uczucia macierzyńskie-ich brak

[Gość: trida]

hej dziewczyny, mam 26 lat i nie chce mieć dzieci, nie mam uczuć
macierzyńskich, nie widze przyjemności w posiadaniu dziecka ,w byciu w ciąży!
troche mnie to przeraża, bo moje rówieśniczki albo już maja ,albo nie mają
ale planują dzieci w najbliższych latach!mam stałego partnera od dwóch lat
ale co do dzieci nie chce ich mieć, ma tak jeszcze któś? czy to się zmieni?
proszę mnie nie oceniać!

[blaszany_dzwoneczek]

Może jeszcze na Ciebie za wcześnie? A może jednak myślisz gdzieś podświadomie o
dziecku, skoro taki post napisałaś. Gdybyś nie chciała dzieci i byłoby Ci z tym
dobrze, to po co miałabyś na ten temat dyskutować i zastanawiać się czy to się
zmieni?

[iberia30]

spokojnie, wszystko w swoim czasie , nie ma to jak presja otoczenia ))
przeciez nie ma obowiazku bycia matka-nie masz takiej potrzeby i nikomu nic do
tego.Nikt Ci nie odp czy Twoje nastawienie sie zmieni czy nie.

[Gość: trida]

ja się zastanawiam czy wszystko ze mną ok? dlatego poruszyłam tutaj ten
temat.....

[iberia30]

jestes zdrowa i naprawde nie masz sie czym przejmowac.

[Gość: trida]

dzięki za odpowiedź, a jak jest u innych? jak było jeśli jesteście matkami? czy
potrzeba dziecka,uczucia macierzyńskie przychodzą stopniowo? w jakim wieku?
wiem ,że to kwestia indywidualna ale pytam!

[lilith76]

dla mnie sytuacja jest ok, dopóki partner nie dostanie świra na punkcie
ojcostwa - wtedy będziecie mieć dylemat.

nie uważam, że każda kobieta musi mieć instynkt macierzyński i kochać dzieci.
jak ci nie przyjdzie, to nie musisz czuć się gorsza i dziwna. światu możesz się
przydać na inne sposoby.

PS: wbrew pozorom, 26 lat, to jeszcze młodziutki wiek. życie przed tobą i
minimum 10 lat na zmianę decyzji.

[Gość: trida]

tego ,że może to być problem w związku tez się spodziewam, mam kilka lat
starszego faceta i on niedługo już chyba będzie chciał mieć
dziecko......skomplikowane to wszystko bo ja się zgadzam z tym co
napisałaś ,uważam,że nie ma sensu na siłę zachodzić w ciążę-bo wypada, bo już
czas, według mnie ciąży i dziecka trzeba chcieć!

[Gość: m]

chyba maximum 10 lat

[ivanna28]

Uczucia macierzyńskie budzą się zazwyczaj w ciązy a jesli nie w niej to po
urodzeniu dziecka.
Nie przejmuj sie - nie musisz chcieć na razie mieć dziecka ,to może sie
zmienić /natura upomni się o swoje lub nic się w tej kwestii nie zmie ni ,co
nie oznacza,ze jesli jednak zajdziesz w tę ciażę to będziesz "zimną
mamusią" ,nie - instynkt macierzyński sam przyjdzie..
P.S. Ja w twoim wieku urodziłam i uważam ,ze to dobry wiek na macierzyństwo >

[ivanna28]

dadam ,że pragnełam dziecka ,zaraz po ślubie zaczęliśmy próbować i po 7 mies
udało się . Pierwsze "objawy" instynktu mialam przy pierwszym usg ,kiedy
zobaczyłam bijące serduszko małej

[Gość: mmarta m]

właśnie jak zobaczysz dzidzie na usg, gdy usłyszysz serduszko to na pewno
rozbudzi sie twój instynkt.poza tym bardzo przyjemne uczucie jak dzidzia bedzie
cie w brzuszku kopać-na pewno na takie sygnały nie bedziesz obojętnanie
musisz czuś instynktu macierzyńskiego jeszcze przed planowaniem dziecka,on
pojawia sie tak jak napisałam stopniowo i na pewno nie zależy od wieku.kobiety
zostają matkami w różnym wieku.

[Gość: mmarta m]

właśnie jak zobaczysz dzidzie na usg, gdy usłyszysz serduszko to na pewno
rozbudzi sie twój instynkt.poza tym bardzo przyjemne uczucie jak dzidzia bedzie
cie w brzuszku kopać-na pewno na takie sygnały nie bedziesz obojętnanie
musisz czuś instynktu macierzyńskiego jeszcze przed planowaniem dziecka,on
pojawia sie tak jak napisałaś stopniowo i na pewno nie zależy od wieku.kobiety
zostają matkami w różnym wieku.

[platynka.iw]

Gość portalu: mmarta m napisał(a):

> poza tym bardzo przyjemne uczucie jak dzidzia bedzie cie w brzuszku kopać-na
> pewno na takie sygnały nie bedziesz obojętna
Tak. Swietne uczucie. Momentami bol jak cholera albo taki ucisk, ze sie
odechciewa... tchu brakuje.
I to prawda-trudno byc na to obojetna-jak Ci sie na pecherzu polozy lub tak
kopnie, ze sie nogi w kolanach uginaja

Nie rozumiem ciezarnych... jak mozna sie tym stanem zachwycac??
Sama przez to przeszlam i uwazam ciaze za nieciekawy, rozwalajcy organizm stan a
sama ciaze za jakas rzeznie... jak mozna sie rozplywac na mysl o ciazy?? Nogi
puchna, goraco, ciezko...czlowiek sie nie miesci w ciuchy, wszyscy Cie traktuja
jak szklanke, ktora ma sie zaraz rozbic, ciagle lazenie do lekarza i sikanie w
kubeczki, rozstepy, bolacy kregoslup, mdlosci... i ta perspektywa-porod. Bol,
krew, nerwy...eeee.... nigdy nie zrozumiem nawiedzonych ciezarnych.

Pozdrawiam, Iwcia

[Gość: kierownica]

Mam 32 lata, jeszcze 2-3 lata temu myślałam tak jak Ty. Myślałam: przecież jest
tyle rzeczy na świecie gdzie kobieta może się spełniać i być szczęśliwa bez
dziecka. Na sam widok dzieci uciekałam, drażniły mnie, były głośnie, marudne,
zajmujące, zaślinione itp. Od jakiegoś czasu myślę, że to się zmienia. Dalej nie
lubię obcych dzieci, dalej uciekam od nich ale coraz częściej podświadomie łapię
się na tym, że myślę o dziecku w kategorii - moje dziecko - i te myśli są coraz
fajniejsze. Od zawsze wiedziałam że będę dojrzałą matką, świadomą macierzyństwa,
moja intuicja kobieca nigdy mnie zawiodła więc mam nadzieję, że i tym razem
będzie tak samo a mój instynkt macierzyński dopiero teraz powli daje o sobie
znać. Może u Ciebie jest tak samo. Czasami tylko przeraża mnie myśl o kontakcie
mojego dziecka z innymi dziećmi i moja konieczność w tym uczestniczenia.
Pozdrawiam i nie martw się.

[Gość: trida]

mi wiele osób( wsród znajmomych) mówi,że często właśnie około 30-ki ta chęć się
pojawia, Twoja odpowiedź to potwierdza!

[Gość: ania]

Uczucia macierzyńskie nie pojawiły się z czasem. Urodziłam jak miałam 35 lat i
był to wynik myślenia, że diecko się ma, powinno się mieć. Te wszystkie
zapewnienia, że nastawienie się zmieni gdy zajdę w ciąże, serduszko na usg, po
porodzie, po kilku miesiącach, to bzdura. W moim przypadku akurat. Synek jest
wspaniały, kochany, ale czy jakoś szczególnie czuję to niewiarygodne szczęście?
Nie. Ale nie jest źle. Póki co korzystaj z życia ile się da. Potem jest
niekończący się kieracik.

[Gość: trida]

ja się obawiam ,że u mnie będzie to samo! nie rozumiem tego macierzyńskiego
szczęścia kobiet, wydaje mi się jakieś takie udawane.....

[Gość: Zuzanna30]

Wiesz, mam to samo.. Te wariacje po urodzeniu dziecka "jak mogłam żyć jak go
nie było na świecie" wzbudzają we mnie coś w rodzaju współczucia. Myślę sobie,
że te hormony robią coś beznadziejnego z tych inteligentnych, aktywnych,
atrakcyjnych kobiet. Takie ciepłe kluchy. Myślę że ta miłość jest jednostronna
bo kiedyś dziecko będzie miało nas gdzieś i że ktoś kto tego nie rozumie tylko
gada o "noszeniu dzidziusia pod sercem", "kosmicznym
doświadczeniu", "największej życiowej przygodzie" sam sobie bicz ukręcił, ale
ta zasłona nie pozwala mu trzeźwo spojrzeć.

