najgorsze są week

[sara3011]

wiem wiem, może to minie - ale teraz każde wolne dni, gdy jestem w
domu są dla mnie najgorsze - jeszcze przy takiej pogodzie jak dziś -
jakaś makabra
wszystko posprzątane, trochę się pouczyłam, obiad zrobiony - ale co
z tego jak ponoć niedobry...
odechciewa się wszystkiego - a jeszcze tak niedawno cieszył mnie
zapach pieczonego ciasta, myślałam, że najgorsze już za mną
od wczoraj jakiś podły nastrój się włączył
do tego nie ma się do kogo odezwać, smutna jesień, smutne życie

[sm.utna]

To może wyjdź do kina? Albo do baru? Spotkaj się z przyjaciółmi? Zaproś do siebie na kawę, herbatę albo na to ciasto? Nie poddawaj się złemu nastrojowi. Trzyma się ciepło

[darka49]

Trzeba mieć pod ręką to kino albo park, trzeba mieć przyjaciół. Jak
mieszka się w "dziurze" to nie ma gdzie wyjśc, a jak żyje się ponad
20 lat w nieudanym związku i walczyło się o ten zwiazek, słuzyło się
panu i rodzinie zamiast myśleć o sobie i zdobywać przyjaciól to ich
się dzisiaj nie ma.Sorki, ale czasem wkurzaja mnie te wasze
książkowe rady: przyjaciele, terapia itp.Kto ma dzisiaj prawdziwych
przjaciół? Niewielu szczęsliwych ludzi, a nie ci nieszczęśliwi ,
którzy na tym forum płaczą.Terapia? Jakbym miała tyle kasy żeby
pozwolić sobie na jeżdżenie do terapeuty to bym sobie dom postawiła
i powiedziała mojemu panu dowidzenia.

[mola1971]

Na to by znaleźć przyjaciół nigdy nie jest za późno. Na walkę o własne życie i
szczęście również. Trzeba tylko tego chcieć a nie tylko narzekać. Na siłę nikogo
uszczęśliwić się nie da.
Co do terapii... Zamiast terapii jeśli nie ma możliwości skorzystania z niej
można czytać. A książek też nie trzeba od razu kupować. W bibliotece są za darmo.

[darka49]

Dzięki za wsparcie i zrozumienie.Bolało.

[mola1971]

Wsparcie czy zrozumienie nie oznacza głaskania po głowie. Czasem (często)
skuteczniejszy jest kubeł zimnej wody.
I za to m.in. cenię to forum.

[darka49]

No widzisz sama, już ci się nie spodobałam a radzisz żeby szukać
przyjaciół. Przyjaciół zdobywają ludzie radośni i optymistyczni -
nie stękający

[a.niech.to]

darka49 napisała:

> Przyjaciół zdobywają ludzie radośni i optymistyczni -
> nie stękający
Nie mogę się z Tobą zgodzić. Parę wartościowych osób znalazło się
wokół mnie, gdy cała byłam jednym wielkim labiedzeniem.

[mola1971]

Ale na jakiej podstawie Ty stwierdziłaś, że mi się nie spodobałaś?
Przecież ja Cię nie znam, więc nie mogę Cię ani lubić ani nie lubić. Zapewniam Cię, że w bardzo bliskim otoczeniu mam takie marudy, które bardzo lubię
A optymizmu można się nauczyć

[mozambique]

co wy z tym "znajdż przyjaciól" ????
przyjaicela znleżc trudniej niż męża

chyba ze wam chodzi o psiapiółki od "malowania paznokciów" ale to są
osoby od pierdółek a nei przyjaciele

[mola1971]

Pewnie, że przyjacielem nie zostaje się z dnia na dzień, ale od
czegoś trzeba zacząć. Może po prostu od znajomości?
A potem albo z tej znajomości wyrośnie przyjaźń albo nie.
I czy ja wiem czy przyjaciół trudniej znaleźć niż męża?
Męża do tej pory miałam jednego a przyjaciół (sprawdzonych w
ekstremalnych warunkach) mam około pięciu (pięcioro).
Jak nie liczyć - o przyjaciela łatwiej niż o męża

[wmiedzyczasie]

Ja np znalazłam sobie darmową terapię- brałam udział w zajęciach
rozwodowej grupy wsparcia. Takie grupy działają w wielu miejscach w
kraju, przy centrach pomocy rodzinie albo kobiecych
stowarzyszeniach. Masz internet - szukaj.

[sm.utna]

Wyjść można wszędzie, ja np. jak nie mam dokąd i z kim wyjść idę na grzyby do
lasu, moja znajoma lubi łowić ryby. Znajomych możesz też poznać wszędzie: w
sklepie spożywczym, w kolejce na poczcie, a czasem łatwiej pogadać z kimś obcym.
Co do terapii, to są organizowane różne darmowe spotkania grup wsparcia. Trzeba
tylko zacząć się rozlądać i wybrać coś dla siebie.

[darka49]

Nie można poznać nikogo nowego w miejscowości w której wszystkich
się zna a oni mnie, mojego męza i moje dzieci.Na poczcie, w
sklepie , u lekarza itd. wszyscy znani łacznie z publicznymi o nich
plotkami. Piszecie z perspektywy dużych środowisk.I z tej
perspektywy macie rację.A jak masz depresje i lęki to sama do lasu
nie pójdzesz.

[mola1971]

A skąd Ty wiesz z jakiej perspektywy my piszemy?
Ja np. mieszkam w bardzo małym miasteczku, w którym wszyscy wszystkich znają. W
takich środowiskach trzeba po prostu mieć w doopie (za przeproszeniem) co inni
myślą czy mówią o nas.
Jeśli naprawdę masz depresję to biegiem z nią do lekarza.

[kasiapfk]

a ja na wsi... tu to dopiero wszyscy o wszystkich, wszystko wiedzą
Bo to porządna, mazowiecka, katolicka, wścibska wieś jest! a nie
jakieś wielkomiejskie podróby

Da się. Trzeba tylko chcieć, za Ciebie nikt nie podejmie decyzji. I
nic nie zrobi ZAMIAST.

