Dzieci, które pozwalały się
odłożyć do "samodzielnego spania", miały mniejsze szanse na
przeżycie. W związku z tym geny warunkujące chęć spania z mamą są
znacznie bardziej rozpowszechnione niż te przeciwne

[kukulka11]

jakw napisała:

> canelonki napisała:
>
> >
> > Naturalne piszecie....We wszystkich dziedzinach stosujecie się do
> > tak pojętej naturalności?
> Jak widać nie stosujemy - używamy komputerów, a nie wysyłamy ci
> znaki dymne i pisma z węzełkami.
>
eee, węzełki to tez cywilizacja
coś mi sie wydaje, ze nam to się często myli naturalność z postepem technicznym
i wydaje, ze jak juz jedno mamy, tot o wyklucza drugie. a to wcale tak być nei musi.
a odpowiadajac na pytanie o naturalnosc - staram sie stosowac ją we wszytskich
dziedzinach, w których sie da

[gfizyk]

W zasadzie to nie jest moja odpowiedź na ten POST, ale w zasadzie
moja odpowiedź co do Twoich innych postów Canelonko.

Otóż - masz bardzo ubogie doświadczenie - z tego co wyczytałem -
jedno dziecko, które w pewien sposób wychowałaś. Rozumiem, że nikt
nie przyznaje się do pomyłek, ani błędów (albo nieliczni).
Uznajesz zatem, że TWOJA metoda jest jedyną słuszną. Innych nie
znasz. Czy uważasz, że Twoja wiedza i doświadczenie możesz stawiać w
parze z doświadczeniem rodziców kilkorga dzieci lub osób zawodowo
pracujących w temacie?

Pozostawiam pod rozwagę.

Piszesz, że głównie zależało Ci na dziecku. Żeby nauczyło się
samodzielności. Nie owijaj w bawełnę. Samodzielność dziecka idzie w
parze z większą swobodą rodzica. Kobiety postepujące w podobny
sposób jak Ty (nie oceniam Cię - zaznaczam wyraźnie) - zasłaniają
się "potrzebami" dziecka i robią wszystko, żeby spełnić swoje
potrzeby. Oczywiście, że bardzo często uzasadnione. Bo uzasadnioną
potrzebą jest odpoczynek, wyspanie, itd. Tylko czy prawdziwe
potrzeby dziecka - nie są przypadkiem ważniejsze?

Nazywajmy rzeczy po imieniu.

I przy okazji - powiedz mi ile jest matek, które jak piszesz
trzymają dziecko "przy cycku" 24g/dobę?

g

[canelonki]

no proszę, nawet nie wiesz w ilu punktach się mylisz L(
dzięki za diagnozę, niestety jest totalnie do niczego
Nie wiesz w jakim zawodzie pracuję, nie wiesz ile mam dzieci poza
jednym małym o którym tu piszę Nie wiesz z iloma miałam stycznosć.
Nie wiesz nic więc dlaczego pozwalasz sobie na diagnozę? Bardzo to
polularne na tym forum zauważyłam.
Ja doceniam samodzielność mojego dziecka.
Jasne, idzie to w parze ze swobodą rodzica i to moim zdaniem jest ok.
Dziecko rośnie i naturalne jest że staje się samodzielne, ja nie
podzielam Twoich zapedów zeby mu w tym przeszkadzać.
Akurat samodzielne spanie było potrzebą mojego dziecka również -
zaczeło się w końcu wysypiać i przypominać dziecko, a nie zombie z
podkrążonymi oczami bo pobudla kilka razy w nocy. Brak odpowiedniej
ilości snu ma wpływ na masę innych rzeczy. Dlatego też rozróżniam
pore na spanie od pory na przytulanki. Przytulamy się na dobranoc,
potem jest sen. Przytulanki od rana znowu.
Jasne że są awarie, jasne że nawet pieciolatka przychodzi do nas
czasem i nie odstawiam jej do łóżka kiedy płacze bo miała zły sen.
Czasem przychodzi, czasem woła mnie do siebie i wtedy też przychodzę.
Ale generalnie spanie we własnych łóżkach uważam za dobry pomysł.
Nikt nie odpowiedział mi do jakiego wieku uznajecie spanie z
rodzicami za właściwe. Brak pomysłów czy co?

[kukulka11]

dziecko staje sie samodzielne w swoim tempie. inaczej - jelsi jest gotowe samo
zasypiac to po prostu to robi. bez uczenia go tego , tak jak nie uczy sie
dziecka siadac czy chodzic, a zaczyna to robic samo, gdy do tego dorosnie. my tu
nie mowimy, ze samodzielnosc dziecka trzeba hamowac! my tylko chcemy przekazac
to, ze dziecko w swoim tempie do samodzilnosci dorasta i nie trzeba tego
niepotrzebnie przyspieszac

[canelonki]

dla mnie chodzenie i spanie we wlasnym łóżku to trzy różne rzeczy,
pomijając już fakt że moim zadaniem jest zachęcać dziecko do
zrobienia kroku naprzód zamiast je w tym hamować.
U nas własny pokoj był kolejnym krokiem do przodu, ja nie boję się
procesu dorastania mojego dziecka.
Po drugie - do jakiego wieku zamierzasz z dzieckiem spać? dopóki samo
nie wstanie i nie przeniesię się do drugiego pokoju?

