wszyscy tak żyją - doszłam do ściany

[lastsenses]

wyprowadziłam sie z trójką dzieci - (4,7,9 lat).
nie mogłam znieść bezradności męża, tego, że stał się kurą domową,
czwartym dzieckiem. mysli,że do końca życia będę odpowiedzialna za
czwórkę a nie trójkę dzieci. braku seksu - nie byłam w stanie się
zmusić. codzienności z którą oboje nie mogliśmy sobie poradzić.
terapia, rozmowy z mądrymi ludźmi - nie pomogły nam. po 17 latach
stwierdziłam, że nie mam siły dłużej tego ciągnąć. odeszłam.
mieszkam sama z dzieciakami. jest dobrze, spokojnie.w końcu.
chociaż trudno - logistycznie i finansowo.
i mimo, że wiem, że decyzja była słuszna. że w końcu łapię spokój i
równowagę. że tak naprawdę to najlepsze co mogłam zrobić dla SIEBIE,
żeby nie zwariować. żeby mieć siłe na dalsze samodzielne
wychowaywanie i utrzymywanie dzieci
to myślę o powrocie. bo mimo, ze go nie kocham to ojciec moich
dzieci - i ja go wybrałam - błędnie i bez sensu od początku, ale
brnęlam w tez związek. związek z człowiekiem, którego satny
depresyjne nie pozwalają mu na normalne funkcjonowanie. i wiem , że
nic się nei zmieni. że tak będzie do końca życia. ale czuje się
ciągle za niego odpowiedzialna. nie będzie już kobiety - tylko matka
i opiekunka. ale to chyba tak jest, że kiedyś w życiu trzeba
wybrać...

[triss_merigold6]

I chcesz, żeby dzieci miały taki wzorzec poświęcania się dla partnera?
Depresję się leczy farmakologicznie, ale trzeba chcieć korzystać z psychiatry i
brać te leki. Jak ktoś nie korzysta to sorry Winnetou.

[justypoczta]

triss_merigold6 napisała:

> I chcesz, żeby dzieci miały taki wzorzec poświęcania się dla partnera?
> Depresję się leczy farmakologicznie, ale trzeba chcieć korzystać z psychiatry i
> brać te leki. Jak ktoś nie korzysta to sorry Winnetou.

Trochę ostro, ale co do zasady się zgadzam. Tez mam trójkę dzieci, też się
wyprowadziłam. Powody nawet były trochę podobne. Tyle, że akurat mój mąż
potraktował naszą wyprowadzkę, jako świetny przyczynek do odzyskania świętego
spokoju, a żeby jakoś specjalnie się nie wysilać dla ratowania związku, wniósł
pozew o rozwód.

Owszem, również miewam rozterki. Wracam jeszcze w myślach do naszego małżeństwa
i analizuję, czy moje decyzje są na pewno w 100 % przemyślane. Są. Nie wrócę.
Zgodzę się na rozwód.

Czytając Twój post odnoszę silne wrażenie, że Ty szczerze faceta nie lubisz, nie
szanujesz i uważasz za życiowego nieudacznika. Jeśli się mylę, przepraszam. Tak
Cię zrozumiałam.
Dalsze z nim życie byłoby dla Ciebie, karą za błędy przeszłości.
Hm. I do kiedy tak by miało być? Do czasu aż ostatnie dziecko się wyprowadzi z
domu, czy może już dożywotnio?

A dzieci żyłyby w tej sielance, szczęśliwe, bo mają dwoje zmęczonych sobą
rodziców w obrębie jednej nieruchomości... Ponadto pragnę zauważyć, że rozwód
jest dla dorosłych. Dzieci nie obejmuje, nadal mają tę samą ilość rodziców.

Wydaje mi się także (wydaje, nie oceniam!), że problem jest raczej w Tobie. Może
sama do końca nie umiesz pożegnać się z dotychczasowym życiem? Może jeszcze masz
nadzieję? Kto to wie? Nadzieja ma to do siebie, że karmi się byle czym i długo
potrafi żyć w ukryciu

Pozdrawiam serdecznie.

[zatracony72]

Sorry ale muszę skomentować. Kolejna, której się we łbie poprzewracało. Kobieto
to się leczy! Jak tym razem nie złapiesz tej równowagi to co? Dzieci potopisz
byś w końcu żyła spokojnie?

