Święta idą

[scriptus]

Tak mi się skojarzyło przy lekturze postu Errormixa o bombkach ... zbliżają się Święta, moje już trzecie, w których na wigilię prawdopodobnie zostanę wyalienowany z rodziny. Dwa razy już spędziłem je samotnie. Po raz pierwszy zniosłem to ciężko, po raz drugi, przewidując, jak będzie nawet sobie postawiłem mikrochoinkę i powiesiłem lampki, a nawetusmażyłem karpika. Zdołowałem sie nie mniej, niz rok wcześniej. Teraz będzie trzeci raz. Jeszcze nie wiem, czy znajdę w sobie tyle zapału, by stawiać choinkę i wieszać lampki tylko dla siebie, skoro to nic nie pomaga. Chociaż, w imię normalnego życia singla (właściwie, to już singiel, choć jeszcze żonaty), może powinienem to zrobić, po to, by przywykać do takich świąt, samotnych. Upiec ciasto, nasmażyć ryby, w ogóle zrobić 12 potraw wigilijnych. Postawić dwa talerze, jeden dla siebie, drugi dla niespodziewanego gościa, przełamać opłatek i zjeść obie połówki, z pełną powagą odczytać ewangelię o spisie ludności, a nawet położyć sobie jakiś prezent pod choinką (prezenty dla innych dam synowi w reklamówce, jak pójdzie na oficjalną wigilię u swoich dziadków, a moich teściów....)
Kto z Was ma doświadczenie z taką samotną wigilią, czy to warto zorganizować sobie ze wszystkimi szykanami, czy tez odpuścić sobie, wypić dwie butelki wina i pójść spać?? Czy w święta się można pogodzić z samotnością, czy raczej w ogóle to obejść i udać, że to normalny wieczór.

[sauber1]

A nie możesz sobie w góry na święta wyjechac do Zakopca albo dalej ?

[greg014]

nie podpowiem , to będą moje pierwsze "dziwne" święta, teściowa
pewnie zaprosi , do tej pory twierdzi ze jest po mojej stronie, ale
nie wiem, pójść udawać...że jest ok, że ciesza swięta, wypiąć sie
też głupio, pewnie podjadę złożę życzenia i zabiorę dzieciaki do
swoich rodziców na wigilię . Wsciekłość nie pozwala mi ryczeć....

[scriptus]

sauber1 napisał:

> A nie możesz sobie w góry na święta wyjechac do Zakopca albo dalej ?

Miałem takie myśli, ale dopóki jeszcze jestem choć trochę potrzebny dziecku,
póki nie dorosło, nie mogę. Zależy mi nawet na tych kilku nieoficjalnych
chwilach z synem, do 15 w Wigilię, kiedy wyjedzie z mamą do dziadków (teściów),
dokąd ja rzecz jasna w obecnej sytuacji nie jestem zaproszony. Zależy mi na tym,
aby złożyc mu wigilijne życzenia. A zresztą, co to za święta poza domem. I jemu
też zależy, choć jestem przerażony efektem jego wychowania, brakiem
asertywności, tym, jak się dał sterroryzować mamusi, jednak w obecnej sytuacji
chyba niewiele juz potrafie poprawić. Boli mnie, że przychodzi ze swoimi
sprawami do mnie tylko, jak mama nie widzi, mówi przyciszonym głosem, aby mama
nie słyszała, jak pojechaliśmy w weekend na wycieczkę, to się martwił, żebyśmy
wcześnie wrócili, zeby sie mama nie zorientowała, że pojechał z tatą....
Przecież nie mogę powiedzieć, "olej mamę, przyjdź ze swoją sprawą do mnie kiedy
chcesz i potrzebujesz". Nie umiem tego naprawić i poniewczasie widzę, jaką mu
krzywdę z jego matką oboje zrobiliśmy i obawiam się, jak się to odbije w jego
przyszłym życiu i związku.
Nie, nie mogę wyjechać do Zakopca, póki jeszcze mogę być potrzebny dziecku.