[Gość: trida]

po cichu myślę tak jak Ty, ale nie chcę nikogo obrażać....dla mnie
macierzyństwo odmóżdża.....i wiem ,że nie powinnam tak mówić, ale tak to
widzę...

[dorianne.gray]

Oj nie powinnaś tak mówić, dobrze, że o tym wiesz. Niestety, w oczach kobiet
bezdzietnych kobiety, które mają dzieci, uchodzą czasem za gorsze - kładę to
jednak na karb jakiegoś kompleksu...
Co z tą osławioną solidarnością jajników, co?...

[Gość: trida]

może nie gorsze( nie dziele tak ludzi), ale ich nie rozumiem, a jak słysze te
ich tematy rozmów to się załamuje-kupki,zasypki, grzechotki..... nie chce
obrażac kobiet w ciąży ale tak je widzę-jako zaćmione posiadaniem dziecka-może
to dobrze dla dziecka!

[Gość: trida]

Zuzanna pisała ,że to wpływ hormonów-ja się nie znam -ale to chyba wiele
tłumaczy! nawet tak fizjologicznie-kobieta robi wszystko by sie dzieckiem
opiekować aby przeżyło( bo jest zależne)-robi to kosztem swej kariery, wyglądu,
zainteresowań,życia towarzyskiego....może to tak interpretować? zaznaczam,że
nie chce nikogo obrażac!

[dorianne.gray]

No już bez przesady, nie rób z dzieciatych babek jakichś głupich, zapuszczonych
maszkaronów
Nie zauważyłam ani u siebie, ani u koleżanek, tego ograniczenia do jednego,
kaszkowo-kupkowego tematu, o którym piszesz. Wręcz przeciwnie, ja sama chętnie
pogadam na wszelkie tematy, a znajomi, dla których moja ciąża i samo posiadanie
dziecka to egzotyka, rozmawiają ze mną wyłącznie o tym, co mam w brzuchu, tak
jakbym nie nadawała się już do pociągnięcia innych tematów. No i kto tu jest
dziwny?...

[Gość: trida]

nie robię-napisałam,że nie chcę nikogo obrażać! ja się obawiam o siebie i
dlatego nie chce mieć dziecka( chhociażby przytycie w ciąży i po ciąży, obwisły
biust po karmieniu-chodzi mi o moją nadwage i mój biust)i nie czuję potrzeby!
ale według mnie kobiety ,które mają dzieci inaczej patrzą na świat( nie oceniam
czy gorzej czy lepiej ), ale inaczej niz ja i dla mnie jest to nie zrozumiałe!

[dorianne.gray]

No właśnie, inaczej
Ależ robisz z nas jakieś straszydła - napisałaś, że poświęcamy karierę
(bzdura), wygląd (bzdura) i takie tam różne - dla dzieci
Chciałabyś wyglądać tak szałowo jak ja teraz, w ósmym miesiącu!
A to, czy ciało Ci obwiśnie i przytyje po ciąży, to już nie zależy od dziecka
ani od ciąży, tylko od Ciebie i tego, jak o siebie dbasz, moja droga

(przy okazji - po ciąży to raczej się chudnie, a nie tyje: to od karmienia
piersią)

[Gość: trida]

nie robię z nikogo straszydła,kjeśli tak to odebrałaś to przepraszam ale nie o
to mi chodziło! ja pracuję po 10 godzin dziennie przy kompie, raczej w stresie-
przy ciąży musiałabym zrezygnować i według mnie wypadam z rynku pracy na
conajmniej rok, bo noworodka na 10 godzin dziennie się nie zostawia!jesli
kobieta ma pracę ,która może pogodzic z dzieckiem-ok, ja mojej nie!
wygląd musiałabym zmienić-chociażby tipsy zdjąć-ale to szczegół akurat!
po macierzyńskim wróciłabym albo na niższe stanowisko albo to samo( o ile bym
wróciła?) a jeśli nie to co? na utrzymanie faceta-jabym się z tym źle czuła! i
potem żyjesz dla dziecka-nie dla siebie!ja to tak widzę

[dorianne.gray]

Głupoty piszesz
Praca przy komputerze to akurat świetny wynalazek dla młodej mamy - daje
możliwość pracy w domu. Jeśli Twój pracodawca jest z gatunku tych, którzy czują
potrzebę ukarania kobiety za to, że zaszła w ciążę i urodziła (poprzez
degradację lub wypowiedzenie) - to współczuję, ja bym się nad zmianą pracy nie
zastanawiała. Tipsy - bez komentarza Na utrzymanie faceta? Ale dlaczego?...
Kobieta dzieciata traci zdolność do pracy?... I dlaczego uważasz, że potem
musisz żyć dla dziecka, a nie dla siebie?... Te, co mają takie skłonności do
poświęceń i wyrzeczeń, idą raczej do zakonu...

To kwestia priorytetów, a z drugiej strony - co to za różnica, czy poświęcasz
się wychowaniu dziecka, czy karierze? Patrz:
Dobra firma, praca na pełnych obrotach, zero prywatnego życia, przymus
chodzenia w rajstopach i zakrytych butach na obcasie o określonej wysokości, i
to bez względu na pogodę, ciągle pod telefonem i na każde zawołanie szefa...
mam kontynuować?...
Ja widzę same analogie, tylko "główny bohater" się zmienia

[Gość: trida]

ale ja wolę głównego bohatera w postaci kariery i tyle, a co do pracy przy
komputerze to kobieta w ciąży może pracować max 4 godziny dziennie-co mnie
dyskwalifikuje jako dobrego pracownika-nie jest to możliwe( nie miałabym co
robić przez pozostałe), nie znam poglądów pracodawcy na ciąże bo u nas obecnie
żadna kobieta nie planuje( a pracuje około roku więc nie wiem jak wcześniej),
ale co do ścieżki kariery i awansów to ja sama uważam,że dziecko jej nie
sprzyja, bo awans wymaga poświęcenia czasu i wyjazdów szkoleniowych ( np. na
tydzień czy dwa zagranicę) i dziecko też( małe wymaga stałej opieki)! a co do
pracy w domu-to w moim przypadku to niemożliwe..........

[dorianne.gray]

A ja nie jestem skłonna do żadnych poświęceń - ani dla dziecka, ani dla
kariery. Dlatego pracuję na własny rachunek i sama sobie dyktuję warunki.
No i kto tu jest bardziej wolny?

[Gość: trida]

to zalezy kto ma jakie zyski z tej pracy, bo mnie nie stać na wolnośc za psie
pieniądze,a jeśli zarabiasz satysfakcjonująco to gratuluję

[Gość: trida]

prowadzenie własnej działalności z pewnościa sprzyja pogodzeniu różnych
obowiązków-sama sobie jesteś szefem! ja narazie nie mam pomysłu na nic
wystarczjąco zyskownego więc jestem-jak to ujęłaś-niewolnikiem!

[dorianne.gray]

No jeśli Tobie własna firma kojarzy się z psimi pieniędzmi, to istotnie, kiś
się w swojej korporacji dla swojego szefa

[Gość: trida]

a co do chudnięcia po ciąży-to mimo,że czytałam,że w trakcie karmienia sie
chudnie to znam wiele przypadków ,że kobiety po ciązy ważyły 10 kilo więcej niz
przed i borykały się z nadwagą-to chyba kwestia indywidualna, są tez
kobiety ,których waga po porodzie jest taka sama jak przed...mi się ciąża
kojarzy z tyciem!

[dorianne.gray]

Bo brzuch rośnie, co?

[Gość: trida]

nie chodzi mi o brzuch(ciążę), myslę o pozostałościach po porodzie

[Gość: m marta m]

sorry ale ty naprawde głupia jesteś z tymi swoimi poglądami anty..........

[Gość: amica77]

trida jest całkowicie normalna ze swoimi poglądami, wiele kobiet jak widzisz je
podziela, natomiast ja jak słyszę takie infantylne szczebiotanie u dorosłych
kobiet, typu dzidzia, serduszko na usg, kopanie w brzuszku, to utwierdzam się w
przekonaniu ze niektóre kobiety macierzyństwo odmóżdża.

[dorianne.gray]

A mnie się też chce rzygać, jak słyszę takie szczebiotanie, no i co?

[Gość: trida]

martusiu jakim prawem twierdzisz ,że jestem glupia-czy każdy kto ma inne
poglądy niż Ty jest głupi? hm...to dziecinne kogoś oceniać nie podając nawet
argumentów, miłego dnia!

[netus81]

po ciązy się chudnie-hm...ciekawe, a te roztyte kobiety to co? wytwór mojej
fantazji, nawet na forum dziecko pisza ile to przytyły i jak nie moga schudnąć!

