rozwód

[lilusia101]

Prosze o pomoc. Po głowie chodza mi najgorsze mysli. Od samobojstwa
chroni mnie jedynie moj synek, ktorego przeciez niemoge zostawic bez
matki. Jest mi tak ciezko, ze trudno to wyrazic slowami. Dwa lata
lemu wybudowalismy razem z mezem dom, o ktorym zawsze marzylismy. To
co, ze zadluzylismy sie do konca zycia. Bylo super. Pies, dwa koty,
rodzina i starania o drugie dziecko. Az pewnego dnia maz po
przeczytaniu cudownej ksiazki psychologicznej stwierdzil, ze mnie
juz nie kocha. Wyciagnal przy tym szereg roznych arumentow
sygerujacych, ze do siebie po prostu nie pasujemy. Przez rok
mieszkalismy razem, ale ten rok byl okrutny. w czasie wakacji
podjelam decyzje o zabraniu dziecka i przeprowadzce do swojego
rodzinnego miasta. Jest mi ciezko, mieszkam w ciasnym pokoju u
rodzicow i nie mam pracy, a takze przyjaciol, ktorych zostawilam
razem ze wspomnieniami. Maz powiedzial mi wiele niemilych slow,
ktore rania bardzo gleboko. ale ja nadal go kocham, chociaz wiem, ze
nie powinnam sie tak ponizac. Prosze poradzcie mi cos, a moze ktos
sie zechce ze mna spotkac i pogadac.

[mola1971]

Dziewczyno, zwariowałaś? Myśli samobójcze z powodu faceta???
Żaden facet nie jest wart tego by z jego powodu odbierać samej sobie
to, co masz najcenniejszego, czyli własne życie. Nie mówiąc już o
dziecku, za które jesteś odpowiedzialna i które potrzebuje matki.
Niemal każdy z piszących na tym forum przeżył swój własny prywatny
koniec świata. Wiekszość się podniosła i poszła dalej, często do
nowego lepszego życia. I tego się trzymaj. Będzie dobrze, tylko
trzeba czasu.
Skoro Twój małżonek pod wpływem książek psychologicznych stwierdził,
że już Cię nie kocha to ja Ci polecam również lekturę książek, które
pomogą Ci stwierdzić, że nie był dla Ciebie odpowiednim partnerem.

[orl-and]

możesz podać tytuł książki którą przeczytał Twój mąż? strasznie mnie zaciekawiło
to, że po przeczytaniu jednej publikacji mąż doszedł do tak daleko idących
wniosków.

[mola1971]

Jak znam życie to ta książka nosi tytuł "Kasia", "Zosia" lub "Marysia". Oczywiście inne żeńskie imię również nie jest wykluczone

[sonia_30]

Ymmmm no męskich imion też być może wykluczać nie należy

[mola1971]

Oooo, co prawda to prawda
Zwłaszcza gdy zmiana nastąpiła po lekturze jakiejś książki psychologicznej

[dinusia.0]

Sorry ale skoro twój facet po przeczytaniu książki stwierdza ,że cię nie kocha
to coś jest nie tak .Może kryje się za tym coś innego .Różne są przyczyny
rozwodu , ale książka?????Podaj tytuł chętnie poczytam !!!Dziewczyno żaden facet
nie jest wart by dla niego odbierać sobie życie .Żaden !!!!!Raz kiedyś w
emocjach powiedziałam swojemu padalcowi że się zabiję , bo już nie wytrzymywałam
.Ale to było tylko w złości i po dziś dzień się tego wstydzę jak mogłam
powiedzieć.Nie piszesz z jakiego miasta jesteś??????????Może coś zaradzimy
wspólnymi siłami .Ale nie rób nic sobie.To nie wyjście .Masz wspaniałego synka
,który potrzebuje silnej mamusi.I ty nią jesteś .Więc uwierz w siebie w swoje
możliwości .

[joooooooana]

Z całą pewnością książka, to tylko element tej 'gry'..