[a.niech.to]

scriptus napisał:

> jestem przerażony efektem jego wychowania, brakiem
> asertywności, tym, jak się dał sterroryzować mamusi, jednak w
obecnej sytuacji
> chyba niewiele juz potrafie poprawić. Boli mnie, że przychodzi ze
swoimi
> sprawami do mnie tylko, jak mama nie widzi, mówi przyciszonym
głosem, aby mama
> nie słyszała, jak pojechaliśmy w weekend na wycieczkę, to się
martwił, żebyśmy
> wcześnie wrócili, zeby sie mama nie zorientowała, że pojechał z
tatą....
> Przecież nie mogę powiedzieć, "olej mamę, przyjdź ze swoją sprawą
do mnie kiedy
> chcesz i potrzebujesz".
A właściwie dlaczego nie? Naturalnie formę musiałbyś znacznie
złagodzić. Gdyby odrzucić owo "olej mamę" i bardzo baczyć na słowa,
już wwydaje mi się, byłoby ok.
Twoje dziecko kształtuje się pod wpływem przemocowej matki, nie
możesz pozwolić sobie na nic-nie-robienie, bo dziecko wyrośnie na
potencjalną ofiarę jakiejś drapieżnej kobiety.

[scriptus]

Wiadomo, że przenigy nie użyłbym takiego sformułowania, ani jakiegokolwiek przeciw jego mamie. Matka, to jest matka. Zawsze mu oferuję swoją pomoc, ale widzę, że boi się, żeby mama nie usłyszała, że się ze mną kontaktuje. Nie wiem, jak ona to zrobiła.
Staram się mu pomagać w problemach, zwłaszcza dziś miałem owocny dzień, kiedy mu się zepsuło urządzonko do komputera i cały dzień byliśmy razem, zdobywaliśmy potrzebne materiały, a potem sam pod moim kierunkiem zrobił co trzeba. Nawet obiadek zjadł ze mną i stwierdził, że on też mi ugotuje tak smacznie, jak ja jemu. Nie ma sprawy, mówię, jak będziesz chciał, podjedziemy do sklepu, kupimy co trzeba i zrobisz obiad, na przykład jutro. Problem pewnie będzie, bo dziś byliśmy poza domem, było wesoło, dużo zapału, a obiadek trzeba zrobić w domu i obawiam się , że nic z tego nie będzie. Pojawi się mamusia ze swoimi "cennymi" uwagami, albo wręcz zacznie robić za niego i skończy się radość z gotowania dla tatusia, albo jak zaproponoawałem, dla wszystkich. Znając życie wiem, że zieciak w tym momencie porzuci robotę i zwieje, bo kolega/żanka posłał ważny SMS, albo jakikolwiek inny pretekst.

[bogusiamaria]

Współczuję Ci scriptus,choć nie bardzo wierzę w to aby Twoja była zona chciała
nastawiać dziecko p-ko Tobie.
Rozwodzicie się:wasze dzieci(syn) są w trudnej dla siebie sytuacji chcą
zatrzymać jeśli już nie rodziców to ich miłość i widząc ,że czują do siebie
niechęć mogą same ukrywać przed drugim ze zwaśnionych małżonków swoje z nim
kontakty nie chcąc sprawiać tym przykrości tej osobie.
Dzieci niekiedy mają zaskakujące pomysły,bo niczego nie rozumieją i czują się
same winne rozpadowi.
Taki paradoks też może być powodem zachowania dziecka-nie?
Ja w takiej sytuacji poszłabym w tym kierunku i porozmawiała z dzieckiem na
temat właśnie winy- może się otworzy i wszystko wyjaśni się bezboleśnie...

[scriptus]

Staram się i ja tak myśleć, dziecko jest na tyle duże, że ma własne sądy, choć próby urobienia już były.

[bogusiamaria]

Dzieci nie są głupie,gdy tylko poczują ,ze stają się zakładnikami stron
-odchodzą.
Trzeba mieć wiarę we własne dzieci.
Myślę, że jeśli przez lata mogły nam ufać to zaprocentuje.
Trzymaj się.

Pierwsza wigilia...