[joa615]

Cześć. Ja mam dwojkę dzieciaczków ( 15 i 12 lat).Jestem w trakcie rozwodu. Nie
dostałam od męża tego, co powinna dostać " normalna kobieta" - wsparcie, miłość.
Nie wiem co to znaczy poczucia bezpieczeństwa w związku. Moje dzieciaki też tego
nie otrzymały skoro nie chcą ojca widzieć. Za to otrzymaliśmy wszyscy łzy,
nerwy, nieprzespane noce. Teraz spłacam długi mojego męża, a on nadal mnie
obraża np. sms-ami. Czasami jak jest mi ciężko i już wydaje mi się że nie dam
rady, patrzę na te moje pociechy, które pomału odzyskują spokój i wiem, że nie
mogę się poddać i muszę sama stanąć na nogi. Rozumiem twój stan i chęć powrotu
ale ja to przerabiałam i wiem, że człowiek nie zmienia się z dnia na dzień.
Pozdrawiam Cię i życzę wytrwałości.

[fajny-samotny70]

a co ty dałaś w zamian dawałaś szansę jemu czy tylko wszystko jego wina a może ty dałaś powód że się zmienił człowiek nie skała zmienić się może a on coś zrobił by ratować rodzinę czy naprawdę tylko jego wina .....wina jest zawsze po obu stronach. kłopoty jakie bywają w życiu może robił coś by ratować wasze życie wszyscy mają własną racje tylko trzeba spojrzeć z innej perspektywy

[nangaparbat3]

Poczekaj. Daj mu szansę. Bo Twoje odejście moze byc dla niego szansą, zeby wziac
się za siebie, odbic od dna, leczyc, życ jak dorosly człowiek.
Jest bardzo prawdopodobne, ze jego biernosc i bezradnosc są w jakimś stopniu
produktem Twojej opiekuńczości, odpowiedzialnosci i aktywnosci. Mam bardzo dobrą
koleżanke, ktora o wszystkim pamieta i nad wszystkim czuwa - pracujemy czasem
razem i to jej - w najlepszej wierze i z najlepzymi intencjami, jestem pewna -
przejmowanie na siebie mojej odpowiedzialnosci doprowadza mnie do furii, ale też
powoduje, że chwilami lekceważę wlasne obowiazki - "bo ona i tak przyniesie,
pomysli, zadba". To beznadziejny uklad, niszczący dla obu stron. Wciąż muszę
walczyc o wlasną doroslosc - gdybym z nią żyla na co dzień, mialabym duze szanse
polec.
Na Twoim miejscu poczekalabym przynajmniej, zostawiła mu czas i przestrzeń na
zmiane. Moze sie zmieni, "zmężnieje" i zdobedzie Cie na nowo. Moze sie zmieni i
zwiaże inna kobietą. Moze sie zmieni i takim zmienionym nie bedziesz go chciala
znac. Moze sie nie zmieni.
Na razie nie ma się co spieszyc.

[zmeczona100]

nanga, oczom nie wierzę.
17 lat- i jest szansa, że się tak sam z siebie zmieni, zmężnieje? No
proszę Cię...
Kobieta go nie kocha, nie ma w nim oparcia, nie ma od niego pomocy, bo
robi za czwarte dziecko. No kurczę, ma zostać- po co?? Bo jeszcze sama nie
wylądowała w psychiatryku z powodu takiej sytuacji?

Skoro przy trójce dzieci zadecydowała, aby się rozstać, to musiała mieć
naprawdę ważne powody. Facet ma teraz pole do popisu- lekarz, terapia,
praca nad sobą. Niech się wykaże, że mu zależy. A jak będzie do kogo
wracać, to przecież dziewczyna wróci.

[tautschinsky]

A może jak z niego taka kura domowa to niech się
zamienią rolami? Czy pani już to nie za bardzo
się marzy? Oj, chyba nie.

Panie, wyobraźcie sobie, że ci mężczyźni, którzy
mają takie KURY DOMOWE też to odczuwają. Tylko
presja społeczna, przyzwolenie na takie pasożytowanie
na drugiej stronie nie pozwala często krzyknąć, by
poszła do pracy. Bo jak się uprze, to i tak nie pójdzie
a opieka nad dziećmi zostanie JEJ przyznana. I koniec końców taki mężczyzna,
który ma już dość niańczenia dorosłej baby, będzie płacił alimenty na dzieci - z
którymi straci kontakt, co też wielu powstrzymuje przed bardziej radykalnym
nakłanianiem szanownej małżonki, żeby w końcu zaczęła NA SIEBIE I DZIECI ZARABIAĆ.

Częste "podzielenie się rolami" - tylko dla odmiany
od drugiej strony.