[sonia_30]

Lilusia najgorsze już nastąpiło, teraz możesz już tylko odbijać się
od dna. Z przyjaciółmi jeśli to tacy przez duże P warto spróbować
reaktywować kontakt, masz Synka, jesteś z Rodzicami, w przypływie
doła pisz na Forum, a jeśli masz ochotę wal na gazetowy. Myśli
najgorsze odganiaj, skup się na Dziecku, na prostych codziennych
czynnościach.

[mmarusia]

Nie rob tego! Ja to zrobilam...Zycie uratowali mi rodzice.Rozumiem,ze chcesz to
zrobic.Sama mialam kilka razy mysli samobojcze.Wiesz co mnie teraz trzyma przy
zyciu? Otoz jak lezalam w szpitalu i co chwile sie przebudzalam to widzialam
oczy swego ojca.Zmeczone,pelne bolu...Nigdy takich u niego nie widzialam...No i
moje dzieci.Syn jest prawie dorosly,ale coreczka ma 10 lat i jest moim
sloneczkiem.Rodzice i dzieci trzymaja mnie przy zyciu.Moze i moj maz
chcialby,aby mnie nie bylo? Nie dam mu tej satysfakcji !! Bede walaczyc,wychowam
dzieci i kiedys jeszcze bede szczesliwa !!
Lecze sie u psychiatry i leki bardzo mi pomagaja.Mialam tez chodzic na
terapie,ale na nfz u nas nie ma zapisow,a prywatnie mnie nie stac.

Musisz byc bardzo zdesperowana,aby uciekac z dzieckiem.To TY powinnas z
dzieckiem byc w tym domu!!!

[lilusia101]

Niestety jestem coraz słabsza i myśli samobójcze powracają. czasami
tak się czuję, że najchętniej zamknęłabym oczy i juz ich nigdy nie
otworzyła. Próbuję sobie tylko wtedy wyobrazić jak będzie dorastał
mu synek, ilu rzeczy nie będę widziała i czy będzie miał do mnie
duży żal, że go zostawiłam. Najgorsze jest to, że nie ma nikogo kto
może mi pomóc. Mogę zrobić to tylko ja, a ja niestety już jestem
jedną nogą na tamtym świecie. Nic mnie nie cieszy, żyję z dnia na
dzień. Nie wiem ile jeszcze wytrzymam.

[rozi2807]

Psycholog, psycholog i jeszcze raz psycholog. Samobójstwo nie jest rozwiązaniem a skoro mieszkasz kątem u rodziców to może jednak jest ktoś koło Ciebie z kim możesz porozmawiać ? Powodzenia

[scindapsus]

Szybko do psychiatry.Nie trzeba skierowania.dobierze ci leki i
skieruje do psychologa.Proszę Cię zrób to.

...

[leptis]

W listopadzie się już akumulatorów nie ładuje.
Nie będzie Ci lepiej, będzie tylko gorzej.

Jesteś skupiona na emocjach Lilu-ostatnie co Ci teraz trzeba.

Spróbuj wykorzystać forum do rozwiązania spraw, o których nie
piszesz.
Przeczytaj bądź zapytaj, co z wybudowanym mieszkaniem
konsekwencjami jego posiadania dla Ciebie.

O wspomnieniach fajnie gadać, ale to i tak tylko Twoje
tego dobrze nie opiszesz.


Skup się na literaturze faktu w Twoim życiu.
"Ti u teraz"

Spokojnej niedzieli Lilu,
bo Lilusiu jakbys ryczała...tak do Ciebie nie zagadam.

pozdrawiam z krwią w tętnicach
a nie w żyłąch Skarbie

[jarkoni]

Leptis, czytałem kilka razy Twój post i w żaden sposób nie pojmuję o czym był..

A do Lilusi: napisz trochę konkretniej o swojej sytuacji.
Co to ma być, że mąż przeczytał jakąś książkę i chce się rozstać. Jaka to
książka? (książka rozbijająca małżeństwo-powinno być o niej głośno).
Odejście kogoś bliskiego do tej pory to zawsze szok, ale dobrze wiesz, że masz
dla kogo żyć. I dlatego zapomnij o samobójstwie.
Opowiedz coś więcej, co się u Ciebie dzieje.
Ciasny pokój u rodziców nie jest końcem świata.
A przyjaciół nowych zawsze można znaleźć, wiem to po sobie.
Trzymaj się i pisz..