[tricolour]

... z mojej decyzji samotna (miałem zaproszenia rodzinne), ze wszystkimi
szykanami, karpiami, choinkami, muzyką i... łezką, że samotna - ta Wigilia
była pierwszą zdrową. Mało radosną, ale zdrową.

Druga też była samotna, ale świadomie czekałem na kobietę - wtedy jeszcze
nieokreśloną i nieznaną.

Trzecia samotna była już czekaniem na kobietę znaną, ale za mało, by choć
wspomnieć o możliwości bycia w ten dzień razem.

I tak to sobie szło... aż doszło.

[kasiapfk]

I tym sposobem Tri doprowadził mnie do łez wzruszenia!
Wypraszam sobie!

Poważnie pisząc: I tego się mniej radośni forumowicze,
trzymajcie!

[plujeczka]

ja chyba nie pocieszę bo tak się dziwnie składa ,ze bardzo lubiłam
wigile samotne a one wynikaly z charakteru pracy ex.Zawsze zdobiłam
choinkę i wieszałam bombki.Lubiłam samotność bo po prostu to były
dni kiedy mogłam "wyhamowaC" , odsapnać od trudów codziennego dnia i
spokojnie spojrzec na swoje zycie tak przeciez niełatwe.Owszem
poźniej z reguły jechałam do rodziców ale w jakis szczególny sposób
nie było to dla mnie uciazliwe i bolesne. Ja tez lubię swój dom o
który teraz tak strasznie walcze bo to mój kawałek miejsca na ziemii
i chyba to mnie bardziej boli niz samotne świeta. Tobie zyczę mimo
wszystko wiecej radosci, optymizmu i wiary ,ze kiedyś pod tą choinka
zasiadziesz z kims z kim chciałbyś mimo wszystko dzielic zycie i kto
pokocha Cie takim jakim jesteś.

[eutherpe]

Święta będą kontynuacją tego, co dzieje się codzienne.Zabiorę Malutką na wigilię
do Dziadków, posiedzimy chwilkę i znikniemy w czterech ścianach. Maleńka pójdzie
spać a ja usiądę z kubkiem gorącej herbaty w ręku, przykryję się kocem ,
popłaczę sobie nad utratą złudzeń, powyobrażam exa w miłej rodzinnej atmosferze
jego rodziny i najbliższych( my się z Córcią to takowych nie zaliczałyśmy
emocjonalnie), pogłaszczę psa, poczytam dwie strony książki i położę, oczekując
nadejścia kolejnych, nasyconych walką, emocjami dni.

[mayenna]

Scriptus - zapraszam
Rok temu zaprosili mnie znajomi z internetu. Skorzystałam. Nie wiem jak to jest,
ale są moją rodziną bardziej niż ta prawdziwa.

[kasiapfk]

))))))) za tych, co są rodziną!

[errormix]

Święta... No właśnie. Rok temu panicznie się ich bałem. Bo przecież święta to
czas magii i cudów. Czas, kiedy wszyscy się godzą i sobie przebaczają.
Przynajmniej, tak mówią z filmach.... Ja też do ostatniej chwili wierzyłem...

Ale było inaczej. Ja i córka przy zastawionym stole, a żona w drugim pokoju,
gdzie siedziała przez cały wieczór w kompletnych ciemnościach, ubrana na czarno.

Więc teraz już się świąt nie boję. Bo wiem, jak miną. Tak samo. A skoro rok temu
je przeżyłem to i tym razem dam sobie radę. Ba, nawet postaram się, by były
jeszcze lepsze.

Jest tylko jedna różnica. Rok temu dwa razy wchodziłem do pokoju żony i
prosiłem, by wyszła na chwilę i choć zupę zjadła. Teraz nie wejdę ani razu.