[dorianne.gray]

Pewnie absolutnie wszystkie tak piszą, co?
A ja widzę w moim otoczeniu zupełnie inne tendencje, wszystkie dziewczyny,
które znam, po porodzie schudły (niektóre są teraz nawet fajniejszymi laskami
niż przed ciążą)

[netus81]

i biust tez maja pewnie piekny-po karmieniu?

[dorianne.gray]

Tak, bo to kwestia dbania o siebie i swoje ciało, moja droga

[Gość: microfibra]

a sflaczały brzuch ci zostanie nawet jesli nie przytyjesz i będziesz o siebie
dbała!

[dorianne.gray]

Chciałabyś

[to_jaaa]

A niby dlaczego cię to przeraża? Naprawdę, posiadanie dzieci, to nie jest
obowiązek.

[Gość: trida]

myślę,że może być to przyczyna konfliktu z facetem...może przeraża to zbyt
mocne słowo-ale troche mnie to niepokoi!

ja mam troche podobnie

[maialina1]

Ja jestem w twoim wieku, jestem mezatka i mam podobnie: tez nie robi na mnie
wrazenia widok dzieci, wrecz mnie odpycha, natomiast jestem na etapie staran o
dziecko poniewaz odczuwam jakis wewnetrzny ped do tworzenia rodziny. Czegos
mi tak jakby brakuje, nie umiem tego wytlumaczyc.
Samo dziecko - male, czerwone, miekkie, placzace, wcale mnie nie rusza, ale mam
instynkt "rodzinny", powiedzmy, bardziej niz macierzynski

[maialina1]

I mysle ze co do dzieci, to miu sie nie zmieni dopoki nie bede miala wlasnego.
Znam duzo dziewczyn ktore dzieci wrecz nienawidzily, brzydzily sie nimi jak
kupa jakas, a teraz sa swietnymi matkami i maja fiola na punkcie swoich dzieci.

[Gość: M.]

hmmm..na mnie dzieci nie robiły wrażenia już wtedy gdy nastoletnie koleżanki
zachwycały sie swoimi siostrzencami czy bratanicami i z dumą woziły je w
wózkach...ale szybko mi przeszło i przyszłoinstynkt sie pojawił i to wbrew
rozsądkowi i w wieku 21 lat miałam córeczkę!i też jak mogłam to wkręcałam
dziadków na spacer po parku bo mi interakcje z innymi maluchami nie były jakoś
na rękę...moja córka-owszem kochana ale jakoś inne dzieci z daleka
wolałam...dziś córcia ma prawie 5 lat a ja chce już kolejnegoo dziecka!mimo
iż wiem że te dzieci to średnia słodych są zasmarkane,obsisiane i płaczą a my
biegamy jak pies na każde kwęknięcie
jedne z nas chcą dzieci inne nie czują takiej potrzeby i w obu wypadkach jest
dobrze jeśli nie robi sie czegoś na siłę!nie ma co martwić sie tym,może
instynkt przyjdzie a może nie i ważne by nie rzucało to cienia na osobiste
szczęście.ale z partnerem no niestety też trzeba sie liczyć...to ważna życiowa
decyzja dla Was dwojga,pogadajcie a póki co jest jeszcze czas!

[Gość: Majka]

O, ja mam też podobnie. Dzieci same w sobie są mi obojętne. Chyba bardziej lubię
psy Tzn takie dzieciaki co już mówią, starsze to są fajne, lubię ale nie
wszystkie - tak samo jak z dorosłymi ludźmi. Niektóre fajne inne mniej fajne.
Natomiast takie w wózkach, które jeszcze nie mówią mnie wprowadzają w
zakłopotanie, nie wiem co z takim dzieckiem robic, nie umiem do nich gruchac i
szczebiotać, tym bardziej że to jest monolog Irytuje mnie gdy płaczą bez
powodu. Ale swoje dziecko bardzo bym chciała mieć, czuję że to jest zupełnie coś
innego, tak jakby kawałek nas a jednocześnie nowa istotka. Myslę że uczucia
macierzyńskie często przychodzą dopiero z chwilą urodzenia włąsnego dziecka i
tylko do niego - a nie do wszystkich dzieci na świecie.

[Gość: K]

Ja mam 23 lata i też nie chcę na razie dziecka. Moja siostra zaszła w weiku 27
lat, jej córeczka ma już ponad 2 lata, lubie się z nią pobawić, ale swojego na
razie nie chcę... a poród wydaje mi sie obrzydliwy!!!

[Gość: trida]

i myślisz,że taki poglądy,odczucia i inne zdania co do posiadania dziecka moga
btć przyczyną rozstania?bo ja tego się obawiam

[Gość: trida]

to chyba hormony po porodzie tak robią,że się świata poza dzieckiem nie
widzi....

ja też nie chcę

[1mzeta]

no i co że wszyscy mają, ja jestem trochę starsza niż Ty, ja nie chcę i nie mam
zamiaru tylko dlatego że inni mają,nie chcę rezygnować z mojego życia - dziecko
to podporządkowanie się innym zasadom i regułom życiowym,może jak przyjdzie
czas to zechcę, a jak nie przyjdzie to nie będę chcieć dalej.Moja koleżanka
urodziła rok temu-tylko dlatego że mąż chciał, a teraz tragedia i chyba rozwód.
Także decyzja powinna być wspólna.PZDR

[Gość: trida]

z tą wspólną decyzją masz 100% racji, ale ja wiem,że facet chce mieć dziecko,
więc boję się ,że w przyszłości to będzie problem nie do rozwiązania!

[blaszany_dzwoneczek]

Może powinniście ten problem teraz wspolnie rozważyć - czy on wie, że możliwe że
Ty nigdy nie zechcesz mieć dziecka? Powinien wiedzieć - tak jak Ty masz prawo
nie chcieć i nie mieć dziecka tak on ma prawo chcieć dziecko i je mieć.

[Gość: trida]

ale ja nie wiem czy nigdy, teraz twierdze ,że nigdy ale mozliwe ,że za 5 lat
mnie dopadnie ta schiza macierzńska i będe marzyć o dziecku-uważam,że to
skomplikowane,a Twoja rada jest słuszna-tylko nie wiem czy nie chce
bezterminowo!

[izabellaz1]

Cześć Jeśli nie czujesz takiej potrzeby to nic nie jest z Tobą nie tak! Ja
jestem mamą dziewięciomiesięcznej dziewczynki i mam 25 lat.Ale mam w swoim
otoczeniu koleżanki,które nie czują takiej potrzeby. I jest ok. Najważniejsze
żeby być w zgodzie ze sobą i nie ulegać presji otoczenia bo może się to odbić na
dziecku. Na podjęcie decyzji masz jeszcze spoooro czasu więc może jeszcze
poczujesz,że chciałabyś aby kiedyś ktoś maleńki tylko Twoja własna istotka
powiedziała do Ciebie pewnego dnia - Mamusiu kocham Cię
Pozdrawiam

[Gość: trida]

to kwestia priorytetów

[Gość: wea]

ludzie się różnią...kolorem włosów, empatią, potrzebą pomocy innym,
wrażliwościa, i potrzebą posiadania dziecka też..i nie ma w tym nic dziwnego,
tak jest i już

Ale w czym problem? :)

[dorianne.gray]

Jest jakiś ustawowy obowiązek posiadania uczuć macierzyńskich i rodzenia
dzieci? Nie chcesz, to nie - nie rozumiem, gdzie ten dylemat, który Cię
przeraża
No chyba że jesteś przerażona tym, że nie chcesz, ale na moje oko skoro zaczyna
Cię to martwić, to właśnie oznacza, że chęć na dziecko się w Tobie budzi!

[Gość: trida]

chyba nie budzi,ale myślę np. o moim związku, mój partner chce mieć dziecko-nie
teraz i nie za rok,ale tak generalnie to chce( może nawet dwoje), a mi sie
wydaje ,że ja za 5 lat nadal nie będę chciała, bo mnie takie dziecko nie kręci,
kobieta w ciąży współczuje a otyłym z wóżkami jeszcze bardziej, wszystko co
wiąże się z ciążą i noworodkiem mnie przeraża! nie wiem czy to się zmieni, czy
urodze dziecko tylko ze względu na faceta( uważam to za nienormalne i teraz bym
tak nie zrobiła) czy się rozstaniemy z tego powodu! widzę to jako problem!

[Gość: trida]

może nie przeraża ale niepokoi mnie to....przeraża to za mocne słowo!

[dorianne.gray]

Ty musisz zwyczajnie dojrzeć, skoro dziecko kojarzy Ci się wyłącznie z
okropnościami
A z facetem o tym rozmawiałaś, czy tylko na forum rzuciłaś temat?...

[Gość: trida]

mój facet zna moje poglądy na dziecko i na ciąże i to całe przewracanie życia
ale on sądzi ,że za kilka lat mnie wezmą uczucia macierzyńskie i on poczeka! mi
sie wydaje ,że mnie nie wezmą.....