[lilusia101]

Mój jeszcze mąż jest naukowcem. On żyje książkami i to w nich
napiszą jest jego mottem życiowym. Pochodził z rozbitej rodziny i
zawsze powtarzał, że on nigdy nie mógłby zrobić czegoś takiego
swojemy dziecku. No, ale jak widać są to tylko puste słowa. Tak
naprawdę nigdy nie potrafił zająć się dzieckiem. To ja go
wszystkiego nauczyłam, nawet grać w piłkę. Mój jeszcze mąż lubił
robić tylko to co jemu sprawiało przyjemność.
A ja zostałam teraz bez niczego, a gdyby nie rodzice to spałabym pod
mostem. Całe swoje życie poświęciłam, aby on mógł zająć się swoją
karierą naukową. No i udało mu się, on jest teraz kimś, a ja jak się
ostatnio dowiedziałam nikim. Zaczęłam zaocznie studiować drugi
fakultet, może wtedy znajdę prace. Ale studia trwają jeszcze 2 lata
i spróbuję przetrwać do tego czasu.
Z przyjaciółmi spotykałam się prawie codziennie i bardzo mi tego
brakuje. Rozmawialiśmy o wszystkim i zawsze mogliśmy na siebie
liczyć. Mam z nimi kontakt telefoniczny, ale to juz nie to samo.
Dlaczego życie jest takie niesprawiedliwe? Wiem, że są jeszcze wśród
nas chorzy , którzy wiele by dali, aby mieć takie zycie jak ja.
Dziękuję wszystkim , którzy do mnie napisali. Bardzo to miłe.

...

[leptis]

miłe, ale nie chodliwe...lepiej pogadać z Kims w realu
nawet przez komórkę, nie uważasz?
Nie jesteś gorsza przez sytuację w której się znalazłaś.
Twoi przyjaciele pozostali Nimi-utrzymuj/odnów kontakt choćby przez
telefon.

pozdrawiam ciepło
i dobrze że się odzywasz,
zarycz czasem to pomaga
cokolwiek byle pompnąć w Ciebie życie.

Pa

[mola1971]

Pisz na tym forum. To naprawdę pomaga.
Wiem, że trudno Ci w to uwierzyć, ale wiele kobiet było w takiej sytuacji jak Ty. Nie ma sytuacji bez wyjścia, trzeba tylko czasu.
Dziewczyny dobrze Ci tu radzą. Jeśli sama nie radzisz sobie ze swoimi emocjami idź do lekarza. To żaden wstyd, od tego są lekarze by pomagać innym ludziom.
Gdy już się wzmocnisz, choćby farmakologicznie, inaczej spojrzysz na świat i swoje życie. Przyjdzie taki moment, że zrozumiesz, że również dla Ciebie lepiej się stało tak jak się stało. Facet, który jest pochłonięty pracą naukową może być świetnym naukowcem, ale nie mężem i ojcem.
Teraz rób wszystko by skupić się na sobie i dziecku a z dnia na dzień będzie coraz lepiej.
Skup się na tym co masz a nie na tym co straciłaś. A masz naprawdę dużo. Masz dziecko i wspierających rodziców. A to skarb.

[bogusiamaria]

Lilusiu! Tak jak scindapsus powiem CI:najpierw psychiatra, potem psycholog.
Psychiatra oczywiście bez skierowania,nie czekaj,jeśli nie ma miejsc-zgłoś się do najbliższego szpitala psychiatrycznego na izbę przyjęć i poinformuj o myślach samobójczych-udzielą Ci pomocy natychmiast.
I pamiętaj -jest niewiele sposobów na skuteczne samobójstwo, zdarza się,ze ludzie doznają z tego tytułu róznych nieodwracalnych uszkodzeń na całe życie.
I choć dziś wydaje Ci się to niemożliwe, pamiętaj:KAŻDY KRYZYS MOŻE BYĆ POCZĄTKIEM CZEGOS NOWEGO-LEPSZEGO W TWOIM ŻYCIU!
-Ja tego doświadczyłam.