[a.niech.to]

darka49 napisała:

> jak masz depresje i lęki to sama do lasu
> nie pójdzesz.
Tu jest pies pogrzebany: depresja zmienia sposób widzenia świata,
pożera energię, odbiera wszelką nadzieję. Jeśli się z niej wyleczyć,
te same problemy wydają się całkiem inne - mniejsze i do pokonania.
Zacznij więc od leczenia. Nie wybiegaj myślą zbyt daleko. Za
pierwszy punkt działania i na razie jedyny postaw sobie
ustabilizowanie stanu psychicznego. Jeśli się już leczysz, nie
zrażaj się, że poprawa następuje w mało zadowalającym tempie.
Niestety, tak to jest z depresją.

[darka49]

Dzięki, właśnie się poryczałam.

[a.niech.to]

Porządne dudy dobra rzecz. Byle nie za często. Jeśli wodotrysk
wymyka Ci się całkiem spod kontroli, możesz to także polożyć na karb
depresji. Każda depresja kiedyś się dopala, nieleczona także, ale
nie warto dać się jej tyranizować.

[mola1971]

Na zły nastrój w kiepską pogodę bardzo dobrze robią:
dobre żarełko...
fajna książka...
ulubiony, nawet jeśli wcześniej 100 razy oglądany film...
muzyka...

A jeśli te metody zawiodą lub nie ma na nie siły lub ochoty to pozostaje stary, sprawdzony babski sposób, czyli... wyryczeć się do woli a potem wstać i pójść dalej

...

[sara3011]

robię co mogę - ale nie lubię na siłę zawierać przyjaźni
tu gdzie mieszkam jestem stosunkowo od niedawna - koleżanka, z którą
mogłam o wszystkim i o niczym przed tygodniem się wyprowadziła,
sąsiadom co nieco powiedziałam - ale tak trudno zacząć się wpraszać
czy zapraszać...
taki ze mnie samotnikowy typ się zrobił...
a pomysleć, że kiedyż byłam duszą towarzystwa - koń by się uśmiał
ps. do biblioteki też się zapisałam i wypożyczyłam lektury w stylu
jak nauczyć się żyć

[mola1971]

I bardzo dobrze Czytaj wszystko co wpadnie Ci w ręce i co czujesz, że może
Ci pomóc.
Co do znajomych i w ogóle towarzystwa to może na razie tak naprawdę jeszcze go
nie potrzebujesz? Może za wcześnie na to a na siłę nie ma sensu nic robić. Może
na razie po prostu jeszcze potrzebujesz samotności a czas na "wyjście do ludzi"
sam sobie przyjdzie gdy będziesz na to gotowa.

[sara3011]

potrzebuję i lubię - lubię towarzystwo i w ogóle raczej ludzi
lubię
ale - zawsze jest jakieś ale
nie mogę sobie pozwolić na jakieś wypady typu kino/kawiarnia itp. i
to nie tylko ze względu na pieniądze - choć to też, tylko jestem
sobie matką kwoką po prostu
nie mam tu nikogo z rodziny a obcemu nie dam

[mola1971]

Aaaa, to co innego To najpierw musisz się "wyleczyć" z matkopolkowania

...

[sara3011]

taka moja kwocza natura... ko ko ko
wkurza mnie czasami - może kiedyś się zmieni
może z czasem, z postępem, z osiągnięciami - kiedyś się znów
przeprowadzę i będziemy żyli długo i szczęśliwie
ps. most Karola w Pradze jakiś jest przereklamowany - dotykałam
wszystkiego i marzyłam o szczęściu, na marzeniach się skończyło
no może jestem trochę zadowolona z tej sytuacji bo normalnie
wyglądam jak człowiek a nie jak małe słoniątko

[mola1971]

Grunt to w każdej sytuacji znaleźć pozytywny aspekt
A propos matkopolkowania to ja mimo tego, że dzieci już stare konie mam też się do końca jeszcze nie wyleczyłam Właśnie dzwoniła moja córa, jest u koleżunki i spóźniła się na busa. Opierniczyłam ją, ale zaraz wsiadam w samochód by przywieźć pierdołę zamiast kazać jej marznąć i czekać na następnego busa

...

[leptis]

Moze Swiety byl zajety bo chyba sw. Jana Nepomucena masz na mysli
mowiac o moscie Karola w Pradze.
Podobno przed smiercia widzial gwiazdy Na kanwie tego niezwykly
barokowy kosciol
w Zdziarze w kształcie kwiatu, wpisany na liste UNESCO
warto zobaczyc chocby z zewnatrz choc poraza pustka wiernych.

Nie za daleko gotycki zamek Perstein-pisowni mysle nie pomylilem.
Cos na ksztalt Pieskowej Skaly, tylko bardziej wysniony

To wszystko mozna zobaczyc jednego popoludnia choc chyba w
cieplejszych klimatach

Dobrej nocy

[lampka_witoszowska]

jak mnie z kolei wkurza takie pierniczenie o braku szczęścia, no

na łożu śmierci leżysz i piszesz z laptopa podsuniętego przez
pielęgniarkę? bo jak nie, to szmat życia przed Toba, skąd Ci do
głowy przychodzi określanie cąłego przyszłego życia czasem
teraźniejszym, który trwa chwilkę???

jak za pół roku czy za 2 lata będziesz szczęśliwa to co? jak
rozumiem, dupę w troki i do Nepomucena dziękować i przepraszać!