I nawet prezent dla małej już mam. Pierwszy w jej życiu samodzielny wyjazd na
obóz narciarski. Pewnie oszaleje z radości, bo mi głowę nim zawraca od kilku
miesięcy )))

[chalsia]

> Ale było inaczej. Ja i córka przy zastawionym stole, a żona w drugim pokoju,
> gdzie siedziała przez cały wieczór w kompletnych ciemnościach, ubrana na czarno
> .
>
> Więc teraz już się świąt nie boję. Bo wiem, jak miną. Tak samo.

a weź Ty się w łeb kopnij. Wybierz sie z córką na Wigilię do rodziców lub
teściów. Przed wyjściem oczywiście spróbuj namówić córke by złożyła mamie życzenia.

[scarlet.secret.sky]

Ja to bym żonę namawiała by życzenia córce złożyła... Bo co jak mała złoży te
życzenia, a mama nic nie powie? Odrzucenie cholernie boli. A z tego co pamiętam
matka bardzo długo ignorowała córkę. Pół roku milczenia na pewno zrobiło swoje i
wpłynęło negatywnie na ich relacje. Teraz to matka, może z pomocą psychologa
powinna się starać relację odbudować. A error w niczym tu nie przeszkadza, nawet
na mediacji proponował wspólną opiekę.
Nota bene ciekawe czy kobieta w końcu zaczęła się do córki odzywać.

[chalsia]

> Ja to bym żonę namawiała by życzenia córce złożyła..

tego nie proponowałam, bo znajac historię z gory zakładam, że to jak rzucanie
grochem o ścianę.
BTW Error razem z córką te zyczenia powinien złożyć. Wtedy brak odzewu będzie
mniej bolesny a i latwiej będzie małej wytłumaczyć, że bez względu na
spodziewany odzew składa się życzenia z takiej okazji.

[zuza145]

Chalsia prawi bardzo dobrze- do rodziny na Wigilię z dzieckiem iść.
Bo w domu- jak matka tak siedzi..., to raczej dziwnie może byc.
A tak- może dziecko zapomni choc na chwilke i ulegnie magii świąt.

[scarlet.secret.sky]

Jasne, z tym się zgadzam.

[agmoni]

Ja nie dam rady w domu w tym roku (pierwsze święta po rozstaniu). Zabieram Małą i jedziemy nad morze. Jej klimat dobrze zrobi, a mnie ominie dylemat przygotowań. Boję się jednak dojmującego poczucia samotności w tłumie obcych ludzi. Taka hotelowa wigilia to dla mnie kompletna abstrakcja. Ale wydarzenia ostatniego roku będą się z nią ładnie komponowały...Boże jak sie boję tego czasu i tych życzeń od ludzi Wesołych Świąt...Wesołych? Nie tym razem.

[mayenna]

A może tak się podogadujemy i pozapraszamy na ten dzień?

[anna.zetka]

Pierwsze swieta po rozwodzie (uprawomocnil sie 19 grudnia 1997 roku)
byly takie jak ja - czulam, ze ktos umarl. Najgorsze bylo (jak sie
pozniej okazalo), ze to ja, a nie on.
Na kolacje nie pojechalam jak co roku do rodzicow. Dopiero na
pierwszy dzien swiat. Motywacja bylo to, ze postawilam sie na
miejscu matki i pomyslalam, ze chyba by mi serce peklo, gdyby do
mnie dziecko na swieta nie przyjechalo.

Nawet gdyby mnie dzieci bardzo prosily, bo eks mialby siedziec sam
jak palec - NIE, nie chce go ogladac na swieta. Za stara jestem na
udawanie, ze podoba mi sie w tym wyjatkowym dniu towarzystwo
czlowieka, ktory tyle zlego zrobil swoim dzieciom. Nie nienawidze
go, ale nie potrafie mu wybaczyc krzywdy, ktora im zrobil. Moja sie
juz zabliznila.

[bogusiamaria]

To już moje 4 święta od rozwodu-nie przewiduję zapraszania exa.
Wyjeżdżam z córką do syna.
Moje dzieci nie zgodziłyby się na jego obecność w tym dniu ani w żadnym innym
wydarzeniu w naszym życiu.
Smutne... i zasłużone.
Za to mój ex po wystrzelaniu się w moim kierunku teraz ściga dzieci.
Powód: im się powiodło,a on pilnie potrzebuje pieniędzy.
Toteż wystawia im rachunki za wychowanie i utrzymanie i jak taki n.p. Sąd
Rodzinny odrzuci to kieruje się do S.Cywilnego i tak w kółko.
Kwoty?...powyżej 500 tysięcy.