[dorianne.gray]

No skoro on o tym wie i sądzi, że Ci przejdzie, to uważam, że nie ma problemu -
jeśli Ci nie przejdzie, a on wróci do tematu, zawsze możesz mu powiedzieć, że
go uprzedzałaś, prawda? To on w tym momencie podejmuje ryzyko, nie Ty

[Gość: trida]

fajnie,że tak to widzisz no ale słyszałam o związkach,które się rozpadaja
przez taką różnicę zdań!

[dorianne.gray]

Trudno!

[blaszany_dzwoneczek]

Tak może niestety być jeśli za kilka lat zdania nie zmienisz. musisz się liczyć
z taką ewentualnością. Tylko czy w takim wypadku nie będzie Wam wtedy obojgu żal
tych kilku lat. Jemu, bo mogłby w tym czasie założyć rodzinę, Tobie, bo mogłabyś
ułożyć sobie życiez kimś innym... Ciężka sprawa, nie zazdroszczę...

[dorianne.gray]

Ależ dzwoneczku, dlaczego to ona ma czuć się w tym związku winna ewentualnego
przyszłego rozpadu? Przecież uprzedziła faceta, że nie chce dzieci, on o tym
wie - ma się czuć winna, jeśli za parę lat nadal nie będzie konsekwentnie
chciała, a on poczuje żal, bo mu się zdawało, że dziewczyna zmieni zdanie? No
halo!

[blaszany_dzwoneczek]

Ja przecież nic nie napisałam o niczyjej winie. Tylko o najbardziej negatywnym
możliwym scenariuszu i że sytuacja jest niełatwa. Dwa wyjścia: rozstać się teraz
zakładając, ze niechęć do posiadania dziecka się nie zmieni, i drugie - czekac,
zakładając, że się zmieni. Ale nie wiadomo jak będzie - i tu rozumiem Tridę, że
jest problem, pat. A wiele do stracenia. I niczyja w tym wina. Jedyne co pewne,
oboje bardzo świadomie powinni rozważyć całą sytuację razem i każdy z osobna i
podjąć decyzję najlepszą jaką mogą.

[anita.anita80]

WIDOCZNIE JESZCZE NIE DOROSŁAS DO MACIERZYNSTWA ja mam 26 lat i dwoje
zaplanowanych dzieci piersze urodziłam w wieku 24 lat i drugie 26 lat zawsze
kochałam dzieci pracowałam z nimi i jestem szczęsliwą młodą mamą

[lilith76]

Ależ dzwoneczku, dlaczego to ona ma czuć się w tym związku winna ewentualnego
> przyszłego rozpadu? Przecież uprzedziła faceta, że nie chce dzieci, on o tym
> wie - ma się czuć winna, jeśli za parę lat nadal nie będzie konsekwentnie
> chciała, a on poczuje żal, bo mu się zdawało, że dziewczyna zmieni zdanie? No
> halo!
>

fajnie to pisać z pozycji kobiety, która będzie miała dziecko.
ty opuściłabyś kochanego i kochającego cię faceta, bo niekoniecznie chce mieć z
tobą dziecko? wiesz jakie to cholernie trudne i ciężkie? znam to z autopsji.

facet tridy ma ten plus, że nawet za 20 lat będzie mógł zostać ojcem. tylko,
czy ona jest w stanie zaakcpetować np. jego odejście za kilkanaście lat, jeśli
adal nie będzie myśleć o macierzyństwie?

[dorianne.gray]

Ale nie rozumiem, co ma tutaj do rzeczy moja "pozycja kobiety, które będzie
miała dziecko"
Chodzi o zasady - rozmawiali o tym, ona powiedziała, że nie chce i może nigdy
nie będzie chciała, on się na to zgodził, więc nie może mieć w przyszłości do
niej pretensji, jeśli nagle zachce mu się dziecka, a jej nie.
Prawda?

[lilith76]

bo była ciekawa co ty byś zrobiła, gdyby twój partner nie chciał mieć dziecka
teraz, tylko może kiedyś tam, ale też niekoniecznie?
czekałabyś?
odeszłabyś mimo, że go kochasz, a on ciebie?

[dorianne.gray]

Nie sądzę, żeby to, co ja bym zrobiła, miało dla niej jakiekolwiek znaczenie -
dorośli ludzie sami potrafią podejmować decyzje po przemyśleniu wszystkich za i
przeciw
Nie jestem tridą!

[m.k.25]

Wszystko w porządku....ja mam 25 lat.Do niedawna na myśl o dzieciach robiło mi
się słabo,kupki, zupki, pieluszki itp-to było fujGdy się okazało, że pomimo
tego, ze bardzo uważałam(stosowałam globulki-niestety nie moge brać tabletek ,
a na lateks jestem uczulona)jestem w ciąży się przeraziłam.Płacz,nieprzespane
noce,chęć usunięcia.Doiero po paru dniach, po rozmowie z moim partnerem doszło
do mnie, że jednak się cieszę.I teraz choć nie czuję się dobrze jakoś nie
wyobrażam sobie, że mogłabym nie urodzić mojego groszkaMówię o nim, ogladam
ciuszki w sklepach, zaglądam do wózków na ulicy...ja ta do niedawna
nastawiona "anty" do dzieciaczków...

[Gość: K]

Chyba nie myślałaś, że globulki ustrzegą Cię przed ciążą???

[m.k.25]

Jesli jakiekolwiek hormony(tabletki, zastrzyki,plastry) odpadają,prezerwatywy
też z powodu uczulenia na lateks to niewiele sposobów zostaje...Regularnie
współzyję od 17 roku życia czyli ponad 8 lat i jak do tej pory to pierwsza
wpadka.Ale teraz się cieszę

[Gość: K]

Istnieją też prezerwatywy nie z lateksu. Jak urodzisz dziecko, możesz pomyśleć
o spiralce, to chyba dość dobre rozwiązanie.

[m.k.25]

No już o tym myślałam i rozmawiałm z moim ginekologiem.Narazie mam jednak
spokój z miesiączkami i zabezpieczaniem się Tylko kłopoty z jedzeniem i
wymiotami,zawrotami głowy itp.Ale mam nadzieję, że nidługo miną.

[Gość: K]

Na pewno bedzie dobrze. Moja kumpela ma 23 lata i niedawno urodzila dzidziusia
i jest szczęśliwa, choć bardzo zmęczona...

A co jest w ogole instynkt macierzynski??

[platynka.iw]

kobieta.gazeta.pl/edziecko/1,65665,2699325.html
www.wizaz.pl/forum/archive/index.php/t-47191.html
Pozdrawiam Iwonka

[Gość: aurora]

do Platynki:
nie boisz się że z Twojego dziecka wyrosną ciepłe kluchy bo będzie nauczone całe
życie słuchać innych i ustepowac przed czyimś egoizmem??
pozdrawiam

[platynka.iw]

Nie rozumiem...
To, ze uczego podejmowac samemu odpowiedzialnosc za swoje czyny-ma z niego
zrobic cieple kluchy??

Nie boj sie. Poradzi sobie. Juz teraz jest odwaznym, asertywnym, otwartym dzieckiem.

W przeciwienstwie do innych, do ktorych mozna gadac jak do sciany a one swoje...
i przez wieczne, matczyne ciumkanie nie potrafia sobie nawet loda same kupic.

[Gość: aurora]

chodziło mi o mechanizmy które mu kodujesz wychowaniem, będzie w przyszłości
bardzo zdyscyplinowany, zestresowany, uzależniony od siebie i bez własnego
zdania bo go złamałaś, a w ogóle to z Twoich postów wynika że mścisz się na nim
że się urodził, odpuść troche dzieciakowi

[platynka.iw]

aurora-co ty wypisujesz kobieto?
czy znasz mnie i mojego synka?
a moze jestes alfa i omega, ze poprzez kilka zdan jakie napisalam-wyciagasz
takie wnioski?