ja też matkopolkuję i też w małym miasteczku, gdzie nie mam co
prawda rodziny, najbliższa 40 km stąd, a teraz nagle okazuje się, ze
mnei kilka osób bardzo lubi, pojawiają się w moim życiu, oferują
pomoc, piją ze mną wino albo kawę i mówią o sobie - i słuchają o mnie

tylko muszą poczekać, aż uśpię Młodą albo gadać z nami obiema

i jak mam doły, to wynajduję sobie jakieś nowe przyjemności, bo chcę
i lubię dbać o swoje dobre samopoczucie i dobre myśli
albo biorę karteluszek i wypisuję minusy, a jak już nic nei mogę na
siłę wymyślic, to przechodzę do plusów
i wiesz co? SĄ, ZAWSZE SĄ

moje dziecko jest szczęśliwe, przynajmniej wygląda na szczęśliwe
ja jestem zamęczona, na książkę albo malowanie mam czas od 23.00 do
3.00 - potem już muszę się położyć - a zwykle nei mam siły zwlec się
sprzed komputera do tych moich ukochanych zajęć
ale to mój wybór
tak chciałam: mieć dziecko, zajmować się nim, psem i królikiem,
malować, pisać, patrzeć w okno na deszcz i nic nie robić, rozmawiać
ze zmarłym Tatą i jeździć pieknym autem, które mi czasem gaśnie na
środku skrzyżowania - z mojej winy - i nikt mi nie trąbi, a jak
trąbi, to dziecko się uczy rozmawiać ze współużytkownikami,
chciałam mieć świetnych sąsiadów i robić kawę, która każdemu
wyjątkowo smakuje... zabrakło w tym rodziny - trudno, tak bywa

a jak już jesteśmy przy przyjaźniach, jakoś można na ludzi popatrzeć
na nowo i znależć kogoś, kto chusteczkę poda, jak będziesz płakać -
oczywiście w wolnej chwili
ciekawe, ile osób w małych miasteczkach nie dusi się od słuchania
pieprzonej opinii publicznej, która łatkę człowiekowi nadaje raz na
zawsze, wrrr
musisz tak? nie musisz

a przyjaciół można poszukać tez w necie
skuteczne są i miłe, wypłakać tez się można

to wszystko i tak zależy od Twojego podejścia, od niczego więcej -
bo przyjaciela to i na pustyni można znaleźć

[darka49]

Podoba mi się to co napisałaś i wszystko prawda. Ale u mnie nie
jest to takie proste. Żeby wyjść na prostą i działać trzeba najpierw
zmienić dzisiaj. Kiedy tkwisz w nieudanym jak sądzisz związku, a nie
masz nikogo bliskiego komu możesz o tym powiedzieć, kiedy nie możesz
z nikim przegadać swoich bóli to nie wiesz, która droga jest
słuszna.Ponadto nasze doświadczenia i perspektywy są różne.
Napisałaś:na łożu śmierci leżysz i piszesz z laptopa podsuniętego
przez
> pielęgniarkę? bo jak nie, to szmat życia przed Toba,
no właśnie, tego też nie wiem czy szmat życia przede mna.Nauczyłam
się o tym nie myśleć , ale kiedy chodzi o poważne życiowe zmiany....

[lampka_witoszowska]

nawet jeśli jutro któreś z nas zginie pod kołami auta, to dla tego
jednego dnia warto pomyśleć, co można i jak zmienic, żeby ten jeden
dzień był jaśniejszy, lepszy i naprawdę wart przeżycia

więc tak czy siak, do dzieła!

choćby zaczynając od wizyty u wróżki, co do długości życia ))

[a.niech.to]

darka49 napisała:

> Żeby wyjść na prostą i działać trzeba najpierw
> zmienić dzisiaj. Kiedy tkwisz w nieudanym jak sądzisz związku, a
nie
> masz nikogo bliskiego komu możesz o tym powiedzieć, kiedy nie
możesz
> z nikim przegadać swoich bóli to nie wiesz, która droga jest
> słuszna.
W tym, co napisałaś, określiłaś punkt, w którym się znajdujesz.
Teraz wypada przemyśleć terapię, bo diagnozę już masz. Jeśli nie
masz nikogo do porozmawiania w realu, skorzystaj z netu. Ta osoba,
która właśnie do Ciebie pisze, ma 54 lata, jest od 3 lat rozwódką, z
doświadczeniem przemocowego związku i dobrą znajomości depresji.
Chętnie z Tobą pomailuję, jeśli miałabyś taką ochotę. Czasami
wygadanie się już przynosi ulgę.

[sara3011]

a sama nie wiem skąd- zła chwila była
z większością rzeczy, o których napisałaś się zgadzam
choć wiem, że mam dwie ręce i dwie nogi zdrowe (odpukać) dziecko to
jednak czasami mam takie gorsze dni/godziny/tygodnie

ale lubię poniedziałki
dziś jest zupełnie inaczej - nawet słońce za oknem (choć pewnie
niedługo zajdzie)
pozdrawiam serdecznie

[mario770]

ja mam tak samo 3tygodnie temu zostawiła mnie żona z naszym 4,5lenim
synem i poszła mieszkać do swojej mamusi a ja jestep w środku pust i
same mi łzy lesą na myśl że zostałem sam ale mam nadzieje że kiedyś
znalde kogoś kogo pokocham a ona mnie jestm strasznie uczuciowy i
nie trace nadziei chciałbym cie pocieszyć ale mi też tego brakuje

[mankatoja]

