pętla..

[artur128]

Kochani
Jestem teraz sam i czuje sie z tym źle..Nawet czasami myslę o tym żeby
skonczyc ze sobą. Ale nie zawsze tak było, kiedys miałem dziewczynę i czułem
sie szczesliwy. Było, mineło.. Od tego czasu czuje jakbym znalazł sie w
jakiejś petli, która jak sznur zaciska mi sie na gardle.. Im bardziej czuje
sie samotny tym bardziej jestem w złym nastroju nie chce mi sie nigdzie
wyjsc, a im bardziej nie mam kogos bliskiego tym bardziej czuje sie samotny
itd... i petla się zamyka. Nie wiem jak z niej wyjsć. Nie wiem czy wy
doświadczacie/doświadczaliście czegos podobnego, a jesli udało wam sie z tym
poradzic to jak ??

[wenecka]

nowe znajomości - generalnie towarzystwo innych ludzi pomaga.
nowe zainteresowania, coć co Cię wciągnie, sprawi, że staniesz się dobry w tym
co ro0bisz, poczujesz się potrzbeny, zobaczysz sens.

[sorrento_8]

spróbuj na początek znaleźć radość w małych rzeczach,
rób to co sprawia Ci przyjemność,
odnów stare znajomości,
i moje ostatnie motto - do niczego się nie zmuszaj

[zielonookirudzielec]

A mi się wydaje że możesz mieć depresję. Niewiele napisałeś ale objawy wskazują.
Typowe jest to że brakuje ci ludzi a jednocześnie nie chcesz do nich wychodzić,
izolujesz się. Moja rada - przełam się. Tez byłam w takich stanach depresyjnych
i BARDZO pomagają ludzie, znajomi, przyjaciele, to najlepsze lekarstwo. Odnów
znajomości, zadzwoń do kolegi czy do koleżanki, wyjdz gdzieś, pogadaj. Może
pouprawiaj sport, może z kimś, aktywnośc fizyczna świetnie poprawia nastrój
(endorfiny) To od ciebie zależy, nikt cię z tego za uszy nie wyciągnie, sam
musisz się otworzyć.

[tysia131]

Artur! Oni maja racje Drugi czlowiek jest lekarstwem na to wszystko. Nie
zawsze jest latwo do niego dotrzec, ale zacznij od wychodzenia do miejsc gdzie
sa ludzie. Ja tak robilam - szlam do kina, gdzie pani w kasie bezczelnie mnie
pytala dlaczego tylko jeden bilet kupuje, ale nie zwazajac na to bralam ten
swoj bilet, kupowalam popcorn i szlam na film. Bylam sama, owszem, ale wsrod
ludzi, slyszalm ich smiech, rozmowy, komentarze... czasami zdarzyl sie znajomy,
czasami rozmowa z nieznajomym... A jesli nawet nikogo nie spotkasz i z nikim
nie porozmawiasz to przynajmniej na poltorej godziny oderwiesz mysli od siebie
i swojej samotnosci!

[color]

mam nadzieje za za niedlugi juz czas bedziesz sie wstydzil za to co tu
napisales, bedziesz sie z tego smial... tak, ja doswiadczylem kiedys podobnego
uczucia ale na szczescie trwalo to bardzo krotko bo szybko sie pozbieralem, bo
potrafilem nad soba zapanowac (poza tym mialem wazniejsze priorytety niz
myslenie o sobie). i mimo ze nie mam dla ciebie recepty gdyz kazdy przypadek
jest indywidualny to warto jak sie posluchasz moich przedmowczyn...
jesli nie to wsiadaj na rower (w weekend o ile mieszkasz w wawie) i dawaj do
powsina... daja tam swietna karkowke z grila a i wymordowac sie na rowerze mozna
tak, ze o wszystkim zapomnisz...
jesli masz jakies szczegolne zainteresowania to sprobuj sie odnalezc (a
wlasciwie ludzi) w podobnych okolicznosciach, np. jesli sie interesujesz
ksiazkami - grzej do empiku... usuadz na podlodze z ksiazka w reku i filuj przy
okazji (nie wiem czy nadal tak mozna

3m sie

[matysia_k]

idealnie cie rozumiem.. tez mam wąłsnie tak , teraz.. czuje ze jest bardzo zle,
z enie dam sobie ztym rady..MNie zzera poczucie winy i beznadziejnosci.. ze
rozwaliłam ten zwiazek, ze uprzykrzyłam chłopakowi zycie, ,gdyz go nie kochałam
a tak cholernie starałam sie go kchac..Pragnełam tego z całych sił..Dookoła
ludzie mówili, ze to ideałmze mam szczescie a ja.. szamotałam sie i wpadałam w
coraz wiekszy dól, odreagowywałam na nim, propokujac , by jednak nie okazał sie
ideałem..Jakie to głupie..
Nienawidze siebie za to,ze nie umiałam go pokochac..BYłabym bardzo szcescliwa z
nim w małzenstwie, o ile tylko bym go kochała..Jak to jest?
Dlaczego tak cholernie cierpie teraz?boli mnie,ze miał kogos, ze poznał jak
jeszce był z emna i sie spotykał- mówią inni,ze sie broinił przede mna..
JAkie to zaosne i straszne..MOja samotnosc bezdenna i to wracanie do
mieszkania, gdzie 5 lat bylismy razem.. Nienawidze tego wszystkkiego i
siebie..Nienawidze za to, co zrobiłam.Wiem,ze on sie juz wyzwolił, nie kocha
mnie..i nie mysli o mnie dobrze..Ze przekreslił nasz e lata, o czym mi
powiedział. Ze nie interesuje go,co sie z emna dziej, ze chce miec swiety
spokoj..
Paranoja aja nie umiem sie w tym odnalezc.

[pomysl.po.wypiciu]

to minie

[kruszyna00]

Czytając Twój post poczułam sią jakbym czytała swoją własną wypowiedź... Bardzo
dobrze Cię rozumiem. Samotność niszczy, często na zawsze zabija uśmiech na
twarzy, iskierki w oczach i motylki w brzuszku.
Nie będę udzielała Ci rad, bo nie potrafię pomóc nawet samej sobie. Starałam
się kiedyś, wychodziłam ze znajomymi, ale oni wydawali mi się tak bardzo
szczęśliwi, żaliłam się przyjaciółce, ale czy osoba, która od kilku lat jest w
udanym związku zrozumie nieszczęśliwego singla?, wyszukiwałam dodatkowych
zajęć, żeby tylko nie mieć czasu na myślenie o samotności... Aż w końcu
poddałam się. Już nie mam ochoty udawać, że jestem szczęśliwa. Izoluję się od
ludzi, zwłaszcza tych "sparowanych", ulatuje ze mnie chęć do dalszej wegetacji
na tym świecie.
Jest źle, ale zgadzam się z radą sorrento_8 - do niczego się nie zmuszaj. Może
rzeczywiście potrzeba czasu, może należy pocierpieć, żeby później bardziej
docenić szczęście, które mam cichą nadzieję, dosięgnie i nas, nieszczęśliwych
samotnych?

FYI

[color]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=23941&w=63001507
podane na tacy

[asskela]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=45&w=62242546
nie żebym kazała Ci wszystko czytać, ale w pewnym momencie możesz dojść do
wątku konkretniejszego tj.spotaknia kawowego w Kavie na Nowym swiecie, jutro ok
18:30, w perspektywie kino (czyt. piraci na karibu )
jeśli chcesz coś zmienić to jest to świetna okazja