Beata!

[sir.vimes]

Usunęłam twój wątek. W ostatnim poście poprosiłaś by twoje prywatne sprawy
pozostawiać Tobie - i niech tak zostanie. To od Ciebie zależy czy zakładasz
wątek o swojej przyjaciółce i relacji z nią (bo zaprawdę ten wątek nie
traktował o "byciu matką dwulatka" tylko o bardzo konkretnej , bardzo
PRYWATNEJ sprawie. Myślę , że powstał z rozżalenia i nie będzie Ci już potrzebny.

[beata2802]

Dzięki,
chciałam się dowiedzieć o matkowaniu, a rozmowa potoczyla sie inaczej - poza
moja kontrola. Tak naprawdę czulam stres i zażenowanie, ze sie omawia moje
sprawy na forum internetowym.

[sir.vimes]

Myślę, że lepiej jest rzucać tematy bardziej ogólnie - bez detali osobistych -
ponieważ inaczej można poczuć się osaczonym ;).

Niemniej nie uważam by wątek traktował o "matkowaniu".

[beata2802]

:-)

to juz nieważne...

szkoda mi tylko mojego opisu jak to bylo, jak moja sunia miala male i jak to
bylo z tatusiem szczeniakow...

[kocia_noga]

beata2802 napisała:

> :-)
>
> to juz nieważne...
>
> szkoda mi tylko mojego opisu jak to bylo, jak moja sunia miala male i jak to
> bylo z tatusiem szczeniakow...
>

O! Mnie też szkoda, bo niezdążyłam pzreczytać :(((

sunia, piesek, szczeniaki i jak to wszystko bylo:

[beata2802]

A było to tak:

Miałam Ci ja sunię, rudą, mądrą sunię i pieska - zawadiakę.
Mieli razem dziewięcioro szczeniąt w dwóch rzutach.

c.d.n.

:-)

[sir.vimes]

Przywrócić wam ten wątek?

[malila]

Jeśli mogę się wypowiedzieć, to mnie się ten kawałek o psach bardzo podobał.

[sir.vimes]

Mi też.

[beata2802]

sir.vimes napisała:

> Przywrócić wam ten wątek?

To może wklej tylko to o psach -?

Pióra Beaty esej o Suni i Szczeniętach

[sir.vimes]

Wiecie, ja miałam dwa psy: sunię i sunia. Mieli razem dziewięcioro szczeniąt w
dwóch rzutach. :)

Obserwowałam jak to się układa naturalnie, a było to tak:
Najpierw Ona Była Najważniejsza, i była przeasertywna. Nie dawała 'mężowi'
zbiżyć się do kosza, w którym spały szczeniaczki na odległość, z której mógłby
je choćby zobaczyć. On z taką pewną nieśmiałością i ogromną ciekawością
próbował tego mniej więcej raz dziennie.

Ona wylizywała małym pupy, karmiła, wylizywała, karmiła, była chodzącą
czułością. Dawała się wyprowadzać na spacer, siku i kupę trza wszak czasem
zrobić, ale natychmiast miała obłęd w oczach, od razu spowrotem na górę, do
małych, do małych, do małych!

W pewnym momencie, kiedy kupy szczeniąt zyskały konsystencję ciała stałego i
zaczęły śmierdzieć - przestały być wylizywane przez mamę. Mniej więcej w tym
samym czasie maluchy zaczęły rozrabiać. Otworzyły oczy, nauczyły się chodzić.
Próbowały szczekac. Właziły mamie na głowę (dosłownie), ciągały za ogon,
zaczepiały i chciały się bawić. Dla suni było to niezmiernie męczące i
wkurzające.

Po kilku dniach takich zaczepek, kiedy 'mąż' mimo przeżywanych codziennie
porażek na tym polu znów przyszedł sprawdzić, czy uda mu się zobaczyć latorośl -
o dziwo nie warknęła na niego. Mało tego! Jak go zobaczyła - wstała, otrzepała
się z dyndających u jej uszu i ogona szczeniąt, uniosła głowę i poszła wyspać
się w najbardziej oddalonym pokoju. :-)))

A tatuś najpierw szczegółowo obwąchał każde szczenię z osobna. Juz po chwili
zaczeły się pierwsze zabawy. I od tej pory ganiali się tak po swoim kojcu i
podgryzali całymi dniami.