A ja Cie rozumiem. Po rozwodzie zajęłam się pracą, wpadłam w nią jak śliwka w
kompot, była lekiem na całe zło, siedziałam w pracy do późna i czerpałam z niej
radość. Ale do czasu. Zaniemogłam,bo organizm 40 letniej kobiety ma tez juz
swoje "ale"... Przyjaciele...nie darmo mówią, że przyjaciół poznaje się w
biedzie. Poznałam. Stałam sie zagrożeniem dla innych zon, więc przestali mnie
zapraszać po pierwszym komplemencie męża. W niektórych przypadkach widząc za
duże zaangażowanie cudzego męża, sama się odsuwałam, żeby nie być pretekstem do
ich kłótni....
Czytałam, chodziłam do kina, na spacery, spotykałam się czasem ze znajomymi z
pracy, albo koleżanką która do czasu poznania faceta miała czas, bo teraz....
Nie ma.
Wszyscy zaczęli mi gadać jak mam wspaniale o dlaczego marudzę/ o co mi chodzi?
Przecież mam super, spokój, cisze, kasę, pracę i swój kąt. Jak to rzekomo
wspaniale tak mieć. Wg mnie zupełnie odwrotnie a nie wspaniale bo coraz bardziej
czułam się samotna, tak samotna ze po 2 latach poznałam kogoś, potrzebowała
miłości ale okazało się po czasie ze jest żonaty.... znów się załamałam.
Poczułam się bardziej skrzywdzona niż wcześniej. Dlaczego? Bo ufałam , bo
wiedział ze jestem wrażliwa i potrzebuję bezpieczeństwa. Okłamał mnie świadomie,
trudno nie pamiętać że ma się zonę, ale kiedy mieliśmy w sobie gdzieś wyjechać,
na dwa trzy dni urlopowe zaczęły się schody i wtedy okazało się, że.....jestem
kochanka. Poczułam się jak śmieć, ja zakochana po uszy, pełna zaufania. Nie
umiałam odejść ale tez coraz bardziej nienawidziłam siebie. Do tego stopnia ze
nie chce mi się teraz życ. Nie ma po co. nie mogę mieć dzieci, to tez było
zawsze moją frustracją....Mąż był synkiem mamusi, nie potrafiącym zrobić nic bez
jej zgody, wpadł w hazard i alkohol, mamusi ago w tym wspierała bo rzekomo to
powinnam jak kocham dawać kasę i nie marudzić. Nie chciałam, wniosłam o rozwód,
mimo różnorodnych sposobów teściowej aby mi zaszkodzić, sąd przyznał mi rację i
na szczęście dostałam rozwód szybko i bez problemów. Tylko co z tego, skoro
teraz czuję się koszmarnie, w nie za dużym miasteczku, znana w środowisku z
racji pracy zawodowej...Nie mogę nawet pokazać że mi źle, bo wszyscy uważają ze
mam wspaniale, nie słuchają kiedy proszę o pomoc, wsparcie, ciepło....Zyją swoim
życiem , mili wtedy kiedy czegoś potrzebują.
Jestem strasznie samotna....i nie ma sil już by dalej życ.
nie pozwól abyś zaczęła tak myśleć jak ja.

[anbale]

Niestety, muszę się zgodzić. W tzw. wieku dojrzałym bardzo trudno znaleźć
przyjaciół, szczególnie w małych środowiskach, gdzie wszyscy są okopani w swym
życiu rodzinnym, zamknięci w swych domach jak w twierdzach; a poza tym nic się
nie dzieje i dziać się uporczywie nie chce... Może też miałam pecha, ale
świetnie znam to uczucie, gdy człowiek szukając przyjaznej duszy i próbując coś
zorganizować, aby chociażby pobyć wśród ludzi- zaczyna się czuć jak natręt i
przegrywa z serialami, obiadem u teściów i nowymi kaflami na tarasie...
Teraz mieszkam w dużym, tątniącym życiem mieście i tutaj, choć też samotność
czasem podgryza, o wiele łatwiej gdzieś wyjść i się zagubić w "stadzie", pójść
na jogę, na spotkanie z poetą albo na piwo do zatłoczonej knajpy- i jest jakoś
łatwiej...
Mieszkając niegdyś w małomiasteczkowym, dość zamkniętym środowisku miałam
wrażenie, że popołudniami świat wymiera, a ludzie nikogo nie potrzebują do
szczęścia.

[cleer13]

Szósty miesiąc po rozstaniu. Dzis po raz pierwszy poczułam,że
zdrowieję. Niedziela mnie nie przearaża.
Polecam - może mało odkrywaczo - "Naszą klasę". Odnalazłam tam kilka
koleżanek, ktore sa w podobnej sytuacji: wdowy lub rozwiedzione.
Gadamy godzinami przez telefon ( wieczorem darmowo ) Bo ja się
wyprowadziłam z rodzinnego miasta, a one w większości zostały. Dzis
z jedną z nich jade na występ operetkowy. Jest cel,żeby się ubrac,
wyjśc z domu. To dziwne, ale te stare znajomości bardzo szybko
odświeżają się. Za miesiąc wielkie spotkanie z okazji jubileuszu
szkoły. Już latam po sklepach i zastanawiam się w czym się tam
wybrac. Nic nie kupuję, bo kasa, ale może na cos w końcu trafię, a
jest cel szukania.
No i wieczorami gram w literaki na kurniku - to super pochłania
uwagę, wyłącza myslenie.
A wczoraj zrobiłam kilka słoiczków marynowanej papryki - dam
dzieciom. Był cel dnia - umęczyłam sie i zasnęłam bez problemów.
Naprawdę z każdym tygodniem jest lepiej. Uwierzcie,że się da.

[mankatoja]

Bardzo podziwiam i ciesze się ze masz sposób na samotność, ale - nie gniewaj się
- może ja za młoda jestem na takie życie, mam 40 lat, chciałam jeszcze być z
kimś, podróżować a nie czekać aż któraś z zamężnych koleżanek wychowujących
nastoletnie dzieci zostanie, nie daj Bóg, wdowa. One maja dzieci w wieku 10-20
lat i zajmują się rodzinami, a jeśli gdzieś wychodzą to tez z rodzina, rozumiem
je, pewnie bym robiła podobnie... Mówi eo tym, że jest ciężko , a mnie nie
zadowala to co robię od dawna sam, wciąż sama, cokolwiek to by już nie było.
Potrzebuję bliskości, ciepła, pojścia na spacer , pogadania, ale nie tylko z
koleżanką, potrzebuję tego co każdy człowiek, miłości.

[mola1971]

mankatoja napisała:
> Potrzebuję bliskości, ciepła, pojścia na spacer , pogadania, ale nie tylko z
> koleżanką, potrzebuję tego co każdy człowiek, miłości.

