Kara smierci raz jeszcze.

dokowski Kara śmierci sama w sobie nie jest niczym osobliwy 12.01.06, 15:16

Jeżeli pominąć dyskusje, w których problem kary śmierci traktowany jest
instrumentalnie, np. w celu mącenia w głowach wyborcom, to mamy tylko dwa
powody, aby rezygnować z wykonywania kary śmierci.

1. Zabójstwo osoby niewinnej. Ludzie rzadko zdają sobie sprawę, jak wielka
liczba niewinnych ludzi została zabita przez sędziów i katów. Trudno wyobrazić
sobie bardziej okrutny rodzaj śmierci, kiedy niewinnie skazany człowiek latami
czeka w celi śmierci na kata, który w końcu przychodzi i go zabija, podczas gdy
prawdziwy morderca wesoło sobie żyje, robi dzieci jego żonie i śmieje się z
frajera, który zamiast niego umiera w więzieniu. Tak np. mordowano przeciwników
partyjnych za Stalina, a mordercy potem brali sobie żony zamordowanych kolegów.
Zresztą nie tylko mordy polityczne wykonywane przez socjalistycznych sędziów,
ale zwykłe pomyłki sądowe w USA prowadzą często do okrutnej śmierci niewinnych
ofiar.

Stosunek ludzi do kary śmierci byłby moim zdaniem o wiele bardziej przychylny,
gdyby wykonywano ją tylko w wypadkach niewątpliwych, kiedy wykluczona została
jakakolwiek możliwość omyłki, intrygi lub stronniczości.

2. Zabijanie z zimną krwią. Ludzie rzadko dostrzegają wagę tego aspektu kary
śmierci. Ciekawe jest to zjawisko, tym bardziej, że bezduszna, niemiecka
machina Holocaustu właśnie dlatego napawa ludzi taką grozą, że Niemcy mordowali
Żydów i Cyganów bez emocji, wg przemysłowego planu hodowlanego dla swojej wizji
pożądanego etnicznego składu ludzkości. Grozą napawa świadomość, że nie można
było wtedy odwołać się do uczuć Niemców, do naturalnego uczucia litości czy
innych uczuć moralnych, gdyż Niemcy wyalienowali swoje instytucje tak bardzo,
że ich osobowości zostały rozszczepione tak, że w pracy odrzucali swoją duszę i
stawali się maszynami wojskowo-biurokratycznymi.

Groza jaka ogarnia tyle osób na wspomnienie Holocaustu w dziwny sposób nie
ogarnia tak wielu osób na myśli o karze śmierci. A przecież wszyscy uczestnicy
kary śmierci: prokurator, adwokat, sędzia, strażnicy, kaci, lekarze, księża,
urzędnicy administracji więziennej itd. - cała ta instytucja jest tak samo
wyalienowana jak instytucja niemieckich obozów koncentracyjnych, ponieważ
uczestnicy kary śmierci też muszą odrzucić swoje dusze, aby móc zabijać z zimna
krwią.

Instytucja kary śmierci tworzy więc całą społeczność ludzi zdemoralizowanych
koniecznością zabijania na zimno, tak samo zdemoralizowanych jak pracownicy
obozów koncentracyjnych. Tacy ludzie zatruwają potem dusze swoich rodzin i
znajomych. Chociaż skala tego jest o wiele mniejsza niż skala zatrucia dusz
Niemców przez Holocaust., to jednak jest to enklawa zła, niszcząca dusze tych,
którzy w niej żyją.

Prawdopodobnie codziennie wielu z nas mija ludzi, którzy odrzucili w pracy
swoje dusze, a do wielu z nich dusza ta już nie powróciła i nigdy nie wróci.
Taki człowiek może być zdolny do wszystkiego. Świadomość, że tacy żyją jakby
nigdy nic wśród nas jest tak samo niepokojąca jak kiedyś była świadomość, że
nazistowscy zbrodniarze żyją sobie wśród zwyczajnych ludzi – wielu z nich było
tak samo „niewinnych” jak ci lekarze i księża, którzy zawodowo pomagają zabijać
skazańców, też byli tylko profesjonalistami i urzędnikami, którzy „zatykali
nos” i robili co do nich należało. Z czasem przestali zatykać nos, bo
przyzwyczaili się do smrodu, a potem przestali w ogóle go odczuwać.