A sunia kilka razy dziennie dostojnie odwiedzała ten wirujący psi kłębek,
karmiła małe, a właściwie łaskawie użyczała im swoich ssawek, i po krótkiej
chwili odchodziła jak królowa aby godnie odpocząć na salonach. :-)))

[jottka]

to mi przypomina losy młodej rodziny złożonej z kocicy burej, dwojga jej kociąt
oraz ich ludzkiego opiekuna:)

otóż pierwszy tydzień czy dwa bura wiernie siedziała przy maluchach, opuszczając
je tylko na moment, żeby zajrzeć do miski czy kuwetki, ale któregoś poranka
znajomy poczuł przez sen, że coś go ugniata w pierś, zbudził się i zorientował,
że pod kurtką piżamy ma już jedno kocię, a drugie właśnie kocica niesie do niego
w pysku. zaintrygowany czekał, co dalej, a kochająca matka ulokowała drugie
dziecko na piersi 'ojca', rzuciła mu porozumiewawcze spojrzenie, po czym
skoczyła do drzwi, spojrzała na niego raz jeszcze i miauknęła krótko - znajomy
zrozumiał bez trudu - 'no to zajmij się dziećmi, a ja wychodzę':)

[zlota_jagodka]

Wiecie te "naturalne historie" trochę mnie podbudowały. Martwiłam się, że jestem
bardzo niefeministyczna w kwestii macieżyństwa, bo po urodzeniu córeczki okazało
się, że CZUJĘ, że tylko ja mogę się nią odpowiednio zajmować. Kiedy mała
zdobywała kolejne stopnie samodzielności (obecnie zaczyna chodzić) to uczucie
zaczęło mi przechodzić (trochę to pewnie było związane z końcem karmienia
piersią, który ona sama zarządziła). Może rzeczywiście tak jest, że na początku
przez okres niemowlęctwa to głównie mama się zajmuje, a potem proporcje się
zmieniają. Może niepotrzebnie w imię jakichś feministycznych ideałów, próbujemy
pokonać naturę. Może zapominamy, że dziecko nie jest na 2 lata tylko na całe
życie i tatuś ma wiele lat, aby odrobić ten swój mniejszy udział w opiece, który
jest na początku. Oczywiście nie twierdzę, że tatuś ma nic nie robić, powinien
brać udział w opiece nad dzieckiem i (co bardzo istotne) opiekować się mamusią,
która opiekuje się dzieckiem :) Może to niefeministyczne podejście, może
"prawdziwa feministka" po miesiącu, najdalej 2 powinna wrócić do pracy a dziecko
oddać opiekunce i widywać je przez pół godziny dziennie. Ale jeśli tak, to wtedy
ja nie chcę być feministką. Nie zmienię tego co czuję, bo dla mnie "wyzwolenie
kobiety" oznacza postępowanie w zgodzie z tym co czuję, czego chcę, a nie
robienie tego co każe jakiś kolejny schemat.

yggh

[jottka]

koleżanko jagódko, weźcie nie bredźcie:)

feminizm nie polega na zmuszaniu kobiet do porzucania niemowląt ani też na
'wracaniu do pracy' czy podejmowania innej katorgi - to wersja rodem z naszych
polityków lub równie wyedukowanego księdza proboszcza. feminizm w swych
najogólniejszych zrębach dąży do zapewnienia kobiecie prawa wyboru,
samostanowienia o własnym życiu oraz uzyskaniu godziwej płacy (gratyfikacji) za
wykonywaną pracę.

co z kolei nie zwalnia kobiety z myślenia:) opieranie się jedynie na własnym
czuciu to trochę za mało, by formułować zarzuty pod adresem wieloaspektowego i
zmieniającego się w czasie i przestrzeni ruchu, jakim jest feminizm. nie mówiąc
o tym, że i mamusie, i tatusiowie są różni (niezależnie od akcesji do
feminizmu:) - nie każda mama karmi piersią, nie każdy tata ucieka od opieki nad
dzieckiem, a teza, że może on 'później' nadrobić braki w kontakcie z potomkiem
nie da się, obawiam, utrzymać po bliższych badaniach. już wiadomo, że np.
ojcowie uczestniczący w porodzie dużo silniej angażują się od razu w opiekę nad
dzieckiem niż ojcowie odstawiani (pozornie w imię natury) na boczny tor.