To są normalne ludzkie potrzeby. Tyle tylko, że by wybrać właściwą do tego osobę trzeba najpierw zaakceptować i pokochać siebie. Bez tego droga prosta do zakochania się w kolejnym palancie, który okaże Ci trochę zainteresowania. Z takim głodem uczuć bardzo łatwo wpaść w kolejny kanał.
Naprawdę bez faceta można fajnie żyć. I niekoniecznie trzeba od razu uciekać w pracę czy inne tematy zastępcze. Zamiast przypadkowego faceta już lepiej kupić sobie psa czy kota. A najlepiej i jedno i drugie Zwierzaki i obcowanie z nimi świetnie działają na psychikę. No i nie będziesz sama.

[mankatoja]

Ja już to przerabiałam- super zadowolenie, super samoocenę, zadowolenie z pracy
i psa, który miał raka. Po 4 latach ma się inaczej. Ja nienawidzę samotności. Ty
dopiero ją odkrywasz.

[mola1971]

Samotność to ja już baaardzo dawno temu odkryłam Tylko przez wiele lat zmagałam się z samotnością we dwoje. Ta samotność, którą mam teraz w porównaniu z tamtą to luksus i łatwo sobie tego luksusu odebrać nie dam

[sauber1]

mola1971 napisała:

> Samotność to ja już baaardzo dawno temu odkryłam Tylko przez wiele lat zmag
> ałam się z samotnością we dwoje. Ta samotność, którą mam teraz w porównaniu z t
> amtą to luksus i łatwo sobie tego luksusu odebrać nie dam



Jednak pięknie jest mieć prawo wyboru

[mankatoja]

Rozumiem, ja ten etap mam za sobą, pewnie dlatego chce czegoś innego, nasyciłam
się luksusem niezależności...

[mola1971]

To teraz pozostało Ci sprecyzować swoje oczekiwania i ruszać na łowy
Ops... Tzn. dać się upolować jakiemuś fajnemu myśliwemu

[mankatoja]

taaa........... z moim szczęściem to czarno to widzę i póki co ....

[mola1971]

Eee, nie możesz się zniechęcać. Tylko może raczej nastaw się na metodę prób i błędów. Nie zakładaj od razu, że to ma być do końca życia.
Po prostu próbuj. Uda się to fajnie, nie uda się - trudno. Następny proszę

[mankatoja]

Ja jestem dość konserwatywna, szukam kogoś o jasnych zasadach moralnych,
zdecydowanego, uczciwego, z uporządkowanym wewnętrznym ja i bez pępowiny z
była zona...A to jakbym chciała w toto-lotka wygrać

[mola1971]

No to oczekiwania masz jak najbardziej normalne i wg mnie całkiem rozsądne.
Tylko co rozumiesz przez pępowinę z byłą żoną? Czy w ten sposób w ogóle
wykluczasz rozwodników czy raczej chodzi Ci o to, że może to być rozwodnik, ale
taki z uporządkowaną i "zarchiwizowaną" przeszłością?

[mankatoja]

Rozwodników nie wykluczam ale nie takich, którzy nadal "są" z żoną, choć są po
rozwodzie, sa tak naprawdę w życiu byłej zony w urlopie, w czasie każdego
święta, podczas weekendów itp, czyli na każde zawołanie..... Dzieci- ok,
ale...wolę już żeby z nimi mieszkał niż ....ma to być wieczny pretekst do tego
by był z byłą zoną tak naprawdę...

[mola1971]

No to masz jak najbardziej zdrowe podejście
Odpępniony rozwodnik, który dodatkowo wyciągnął wnioski z własnej przeszłości to najlepszy materiał na partnera dla kobiety po przejściach
Tylko fakt, że trudno takich spotkać. Co nie znaczy, że nie istnieją. Istnieją i pewnie jest ich całkiem sporo tylko na pewno tacy mężczyźni nie bywają na portalach randkowych. Już raczej zajmują się jakąś swoją pasją, więc trudno w ogóle ich w Necie spotkać. Może tylko na jakiś portalach związanych albo z pracą albo z hobby.

Tak czy inaczej oczekiwania masz i realne i normalne.
Zresztą ja też jeśli kiedykolwiek z kimś się zwiążę to tylko i wyłącznie z mężczyzną dla którego będę jedyna i najważniejsza (zaraz po ewentualnych jego dzieciach). Innej opcji nie widzę.

[mankatoja]

Dokładnie myślę tak samo, tylko właśnie czarno widzę szansę na spotkanie kogoś
takiego

[mola1971]

Życie czasem zaskakuje i można kogoś odpowiedniego spotkać w najmniej
oczekiwanym momencie i w najmniej oczekiwanym miejscu
Tego cholera nie da się zaplanować.
Najważniejsze to trzymać się własnych zasad i nie rozmieniać się na drobne.

[mankatoja]

To prawda, po prostu być sobą, choć brzmi trywialnie...

[mankatoja]

Dokładnie jest jak piszesz....

[sauber1]

Co, dał nogę ?

[cleer13]

No to żeby nie było,że taka mądra jestem i daję radę. Spektakl
operetkowy, na ktory się wybierałam na zaproszenie koleżanki okazał
się recitalem Brodzińskiej, ktora śpiewala same sentymentalne
piosenki o wielkich miłosciach, czułych ramionach itd. Przy piątej
nie wytrzymałam i poryczałam się jak idiotka.
Masz rację, mam więcej niż 40 lat, co nie znaczy że nie potrzebuję
bliskości, czułości i kocham samotnośc. I na dodatek przeraża minie
wizja samotnej starości, a szansę na na spotkanie kogoś komu można
choc trochę zaufac mam minimalne.
Na pewno mniejsze niż wszystkie młodsze.
Ale i tak lepiej jest wyjśc z domu i pogadac z koleżnką niż siedziec
przed komputerem w szlafroku i ryczec. To już pzrerobiłam.
Nie licytujmy się komu gorzej - nikomu nie jest lekko.

[sbelatka]

w kwestii szans..

o ile mi wiadomo prawdopodobieństwo trafienia w totka jest tak
śladowe, ze az niewyobrażalnie małe..

a jednak ludzie trafiają!
i to - zdaje sie - wcale nie tak rzadko..

jakos tak co chwila.. moze co tydzien nawet? a moze i 2 razy w
tygodniu... (w sprawie szczegółów mogę sie mylić )

ale jak to mówią - żeby wygrać - trzeba grać!
i mądrośc wielka kryje sie w tym haśle...

a więc grajmy

KTOŚ wygra... nowe szczęscie.. nową miłośc..
może ktoś z Was.. a może ja...