[kukulka11]

ja nie spie z moim dzieckie (tylko dlatego, ze bylo zmuszone spac samo w
spzitalu i nie nauczylo sie spac ze mna), przy nastepnym dziecku tak wlasnie
zamierzam - spac z nim, gdy bedzie mialo potrezbe i przeprowadzic je, gdy
przestanieprzeciw temu protestowac
canelonki, wydaje mi sie,z e nie odrozniasz jednej rzeczy: HAMOWANIA
dojrzewania dziecka od CZEKANIA NA TO< AZ DOJRZEJE W SWOIM TEMPIE
dzieci nie sa glupie, warto im zaufac
a ze chodzenie to co innego niz potrezb bliskosci? pewnie, tylko ze chyba w
druga strone niz ci sie wydaje. mozna zyc bez umiejetnosci chodzenia, a dziecko
z niezaspokojona potrezba bliskosci moze umrzec (na bardzo wczesnym etapie
rozwoju, rezc jasna, ale jednak).
czlowiekowi trezba pozwolic do wsyztskiego dorosnac, ot co

[canelonki]

kukulka11 napisała:

> ja nie spie z moim dzieckie (tylko dlatego, ze bylo zmuszone spac
samo w
> spzitalu i nie nauczylo sie spac ze mna), przy nastepnym dziecku
tak wlasnie
> zamierzam - spac z nim, gdy bedzie mialo potrezbe i przeprowadzic
je, gdy
> przestanieprzeciw temu protestowac

a co jeśli nie protestuje przeciw spaniu oddzielnie?
Na siłę brać do swojego łóżka?
Bo zdarzają się dzieci które połozone do łóżeczka bezproblemowo
zasypiają sobie, bez łez, bez protestów


> canelonki, wydaje mi sie,z e nie odrozniasz jednej rzeczy:
HAMOWANIA
> dojrzewania dziecka od CZEKANIA NA TO< AZ DOJRZEJE W SWOIM TEMPIE
> dzieci nie sa glupie, warto im zaufac

jasne że warto ale nie zmuszajmy wszystkich rodziców do spania kilka
lat z dzieckiem wmawiając im że inny model wychowania to bezduszność
Poza tym co innego bierne czekanie a co innego pokazywanie innych
możliwości - bez specjalnego nacisku ale jednak pokazywanie,
zachecanie do pójścia do przodu


> a ze chodzenie to co innego niz potrezb bliskosci? pewnie, tylko
ze chyba w
> druga strone niz ci sie wydaje. mozna zyc bez umiejetnosci
chodzenia, a dziecko
> z niezaspokojona potrezba bliskosci moze umrzec (na bardzo
wczesnym etapie
> rozwoju, rezc jasna, ale jednak).

a skąd wniosek że dzieci śpiące samodzielnie nie maja zaspokojonej
potrzeby bliskości? To oczywiste, tak?

[gfizyk]

Cyt:
"no proszę, nawet nie wiesz w ilu punktach się mylisz dzięki za
diagnozę, niestety jest totalnie do niczego. Nie wiesz w jakim
zawodzie pracuję, nie wiesz ile mam dzieci poza jednym małym o
którym tu piszę."
Oczywiście, że nie wiem. Ale to TY napisałaś, że na twoje wiadomości
są oparte na:
Cyt:
"Polegam bardziej na znajomości swohjego dziecka i własnym poczuciu
co dla NAS będzie najlepsze. To moim zdaniem najbardziej trafna
metoda."
Dla twojego dziecka metoda okazała się skuteczna. OK. Ale czy to
wystarczające, aby wszyskim wytykąć, że ona jest najlepsza dla
wszystkich? Osoby tu piszące uważają, że tak nie jest. Gdzie twoja
tolerancja? Czy tolerancja jest wtedy, kiedy inni akceptują twoje
poglądy, ale kończy się, kiedy musisz zaakceptować poglądy innych?

Nikt tobie osobowo nie zarzucił, że jesteś wyrodną matką. Że twoje
dziecko poszło spać oddzielnie, ze wzgledu na twiją wygodę. BYĆ MOŻE
tak nie było (albo tak piszesz). Ale w znacznej większości mam (są
wyjątki z pewnością), które podejmuja takie decyzje jest właśnie
tak, że przede wszystkim chodzi o wygodę. WOLNOŚĆ! FREEDOM!
Oczywiście ideologię się dorobi - bo przecież chodzi o dobro
dziecka... I takie tam dyrdymały. Tyle, że nigdy w życiu się do tego
nie przyznają.

[canelonki]

a skąd Ty niby wiesz o co chodzi matkom które ucza dzieci
samodzielnego spania?
I na jakiej podstawie piszesz o tej większości? Hm? Na podstawie
bujnej wyobraźni, tak samo jak o diagnozie na mój temat?

No własnie, gdzie twoja tolerancja? Dlaczego zarzucasz im coś czego
tak naprawdę nie masz jak sprawdzisz? Niby z jakiej racji zakładasz
taką krzywdzącą zapewne wiele osob teorię? Dlatego że Tobie wydaje
się że jedynym powodem tego żeby dziecko spało samodzielnie jest
egoizm rodziców i że spanie dziecka we własnym łóżku musi być
traumatyczne?
Ja nie uważam że to najlepsza metoda, ja uważam że nie musi ona byc
związana z trama dla dziecka co przeczytałam w postach w tym wątku.

[fizula]

Jt. ciąg dalszy tzw. zimnego chowu, betonowego położnictwa itd. Może
jeszcze rodzić po ludzku to chętnie, ale już usypiać po ludzku to
niekoniecznie. Skoro wygodniej jest usypiać "nie-po-ludzku"- w końcu
wychowuje się po to, żeby było wygodniej rodzicom, żeby się mogli
wyspać, biedaczki, tacy zmęczeni tym wychowywaniem dziecka (może
myśleli, że rodzi się dzieci dla własnej wygody, przyjemności itd.).
Dziecko sobie może pochodzić przez parę dni z podkrążonymi od płaczu
i zmęczenia oczami, ważne, żeby rodzice mieli święty spokój i mogli
się WYSPAĆ. I tylko mamy sobie tworzą takie racjonalizacje
typu "słodka cytryna"- tak, tak, to było ciężkie do nauczenia, ale
jakie potrzebne, ale za to ile czułości o innych porach doby
otrzymuje poszkodowane dziecko. Tak sobie można tłumaczyć i innym
oczywiście też, żeby się utwierdzić w swoich przekonaniach.
Nie mówię o wyjątkowych dzieciach, które same z siebie zasypiają
same, nie oglądając się na rodziców.
Ta moda na samodzielne zasypianie z poradników różnych "cudownych"
niań typu Tracy Hogg itd.
No i w ogóle z takiego założenia, że trzeba wszystkiego uczyć, bo
dzieci to nigdy nie dojrzeją, takie głupie.

