co sądzicie o tym artykule

[marcelina_b]

Hej jestem strasznie ciekawa co sądzicie o tym artykule z Wyborczej
serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,3590132.html
pewnie większość z was już go przeczytała a jak nie to polecam. jeszcze sama
sobie mysli na ten temat nie poukładałam więc na razie sie nie wypowiem ale
czekam na wasze opinie i napewno też sie odezwę.
Pozdrowionka

[alinavolvo]

ciekawy artykol, bo prawdziwy. Najciekawsze, ze obie strony maja racje a winny
problemowi jest system, nauczycieli nie obchodza problemy uczniow, bo maja
swoje, uczen ma gleboko szkole i kolo sie zamyka... dla mnie to chore, ze
szkola sobie a zycie spoleczne sobie :(

[marcelina_b]

Zgadzam się. Też tak to widzę. Przeraziły mnie te wypowiedzi tamtej
nauczycielki, że ją nie interesuje co się z tymi wyrzuconymi dzieciakami dzieje
dalej. ja rozumiem, że każdy ma też swoje prywatne życie ale nauczyciel to
jednak zawód w którym trzeba wykazać trochę więcej zaanagazowania w życie
uczniów-tak mi się wydaje. Mam wrażenie że wiele problemów ma związek z tym co
dzieje się w domu w życiu prywatnym i tak jest nie tylko wśród uczniów. Dlatego
z ludzmi trzeba rozmawiać. Pewnie, że boli gdy nas się odrzuca, ale
przynjamniej coś staramy się robić. Wtedy można poczuc się człowiekiem a nie
maszynką do zarabiania kasy.
Może ja za bardzo to wszystko idealizuje, może z czasem mój osąd się zmieni,
nie wiem, zobaczymy

[zuchna]

"Wyrzuconych" z mojego gimnazjum nie było aż osiemnastu (rzadko "wyrzucamy")-
policzyłabym ich na palcach jednej ręki. Czasem sami odchodzą, rodzice ich
zabierają - do szkół z zawodem, chyba takich jak ta przy Ułańskiej. Ale i tak
ruch uczniowski (że tak to nazwę) jest duży: miałam 27-osobową klasę 1, 13 nie
zdało do drugiej (tu uprzedzę wszystkich ewentualnie skłonnych do wieszania
psów na naszym Gronie za to, że "nie uczą, tylko wymagają": dzieci nie umiały
pisać, czytać ani rachować i -co ważniejsze- nie zamierzały się nauczyć). To
przykład tylko jednej klasy. Nie wiem, co dzieje się z "wyrzuconymi", tymi
zabranymi przez rodziców ani drugorocznymi. Jeśli akurat kogoś z nich spotkam
(choćby na szkolnym korytarzu) to pytam, gdzie teraz jest. Życzę mu szczerze
powodzenia. Ale nauczycieli ani dyrekcji nie wypytuję o nikogo. Mogłabym
powiedzieć za Ewą D.: "Przestało mnie to obchodzić"- o ile kiedykolwiek mnie
obchodziło.
Świat już raz został zbawiony. I wystarczy. Czy Ewa D. albo ja rzeczywiście
mamy się interesować losem uczniów, którzy już nie chodzą do naszych klas? A
jeśli się dowiemy, że któryś z nich zaczął uprawiać prostytucję - to jak
powinnyśmy zareagować? Coś zrobić czy tylko się zasmucić?
Nie wymagajmy od siebie angażowania się w losy uczniów. Bądźmy dla nich ludźmi
tu, w murach szkoły- na lekcji i w czasie rozmowy poza klasą.
Nadmieniam, że kiedy czytam o nauczycielach, którzy pomiatają uczniami - jak ta
pani, o której mówił chłopak ("gdzie ten nasz orzeł, nasz sokół?"), to myślę
tak jak Panna Młoda w "Weselu": ino stać i walić w morde.

[scher]

"Szkoła nie lubi Maciąga za to, że w czasie lekcji polskiego położył nogi w
obuwiu sportowym na swojej ławce.
- Ściągnij! - powiedziała polonistka, która dyktowała właśnie listę lektur.
- Mnie trzeba poprosić, rozkazywać może pani mężowi - odpowiedział Maciąg."

Absolutnie nie pozwoliłbym, żeby uczeń się tak do mnie zwracał.
Z jednej strony artykuł dość dobrze opisuje trudne dzieciństwo chłopców i
wskazuje na przyczyny zjawiska: biedę w rodzinach, ale też i skandaliczne
zachowania niektórych nauczycieli, wyśmiewanie, obrażanie uczniów itp.