[mola1971]

sbelatka napisała:
> KTOŚ wygra... nowe szczęscie.. nową miłośc..
> może ktoś z Was.. a może ja...

A komuś to może nawet trafi się kumulacja )))
Czyli mało tego, że mądry, odpowiedzialny, ambitny, pracowity to jeszcze przystojny, z poczuciem humoru i zakochany

[sbelatka]

wcześniej czy później ktoś ZAWSZE trafia tę kumulację...
i to JEST dobra wiadomość

[mola1971]

Podobno wiara czyni cuda, więc naprawdę szczerze wierzę, że mi się taka
kumulacja trafi
W lotto nie gram to może chociaż w ruletce życia wygram główną wygraną ))
Aha, w poprzednim poście zapomniałam dodać, że w tej kumulacji musi KONIECZNIE
być jeszcze jedna cecha... MUSI być WOLNY.

[lampka_witoszowska]

eeetam, w lotka tak łatwo wygrać...

kupuje się kupon w mutli na osiem liczb, z plusem
płaci się 10 zł, z reguły trafia się trójke, za którą płacą 4
zł ))))))

to zupełnie jak w życiu

ps. w multi po trzech wygranych zrezygnowałam z gry

...

[leptis]

Przeczytalem, zanim napisalem tekst moj wyzej.
Wszystko mi sie cieplo jawi, nawet to ze podobno nie prawisz
komplementow.
Masz wszystko co cenie; nie jestes przegadana-nawet Twoje kokoko
brzmi rozsadnie.
Reasumujac 3011-ta (bo Sara mi sie w psice w myslach przepotwarza)
"masz wszystko" by nie pozostac z utrwalonym zalem i gorycza
po odejsciu meza.

Ale dodac musze Ci natychmiast ze 3011-stka to rowniez
to ciagnik do prac ciezkich, do rolniczych, ze
ze to ta sama popoludniowa wycieczka, jesli zechcesz zobaczyc jednak
calosc,
nie tylko swoje wysnienia

Reasumujac 3011-ta , zaczniemy od Brna, od Zetora,
po godzince zamek w lesie, takie tam widoki, baszty, lochy.
po kolejnej bedziemy u Santiniego nad Sazawa,
by zobaczyc piekny kosciol w ksztalcie gwiazdy/kwiatu.

Trudno sie nie cieszyc wiosna, wiesz

Trzymaj sie i uwazaj na Siebie

----
Nitka Troche jest do Twoich urodzin Do wiosny troche dluzej
I tak przetrwam. Wiem.
Uwazaj na Siebie. Pa

[sara3011]

dziękuję - miło było przeczytać

choć czasami się czuję jak ciągnik - albo wół roboczy - ale szybko
mi przechodzi (zbieżność cyfr z tym sprzętem przypadkowa, niemniej
jednak bardzo ważna)

...

[leptis]

Absolutnie nie, nie bedziesz sila pociagowa tej wycieczki

i to nie moj meski szowinizn pozostac przy kierownicy,
tylko Twoje dobro, bys mogla sie rozgladac
kiedy ja sie bede koncetrowal na tablicach,skretach i nawrotach
Bez samochodu ani rusz tam jechac,
nie te czasy juz na pociag, eskapady ze spiworem.

Pomyslalem sobie jeszcze tak, tak na wyrost troche
ze moze, moze mialabys dzien dluzej mi potowarzyszyc w moim samochodzie
i wtedy moglibysmy wyekspalatowac wspolnie poludnie od Brna
patrzac na zabytki i na tamtejsze sklepy (sklep po czesku mam na mysli).

Bo tak sobie tylko pomyslalem cicho,
ze moglibysmy Domi zrobic prezent badz tez krzywde troche
kupujac ta morawska kwasieline w Vinotece...

o zabytkach moge jeszcze teraz?
po dwudziestym drugim zwykle mi sie juz nic nie chce gadac
taka piekna kruczo-brazowa schiza mnie dopada
mamy jeszcze jeden poranek przed soba, bo w kolejny leze
i skowycze z zalu...

Trzymaj sie dzielnie

...

[leptis]

Hej

Wiesz, tak myslac o tej Twojej/mojej wycieczce
probuje zwizualizowac nasza podroz moim samochodem
I wiesz , juz sie strasznie ciesze, ze Ty to wszystko
bedziesz mogla kiedys zobaczyc
Ze mna lub nie
Wypatrywalbym Palawy w przedniej szybie,
kiedy Ty bys pewnie byla skoncetrowana na bokach,
na widokach z okna mojego samochodu i i no dobra
nie czarujmy i na komorce czy Twoje male dziecko sie nie smuci,
kiedy Ty w moim samochodzie jedziesz ze mna na poludnie Czech.

I tak sobie pomyslalem jeszcze zostawiajac te mozliwe intertrakcje,
wymiane pogladow w moim samochodzie
nad trasa, nad intuicyjnascia naszej podrozy
starannie dbajac o kierunek, gdzie jedziemy
czy dobrze wykorzystujemy darowany czas dla siebie

Podpowiedz znalazlem w forumowych nickach, w Twoim nicku tez.
Ty przeciez ani traktor, ani psica.
Znalazlem szybko motyw; rzeke, wiesz bo Sazawa Sara
to po prostu Saar po austriacku
idac dalej jej, ku jej zrodlom uzmyslowilem sobie ze to
pomijajac przekroczenie kolejnej granicy
juz prawie Durstein osiagnelibysmy moim samochodem.
A wiesz czemu to jest wazne? Pewnie nie.
Tam byl przetrzymywany Ryszard Lwie serce-
basniowe ruiny powyzej miasta,warto zobaczyc wiesz

Konczac Twoja/moja podroz w srode przed dwudziestym drugim
musze nie zmiennie dadac ze konsystencja Swiata mnie poraza
swoim pieknem, wiesz

Tyle w moim/Twoim: pazdzierniku 2009.
Uwazaj na Siebie.