[canelonki]

Co jest nie tak z poradnikiem tracy hogg poza tym że proponuje
dnia, który jest dziecku potrzebny.

Samodzielne dzasypianie ma duży wpływ na dziecka sen nocny - który
jest mu niewątpliwie potrzebny.

[kukulka11]

śmiem twierdzić, ze bliskosc matki jest dziecku na pewnycvh etapach rozwoju
bardziej potrezbna niz sen

[fizula]

> Co jest nie tak z poradnikiem tracy hogg poza tym że proponuje
> dnia, który jest dziecku potrzebny.

Na pewno czytałam to z perspektywy konsultanta laktacyjnego: Tracy
Hogg rzuca szereg rad również dotyczących laktacji, które mogą wielu
mamom w krótkim czasie pomóc...ale pomóc jedynie przejść na
mieszanki i pożegnać się z naturalnym karmieniem.

> Samodzielne dzasypianie ma duży wpływ na dziecka sen nocny - który
> jest mu niewątpliwie potrzebny.

Też uważam, że sen jest dziecku bardzo potrzebny, ale wyobraź sobie,
że dzieci karmione piersią też mogą spać bardzo dobrze w nocy, tyle
że potrafią w tym czasie kilkakrotnie possać, według potrzeby, i
obudzić się rano radosne i najedzone. Najlepiej z moich pociech śpi
Tosia i Daniel, którzy jako maluchy spali z nami (Tosia dalej śpi,
bo jest maleńka). Ponieważ spali blisko koło mnie, ssali niemal
przez sen, nie wybudzali się na karmienie zbytnio, bo nie byle
przenoszeni, zabawiani, usypiani itd. Ja podobnie- też się w miarę
nauczyłam wysypiać (o ile to przy małych dzieciach w ogóle możliwe).
Moim zdaniem, bardziej niż sen potrzebne jest u małego dziecka
zaspokajanie potrzeby bliskości. To już wieki temu przeprowadzono
eksperyment, w którym grupa dzieci miała zaspokajane WSZYSTKIE
potrzeby fizjologiczne. Druga grupa była także brana na ręce, tulona
jak tego potrzebują dzieci. I niestety, ale te dzieci, które nie
miały zaspokojonej potrzeby więzi, bliskości poumierały. Mniej
drastyczny eksperyment psychologiczny: szereg doświadczeń z
małpkami. Czy wiesz, że dzieci małpy wybierały te "sztuczne" matki
karmiące (konstrukcje np. z drutu), do których mogły się przytulić
(z futrem). O ileż bardziej ludzkie dziecko potrzebuje czułości i
przytulenia, obecności zanim będzie zdolne do samodzielności? Skoro
od niemowlęcia i niemal niemowlęcia (wiek poniemowlęcy pod względem
potrzeb emocjonalnych, zdolności opanowania emocji nie jest tak
daleki od niemowlęctwa) wymagasz samodzielności, to czego będziesz
wymagać od przedszkolaka? Może, żeby się wyprowadził od Was z domu?
Albo samodzielnie zrezygnuje z opieki rodziców i weźmie sobie np.
niańkę bardziej skłonną do zaspokojenia jego potrzeb emocjonalnych
niż rodzice?

> Samodzielne dzasypianie ma duży wpływ na dziecka sen nocny - który
> jest mu niewątpliwie potrzebny.

Niewątpliwie. Dlatego dzieci karmione piersią, które są zmuszone do
przesypiania nocy przez taką narzuconą samodzielność często
przestają przybierać właściwie na wadze, bo zwyczajnie nie mogą
liczyć na to, że zostaną nakarmione, kiedy tego potrzebują. A
fizjologia laktacji jest taka, że dużą ilość prolaktyny zapewniają
zazwyczaj właśnie te nocne karmienia.

> Samodzielne dzasypianie ma duży wpływ na dziecka sen nocny - który
> jest mu niewątpliwie potrzebny.

A chwilę wcześniej pisałaś, że ma wpływ na sen rodzica i że dla
siebie to należy robić. Zdecyduj się :o)

[canelonki]

No popatrz, a skąd to twierdzenie że ludzie którzy uczą dziecko
samodzielnego zasypiania nie przytulają go i nie dają mu dużo uczuć
i bliskości?
Dlatego że bliskość wg Ciebie można zapewnić karmiąc piersią i śpiąc
z dzieckiem ?
Trafiłam, prawda?
Jakimś cudem dzieci karmione butelką, śpiące we własnym łóżeczku też
z reguły są mocno i blisko związane z rodzicami, przynajmniej
wszystkie te które znam, łącznie z moim własnym.

Uważam że sen i potrzeba bliskości dziecka są tak samo ważne dla
niego.
Spanie dziecka osobno często poprawia zarówno jego spanie nocne jak
i możliwość wyspania się rodziców. Jedną i druga potrzebę uważam za
istotną.


Ja czytałam Tracy Hogg z perspektywy matki której zalezy na
ustaleniu dziecku pewnego rytmu dnia co umozliwi wszystkim
funkcjonowanie oraz dziecku poczucie bezpieczeństwa i stałości.
Moje dziecko było pogodne, radosne, spokojne w dużej mierze dzięki
poradom Tracy, a ja dzięki temu byłam zadowoloną z życia matką. Obie
sprawy stawiam ponad karmienie naturalne więc wybacz, mam spaczony
pogląd na sporawę

[kukulka11]

canelonki napisała:

>
> sprawy stawiam ponad karmienie naturalne więc wybacz, mam spaczony
> pogląd na sporawę
>
my tu mówimy o bliskości w ogóle, nie tylko o karmieniu
a skąd stwierdzenie o mneijszej ilości przytulania? no toż policz sobie
statystycznie czasowo w ciągu doby, ile czasu twoje dziecko jest blisko, gdy z
nim spisz, a ile gdy nei spisz z nim.
ja bardzo zaluje, że maly nie spi z nami

[kaixa]

Jakimś cudem dzieci karmione butelką, śpiące we własnym łóżeczku też
> z reguły są mocno i blisko związane z rodzicami, przynajmniej
> wszystkie te które znam, łącznie z moim własnym.