Z drugiej jednak strony widać brak elementarnej dyscypliny w tej szkole. Ja
rozumiem, że praca z takimi uczniami nie polega na stawianiu ich na baczność,
żeby kłaniali się w pas nauczycielom. Nauczyciele jednak (przy wydatnym
wsparciu dyrektora!) powinni bardziej naciskać na przestrzeganie tych
elementarnych zasad kultury. Chłopcom trzeba by uświadamiać, że jest to dla
niech tak naprawdę szkoła ostatniej szansy, że do tych elementarnych reguł
muszą się stosować, jeżeli chcą ją ukończyć, że z tych elementarnych reguł
nauczyciele nie zrezygnują.

Za taką odzywkę do nauczycielki moim zdaniem uczeń nawet w takiej szkole
powinien być ukarany. Nad tym nie można przechodzić do porządku dziennego. W
placówkach dla naprawdę trudnej młodzieży, w placówkach resocjalizacji bywają
jeszcze cięższe przypadki, a jednak praktyka dowodzi, że można wychowankom
skutecznie wpoić, że regulamin placówki rzecz święta, a najdotkliwiej będą
karane przejawy celowego nieposłuszeństwa i braku szacunku dla personelu.

Jak można w ogóle wychować dziecko, niewymagając od niego szacunku dla siebie i
wykonywania wydanych poleceń?

"- Ściągnij! - mówiła. - Bo wezwę dyrektora!
- Ciekawe jak? - pytał Maciąg. - Prawo zabrania nauczycielowi opuszczania
uczniów w czasie lekcji."

Wychodzi brak wiedzy prawnej nauczycieli i dyrekcji tej szkoły. Uczeń
antychmiast w rozmowie w gabinecie dyrektora powinien mieć dobitnie
uświadomione, że się myli. W przypadkach ewidentnej demoralizacji, wybryków
chuligańskich podczas lekcji nauczyciel może opuścić klasę, aby podjąć
działania zmierzające do przywrócenia porządku.

"- Sam nie wiem, jak ona mnie z tego wyciągnie - śmieje się Xerox. - Bo czego
ja musiałbym się teraz nauczyć, żeby wyjść na tróję? Chyba całego internetu na
pamięć."

Kolejny kwiatek świadczący o tym, że praca wychowawcza w tej placówce nie idzie
w dobrym kierunku. Uczniom pozwolono nabrać przekonania, że poprawienie złych
ocen to nie jest ich zmartwienie, tylko nauczycieli.

"- Kiedyś dosrałem wychowawcy - opowiada Xerox. - Po ramieniu mnie poklepał.
Przy całej klasie. W nagrodę za to, że w pierwszym semestrze nie opuściłem ani
jednej godziny. Po głowie by mnie jeszcze pogłaskał, ale krzyknąłem: "Pedał!
Widzicie, jaki pedał!". Chłopaki w ryk. Cofnął rękę jak poparzony."

A powinien nie cofnąć ręki, przytrzymać ucznia mocniej za ramię, spojrzeć mu z
dezaprobatą w oczy, aż ten spuści wzrok, a potem powiedzieć coś w stylu:
następnym razem ukarzę cię za próby manipulacji, pamiętaj.

"Dziś, kiedy ktoś chce nam podskoczyć, robimy mu trzodę. Chce pani zobaczyć
jak?
Chłopcy wyciągają komórki."

Wystarczy egzekwować ściśle zasadę, że uczniowi nie wolno mieć włączonej
komórki w trakcie lekcji.

" Nic się nie liczy! Miałam ich uczyć analizy dramatów Szekspira, pisania
wypracowań, dyskusji nad wierszami - mówi Krystyna Firlej-Kępa, polonistka. -
Przez lata opracowałam sobie konspekt każdej lekcji. Teraz wszystko mogę
wyrzucić do kosza, bo jak wygląda moja lekcja? Wchodzę do klasy, a tam Ku-Klux-
Klan - trzydziestu chłopa w kapturach naciągniętych do połowy twarzy.
Mówię: "Dzień dobry" - milczą. Sprawdzam obecność - nie odpowiadają. Mówię
Romeo, mówię Julia - zaczynają chodzić po klasie: "Muka, Karczycho. Słuchacie
mnie?" - pytam. Cisza. "To po co przyszliście do szkoły?". Tupanie. O
Szekspirze można zapomnieć."