[sara3011]

ponownie dziękuję, choć na chwilę moje myśli oderwały się od
codzienności
nie myliłeś się o Ryszardzie nie wiedziałam
czekam na to, aż mnie świat porazi
pozdrawiam

[szum_medialny]

Witam.Czytam ,czytam i jestem przerazona tym co robia kobiety ze
swoim zyciem.Jak mozna uczynic z mezczyzny jedyne centrum i cel
zycia?Kiedy tego mezczyzny nagle zabraknie -z roznych powodow -wali
sie caly swiat.A to ni emoze tak byc!mezczyzna moze byc dopelnieniem
zycia kobiety ale nie jej centrum!jest taka fajna ksiazka dodawana
do "zwierciadla " kiedys ,ale moze da sie kupic osobno:"Chce byc
kochana tak jak CHCE" Katarzyny Miller i Ewy Konarowskiej.Madra
ksiazka,jest tam fragment ,ze cale zycie kobiety jest jak dom a
mezczyzna to tylko jeden pokoj w tym domu ,moze byc pokoj
najwiekszy ,przepiekny ale tylko jeden pokoj z wielu .I kiedy ten
mezczyna odchodzi-nie wali sie caly dom.Trzeba przewartosciowac
zycie -jesli dopuscilo sie do takiego bledu.Zajac sie egoistycznie
soba,znajomych da sie poznac w necie ,mam przyjaciolki poznane kilka
lat temu na czacie i przyjazn trwa juz kilka lat.I jest to prawdziwa
przyjazn.Sa portale randkowe-mozna tez kogos poznac-nie na sile,nei
desperacko-czasem ot tak by miec z kim pogadac.Nie kazdy jest tam od
razu zboczencem.Sa fora dla majacych te same hobby.A oprocz tego -
mozna zajac sie wolontariatem i robic cos dla innych -i tym sposobem
czuc sie potrzebnym i tez poznawac nowych ludzi.Pozdrawiam

[mola1971]

O bosze, kobieto! A w którym Ty miejscu doczytałaś się, że dla
piszących tu kobiet meżczyzna jest centrum???
Może jakiś kurs czytania ze zrozumieniem by Ci się przydał?
Albo może więcej cierpliwości w poznawaniu ludzi i ich losów.
Nie wszystkie choroby leczy się aspiryną
Książkę, którą wspominasz czytałam, jest świetna, ale na miłość
boską to tylko rozmowa dziennikarki ze średniej klasy (choć
medialną) panią psycholog a nie Biblia.
Mogłabym Ci polecić co najmniej 10 bardziej rozwijających i mądrych
książek.

[szum_medialny]

Oczywiscie ,ze jest wiele innych ksiazekprzytoczylam fragment
jednej ,wiec podalam jej tytulSkad taka moja wypowiedz?Popatrz na
tym forum i "Po przejsciach" zobacz ile postow jest od kobiet od
ktorych odszedl mezczyzna i im nie pozostalo juz nic-ani
znajomych ,ani cel w zyciu.Zwracam tylko uwage ,ze nie mozna
dopuscic do takiej sytuacji.Ciebie Mola lubie czytac ,bo jestes
rozsadna kobieta i masz zdrowe proporcje w zyciu i wartosc siebie
nie opierasz na tym czy jestes z facetem czy nie.Ot
wszystko.Pozdrawiam znad porannej kawy

[mola1971]

To nie tak
Zwróć proszę uwagę na to, że i tu i na PP często nowe wątki
zakładają kobiety, którym świat runął na głowę. Piszą pod wpływem
silnych emocji i stąd wrażenie desperacji. Natomiast jeśli
prześledzić późniejsze posty tych samych kobiet można zauważyć
zmianę w podejściu do życia, mężczyzn i mnie osobiście taka zmiana
bardzo cieszy.
Również pozdrawiam, już po porannej kawie

[cleer13]

Oczywiście,że to nie tak. Jeśli zamiast słowa "mężczyzna" uzyjesz
innego - miłośc, czułośc, bliskośc - to co napisałas wcześniej
nabiera zupełnie innego znaczenia. A o to tu chodzi. Życie bez
miłości, czy nadziei na nią, życie bez czułosci , bez bliskości
jest nie niemożliwe, ale nie tak pełne, barwne, wazne i moglabym
tak dlugo wymieniac. A każdy koniec miłosci to wieli żal - i
jesteśmy na etapie tego żalu. Oczywiście,że się pozbieramy,
oczywiście, że w imię obrony naszej godności , spokoju, wartości
każda z nas z innego zdecydowala się na rozstanie, a mimo to żal...
I chyba nic w tym dziwnego, bo jednak - będę niemodnie przy tym
obstawac - miłosc nadaje sens życiu. Można robic wiele ciekawych
rzeczy, mozna miec tłumy koleżanek i grono przyjaciól, jak nie masz
tego jedynego człowieka, do ktorego masz ochote się przytulic, to
czegos będzie zawsze brakowac. Da się zyc bez tego, trzeba się tego
na nowo nauczyc, ale nie ma co sie dziwic rozpaczy, żalowi,
bezradnosci...

[a.niech.to]

cleer13 napisała:

> Można robic wiele ciekawych
> rzeczy, mozna miec tłumy koleżanek i grono przyjaciól, jak nie
masz
> tego jedynego człowieka, do ktorego masz ochote się przytulic, to
> czegos będzie zawsze brakowac. Da się zyc bez tego, trzeba się
tego
> na nowo nauczyc, ale nie ma co sie dziwic rozpaczy, żalowi,
> bezradnosci...
Z czasem pojawia się pogodna akceptacja zaprawiona nutką goryczy.
Nie każdemu jest dane wyciągnąć główny los w loterii życia. Och, jak
mi się pięknie powiedziało.