To chyba faktycznie musi byc jakis cud

A powaznie, dziecko jest bezkrytyczne i nie jest w stanie
zakwestionowac sposobu, w jaki jest traktowane. Chocby bylo katowane
(fizycznie czy emocjonalnie), to i tak bedzie przywiazane do swoich
opiekunow. Tylko niestety przywiazanie to nie jest zdrowym
przywiazaniem, a przywiazaniem uzalezniajacym, od ktorego trudno
jest sie uwolnic, nawet w wieku doroslym

[kukulka11]

kaixa napisała:

> Jakimś cudem dzieci karmione butelką, śpiące we własnym łóżeczku też
> > z reguły są mocno i blisko związane z rodzicami, przynajmniej
> > wszystkie te które znam, łącznie z moim własnym.
>
> To chyba faktycznie musi byc jakis cud
>
>
zwłaszcza, ze dzieic nie maja innego wyjścia, no bo co? obrażą się na rodziców?
dzieckiem kieruje instynkt przetrwania, więc po rpostu nie znajdziesz małego
dziecka nie związanego z rodzicami.
tylko jest kwestia rodzaju i jakości tej więzi

Mama Krzysia, 17.10.2007, godz.1.30
www.abcrodzica.info
www.jjankowski.lua.pl

Troszke o Tracy Hogg

[basiak36]

T. Hogg nie byla ani specjalista od zywienia, ani doradca laktacyjnym, ani
polozna, byla pielegniarka. Kariere zrobila w USA jako 'maternity nurse' (czyli
pani pomagajaca mamie po porodzie), mimo ze pochodzila z UK (pracowala jako
pielegniarka), stosujac sztywne zasady trenowania u noworodkow i niemowlat,
oczywiscie wiekszosc z nich byla
karmiona sztucznie. Stad jej ksiazki nazywa sie w UK 'baby training manuals',
dziecko traktowane jest jak tobolek ktory ma jesc i spac wtedy kiedy mama chce.
Autorka zrobila kariere wsrod zamoznych rodzin w USA i tam
wlasnie ustalala dzieciom rytm dnia, oczywiscie dzieci te byly przede wszystkim
karmione sztucznie i wlasnie w tym T.Hogg miala wiecej doswiadczenia i
skutecznie karmienie sztuczne propagowala. W kwestii
karmienia naturalnego nie miala zadnego.

[kukulka11]

jeszcze w kwestii ustalania rytmu dnia - ja widze np, ze dziekco, przynajmniej
moje, rytm dnia wypracowąło sobie samo, ja ty;lko odpowiadąłam na jego potrezby.
skutkuje to tym, ze dzis Krzys sam dopomina sie o sen i jedzenie regularnie z
dokłądnością do 15 minut, no, czasem do pól godziny. a nigdy go tego nie uczyłam
- zawsze dostawał jeść i szedł spac na żadanie

[kukulka11]

jeszcze gwoli ścisłosci, bo swego czasu spotakłąm sie z zarzutami czytelnikow
tego forum (nie wyrozonymi tutaj wprost) - ze ja tak z grubej rury traktuje
Tracy Hogg - wiec gwoli scislosci wlasnie - stosowalam jej metode 3 dni jak mój
mały miał3 miesiace. ale dałam sobie spokój, z powodu instynktownej niezgody na
placz mojego dziecka w samotnosci, z powodu protestow mojego dzieck aprzeciw tej
metodzie, jak rowniez oswiecona przez fiammę75, a potem i inne uzytkowniczki i
posty na tym forum.
tak wiec rozumiem zdesperowane mamy chcace usamodzielnic dzieci. rozumiem ich
desperacje, ale po sobei wiem jedno - nei warto sie tej desperacji oddawac. i
dzis jestem wdzieczna wszytskim, ktorzy wiedzac o tym lub nie - bedac po prostu
i piszac na tym forum (i na forum chustowym)przekonali mnie do metody
kochac-karmic-tulic-tlumaczyc-nosic-stymulowac

[joannaiwa]

Czy ja dobrze pamiętam, że Tracy Hogg zmarła w wieku 40 lat na raka?
Może dlatego niektórzy kultowo traktują jej książki. A oznacza to
tyle, że praktykę to nie miała zbyt długą.

[kukulka11]

fizula napisała:

> > Co jest nie tak z poradnikiem tracy hogg poza tym że proponuje
> > dnia, który jest dziecku potrzebny.
>
> Tracy
> Hogg rzuca szereg rad również dotyczących laktacji, które mogą wielu
> mamom w krótkim czasie pomóc...ale pomóc jedynie przejść na
> mieszanki i pożegnać się z naturalnym karmieniem.
>
> >

tez fakt, zapomniałam zupełnie o tych fragmentach, hehe

[kam.xt]