Usmiechnij sie i wyluzuj... i nie martw sie jest i bedzie oki.
Moje dziecko jest wspanialym, madrym chlopcem-i takim pozostanie.
I w zyciu sobie poradzi bardziej od tych ciumkanych, rozwrzeszczanych bachorow,
ktore nie wiedza co to umiar, dobre zachowanie, obycie w towarzystwie,
ponoszenie konsekwencji i umiejetnosc podejmowania prawidlowych wyborow.
Pozdrawiam, Iwonka

Do Trida

[platynka.iw]

Ja nie mialam i nie mam instynktu maciezynskiego. I to sa bzdury, ze sie pojawia
w ciazy czy po porodzie. Mam prawie 6 letniego syna-i wg mnie nie pojawil sie.
Nie chcialam dziecka. Bylam juz dawno po slubie i-stalo sie. Mialam 26 lat gdy
zobaczylam test-zalamalam sie! Plakalam 2 tygodnie. Pozniej zaakceptowalam ten
stan, mimo iz bez specjalnego entuzjazmu. Znaczy sie-fajnie bylo slyszec jego
bicie serca, chodzilam regularnie na badania itd, ale nie dostawalam szalu jak
inne ciezarowki na widok dzieciecych akcesorii i nie lazilam po parku wiecznie
glaskajac sie po brzuchu
Urodzilam synka. I wiedzialam, ze jest moj na cale zycie... i pokochalam Go. I
bardzo Go kocham, dbam i troszcze sie o niego. Jednak... nie dostalam instynktu.
Tak jak i I tak teraz z zwiekszona jeszcze moca-nie chce II dziecka. Nie naleze
do matek, ktore trzesa sie nad swoimi dziecmi. Jezeli tylko mam okazje-oddaje go
dziadkom na dzien, week czy nawet tydzien. I w tym czasie swietnie sie bawie
zaliczajac zalegle premiery w teatrze, kinie czy nadrabiajac osobiste zaleglosci
i nie placze wieczorem w poduszke za nim.
Moj maz twierdzi, ze jestem swietna matka. Znajomi mowia, ze jest swietnie
wychowany. Ale... To On musial sie dopasowac do mojego zycia-a nie ja zmienilam
zycie, bo On sie pojawil.
Jest nam z soba dobrze. Zycie bym za Niego oddala. Ale instynkt sie nie pojawil.
I nie dostaje swira na punkcie matek w ciazy (szczerze-to ja im bardzo
wspolczuje. Ciaza to cos okropnego-puchna nogi, grubnie sie itd... no i na koncu
rzeznia jaka jest porod) ani wozkow ani innych malych dzieci.

Za to jest niewielki problem. Bo maz zaczyna rozmawiac o 2 dziecku. Delikatnie,
bo wie jakie jest moje nastawienie. Jednak do mnie nie trafiaja gadki o samotnej
starosci. Nie chce wiecej dzieci.

Wiem, ze teraz "mamusie" mnie zjedza. Wiem, ze ten post wypadl bardzo
chlodno-ale chyba tak nie jest. Kocham syna, mamy wspanialy kontak, przytulamy
sie i spedzamy z soba kupe czasu na wspanialych zabawach. Ale-jak gotuje gar
zupy to go je 3 dni. Jak mu zrobie kanapke z serem, a on chce z wedlina-to
slyszy "albo zjesz to albo nie jedz w ogole" Jak trzeba wstac o 3 nad ranem bo
wyjezdzamy-to wstaje bez marudzenia, bo tak zostal wychowany. Jak trzeba w
samolocie siedziec 4h-to siedzi, bo wie (w przedciwienstwie do innych
niewychowanych biegajacych i wrzeszczacych dzieciakow) jak sie zachowac w
grupie, ze ktos moze chciec spac lub go glowa boli.
Chodzi spac najpozniej o 21-bo ja chce miec cos z wieczora dla siebie i
spokojnie obejrzec film czy poczytac ksiazke.
Chodzi do przedszkola. Ma stala nianie.

Wiec jak widzisz-w moim przypadku nie bylo-nie ma-i nie pojawil sie instynkt.
Mam dziecko. Kocham Go nad zycie i staram sie dobrze wychowac. I jest dobrze
wychowany. Daje mu wszystko co najlepsze. Uwielbiam gdy jest obok, gdy sie
przytulamy, zartujemy sobie, bawimy sie razem.Ale rownoczesnie z checia zawoze
go codziennie do przedszkola a na week oddaje pod opieke dziadkow czy na kilka
godzin do opiekunki.

I nie chce wiecej dzieci.

Pozdrawiam cieplutko, Iwonka

[lilith76]

> Mam dziecko. Kocham Go nad zycie i staram sie dobrze wychowac.

czasami mi się wydaje, że kobiety traktują insytnkt macierzyński jak mityczny
orgazm pochwowy, czyli coś co ma nimi niby przetrzepać na wszystkie strony.

platynka.iw, dla mnie jesteś kobietą z klasycznym instynktem macierzyńskim!!!
gdyby ktoś próbował zrobić krzywdę twojemu dziecku, pewnie byś go zagryzła - to
jest instynkt macierzyński.
tylko, że nie stałaś się matką nawiedzoną od "przytulanek" i "dzidzi".
nie widzę, w czym problem

[Gość: trida]

tez uważam,że jest dobra mamą, lepszą od tych co rozpieszczają dziecko na maxa
i świata poza nim nie widzą

[blaszany_dzwoneczek]

Święte słowa, Lilith

[Gość: trida]

wiesz ja rozumiem co piszesz minmo ,ze nie jestem matką....a dzieci tak
wychowane jak Twój synek cenię, bo nienawidze gdy jestem na spacerze a jakiś
bachor krzyczy na cały park-a mamusia nic-bo taki jego urok, to samo w
samolocie czy w banku-matki uważają ,że ich dzieci mają prawo przeszkadzać
innym!uważam,że to wielki plus ,że tak wychowałaś dziecko!pozdrawiam

[lilith76]

bo nienawidze gdy jestem na spacerze a jakiś
> bachor krzyczy na cały park-

napisze z pozycji osoby, która miała do czynienia z 4-ro latkiem, który
krzykiem i histerią próbował wymusić wszystko - jedyne rozwiązanie, to go w
takim momencie totalnie zignorować i wytoczyć ścianę stoickiego spokoju (te
wrzaski w parku). po 2-3 próbach dzieciak daje spokój, bo strategia nie działa.

teraz już się czasami nie dziwię rodzicom spokojnie patrzącym na wyjącego i
kopiącego bachorka w sklepie, parku, gdziekolwiek. nie dają się zaszantażować.

[blaszany_dzwoneczek]

To my tak mamy z teściem

[platynka.iw]

lilith76 napisała:

> >bo nienawidze gdy jestem na spacerze a jakiś
> > bachor krzyczy na cały park-

> napisze z pozycji osoby, która miała do czynienia z 4-ro latkiem, który
> krzykiem i histerią próbował wymusić wszystko - jedyne rozwiązanie, to go w
> takim momencie totalnie zignorować i wytoczyć ścianę stoickiego spokoju (te
> wrzaski w parku). po 2-3 próbach dzieciak daje spokój, bo strategia nie
> działa. teraz już się czasami nie dziwię rodzicom spokojnie patrzącym na
> wyjącego i kopiącego bachorka w sklepie, parku, gdziekolwiek. nie dają się
> zaszantażować.

MASZ RACJE!
Tez to popieram... natomiast mialam na mysli sytuacje, kiedy np, mamusia prosi i
blaga, zeby juz isc do domu i ciagnie rozwrzeszczonego dzieciaka za rece, zeby
tylko wyjsc z placu zabaw... a ten oczywiscie wrzask, wyrywanie itp... a
,mamusia biega i prosi... zenujace

[platynka.iw]

Zaskoczona jestem wasza reakcja... bylam pewna, ze wszystkie mamusie rzuca mi
sie do gardla i odbiora prawa rodzicielskie...

Moja znajoma, ktora wg. mnie jest toksyczna matka i swoim brakiem konsekwencji,
rozpieszczaniem i poblazaniem-robi tylko krzywde swojemu dziecku i
otoczeniu-uwza to co robie za "chlodny chow" a nie wychowywanie.

Jak zwal tak zwal. Jednak dobitnie chce Wam powiedziec, ze nie dostalam radosci
macicy od kiedy moj syn jest na swiecie. Tak jak napisalam-to On musial sie
dostosowac do zycia ze mna. Przyklady?? Jezdze na nartach-wiec i on w wieku 3,5
lat zaczal jezdzic. Wczesniej zostawialam go na tydzien pod opieka innych.
Uwielbiam zwiedzac-wiec i on jezdzi wszedzie ze mna. I mimo iz inne matki trzesa
dupka, bo leca z dzieckiem na wakacje (najlepiej nad Baltyk bo najzdrowiej to
ja nie odmawiam sobie... moje dziecko juz majac 20 miesiecy bedac z nami w
Egipcie-wstalo o 3 i pojechalo do Kairu. Luksoru. Itd. I wierzcie mi-niektorzy
nawet nie wiedzieli, ze dziecko jest w autokarze. Bo tak jest wychowany. I do
tej pory tak jest.
Nigdy nie bawil sie moja torebka, telefonam i nie sciagal rzeczy z lawy. Bo
nienawidze tego.
Jest nauczony zasady "trzech"
Mowie do Niego 3 razy, gdy chce by cos zrobil lub, by czegos nie robil. Trzy
razy-bo moze nie doslyszec, lub byc pochloniety tym co robi... i wie, ze jak za
3 razem sie nie dostosuje-to bedzie mial jakas kare. I to skutkuje. Nigdy nie
sciagalam Go wrzeszczacego z hustawki chcac isc do domu. Nigdy sie nie
tlumaczylam dlaczego mu czegos nie kupie. Nigdy nie pozwolilam sobie na jakies
jazdy, wrzaski i tupanie nogami.