[sasanka35]

moje też będą samotne tym bardziej bolą że pierwsze. postanowiłam
zaprosic kilaka samotnych w moim gronie osób aby nie musiały być
same w ten dzień no i mam nadzieję, że rozbiję w ten sposób choć
trochę smutek moich córek nad pustym talerzem ich ojca, który
zrezygnował z nas na zawsze. Nie wiem czy będzienam łatwiej, ale na
pewno mniej samotnie... no i oczywiście i karp i choinka będą jakby
nic się nie stało... tylko wspomnienia bolą...

[jarkoni]

Kiedyś miałem taki szalony pomysł, pisałem o tym..
Założyć w parę osób pensjonat dla rozwodzących się, nad morzem, mam miejsce..
Nie było odzewu.
A może jest taka potrzeba? Taki ośrodek jest potrzebny, nie ma takich.
A ja cóż,sam nie dam rady.
Ktoś zna mądrych inwestorów?
Sami wiecie jak wiele rzeczy możnaby było tam zorganizować

[scriptus]

Dobry pomysł, ale ja jeszcze jakiś czas muszę pobyć w moim mieście. Dwa, trzy lata.

[greg014]

jarkoni napisał:

> Kiedyś miałem taki szalony pomysł, pisałem o tym..
> Założyć w parę osób pensjonat dla rozwodzących się, nad morzem,
mam miejsce..
> Nie było odzewu.
> A może jest taka potrzeba? Taki ośrodek jest potrzebny, nie ma
takich.
> A ja cóż,sam nie dam rady.
> Ktoś zna mądrych inwestorów?
> Sami wiecie jak wiele rzeczy możnaby było tam zorganizować

Pracę swych rąk z miejsca dokladam , bo nie wiem jeszcze co z
majatkiem.

[she1210]

bardzo dobry pomysł, pensjonat ..tylko all chcą być anonimowi,
dzielimy sie swoimi ciemnymi stronami,przychodzi łatwo - gorzej
byłoby usiąść przy stole i czerpać energię a nie dołować sie kolejny
rok

[zielonaona]

witam, podoba mi się pomysł pensjonatu, nawet nie mam pracy, chętnie pomogę.
chcę się czymś fajnym zająć, żeby nie myśleć o swoich kłopotach.

[elsebet]

Uważam, ze taki pensjonat jest potrzebny. Bo myślałam sobie tak: jak
ktoś doświadczający trudności życiowych zacznie nadmiernie
konsumować używki albo zachoruje na depresję to ma gdzie się udać po
pomoc (i to nawet finansowaną przez NFZ). A jak ktoś po prostu
potrzebuje trochę wsparcia (zanim zacznie mieć depresję albo
naużywać używek)- to nie bardzo ma gdzie po to wsparcie pójść. Więc
taki pensjonat mógłby być fajnym miejscem gdzie można odpocząć i się
wyprostować zanim człowiek całkiem opadnie z sił. Tym bardziej, że
często w sytuacji rozwodu (innych strat również) naturalne źródła
wsparcia, takie, jak rodzina urodzeniowa lub przyjaciele, czasem
znikają albo nawet przeszkadzają.

[scriptus]

Ja mogę nalewać piwo i drineczki...
Mogę być jako barman-psychoterapeuta dla zdołowanych
A rano sporządzać miksturki na kaca dla potrzebujących.

Umiem wszystko, co się robi w takim pensjonacie, dach naprawić, uszczelki w
kranach wymienić, naprawić zamki, a nawet pościel zmienić, jeśli trzeba...

To co, nadam się??

[elsebet]

A ja mogę zabierać na spacery brzegiem morza i pokazywać nowy
horyzont

[jarkoni]

Nie żartujcie sobie z tego pomysłu. Pisałem o tym ładnych parę lat temu, jeśli
dobrze pomnę była jakaś chętna inwestorka powracająca do kraju z Australii.
Pomysł sam w sobie nie jest najgorszy, bazowałby przecież na fachowej pomocy
osób z doświadczeniem, zarówno psychologiczno-prawnym, jak i z tym niemniej
ważnym- osobistym, własnych doświadczeń.
Mógłby być hicior, ino siły i środki...