a ja nie uczyłam a nagle mam dziecko samodzielnie usypiające! Zawsze zasypiała
przy piersi ale ostatnio coraz czesciej przy wieczornym karmieniu puszcza pierś,
odwraca się ode mnie , pomruczy trochę i zasypia. Odkładam ją wtedy do łóżeczka
(dosunięte do naszego łóżka, bez dzielącej oba łóżka barierki)albo czasem sama
do niego wchodzi przed zasnięciem! Muszę przyznac ze jestem wstrząśnieta takim
nagłym zwrotem akcji, gotowa byłam usypiać ją piersią jeszcze ze dwa lata, nie
było to dla mnie nigdy problemem, mała usypia także gdy mnie wieczorem nie ma, u
taty na rękach, (aczkolwiek dłuzej to trwa)a w nocy budzi się bardzo rzadko. Ale
jednak sie usamodzielniła. Chociaz nie wiem moze to nie jest do konca
samodzielne zasypianie, moze samodzielne to samotne, w osobnym pokoju, we
własnym łóżeczku? Pamiętam jak moje dwie przyrodnie siostry od pierwszych dni
życia były przyuczane do takiego zasypiania, bylo to 20lat temu w RFN, macocha
moja posiadała nianie elektroniczną i co wieczór gdy rodzina zasiadła przed TV,
słychać było z tej niani cichutkie pochlipywanie dziecka na które macocha nie
reagowała, to był taki płacz pozbawiony nadziei że ktoś przyjdzie i utuli do
snu, do dziś pamiętam i jest to bardzo przykre wspomnienie, nigdy mojej córki
nie zostawiłam samej w pokoju (w stanie czuwania, bo jak juz spi to do północy
jest sama oczywiście), nie wyobrażam sobie tego. Potem w wieku 2-4 lat obie moje
siostry wręcz histerycznie przywiązane były do róznych maskotek, przytulanek,
bez których nie mogły zasnąć, raz nawet ojciec wracał 800km do domu z wakacji bo
zapomniano o przytulance, tak straszna była perspektywa histerii dziecka w
wypadku braku tej zabawki. Smoczek też jeszcze był w użyciu oczywiście (i to
miało być "samodzielne" zasypianie...) I mimo że poza ta nauką zasypiania nie
były jakoś spejalnie "zimno" chowane to teraz relacje między nimi a ich mama są
dość chłodne.

swoją drogą jak czytam wypowiedzi obronczyń nauki samodzielnego zasypiania (a
także przeciwniczek długiego karmienia piersią)to tak się zastanawiam co je
motywuje zeby tak gorąco bronic tego modelu wychowania na TYM akurat forum...?
Kiedyś była podobna krucjata na rzecz sztucznego karmienia na forum karmienia
piersią, podejrzewam że poprzez przekonywanie innych o słuszności swego
postepowania same siebie przekonują że dobrze robią

[monjan]

Karina ja myślę ze chodzi wlasnie o tę gotowść matki!!!!
to całe sedno
czy jestem gotowa na poswiecenie dziecku czasu i usypiania jak tego potrzebuje,
czy nie i chce je nauczyc samodzielnego zaspiania
podobnie jest z karmieniem i odstawieniem sie od piersi

i nie ma uniwersalnych rad, kazdy z nas jest inny i kazde dziecko jest inne
koniec kropka, o!

[kukulka11]

właśnie. co innego pozwolić dziecku zasypiać samemu, gdy jest gotowe (jedno
wczesniej, inne pózniej,z alezay od dziecka),a co innego zmuszac i pozbawiać
przytulenia, gdy tego potrzebuje

[canelonki]

powtarzam któryś raz że nikt nie mówi o odmawianiu dziecku
przytulenia - we wspomnianej książce Tracy Hogg też nie ma o tym
mowy z tego co pamiętam. Zależy co kto chce wyczytać, ale spania da
się nauczyć bez łez i traumy dla dziecka, wystarczy po prostu
wiedzieć o tym co nieco

[abiela]

canelonki napisała:

> powtarzam któryś raz że nikt nie mówi o odmawianiu dziecku
> przytulenia - we wspomnianej książce Tracy Hogg też nie ma o tym
> mowy z tego co pamiętam. Zależy co kto chce wyczytać, ale spania
da
> się nauczyć bez łez i traumy dla dziecka, wystarczy po prostu
> wiedzieć o tym co nieco

Fajnie, źe masz takie pozytywne spojrzenie na świat, ale nie każde
dziecko jest takie jak Twoje. Bardzo jednostronnym jest ocenianie
wszystkich dzieci, mając za przykład tylko swoje.

Rytmu dnia zazwyczaj nie trzeba uczyć, wystarczy obserwowac dziecko,
ono rytm samo ustali.

[joannaiwa]

Skąd moda ?- wygodnictwo, egoizm, powielanie modelu wychowania jaki był stosowany do rodziców albo bezkrytyczne (i po prostu głupie) wierzenie pseudoporadnikom. Jak czytam o samodzielnym zasypianiu to nóż mi się w kieszeni otwiera, a jednocześnie płakać mi się chce - to metoda mojej sąsiadki - jej córka płakała 1,5 miesiąca wieczorami, po godzinę, dwie. Był tam MOPS i policja - uspokoiło się. Czytałam Tracy Hogg - poleciła mi ją koleżanka, zaraz po przeczytaniu rzuciłam w kąt i zastosowałam dosłownie jedną radę - żeby w nocy spisywać sobie jak długo karmię (już nie pamiętam do czego mi to było potrzebne) - niewiele jak na osławiony poradnik. I tak, też mam wrażenie, że to zimny wychów, pomimo że rzeczywiście jest tam przytulanie, ale też odkładanie do łóżeczka 100 razy w ciągu jednej nocy (trzeba być idiotą żeby robić to swojemu dziecku, które widocznie tak bardzo potrzebuje bliskości rodziców). Może i jestem mściwa, ale życzę tym wszystkim rodzicom, którzy tak traktują swoje dzieci, aby te dzieci tak samo potraktowały ich na starość - zimno i z dystansem, bez reakcji na łzy i rozpacz. To im się po prostu należy.

[moofka]

> Rytmu dnia zazwyczaj nie trzeba uczyć, wystarczy obserwowac dziecko,
> ono rytm samo ustali.
>

mam dokladnie takie samo zdanie
i narzucac wg poradnika, a podazac za dzieckiem
kazde z mojej dwojki przewidywaly rytm ustalalo sobie po okolu miesiacu, a ja
pomimo wspolnego spania i nocnych karmien (a moze wlasnie dzieki nim) nie wiem,
co to zarwana nocka

[naturella]

Książkami Tracy Hogg powinno się palić w kominku Niesamowite są
jej próby klasyfikowania dzieci, rady dotyczące nauki zasypiania i
karmienia wtedy, kiedy zegarek na to pozwala. Nie stosowałam jej rad
w stosunku do żadnego dziecka, a rytm sam się ustalił mniej więcej
po miesiącu. Co więcej, ten rytm co jakiś czas ulegał modyfikacjom,
w miarę jak dziecko dorastało, potrzebowało mniej snu itp - nie
analizowałam tego, nie zapisywałam pór spania, karmienia, po prostu
działałam zgodnie z planem, które przekazywało samo dziecko, a nie
jakaś obca mi kobieta.