[cleer13]

A no właśnie - nutką goryczy. Możemy tylko strać się, by ta nutka
była jak najsłabsza.
Zastanawiam się, czy to nie wina "literackiego " wychowania. Już
małym dziewczynkom opowiada się te bajki o królewiczach i z
obowiązkowym zakończeniem "żyli długo i szczęsliwie". Potem szkolne
lektury oparte głównie na literaturze romantycznej i
pozytywistycznej, w których zawsze w końcu bohaterka tonie w
ramionach ukochanego - szlachetnego, wiernego, opiekuńczego i
oczywiście kochającego ją do szaleństwa. Potem przychodzi czas na
wiersze i piosenki. A może tak od początku uczyć, że " W życiu
piękne są tylko chwile" i nie ma na co więcej liczyć.Może byłoby
łatwiej.

[mola1971]

cleer13 napisała:
A może tak od początku uczyć, że " W życiu
> piękne są tylko chwile" i nie ma na co więcej liczyć.Może byłoby
> łatwiej.

A może lepiej uczyć, że życie samo w sobie jest wartością i wielką
radością? Niezależnie od tego co na zewnątrz.
I jeszcze może uczyć, że jak sobie pościelesz tak się wyśpisz?
I w ogóle generalnie uczyć ODPOWIEDZIALNOŚCI za własne życie a nie
nieporadności i zrzucania tejże odpowiedzialności za własny los na
jakiś królewiczów, książąt czy innych takich z bajek.

[a.niech.to]

Stereotypy sączono nam już z mlekiem matki, bardzo trudno jest się
od nich uwolnić, ale nie przeczę, że warto.

[mola1971]

Sukcesem będzie jeśli chociaż przyszłe pokolenie od tych stereotypów
się uwolni.
Gdy patrzę na moje córki to myślę sobie - będzie dobrze

[a.niech.to]

Zgodzę się z Tobą, bo wśród nielicznych udanych związkow, które
obserwuję, dominują młode malżeństwa. Pewnie, wszystko przed nimi

[cleer13]

A jesteś w stanie przewidziec,że facet, z którym się wiążesz, za
kilkanaście lat okaże się zupelnie innym człowiekiem. Przecież
wybierasz "odpowiedzialnie", w większości wypadków nie wybierasz na
męża alkoholika, seksoholika , czy jeszcze innego ...holika. No
chyba ,że zakochanie odbiera Ci rozum. W takim razie może lepszym
rozwiązaniem były związki z rozsądku, aranżowane przez rodziny.
Przynajmniej nie było oczekiwań bóg wie jakich. Układ i tyle.

[mola1971]

Cleer, kompletnie nie o to mi chodziło. Bardziej chodziło mi o to,
że jeśli zwiążę się z alkoholikiem (czy innym holikiem) to sama w
sobie mam mieć tyle siły by po pierwsze mieć odwagę odejść a po
drugie móc sama poradzić sobie z własnym życiem.
Bo za moje życie odpowiedzialność ponoszę ja i tylko ja. Nikt więcej.

[cleer13]

No toż odchodzimy i same żyjemy. I dajemy radę.
Tylko czemu to tak boli?

[a.niech.to]

Czasem i z bólem trzeba się pogodzić.

[mola1971]

To ja chyba jakiś cyborg jestem bo mnie już nic nie boli

[a.niech.to]

Widać Twoja choroba była uleczalna.

[mola1971]

Mamy XXI wiek i większość chorób jest uleczalna.
Tylko tak sobie myślę, że jak to w każdej chorobie - wyzdrowienie w
dużej mierze zależy od podejścia psychicznego chorego.
Czasem zdrowieją nawet tacy ludzie, którym już nikt nie dawał szans
na życie.

[a.niech.to]

mola1971 napisała:

> Czasem zdrowieją nawet tacy ludzie, którym już nikt nie dawał
szans
> na życie.
...albo i tacy, którzy już sami starcili nadzieję.

[mola1971]

Nadzieja czasem budzi się na przekór wszystkiemu i wszystkim. Bo to
takie uparte zwierzę ta nadzieja i niełatwo ją ukatrupić
Każdy przypadek jest inny, każdy człowiek jest inny i jednej recepty
nie ma.
Paradoksalnie najwięcej radości życia budzi się w człowieku gdy to
życie staje się realnie zagrożone. Wtedy naprawdę docenia się to, że
w ogóle się żyje. Wtedy wszystko nabiera właściwych proporcji.
Rzeczy ważne stają się ważnymi a pierdoły pierdołami.

[a.niech.to]

mola1971 napisała:

> Paradoksalnie najwięcej radości życia budzi się w człowieku gdy to
> życie staje się realnie zagrożone. Wtedy naprawdę docenia się to,
że
> w ogóle się żyje. Wtedy wszystko nabiera właściwych proporcji.
> Rzeczy ważne stają się ważnymi a pierdoły pierdołami.
Do forumowej skarbnicy złotych myśli proszę.

[cleer13]

Pewnie tak. Od nastawienia chorego, od tego ile się złego przeżyło,
w jakim ogolnym stanie jest chory, jakie ma otoczenie ... i od
czasu. Rekonwalescencja musi trwać - u jednych miesiąc, u innych
lata.

[mola1971]

Czas na pewno dla każdego człowieka jest inny.
Natomiast otoczenie i doświadczenie niekoniecznie musi mieć wpływ
negatywny na człowieka.
Człowiekiem z największą radością życia jakiego kiedykolwiek
spotkałam jest moja 86-letnia Babcia. A złymi doświadczeniami
mogłaby obdzielić pół tego forum.

[a.niech.to]

Realistyczne spojrzenie na życie zawsze procentuje.

[nangaparbat3]

Fajnie zaczęlaś, wielkie dzięki.
Ale propozycje rozwiazania problemu jakies takie - no szum medialny.

....

[leptis]

Hej
Wiesz, caly mysle o tym, ze nie prawilas komplementow.
Tak to kiedys napisalas od niechcenia.
Tym wieksza troska o Ciebie, ze nie jestes tania
slowną chlapowatością,



Bez impromptu wieczorem proszę.
Uważaj na Siebie
Spokojnego weekendu