Dodam, ze jest usmiechnietym i wesolym dzieckiem. I chyba mu dobrze z zasadami w
jakich zyje. Zreszta... wg mnie dziecko bez zasad, wyznaczonych granic-gubi sie.
I wiecej to przynosi szkody niz pozytku (wystarczy popatrzec na rowydrzone
dzieciaki w sklepach czy na placach zabaw)
I konsekwencja. To podstawa. Jestem konsekwentna az do bolu.

Po co to pisze?? Bo chce Wam udowodnic, ze nie mam instynktu. Patrzac na
trzesace sie nad swoimi dziecmi mamuski, rozczulajace sie na kazdym kroku-na
wymioty mnie bierze.

Kilka przykladow?? Prosze... i teraz juz wiem, ze mnie zjecie.

Jezeli mowie mu "nie biegaj bo tu jest krzywy chodnik i mozesz sie przewrocic"
on nadal biegnie-po czym sie przewraca i zaczyna plakac-przechodze obojetnie
mowiac "I bardzo dobrze, a za to ze nie posluchales masz szlaban na wieczorynke"
Bo nie jestem matka, ktora powtarza 300 razy to samo-ma sie uczyc na wlasnych
bledach.

Jezeli mowie "idz umyj zabki" a On jeczy ze nie chce mowie "dobra. To twoje zeby
i jak bedziesz mial "robale" ktore porabia Ci w nich dziurki to twoja sprawa"
I niech sie uczy odpowiedzialnosci za podejmowane czyny. Czy blagajac i proszac
naucze Go tego??

Jezeli mowie pozbieraj zabawki a On jeczy, mowie "to Twoje zabawki nie moje.
Jezeli ich nie posprzatasz wyladuja zaraz w koszu"
Niech sie uczy odpowiedzialnosci za swoje czyny i rzeczy.

Jezeli mu mowie by czegos nie ruszal, a on to ruszy i zepsuje-nie krzycze na
Niego. Tylko ide i mu psuje jakas zabawke. Zeby wiedzial i uczyl sie co to
znaczy bol i zal jak ktos naruszy i zepsuje twoja wlasnosc.

Jezeli jemy kolacje w restauracji-a On chce biegac od stolika do stolika, bo
widzi, ze jakis bachor tak robi-mowie mu "jezeli jeszcze raz zejdziesz ze
stolka-pojdziesz do auta i tam bedziesz na nas czekal az zjemy"

Oczywiscie za kazdym razem mowie mu gdzie jest zle a co jest dobre. I tyle.

Rozumiecie mnie??

Wymagam od niego, bo chce sie dobrze czuc w jego towarzystwie a nie ciagle sie
spinac i biegac za nim...
Bycie z Nim to dla mnie komfort. Nie boje sie, ze na wycieczce stanie mi nagle i
powie "dalej nie ide", ze w gosci zabierze cos czego mu nie wolno... itd. jestem
Go pewna.

Co nie przeszkadza nam sie swietnie bawic i przytulac. Mamy z soba naprawde
swietny kontakt. Jednak uwazam, ze nie mozna przez jednego czlowieka wywalic
swego swiata do gory nogami.

Teraz juz wiecie, ze nie mam instynktu... kocham Go. Ale drugiego nie chce.
Wychowuje Go-ale nie pozwalam, by moje zycie na tym ucierpialo.

I wiem (patrzac na "landrynkowe" mamuski) ze jestem zla matka....
trudno. Nikt nie jest idealny.

Iwonka

[netus81]

jestes dobrą matką-serio!to tamte są dziwne!

[lilith76]

ja tylko widzę konsekwentne wychowanie.
pewnie sama taka będę, a dziecko bardzo chce mieć i uważam, że jakiś tam
instynkt mam.

to bodajże Elizabeth Badinter w "Historii miłości macierzyńskiej" napisała, że
XVIII matki (Francja) dziś zostałyby uznane za wyrodne, bo miały mamki, nianki,
upychały dzieci na wsi, a same dobrze się bawiły i udzielały społecznie. zaś
znany dziś instynkt macierzyński i idea podporządkowywania życia dziecku to XIX-
czny pomysł, którego celem było zamknięcie kobiety w domu i odcięcie od życia
społecznego.

wierz, w porównaniu do francuskiej arystokratki z XVIII wieku jesteś wzorem
matki

Do lilith76

[platynka.iw]

hehehe... ja wzor matki <rotfl>
Moze epoki pomylilam
dziekuje Ci bardzo za twe slowa.
Bo wg mnie jak sie co jakis czas "sprzeda " dziecko to czlowiek nabiera wiecej
cierpliwosci i dystansu do dziecka... i to moze przyniesc tylko wszystkim korzysc.

[blaszany_dzwoneczek]

A Ty uważasz, ze te landrynkowe mamusie są dobrymi matkami? Kochasz swoje
dziecko, chcesz dla nie go jak najlepiej, chcesz go wychować na porządnego
człowieka, zeby sobie jak najlepiej radził w życiu, w razie potrzeby staniesz za
nim jak mur - to jest instynkt macierzyński. A to czy ktoś dziecko rozpieszcza
czy konsekwentnie wychowuje, to kwestia mądrości i metod wychowawczych, a nie
instynktu macierzyńskiego. Wiec już się nie kryguj tą swoją wyrodnością

do blaszany_dzwoneczek

[platynka.iw]

tak?? to jak wytlumaczysz fakt, ze one zostaja w domu a ja z 16 miesiecznym
synem i walizka pampersow targalam sie Afryki tylko dlatego, ze chcialam??
Przeciez go narazalam!!!

Jak wytlumaczysz fakt, ze nie chce 2 dziecka??

No nie wiem....

A wychowanie bezstresowe?? ZAGRYZLABYM TE MATKI RAZEM Z ICH BACHORAMI!!!

No nie wiem...

To One sie dostosowaly do dziecka. Bo jest biedne, i chce, i prosi, i te oczyska
tak patrza-wiec pozwalaja dzieciom na wiele wiecej...

Ja tak nie robie. Egoistycznie dostosowalam jego narodziny do swego zycia.

I dlatego uwazam, ze nie mam instynktu.

[blaszany_dzwoneczek]

Platynka, czy Ty chcesz się pokłócić?
Już niech Ci będzie, skoro tak chcesz się postrzegać: nie masz instynktu
macierzyńskiego! Zadowolona?

[platynka.iw]

Nooo.... nareszcie Bo juz chcialam Ci dac szlaban na wieczorynke <rotfl>

Platynka!

[dorianne.gray]

A ja Ci nie odpuszczę, czytam to co piszesz i włosy mi dęba na głowie stają z
wrażenia - a to dlatego, że z oślim uporem swoją konsekwencję w wychowywaniu
dziecka i miłość do niego nazywasz brakiem instynktu
MASZ instynkt, moja droga - bo instynkt macierzyński to nie jest
idiotyczne "ciu ciu ciu, mamusinka da dzidzi ciukielecka, dobsie? tylko nie
kopaj mamusi, bo mamusia będzie płakuniać! nu nu nu!" - tylko normalne, zdrowe,
wychowanie i miłość do małego człowieka.
Nie rozumiem, dlaczego dowodem na Twój brak instynktu ma być wycieczka do
Afryki czy nauka jazdy na nartach w wieku trzech lat...
Nie rób z siebie jędzy, bo jesteś dobrą MATKĄ z INSTYNKTEM MACIERZYŃSKIM.
No i co z tego, że nie chcesz drugiego dziecka?...

[Gość: kierownica]

Przeczytałam Twój post. Nie jest ani trochę "chłodny" jak to określiłaś. Twój
stosunek do dziecka jest po prostu zdrowy. Od początku traktujesz dziecko
poważnie, nie dałaś się zepchnąć na margines matek upadłych do poziomu
intelektualnego dziecka. Kochasz go i będziesz go bronić w chwili zagrożenia
jak lwica, nie jesteś nadopiekuńcza, nie tworzysz nad nim szklanego sufitu, on
cały czas poznaje świat ale Ty każdej chwili jesteś w stanie zareagować. Nie
straciłaś nic z kobiecości, nie stałaś się zgorzkniałą matką-polką poświęcającą
się całkowicie wychowaniu syna zapaominając o sobie. Dzieci muszą mieć
świadomość, że są pewne granice, których nie wolno przekraczać. Przytulaj go,
mów mu że go kochasz tak często jak tylko możesz, wspieraj go - niech wie, że
zawsze może na ciebie liczyć, i kochaj miłością bezgraniczną ale mądrą. Pozdrawiam.

Do kierownica

[platynka.iw]

BARDZO Ci dziekuje za te cieple slowa.... nie spodziewalam sie, ze az tak
pozytywnie mnie odbierzesz. Az mnie zatkalo!!