A co do nauki zasypiania, czytałam ostatnio fajną książkę o rozwoju
mózgu dziecka. I o tym, jak długotrwały stres niszcząco działa na
młodziutkie komórki, jak mózg dziecka zalewany jest hormonami
stresu, kiedy długo płacze. I jak to dziecko nie potrafi samo tego
poziomu stresu niwelować, więc takie zalane tymi hormonami zasypia,
a one utrzymują się niemal całą noc. I o tym, że wystarczy takie
zestresowane dziecko przytulić, żeby stopniowo poziom tych hormonów
się obniżał. I o tym, że w krajach, gdzie dzieci śpią z rodzicami,
termin SIDS jest prawie nieznany, tak mało jest podobnych
przypadków.

do naturelli

[kukulka11]

proszę, podaj tytuł i autora

[naturella]

www.empik.com/madrzy-rodzice-ksiazka,prod770040,p
Margot Sunderland "Mądrzy rodzice".

[moyyra]

no pieknie dziewczyny,
tak sobie przelecialam watki i
tak
przy pierwszym dizecku mialam czas, mogl na mnie wisiec ile chcial i
wisial, zasypial itd-dlugo, bo ponad 2 lata bez piersi nei mogl
zasnąc,
urodzilam drugie, wisial przez miesiac dopoki nie odkryl paluszkow,
z lekka się odstawil, ale...
jest przeciez Starszak, ktory tez mnie potrzebuje, ktory tez
chcialby wieczorami do mnei się przytulić, zeby zrobic mu kolację,
poczytać bajki itd, i jak to reallizowac jak ssak wisi z rzedu 1-2-3-
h ? Mąz pozno wraca z pracy, ja nie mam co liczyć na pomoc-
zwlaszcza w wieczornych godzinach, mam 3 latka odstawić i jego
potrzeby w imie ssaczorkowania mlodszego?

kiedy mniejszy zalapal smoczek- do koncowego zasypiania, nauczyl się
samodzielnie zasypiac- do czaasu dopoki zeby mu nei zaczely
wychodzic

aaa... zauwazylam, ze jak jest baaaardzo zmeczony to nie ma mowy o
zadnym jedzeniu, drze japaczke, jak zasmoczyl to zasypial na jakies
20 min w regenerujacy sen, po nim zasysal się niczym smok, wszystko
zjadał w oka mgnieniu,

ani jednego a ni drugiego nie uczylam zasypiania samodzielnego na
silę, kwekanie i marudzenie w dopuszczalnej tonacji staralam ukoic i
utulic,
starszak 3l4m do dziś nei zasnie bez kogos
mlodszy 5 m czasem daje sobie rade w tej materii

[blue25]

Zaskakujące jest to, skąd temat zasypiania wziął się na
forum "długie karmienie piersią".
Ta dyskusja nawet nie jest ciekawa, bo jest tyle metod usypiania
dzieci, co tych dzieci i każda rodzina radzi sobie tak, jak chce/
potrafi / umie. Każda ze "stron" ma swoje argumenty.
Śmiem twierdzić, że ten wątek nic nie wnosi do tego forum...

bo to kanon nierozwiazywalnych dyskusji:

[mruwa9]

1. ciecie cesarskie (na zyczenie) vs. porod silami natury;
2. spanie z niemowlakiem czy lozeczko od urodzenia,
3. terror laktacyjny kontra terror butelkowy,
4. usypianie niemowlaka vs. samodzielne zasypianie...
a w ogole moj chlop odpadl i spi w najlepsze w pokoju dziecka, ktore
zgorszone oswiadczylo mi, ze tata zasnal nieumywszy zebow, a syn
odgrywa mi scenki z Piratow z Karaibow, sluchamy szant i zapijamy
7Up, ktory udaje szampana...tak wita Nowy Rok rodzina z
kilkunastoletnim stazem

[kukulka11]

ja do tego kanonu bym dodała jeszcze jedno:
nosić dziecko na rękach/ w chuście czy nie nosic, "bo się przyzwyczai"?

a w ogóle tak trochę w temacie -to ostatnio byłam u rodzinki z dzieckiem 9 mies,
wychowywanym w ten sposób, ze jak płacze, bo np się przewróci, to podejść, być
obok, tuz tuż, ale nie podnosić i nie przytulać. zasypiania od urodzenia uczone
to dziecko wg Tracy Hogg (mea culpa, bo niepotrzebnie jej tę ksiązkę dałam, mimo
ze uznałam, że niektóre rozdziały pomagają dziecko zrozumieć (ale nie ustawić))
Dziecko to ma 6mies kuzyna, wychowywanego w bardzo podobnym stylu.
Jak się spotkają, wrzeszczą oboje. panicznie boją się siebie nawzajem.
i toz 9 mies dziecko stało sie ostatnio, jak zresztą wszystkie dzieci,
przedmiotem fascynacji mojego dziecka. młody pierwszy podszedł do niej z
usmiechem od ucha do ucha, po czym delikatnie schylił główkę i przytulił się do
młodej damy (ale mielismy ubaw z tych zalotów . młoda dama niestety tak sie
rozpłakała, ze przez ok godzinę nie mogła dojśc do siebie. nie pomagało nic,
dziecko było tak przerazone widokiem innego dziecka, zabrane do swojego pokoju,
próba uspienia, mleko, w akcji tata i dziadek (i mama oczywiscie) - osiągnęli
tylko tyle, ze na rękach przestała płakać, ale uwaga uwaga, będąc w odległosci
sporej od mojego dziecka, choć najchętniej to by go wcale nei widziała.
ja rozumiem taką histerię, gdyby ja on popchnął, uderzył, coś zabrał, no nie
wiem. ale on podszedł i się delikatnie przytulił (co robi zwykle w stosunku do
innych dzieci i do zwierząt (dorosłych raczej zaczepia w zabawowym stylu). mało
tego, jak młoda dama w ryk, to mój 14,5 mies dalejże ją pocieszać i chciał ja
znów przytulić. siła musiałam go odrywać, żeby oszczędzic damie stresu, ale mój
kawaler był niepocieszony, ze go pozbawiam towarzystwa kobiety .
I tak sie zastanawiam, czy taki paniczny strach przed dziecmi (w ogóle, nie
tylko przed moim dzieckiem), ma związek z zimnym wychowem? na mojego czuja
wydaje mi sie, ze tak, ze to musi byc jakiś związek, ale nei wiem cyz juz nie
przesadzam w szukaniu powiązań.