[scriptus]

Przepraszam, jeśli to co napisałem, odebrałeś, jako żart.
Ja pieniędzy nie mam, ale głowe do pomysłów, dwie ręce i marzenie by być kimś w rodzaju gospodarza w knajpce, barmana, gdzie przychodzą ludzie i rozmawiają ze mną. Nalać piwo, czy drinka, posłuchać zwierzeń, doradzić coś, albo polecić rozmowę z kimś, tak jak tu na forum, polecić coś dobrego do zjedzenia, ciasteczko na poprawę nastroju... Taka projekcja samotności. Pomagać innym, by jej nie czuć samemu.

[maheda]

Ja bym mogła piec ciasta i ciasteczka. Są okropnie tuczące i wyśmienite
I nalewki umiem nastawiać!
I zawsze mi się marzył współudział w takim pensjonacie...

BTW uszczelki też umiem wymienić i zainstalować zlewozmywak na przykład czy
wymienić gniazdko elektryczne

[naya]

Moja mama stwierdziła, że skoro zostałam sama, to po co mi choinka. Powinnam kupić kila świerkowych gałązek i tyle. Ale ja bardzo chciałam ubrać choinkę, uważałam, że jeśli tego nie zrobię, to tak jakbym zupełnie się poddała i czekała już tylko na szybki koniec na tym padole łez.
Choinkę ubieram co rok, teraz już sztuczną, ale za to bardzo dużą. I chociaż święta mnie bardzo dołują, to mam taką małą pociechę.

[mariola.maria]

"Moja mama stwierdziła, że skoro zostałam sama, to po co mi choinka.
Powinnam kupić kila świerkowych gałązek i tyle. Ale ja bardzo
chciałam ubrać choinkę, uważałam, że jeśli tego nie zrobię, to tak
jakbym zupełnie się poddała i czekała już tylko na szybki koniec na
tym padole łez.
Choinkę ubieram co rok, teraz już sztuczną, ale za to bardzo dużą. I
chociaż święta mnie bardzo dołują, to mam taką małą pociechę. "

"Ale ja bardzo chciałam"- tzn , że teraz juz nie chcesz, czy nie
ubierzesz???
A co mama ma do Twojej choinki i Twojego domu???
I dlaczego masz sztuczną choinkę (mam wrażenie z postu, że wolałabyś
prawdziwą... ?? )???

A w ogóle, to tak jakoś mnie to bardzo razi, kiedy ktoś zabiera głos
w osobistych sprawach innych ludzi nieproszony. Jak rozumiem nie
pytałas twojej mamy o opinie na temat twojej choinki?

Czemu sobie pozwalasz na takie? jak to nazwać.. :
impertynencje?!!!! ?

[naya]

Przecież napisałam, że ubieram co rok. Chciałam w moje pierwsze samotne święta i chcę nadal. A sztuczną dlatego, że z żywą było trochę problemu, bo nigdy nie umiałam (raczej nie chciałam) kupić małej choinki.
A mama, jak to moja mama, nie zawsze powie to, co akurat chciałabym usłyszeć, ale słucham jej opinii, chociaż rzadko się w czymś zgadzamy.

[mariola.maria]

A! To teraz rozumiem inaczej...

"A mama, jak to moja mama, nie zawsze powie to, co akurat chciałabym
usłyszeć, ale słucham jej opinii, chociaż rzadko się w czymś
zgadzamy."

Podziwiam samozaparcie.
Opinii zwykle słucham, jedynie wtedy kiedy o nie proszę, i od osób,
co do których mam zaufanie, że forma wypowiedzi bedzie uprzejma.
Nie pytam o opinie osób, które z definicji mają znacząco inny
swiatopogląd niz ja - bo ich opinia mi na nic.

Opinie, których "nie zamawiałam" są krótko ucinane.