A co do mowienia kocham i tulania-wierz mi. Uwielbiamy swoja bliskosc i
przytulamy sie i dajemy sobie caluski bardzo czesto. I mowimy sobie "kocham,
dziekuje, prosze, jestem z Ciebie dumny/dumna, dasz rade, wierze w Ciebie..."
Mowimy-bo i ja to slysze od niego

[Gość: kierownica]

Bo podobnie jak Ty jestem przeciwna bezstresowemu wychowaniu dziecka. To bardzo
ważne aby dziecko kochać mądrze - po prostu. Czasem trzeba dać klapsa, czasem
częściej przytulać, nigdy nie krzyczeć ( bardzo nie lubię podnoszenia głosu -
dot. wszystkich sytuacji). Nie można sobie pozwolić aby dziecko wlazło na głowę
rodzicom. Konsekwencja, zrozumienie, rozmowa, szacunek dziecka do rodziców i
vice versa, nie uleganie kaprysom, bliskość fizyczna, odróżnianie dobra od zła,
to wszystko składa się na to aby dobre stosunki rodzic-dziecko miały szansę
powodzenia. Szczęśliawa matka (ojciec) = szczęśliwe dziecko. Mnie też tak
wychowawano i była to jedna z wielu mądrych decyzji i zachowań moich rodziców.

[Gość: denna]

Jak ja bym chciała, żeby takich matek było więcej.... i dzieci tak dobrze
wychowanych oczywiście też... sama jeszcze nie mam dziecka, chociaż
już "powinnam" dawno - hehe!! Ale totalnie mnie to nie kręci jak widze te matki
z ich "małpią" miłością i tych małych szantażystów - nie wyłaczając czasem
równiez moich małych bratanic z tego kręgu Niestey w większości wygląda to
tak, że "bachorki" wychowują swoich rodziców, a nie odwrotnie - i maja w tym
konsekwencję naprawde do pozazdroszczenia))Pozdrawiam i zycze wszystkiego
dobrego!

[Gość: m marta m]

ja przed ciążą miałam podobne myśli jak ty-gdy znajome mając 21-22 lat były w
ciąży to dziwiłam sie że tak wcześnie mają dzieci.ja wtedy nawet nie pomyślałam
o dziecku.gdy wyszłam za mąż , w wieku 24 lat urodziłam coreczkę.i właśnie w
ciąży zrodziły sie u mnie uczucia macierzyńskie, a nie przed ciążą.gdy będziesz
nosić dzidziusia pod sercem to zobaczysz jak cudowne jest to uczucie, wtedy
maleństwo od razu pokochasz.a gdy bedzie na świecie to nikogo innego tak bardzo
nie bedziesz kochać jak swoje dziecko.czasem dziwie sie że kobiety mając ok.30
lat nie chcą mieć dzieci-macierzyństwo to uczucie z którego nie warto
rezygnować-bo daje dużo szcześcia

[Gość: ania2066]

kobitki, moj instynkt macierzynski rosnie z kazdym rokiem coraz bardziej - corke
urodzilam 18 lat temu, zachodzac w ciaze przypadkiem, syn pojawil sie na swiecie
5 lat pozniej, i zapewniam was, ze mimo popelniania bledow wiecej we mnie
radosci, ze moge ksztaltowac i obserwowac swoje dzielo, ze kazdy etap w ich
zyciu przynosi jakas frajde i zadziwienie i wyzwanie jednoczesnie. I ciesze sie,
ze nie usunelam tej pierwszej ciazy, mimo, ze mialam takie pomysly, poniewaz
omineloby mnie cos niezwyklego. I to poczucie spelnienia przyszlo z czasem, nie
bylo zaplanowane. Kurde, mysle, ze na kazdego przychodzi czas, a jak nie
przychodzi, to znaczy, ze tak mialo byc - truizm...

[Gość: daria]

ja mam większe powody do radości niz dzieci, mam sukcesy,jestem kreatywna,
dzieci tylko to zniszczą ...dzieci są dla kobiet, które nie potrafiąrealizowac
się w inny sposób( np.poprzez karierę)

[dorianne.gray]

No, to typowa nieprzemyślana wypowiedź dziewczynki, która niewiele ma do
powiedzenia

[Gość: daria]

nie mam problemów z myśleniem, za to Ty masz z argumentacją i widzę tez jakieś
kompleksy!może sama realizujesz się w wychowaniu dziecka i tylko na tym
skupiasz uwagę-Twój pomysł na życie-Twoja sprawa!

[dorianne.gray]

Trochę trudno jest mi wychowywać dziecko, które jeszcze mam w brzuchu, ale
jakoś daję radę
Podziwiam Twoją spostrzegawczość - na podstawie jednego zdania poznałaś mój
pomysł na życie, brawo
Rozumiem, że fakt, iż mam własną firmę i robię to, co lubię i co daje mi
satysfakcję, również jest godne pogardy z Twojej strony.

PS. Dziwi mnie ten podział na czarne-białe: albo dzieci, albo kariera, skąd się
bierze taki sposób myślenia?... Z niedojrzałości emocjonalnej?...

[Gość: daria]

chyba ci hormony buzują bo ciągle chcesz coś dowalić-teraz niedojrzałośc
emocjonalna-hm...nie znasz mnie to nie oceniaj! jak planujesz karierę z małym
dzieckiem to powodzenia, dla mnie i moich koleżanek to się wyklucza, bo kariera
wymaga nakłądu energii, czsu, intelektu( a energii i czasu na karierę mamusie
zapatrzone w dzieci nie mają), no chyba ,że we własnej firmie ta kariera a
zarobki na poziomie średniej krajowej( to dla mnie nie jest kariera a wegetacja)

[dorianne.gray]

No i kto tu jest odmóżdżony?...

[lilith76]

rozumiem kobiety, które nie chcą mieć dzieci, bo nie i już.
daria, nie chcesz mieć dziecka - ok.
ale śmieszy mnie dorabianie do tego ideologii, że dziecko odmóżdża kobietę,
niszczy jej karierę. to autentycznie brzmmi jak rojenia gimnazjalistki.

był w tym wątku przykład matki, która nie dała się odmóżdżyć i potrafiła
dopasować dziecko do swojego życia. ale to trzeba umieć. może ty nie potrafisz,
ale to twoja wada.

[blaszany_dzwoneczek]

Cóż Daria, może i robisz karierę, ale mądrości życiowej i dojrzałości kompletnie
Ci brakuje. I tu nie chodzi o to, że wybierasz taką a nie inną drogę życia.
Chodzi o to, że pogardliwie wypowiadasz się o wyborach i sposobach na zycie
innych, uważając, że jedynie tak jak Ty robisz jest właściwie. Jesteś jeszcze
bardzo niedojrzałą i pyszałkowatą dziewczynką.

[Gość: ania2066]

dzieci nie przeszkadzaja mi w samorealizacji - na szczescie mam tzw.wolny zawod,
sama decyduje o swoim czasie, a prace mam taka, ktora spelnia moje ambicje
zawodowe. Oczywiscie, byc moze gdyby dzieci nie bylo, realizowalabym moje
zamierzeniaa w wiekszym zakresie, ale ten, ktory jest, tez mi odpowiada.
Oczywiscie wszystko jest kwestia wyboru, i nie uwazam, zeby niechec do
posiadania dziecka byla czyms nienormalnym. Ja to lubie, ale ja to ja, a kto
inny moze miec inne zdanie na ten temat

[Gość: ania2066]

a, i jeszcze jedno:
atmosfera "dyskusji"w tym watku zaczyna mi niebezpiecznie przypominac atmosfere
panujaca w watkach dotyczacych np. postinoru.

[Gość: Zuzanna30]

Zauważam pewną tendencję na tym i na wielu innych forach dot. bezdzietności z
wyboru:

1. Kapiący wręcz jad i zacietrzewienie u "mamuś" ( co mnie dziwi, bo przecież
macierzyństwo podobno uspokaja i uszczęśliwia )
2. Spokój i rozwaga oraz logika w wypowiedziach kobiet świadomie rezygnujących
z macierzyństwa.

Z czego to może wynikać?

[justyna302]

Gość portalu: Zuzanna30 napisał(a):

> Zauważam pewną tendencję na tym i na wielu innych forach dot. bezdzietności z
> wyboru:
>
> 1. Kapiący wręcz jad i zacietrzewienie u "mamuś" ( co mnie dziwi, bo przecież
> macierzyństwo podobno uspokaja i uszczęśliwia )
> 2. Spokój i rozwaga oraz logika w wypowiedziach kobiet świadomie
rezygnujących
> z macierzyństwa.
>
> Z czego to może wynikać?


Przepraszam te fajne, rozsądne mamusie, bo oczywiście moja uwaga nie dotyczy
wszystkich.

[Gość: Zuzanna30]

To powyżej, to wciąż ja, tylko dopisałam się, jak już zalogowane było przez
inną osobę, sorry.