I jeszcze jedno - zauwazylam cos u mojego dziecka, wychowywanego w stylu
nosic-tulic-tłumaczyc-stymulowac (i oczywiscie karmic długo (które to dziecko nb
ma za sobą okres samotnosci w szpitalu w pierwszym,a wiec dosc krytycznym
momencie swojego zycia (trwalo to 3 tyg, niestety mozliwosci calodobowego bycia
tam z dziekciem nie bylo, a i ja bylam przerazona rolą mamy i jeszcze
koniecznoscią hospitalizacji mojego dziecka ktore tka juz chcialam miec w domu).
ale do rzeczy - zauwazylam zachowania nazwalabym to opiekuncze. i to takie,
ktorych nikt nigdy specjalnie mojego dziecka nei uczyl. sytuacja 1. goracy piec
(moje dziecko zna z autopsji znaczenie slowa goracy - pozwolilam mu kiedys
pomacac cos cieplego baaardzo (tak bardzo ze az nieprzyjemnie, ale nie na tyle,
by zrobil sobie krzywde. mowie: gorace. ) no i wlasnie - sytuacja z ostatnich
tygodni: gorący piec, jestesmy w gosciach. mowię: gorące. stanął z daleka, nei
ruszy. za chwilę 3,5 letnei dziecko zbliza sie do tego pieca. moj 14 mies
paluchem na piec pokazuje, wymownie i intensywnie patrzy na tego starszaka i
probuje go ostrzec i wymowic słowo "gorące". i tak do skutku, dopoki ten
starszak od pieca nie poszedl.
druga styuacja - ten sam starszak dla zabawy lezy na dywanie twarza w dol,
nieruchomo. moj maly to zobaczyl, leci do niego, zaglada z troska w twarz,
probuje jakby obadac, czy nic sie tamtemu nie stalo, po czym przytula go i
ucieszony widzi,ze starszak wstaje i ze to tylko zabawa. zaczynaja sie tarzac po
dywanie itd.

Przyznam szczerze - zdziwilo mnie to i zastanowilo. skad u niego taka reakcja.
nikt nigdy go tego nei uczyl. i tam mysle - czy to jakas naturalna spoleczna
cecha u ludzi czy to jednak ma zwiazek ze stylem wychowania? czy dziecko
automatycznie tulone przez mame, gdy mu zle przenosi te reakcje na inne dzieci
tak naturalnei i po prostu? i tak natulanie jakas opiekounczosc w sobie rozwija
w tak mlodym wieku?
czy to jednak wrodozna cecha gatunku ludzkiego, niezaleznie od wychowania?
ale jesli to niezalezne od wychowania, to dlaczego w takim razie jedne dzieci
(nie maltretowane przeciez bynajmniej)przerazliwie boja sie nawet widoku innego
dziecka, a drugie sie tulą, smieją i biegną z pomocą?

[mruwa9]

ja mysle, ze to jest nadinterpretacja. dzieci sa rozne, wrazliwe i
otwarte, czesto w tej samej rodzinie, tak samo wychowywane, dzieci
potrafia miec bardzo rozne temperamenty. Natomiast kusi mnie, zeby
rozkrecic dyskusje na emamie lub niemowlaku czy malym dziecku, na
temat PRZYZWYCZAJANIA dziecka, a wlasciwie strachu wspolczesnych
rodzicow przed przyzwyczajeniem dziecka do piersi, bliskosci,
czulosci, noszenia...moje pierwsze dziecko bylo upiorne jako
niemowle, placzliwe, neurotycne, praktycznie niesypiajace (kukulko,
znasz ten bol..), dzis wiem, z czego to wynikalo, ale wowczas ,
choc okresowo zdarzalo sie,z e 4 doroslych sprawowalo nad nim
opieke, wszyscy padali na twarz. Drugie swiadomie rozpieszczalam i
przyzwyczajalam do bliskosci, noszenia, tulenia, bo uznalam, ze jest
to bardzo wazny element rehabilitacji dziecka niepelnosprawnego,
stymulacji rozwoju, ze dzieci kochane i dotykane, przytulane, lepiej
sie rozwijaja, bo wiedza, ze maja dla kogo Trzecie mysle, ze
zasypialoby samo w lozeczku, ale zmarnowalam je sama , w ogole
nie przewidujac obecnosci lozeczka w domu.