A przecież wystarczyłoby wprowadzić zasadę, że karę śmierci wykonywać wolno
tylko ofiarom, a jeśli ofiary nie żyją lub są niezdolne do podejmowania
decyzji, to tylko osobom najbliższym ofiarom. W ten sposób okrutna i bezduszna
machina służąca do zabijania ludzi z zimna krwią zastąpiona by została zwykłym
ludzkim działaniem motywowanym zwykłymi ludzkimi uczuciami: zemsty, potrzeby
zadośćuczynienia, poczucia krzywdy, strachem i potrzebą zapewnienia sobie i
bliskim bezpieczeństwa. Prawo łaski przysługiwało by tylko ofiarom (lub
najbliższym), tylko taki kat miałby prawo zamienić wyrok śmierci na dożywocie.

Taki są dwa warunki, pod którymi mogę nazwać siebie zwolennikiem kary śmierci.
Nie ma dla mnie takiego znaczenia, jak bardzo ohydną zbrodnię popełniono.
Ważniejsze jest, aby wykluczyć możliwość omyłki i żeby katem nie był
profesjonalny zabójca, nieodczuwający litości ani zemsty.

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

micra I ja też nie mam wątpliwości, KS n/t 11.01.06, 21:03
dokowski Kara śmierci sama w sobie nie jest niczym osobliwy 12.01.06, 15:16

Jeżeli pominąć dyskusje, w których problem kary śmierci traktowany jest
instrumentalnie, np. w celu mącenia w głowach wyborcom, to mamy tylko dwa
powody, aby rezygnować z wykonywania kary śmierci.

1. Zabójstwo osoby niewinnej. Ludzie rzadko zdają sobie sprawę, jak wielka
liczba niewinnych ludzi została zabita przez sędziów i katów. Trudno wyobrazić
sobie bardziej okrutny rodzaj śmierci, kiedy niewinnie skazany człowiek latami
czeka w celi śmierci na kata, który w końcu przychodzi i go zabija, podczas gdy
prawdziwy morderca wesoło sobie żyje, robi dzieci jego żonie i śmieje się z
frajera, który zamiast niego umiera w więzieniu. Tak np. mordowano przeciwników
partyjnych za Stalina, a mordercy potem brali sobie żony zamordowanych kolegów.
Zresztą nie tylko mordy polityczne wykonywane przez socjalistycznych sędziów,
ale zwykłe pomyłki sądowe w USA prowadzą często do okrutnej śmierci niewinnych
ofiar.

Stosunek ludzi do kary śmierci byłby moim zdaniem o wiele bardziej przychylny,
gdyby wykonywano ją tylko w wypadkach niewątpliwych, kiedy wykluczona została
jakakolwiek możliwość omyłki, intrygi lub stronniczości.

2. Zabijanie z zimną krwią. Ludzie rzadko dostrzegają wagę tego aspektu kary
śmierci. Ciekawe jest to zjawisko, tym bardziej, że bezduszna, niemiecka
machina Holocaustu właśnie dlatego napawa ludzi taką grozą, że Niemcy mordowali
Żydów i Cyganów bez emocji, wg przemysłowego planu hodowlanego dla swojej wizji
pożądanego etnicznego składu ludzkości. Grozą napawa świadomość, że nie można
było wtedy odwołać się do uczuć Niemców, do naturalnego uczucia litości czy
innych uczuć moralnych, gdyż Niemcy wyalienowali swoje instytucje tak bardzo,
że ich osobowości zostały rozszczepione tak, że w pracy odrzucali swoją duszę i
stawali się maszynami wojskowo-biurokratycznymi.

Groza jaka ogarnia tyle osób na wspomnienie Holocaustu w dziwny sposób nie
ogarnia tak wielu osób na myśli o karze śmierci. A przecież wszyscy uczestnicy
kary śmierci: prokurator, adwokat, sędzia, strażnicy, kaci, lekarze, księża,
urzędnicy administracji więziennej itd. - cała ta instytucja jest tak samo
wyalienowana jak instytucja niemieckich obozów koncentracyjnych, ponieważ
uczestnicy kary śmierci też muszą odrzucić swoje dusze, aby móc zabijać z zimna
krwią.

Instytucja kary śmierci tworzy więc całą społeczność ludzi zdemoralizowanych
koniecznością zabijania na zimno, tak samo zdemoralizowanych jak pracownicy
obozów koncentracyjnych. Tacy ludzie zatruwają potem dusze swoich rodzin i
znajomych. Chociaż skala tego jest o wiele mniejsza niż skala zatrucia dusz
Niemców przez Holocaust., to jednak jest to enklawa zła, niszcząca dusze tych,
którzy w niej żyją.