[lilith76]

a ja zauważyłam, że atmosfera dookoła kobiet świadomie rezygnującyhc z
macierzyństwa zmusza jej do wymyślania absurdalnych i śmiesznych powodów (bo
macierzyństwo odmóżdża, niszczy karierę). są to najczęsciej powody atakujące
inne kobiety.

a one nie muszą się nikomu, z niczego tłumaczyć - to ich życie i mogą sobie z
nim robić co chcą.

[Gość: microfibra]

z kompleksów tych mamuś i z udawania przez nie ,że są szczęśliwe.....

[dorianne.gray]

Gość portalu: Zuzanna30 napisał(a):

> Zauważam pewną tendencję na tym i na wielu innych forach dot. bezdzietności z
> wyboru:
>
> 1. Kapiący wręcz jad i zacietrzewienie u "mamuś" ( co mnie dziwi, bo przecież
> macierzyństwo podobno uspokaja i uszczęśliwia )
> 2. Spokój i rozwaga oraz logika w wypowiedziach kobiet świadomie
rezygnujących
> z macierzyństwa.
>
> Z czego to może wynikać?

Ten spokój i rozwaga, o których piszesz, to zapewne teksty od odmóżdżeniu i o
skupianiu się na kupkach i pieluszkach, prawda?

Ja akurat w tym konkretnym wątku zauważam - częstą, niestety - tendencję do
poniżania kobiet, które jednak mają dzieci, sugerowania im, że są głupie,
ograniczone, infantylne i bozia wie co jeszcze. Z czego to może wynikać?

Nie zauważyłam natomiast w tym wątku ani jadu, ani zacietrzewienia u mamuś -
wręcz przeciwnie, powszechnie panuje zgoda, że kwestia posiadania czy
nieposiadania dzieci to sprawa indywidualna i nikomu nic do tego, a bezdzietne
z wyboru nie muszą się nikomu tłumaczyć, bo rodzenie i wychowywanie dzieci nie
jest obowiązkiem. Jad i zacietrzewienie widzę natomiast u darii - patrz wyżej

Jeśli się ze mną nie zgadzasz, to znaczy, że nie przeczytałaś tego wątku, tylko
piszesz, co Ci do głowy akurat przyjdzie

[Gość: microfibra]

czyli każdy musi się z Tobą zgadzać.....hm...jaka Ty tolerancyjna! po
prostu brak otwarcia na poglądy innych-to moje zdanie!rodź sobie nawet 100
dzieci -nikt Ci nie broni!

[Gość: microfibra]

podczas wymiany opini z darią to Ty użyłaś słowa odmóżdżony-sugerując ,że
dotyczy to jej-radzę czytać ze zrozumieniem!

[Gość: microfibra]

dorianne.gray napisała:
No i kto tu jest odmóżdżony?...

[netus81]

zgadzam się z Zuzanną, nie zauważayłam aby ktokolwiek Cie poniżał( serio?),
jeśli ktos ma inne zdanie niż ty to nie znaczy ,że Cie poniża....dla Ciebie to
chore być niewolnikiem firmy i tam pędzać całe dnie dla innych to chore spędzac
czas z dzieckiem-każdy człowiek jest inny.....dzieki temu możemy sobie
podyskutować-pozdrawiam wszystkie kobitki te z dzieciakami i te oddane w pełmni
karierze

[dorianne.gray]

Dla mnie najbardziej chory jest pogląd, że jeśli kariera, to tylko kariera, a
jeśli dziecko, to tylko dziecko - najwyraźniej uważacie, że obu tych spraw nie
można pogodzić, dziwne.
Mój świat nie jest taki czarno-biały, nie widzę powodu, żeby sobie czegokolwiek
w związku z narodzinami dziecka odmawiać (pozdrowienia dla platynki!), nie
widzę też powodu, żeby w imię kariery rezygnować z macierzyństwa. I nie
wartościuję pomiędzy różnymi wyborami w życiu.
Słowa "odmóżdżony" w stosunku do matek użyła autorka wątku, trida - ale to
trzeba by było cały wątek przeczytać, żeby to wiedzieć...
Natomiast Wasza wspaniała daria uprzejma była napisać, że "dzieci są dla
kobiet, które nie potrafią realizowac się w inny sposób( np.poprzez karierę)" -
strasznie jest otwarta na inne poglądy, prawda?...

[netus81]

żle mi się wkleiło-poniżej odpowiedź na Twoją wypowiedź, miłej soboty bo musze
iśc, jeszcze tu zajrze , bo temat ciekawy.......

[netus81]

czytałam cały wątek i nie zauważyłam, aby trida kogoś obrażała,
słowo "odmóżdżony" nie było uzyte obraźliwie ( moim zdaniem), co do kariery a
macierzyństwa przedstawie ci moje zdanie
szanuje to ,że Ty to godzisz -masz własną firmę, w moim przypadku cięzko byłoby
pogodzić( pracuje w dużej korporacji), ja lubie to co robie o Ty więc po co ze
soba walczyc poglądami, uważam,że temat ten można potraktowac jako wymianę
opini i doświadczeń....
co do róznic w rozmowach kobiet, ja tez je zauważyłam -nie mam doświadczeń z
dziećmi ,więc nie rozumiem dyskusji kobiet o dzieciach, tak samo jak Ty
miałąbys problem aby się właczyć do rozmowy o korporacji informaytycznej o jej
kulturze organizacyjnej, branży czy szefie( bo masz swoja firmę, nie masz
szefa), nie uważam, aby którakolwiek z nas była przez to gorsza-podjęłysmy
wybory w zyciu-ty jesteś szczęśliwa i ja, rozumiem ,że nie podoba ci się pogląd
się ,że kobiety rozdzielają karierę i dziecko, ale ja tez rozdzielam w swoim
przypadku a jeśli ktos to łączy to podziwiam............każdy jest inny, każda
praca jest inna...

[dorianne.gray]

Moja droga, nie mam doświadczenia z dziećmi, w życiu niemowlaka na rękach nie
trzymałam
Potrzymam sobie za 6 tygodni - mojego
O pracy w korporacji mam jednak pojęcie, bo wyobraź sobie, że w kilku firmach
jednak pracowałam, miałam szefów, wiem, jak to jest
Zwyczajnie stwierdziłam, że takie życie mi nie odpowiada i że żaden zewnętrzny
czynnik (typu szef) nie będzie decydował o moim prywatnym życiu - zmieniłam
więc zajęcie

[netus81]

ale jesli ktoś nie zmienił nie jest gorszy od Ciebie......ja lubie swoją
pracę i ten wyścig szczurów-sprawia mi to przyjemnośc( może Ty tego nie
rozumiesz, ale nie potępiaj), może jeszcze pogadamy bo dzisiaj musze już
opuścić forum,paaaa

[dorianne.gray]

A czy ja mówię, że jest gorszy ode mnie? Proszę, nie wpieraj mi poglądów,
których nie wygłosiłam
Fajnie, że wyścig szczurów sprawia Ci przyjemność. Fajnie by też było, gdybyś
pojęła, że nie wszystkim sprawia taką samą przyjemność i że różne są drogi w
życiu. I fajnie, żebyś pamiętała, że macierzyństwo i kariera wcale się nie
wykluczają. Wszystko można w życiu pogodzić, tylko trzeba tego chcieć, po
prostu
A ktoś, kto wybiera w życiu poświęcenie wychowaniu dzieci, nie jest gorszy od
kogoś, kto poświęca się pracy zawodowej. I nie jest "odmóżdżony".
(Wracając do słów tridy o odmóżdżeniu - no jasne, napisała, że nie chce nikogo
obrazić, ale gdybym teraz napisała "Nie chcę Cię obrazić, ale uważam, że jesteś
głupia" - przyjęłabyś to z entuzjazmem?... )

[lilith76]

> co do róznic w rozmowach kobiet, ja tez je zauważyłam -nie mam doświadczeń z
> dziećmi ,więc nie rozumiem dyskusji kobiet o dzieciach, tak samo jak Ty
> miałąbys problem aby się właczyć do rozmowy o korporacji informaytycznej o
jej
> kulturze organizacyjnej, branży czy szefie

a ja zauważyłam, że część młodych matek tak paplających o dzieciach, zani
zaszły w ciążę już miały zazwyczaj inne tematy do rozmowy (a kiedy zaczynają
się starać o dziecko to obowiązkowo są "przytulanka" i "dzidzi"). kobiety,
które przed macierzyństwem lubiły pogadać o świecie i społeczeństwie (dyskusja
o korporacji i pracy, to nie jest wcale wyraz jakiejś wielkiej bystrości umysłu
i inteligencji), po narodzinach dziecka nadal lubią o tym rozmawiać.

wszystko zależy od typu kobiety.

i nadal uważam, że jeśli ktoś nie chce mieć dzieci, jego życie jest pełne takie
jakie jest, to nie musi wyszukiwać żadnych usprawieldiwień.