Jeżeli w rozmowach z kimś % niezgody jest powyżej 70, a w dodatku ta
osoba nie mów tego uprzejmie , zwykle rozowy ze mna przestaja miec
miejsca i przestaję miec ochot słuchac jakichkolwiek opinii i uwag.

Tak więc podziwiam samozaparcie i cierpliwość. mam nadzieję, że
odnosisz z tego jakś korzyść.

[lampka_witoszowska]

jak się żalimy, to powiem Ci coś gorszego...

wczoraj około 2. w nocy wyobraziłam sobie mój grób
(zmarł sąsiad, który nieco porozrabiałw życiu i nagle go trachnęło)
więc sobie wyobraziłam swój
pojedynczy
samotny
z szarego kamienia
taki malutki i smutny
i ja w środku, samotna
taka pojedyncza, bez towarzystwa, biedniutka i marniutka...
potem pomyślałam, że zawsze powtarzam przecież, że po śmierci to i
tak wszystko lata człowiekowi, co cielesne
potem przysżło mi na myśl, że towarzystwo jednak się przyda
potem łzy mi prawdziwe stanęły w oczach
a potem to już zaczęłam się sama z siebie śmiać, nawet nie zdążyłam
się poryczeć, bo slowo "marniutka i do tego samotna" przesądziło
wszystko i wizja straciła swój tragiczny charakter...

[rybak]

No, ładnie, nie ma co...
A wiesz Ty, że jak we śnie swój grób zobaczysz, to żyć będziesz 120 lat?
Ja sobie nie wyobrażam. Żadnych takich. Jakby co,zażyczyłem sobie rozsypania w
rzeczce Narewce w Puszczy Białowieskiej. A jak kto nie posłucha - będę straszył
po nocach. A że upierdliwy ponad miarę jestem, pewnie będę i after the birds -
upierdliwy też.
Wolę więc sobie wyobrażać Święta. Zrobię karpia w galarecie, prawdziwą kutię,
kupię kilka prezentów, przytacham choinkę i... nie będę już samotny.
Tyle.

[lampka_witoszowska]

nieee, no tak siedze i dumam, że jednak wizja pojedynczego grobu nei
jest tak tragiczna jak wizja latami spędzanych samotnie świąt

poza tym, nie zamierzam umierać zbytnio, a życie przez 120 lat jak
najbardziej mi odpowiada
może zdążę zrobić to wszystko, co mam ochotę zrobić?
to by mi odpowiadało i nie gnałabym tak na wariata z robotą, tylko
sobie spokojnie zapisywała pomysły na malowanie, pisaninę, projekty
cygańskich ciuchów, produkcję ozdób choinkowych, w czym radośnie
pomaga mi Młoda, poszyłabym jej tyle ciuchów dla lal, żeby już
starczyło na wszystkie bale... tyle że ona będzie już tez nieco
starszawa )))))

ale to tez nic nie szkodzi, wystarczy, że juz przejawia kukunamuniu
po mamuni... załozę się, że jak przejdę na emeryturę, a potem ona,
to rewelacyjnie będziemy się bawić lalkami
planowałam tez na starość zdziwaczenie i dokarmianie kotów - i co? o
1.00 w nocy po szybkim spacerze z psem już mi się kot sąsiadki
ładuje na pewniaka do domu i szuka "swojej" miski, ocierając się z
mruczeniem o mojego zdziwionego psa brakuje mi malutkich
kapeluszy i mocnego makijazu - i świat jest nasz ))

[krezzzz100]

A ja nie chcę pogrzebu i grobu. Zastrzegłam w testamencie.