Trzeba zacząć od podstaw. Po pierwsze wprowadzić i wyegzekwować zasadę, że
uczeń ściąga kaptur. Po drugie musi odpowiedzieć dzień dobry i potwierdzić
swoją obecność. Po trzecie gdy nauczyciel mówi, to panuje cisza, nie zaczyna
się lekcji w hałasie, nie ma mowy o tupaniu. Przecież to są podstawy metodyki!
NIE MA takiej klasy, w której prędzej czy później nie można doprowadzić do
sytuacji, gdy możliwe jest przeprowadzenie normalnej lekcji.

" Jeżeli dorośli nie radzą sobie z rzeczywistością, to jak mają sobie radzić
dzieci? - zapytałem wtedy tę młodą nauczycielkę. - Bo co się stało? Napluli na
klamkę? To trzeba rękę wytrzeć. Jak za przeproszeniem kupę, w którą pani
wejdzie. Wychodzi was po dzwonku setka, nie mogę wysłać za każdym ochroniarza.
Trzeba sobie radzić albo się zwolnić."

Nie, panie dyrektorze. Z tej wypowiedzi widać, że nie ma pan pojęcia, jak to
wszystko powinno wyglądać. Nauczyciele muszą być zespołem, monolitem,
współpracującym ze sobą w rozwiązywaniu problemów z uczniami i rzeczą dyrektora
jest to tak zorganizować. Nie wolno zostawiać każdego nauczyciela samego sobie,
bez wsparcia ze strony całego zespołu.

"- "Nie umiemy, musimy się nauczyć" - powiedziałem im wtedy. - Zrozumiemy
sytuację, a znajdą się rozwiązania. Gdy córka dorastała, też się burzyłem.
Zakazywałem, kontrolowałem, sprawdzałem. Bez efektu. Żona mi
powiedziała: "Jeżeli ciebie tak boli jej odrywanie się od nas, pomyśl, jak jej
jest ciężko się oderwać". Wczułem się w jej sytuację i automatycznie zrobiła
się inna rozmowa. Krytykując, odtrącając - daleko nie zajdziemy."

Dyrektor ma problemy typu skrajna demoralizacja, rażące nieprzystosowanie
społeczne, chuligaństwo i świadomy brak chęci współpracy ze szkołą, celowe
nieposłuszeństwo oraz celowe zakłócanie normalnej pracy placówki, a chciałby
stosować takie same metody wychowawcze jak w przypadku swojej córki: lekko
zbuntowanej nastolatki wychowanej w normalnej, kochającej się rodzinie.
Łagodne przemowy i nazywanie emocji tu, panie dyrektorze, nie wystarczą.
Przyjaznym, ale i twardym trza być. Po męsku sprawy stawiać. To są chłopcy w
wieku poborowym albo prawie poborowym; trochę żołnierskiego drylu na pewno im
nie zaszkodzi, a może się okazać zbawienne.

"Napiszcie, dlaczego boli, gdy uczniowie wyzywają?" - prosiła nauczycieli."

Ręce opadają. Nauczyciele będąc ofiarami łamania prawa przez zdemoralizowanych
uczniów, zmuszani są do takiej psychologicznej wiwisekcji. I jeszcze im się
wmawia, że to ma być lek na całe zło, bo wystarczy zrozumieć swoje i uczniów
emocje, żeby już ich mimochodem, realizując program, uczynić ludźmi wrażliwymi
na dobro, prawdę i piękno.

""Jak myślicie, dlaczego oni to robią?" - pytała.
Odpowiadali: Są źli, zepsuci, leniwi, zdemoralizowani, interesowni,
nieodpowiedzialni, głupi".
"Wymieńcie pozytywne cechy uczniów".
Nie potrafili.
"Spróbujcie się wczuć w ich sytuację".
Nie znali tych sytuacji.
"Nie wiecie, kim są wasi uczniowie? - pytała. - Co jedzą na obiad? Co robią z
czasem wolnym, o czym rozmawiają z rodzicami?".
Nie wiedzieli."

To jest druga strona medalu. Nie da się nawiązać kontaktu z dzieckiem, z
nastolatkiem, kompletnie nic o nim nie wiedząc, nie przejawiając chęci do
rozmowy z nim.

Moje doświadczenia wskazują, że z każdym uczniem da się rozmawiać, jeżeli tylko
pokażesz mu swoje granice i nie pozwolisz na łażenie sobie po głowie.
Zawodówka, pogotowie opiekuńcze, dzieci na początku przestępczej drogi - każde
łaknie rozmowy.

Sz.