Prawdopodobnie codziennie wielu z nas mija ludzi, którzy odrzucili w pracy
swoje dusze, a do wielu z nich dusza ta już nie powróciła i nigdy nie wróci.
Taki człowiek może być zdolny do wszystkiego. Świadomość, że tacy żyją jakby
nigdy nic wśród nas jest tak samo niepokojąca jak kiedyś była świadomość, że
nazistowscy zbrodniarze żyją sobie wśród zwyczajnych ludzi – wielu z nich było
tak samo „niewinnych” jak ci lekarze i księża, którzy zawodowo pomagają zabijać
skazańców, też byli tylko profesjonalistami i urzędnikami, którzy „zatykali
nos” i robili co do nich należało. Z czasem przestali zatykać nos, bo
przyzwyczaili się do smrodu, a potem przestali w ogóle go odczuwać.

A przecież wystarczyłoby wprowadzić zasadę, że karę śmierci wykonywać wolno
tylko ofiarom, a jeśli ofiary nie żyją lub są niezdolne do podejmowania
decyzji, to tylko osobom najbliższym ofiarom. W ten sposób okrutna i bezduszna
machina służąca do zabijania ludzi z zimna krwią zastąpiona by została zwykłym
ludzkim działaniem motywowanym zwykłymi ludzkimi uczuciami: zemsty, potrzeby
zadośćuczynienia, poczucia krzywdy, strachem i potrzebą zapewnienia sobie i
bliskim bezpieczeństwa. Prawo łaski przysługiwało by tylko ofiarom (lub
najbliższym), tylko taki kat miałby prawo zamienić wyrok śmierci na dożywocie.

Taki są dwa warunki, pod którymi mogę nazwać siebie zwolennikiem kary śmierci.
Nie ma dla mnie takiego znaczenia, jak bardzo ohydną zbrodnię popełniono.
Ważniejsze jest, aby wykluczyć możliwość omyłki i żeby katem nie był
profesjonalny zabójca, nieodczuwający litości ani zemsty.
- dokowski Swoją drogą to ciekawe, czy feministki mają ... 13.01.06, 16:54
  
  ... jakiś nieprzypadkowy pogląd na karę śmierci, czy każda feministka może być
  dowolnie, za lub przeciw, i nie wpływa to na jej poważanie w środowisku.
  
  Przyznam, że z reguły wiem co myślą feministki, bo moja żona jest feministką
  (dlatego nie ma czasu na marnowanie czasu na takim forum, tutaj feministki
  zaglądają bardzo żadko, nie dajcie się zwieść) i jedna nasza znajoma uważa się
  za feministkę, ale one nie są zdecydowane w tej kwestii i nie potrafią
  powiedzieć, czy feminizm w jakiś sposób sugruje czy być za czy przeciw.
tad9 podwójne? 13.01.06, 17:10

evita_duarte napisała:

> W tym przypadku nie mialabym watpliwosci. W Stanach niedawno byl podobny
> przypadek. Podwojne morderstwo-kara smierci.

Czy na pewno podwójne morderstwo? Zdania co do tego kiedy człowiek staje się
człowiekiem są podzielone. A co z tymi, którzy uważają, że moment ten wyznacza
chwila narodzin?
- evita_duarte Re: podwójne? 13.01.06, 17:36
  
  tad9 napisał:
  
  > evita_duarte napisała:
  >
  > > W tym przypadku nie mialabym watpliwosci. W Stanach niedawno byl podobny
  > > przypadek. Podwojne morderstwo-kara smierci.
  >
  > Czy na pewno podwójne morderstwo? Zdania co do tego kiedy człowiek staje się
  > człowiekiem są podzielone. A co z tymi, którzy uważają, że moment ten
  wyznacza
  > chwila narodzin?
  
  Podwojne morderstwo uznawane jest wtedy gdyby dziecko moglo juz zyc poza lonem
  matki. Np. kobieta ma wypadek samochodowy ona zginela, ale interwencja lekarzy
  pozwolila na ocalenie dziecka. Nigdy o takich przypadkach nie slyszales?? To
  mozliwe czasem juz w siodmym miesiacu. Kobieta opisywana w tym artykule jak i
  tamta opisywamna preze mnie byly w 9 miesiacu.

Najnowsze z forum Feminizm

Zaloguj się