[sbelatka]

hm...
no nie wiem - bo ja sie zostałam z dziećmi i mamusią...

no i właśnie - a jakaś mamusia? brat? ciotka stara a samotna?
czy choćby ktoś równie smaotny jak Ty?

udawać, ze nie ma tego co jest ???/ w moim odczuciu nie dość, ze
beznadziejne to i bez sensu..

trzeba sie konfrontowac z tym co jest... no trudno

smutno jest... chwilami nawet beznadziejnie...
też to mam - bo mamusia wraca do siebie a mlode idą do taty

wtedy... no cóż.. wtedy mysle.. spaceruję... oglądam światełka i
choinki i się zachwycam ładnymi widoczkami, odwiedzam cmentarze
zapzryjaźnione.. mysle.... w końcu zapadam przed TV...i w sen...

a potem przychodzą normalne dni i świat wraca do jakiegos porządku...
nawet zupelnie fajnego - choć nie wymarzonego i nie planowanego...

noooo... to z tego wynika, ze jedank warto porozglądać się wokół...

acha, a tak właściwie to PO CO chcesz pzrywyknąć do samotnych
świąt??? jakies sluby złożyłeś,z e musisz być samotny albo samotnie
święta spędzac??

[koziorozec83]

Fajny pomysl z wyjazdem w gory/nad morze, ale tak samemu? chyba bardziej dolujace. Ale został jeszcze miesiac, moze sklecimy jakos paczke, A co tam i pojechac w grupie? Cos szalonego kazdemu "singlowi wskazane". inaczej przyjdzie sie napic przed kompem, zazyc tabletke nasenna i przespac...
Ps ewentualnie zapraszam do siebie, tylko niech ktos zabierze ze soba karpia Przyszly ex maż na zostawil mi choinke, w razie co )

[pyzol31]

u mnie w tym roku wigilia bez młodego, jedzie do taty i mimo że nie
mamy ustalonego że raz wigilie młody z nim spędza a raz ze mną, to
jakoś nie powinnam mu tego zabraniać i zabierac młodego ( w zeszłym
roku był ze mną), moja mama sie zapłącze bo bardzo jej zależy żeby
wnuki wszystkie były w ten wieczór z dziadkami i wogóle z całą
rodziną, dzis zostało mi oznajmione że wigilie to znim młody spędzi
w tym roku...chyba zwieję gdzies...nie chce mi sie choinki ani
karpia ani tej cholernej magii świąt

[pyzol31]

bez syna to całe świetowanie jest bez sensu zupełnie

[ktosiaktosia]

święta... bardziej mnie stresują w tym roku niż cieszą... niestety...

[mmarusia]

W tez Swieta ,tzn Wigilie przypada mi praca,tj.dyzur nocny.Pracuje w domu,wiec
kolacja wigilijna bedzie.Do niedawna myslalam,ze zaprosze meza(nie mamy
rozwodu,ale nie mieszkamy razem).Jestem miedzy mlotem a kowadlem,bo z jednej
strony sa moi rodzice,a z drugiej maz,ktorego juz nie chce widziec i zadna
"magia Swiat" nie pomoze.No i sa dzieci,ktore chcialyby,abysmy w Swieta byli
razem,jak co roku...Moi rodzice nie chca zasiadac do Wigili z zieciem,zreszta z
wzajemnoscia.
No i co mam zrobic?
Rodzice proponuja,aby maz przyjechal wczesniej i podzielil sie oplatkiem z kim
chce(oprocz nich).Potem on pojedzie do kogos ze swojej rodziny(dzieci beda sie
smucic,moze plakac) ,a rodzice przyjda.Tak czy siak jakos glupio.
Ma ktos jakis pomysl,jak to rozwiazac?

[julka1800]

Odświeżam watek bo chyba wart tego.
Scri, naprawde nie ma nikogo z kim moglbys spedzic Swieta?
Ja Wigilie zbiorowa spedzam u rodziców, tata chyba by mi nie
wybaczyl gdybym nie przywiozla dzieci.

[makili]

W zeszłym roku zastanawiałam się, jak przetrwam te pierwsze samotne
święta...okazało się, że było wspaniale - z synem i jego rodziną,
nie było czasu na rozmyślanie i rozczulanie się nad sobą...
W tym roku nie planowałam wyjazdu (finanse) i bałam się
nadchodzących świąt jak diabli, ale okazało się, że dla syna,
synowej i wnusi moja obecność jest niezbędna jak...choinka (hi,hi,).
Więc lecę i wiem, że będzie super