Rozne wnioski:)

[basiak36]

Ja moge porownac moja dwojke dzieci, teraz juz 6 latka, ktory od poczatku uczony
byl 'samodzielnego' zasypiania ze smokiem, jak mial 8 miesiecy na noc dostal
mieszanke i zaczal przesypiac noce, we wlasnym lozeczku od poczatku prawie. Jak
mial 3 lata w koncu sie poddalismy i spal z nami i jestem wdzieczna samej sobie
ze zmadrzalam i pozwolilam na to.
I coreczka, teraz 15 mcy, wychowywana zupelnie inaczej, zero smoczkow, butelek,
od poczatku w chuscie, piers na zadanie,w nocy spi z nami.
I zauwazylam to o czym czytalam gdzies - mianowicie ze ona lepiej radzi sobie z
nadmiarem bodzcow. Latwiej sie uspokaja. Ja sama mam z nia lepszy kontakt niz
mialam z synkiem w tym wieku. Nie ma porownania.
Kontakt z synkiem odbudowal sie kiedy zaczal spac z nami, bo w koncu mial to
cieplo w nocy ktorego tyle czasu szukal.
Po moich doswiadczeniach i kilku rodzin ktore znam, plus wiele ksiazek ktore w
tym temacie przeczytalam, uwazam ze warto wczuc sie w dziecko i troche wyjsc mu
naprzeciw, trzeba cos zmienic, z czegos zrezygnowac. I nie oznacza ze ustawiamy
zycie pod dziecko, bo mozna wypracowac jakis kompromis. I nie jest to latwe, mi
zajelo ladnych kilka lat.

[mruwa9]

moja poprzednia wypowiedz urwalam ni z gruszki, ni z pietruszki, a
wlasnie chcialam ja pociagnac w tym kierunku,w ktorym Ty sie
wypowiedzialas. A chyba zatrolluje troche na emamie, o ile ktos w
ogole zareaguje, bo naprawde zastanawia mnie ten lek, obawy
wspolczesnych rodzicow przed "przyzwyczajeniem" dziecka do siebie.
Skad te strachy? Z czego wynikaja?

[joannaiwa]

Mruwa no co Ty, nie wiesz? Przecież jak się przyzwyczaji to nie będzie można obejrzeć setnego serialu, bo trzeba się nim zająć, nie będzie można wyskoczyć na imprezkę zostawiając dziecko z butlą i babcią albo nianią itd, itp.

[ila79]

No i proszę, trollowanie się udało. Nawet nasza stara znajoma się
przeniosła na emamę.

[abiela]

Dajcie linka, poczytam

[ila79]

Na emamie jest na samej górze
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=89173983

[basiak36]

mruwa9 napisała:
naprawde zastanawia mnie ten lek, obawy
> wspolczesnych rodzicow przed "przyzwyczajeniem" dziecka do siebie.
> Skad te strachy? Z czego wynikaja?

Mnie tez zastanawia. Szczegolnie ze widze jak u niektorych znajomych rodzice nie
mogli dac sobie rady ze soba kiedy dzieci zaczely sie wyprowadzac. Wczesniej jak
dzieci byly male, odsuwali je od siebie, a potem sami nie byli gotowi na
samodzielnosc wlasnych dzieci...

[midla]

Czemu nie wnosi? Wnosi, bo jak nie samodzielne usypianie, to często
usypianie przy piersi. Ja tak tęsknie za tymi pięknymi czasami,
kiedy mi dzieć przy piersi usypiał, niestety w wieku 10. miesięcy
przestał

A to można powiedzieć klasyka gatunku

[ila79]

nie wiem jakie są inne wpisy bo doszłam tylko do tego:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=88547512&a=88983769

i jeszcze jeden przyklad

[mruwa9]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=89321406&a=89323435
przez miesiac dziecko plakalo i rozpaczalo po godzine-poltorej
dziennie... tez sie ma czym kobieta chwalic
Grunt, to pokazac dziecku, gdzie jego miejsce.

[joannaiwa]

jak widać nie ma przytomnej sąsiadki, która zadzwoniłaby po prostu
na policję w związku z maltretowaniem dziecka. Ja swoją sąsiadkę w
takiej sytuacji wychowałam przy udziale policji i MOPS i polecam tę
metodę w braku współpracy matki.

[basiak36]

Kolejna lekcja dla malucha w tym jak ignorowac czyjes potrzeby. Jako dorosly juz
nie powinien miec z tym problemu.

[joannaiwa]

moim zdaniem bierze się to często z karmienia butelką, a przekonał
mnie do tego ten wątek

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=91700902
Dzieci karmione piersią z reguły zasypiaja przy piersi i wręcz
fizycznie nie ma możliwości żeby oderwać je od piersi i włozyć do
łóżeczka żeby samo zasnęło (przynajmniej nie słyszałam, żeby mamy
karmiące piersią tak robiły co najmniej do roku życia dziecka).

[fiamma75]

to źle słyszałaś My tak robiliśmy z powodzeniem

[joannaiwa]

A po co właściwie tak robiliście?

[fiamma75]

joannaiwa napisała:

> A po co właściwie tak robiliście?
Bo nie lubimy gnieść się w trójkę w jednym łóżku I żeby było
jasne - z drugim zamierzamy robić tak samo

PS. Nie wszystkie mamy długokarmiące preferują rodzinne spanie

[joannaiwa]

Ale mi o co innego chodzi - ja tez odkładałam do łóżeczka, ale po
zaśnięciu przy piersi. Z Twojej wypowiedzi zrozumiałam, że
odkładałaś przed zaśnięciem dziecka (czyli wcześniej odrywałaś od
piersi) i że to dotyczyło maluszka przed ukończeniem 1 roku życia.
Nie wiem czy dobrze zrozumiałam w takim razie, a jeśli tak to
dlaczego przed zaśnięciem, zamiast po.

[fiamma75]

to się źle zrozumiałyśmy - odładałam po zaśnięciu mimo, że jeszcze
sobie cycała (jakby mogła to trzymała by pewnie pierś w buzi do
rana) tzn. wyjmowałam jej delikatnie sutek i była kładziona do
łóżeczka., czasami podmieniałam pierś na smoczek, żeby uniknąć
rozbudzenia.

[joannaiwa]

czyli sie zgadza - zasypiała przy piersi, no i to raczej niewiele ma
wspólnego z metodami samodzielnego zasypiania (na szczęście
oczywiście .

[fiamma75]

bo ja się odnosiłam do tego odrywania od piersi niemal siłą (może
powinnam wyraźnie to zaznaczyć)