[triss_merigold6]

Osobiście uważam, że brak niezależności finansowej kobiety to strzał w kolano,
prędzej czy później jej zaszkodzi.
Z drugiej strony pozwolenie, aby mężczyzna całodniowo zajął się małym dzieckiem
(nawet sporadycznie) jest bardzo wychowawcze. Pan pojmuje jakiej koncentracji i
energii wymaga ogarnianie np. półtoraroczniaka, a dziecko ma szansę na lepszą
więź z ojcem. Jak zostawiłam eksa właśnie z półtoraroczniakiem na kilka dni i
pojechałam do SPA (za własną kasę) to już nie strzelał fochów, że coś jest
niezrobione.P

[mayenna]

tautschinskiego powinno się zostawić z trójką w wieku jak z postu
ale 3 lata temu i na tydzień

[triss_merigold6]

Tak, uważam to za bardzo wychowawcze i pouczające doświadczenie dla mężczyzny.
Zresztą obecnego partnera regularnie zostawiałam ze swoim dzieckiem na cały
dzień i wykonywał owe rzekomo mało absorbujące czynności jak zabawianie chorego
trzylatka, podawanie leków, jedzenia, posprzątanie rozwalonych zabawek etc.

[tautschinsky]

mayenna napisała:

> tautschinskiego powinno się zostawić z trójką w wieku jak z postu
> ale 3 lata temu i na tydzień




Dlaczego 3 lata temu a nie teraz albo rok temu?

[nangaparbat3]

tautschinsky napisał:



> Dlaczego 3 lata temu a nie teraz albo rok temu?
>
>
Bo to magiczna liczba.

[tautschinsky]

nangaparbat3 napisała:

> tautschinsky napisał:
>
>
>
> > Dlaczego 3 lata temu a nie teraz albo rok temu?
> >
> >
> Bo to magiczna liczba.



Ale po co tyle czekać! Już, zaraz!

Poza tym 7 przynosi szczęście

[nangaparbat3]

>
> Ale po co tyle czekać! Już, zaraz!
>

Bywa, ze im dluzej czekasz, tym przyjemniej. Choc moze sie zdarzyc, ze
rozczarowanie tym większe.
Jak zawsze w zyciu - na dwoje babka...

[mayenna]

Czemu?
Bo im starsze dzieci tym łatwiej sobie z nimi poradzić. Trzy lata temu był
roczniak - raczkujący/ chodzący, którego trzeba pilnować na każdym kroku,
trzylatek - kręcony i nieprzewidywalny i sześciolatek, równie nieprzewidywalny.
Trójka dzieci, które trzeba pilnować, karmić i znaleźć im zajęcie na ich
poziomie rozwojowym. Sześciolatka należy odprowadzić i przyprowadzić z
przedszkola co oznacza ubranie całej trójki i wyjście z nimi z domu. Na dokładkę
są obowiązki domowe. Noce też bywają jeszcze różne bo roczne dziecko i trzylatek
potrafią jeszcze się budzić.Dieta dzieci w tym wieku tez się rożni co oznacza,
że gotujesz lub podajesz rożne posiłki. Ogólnie troje małych dzieci to bardzo
ciężka praca i ja osobiście wolałabym 8 godzin papierkowej roboty w biurze.Jeśli
tego nie rozumiesz to albo nie masz dzieci, albo nie umiesz myśleć.Po tygodniu
non stop z taka trójka nie przyszło by Ci do głowy, że ktoś kto wykonuje taką
pracę 24 godziny na dobę jest darmozjadem.

[mayenna]

Rozumiem że Ty tej roli jako kura domowa spróbowałeś i wiesz jak to
wyglada w praktyce?

[czarna9610]

Jeśli odeszłaś i sobie radzisz, to nie wracaj. Głównie dla dobra dzieci
one widzą nieudane małżeństwo rodziców. Wychowywałam w takim nieudanym
małżeństwie córkę ona teraz boi się jakiegoś związku. Nie wierzy ,że to się może
udać. Mam do siebie żal, że się nie rozwiodłam

słusznie oczom nie wierzysz

[nangaparbat3]

Napiszałam, żeby NIE WRACAŁA do męza, a przynajmniej poczekala z powrotem, bo
jej odejscie moze byc dla niego szansą na zmianę.

[mozambique]

ciekawe ze z tym niezdarnym, nieudacznym, niedojrzalym,
niemęskim ,niewairygodnym,nie stanowiacym zadego wsparcia ani
oparcia, z problemami emocjonalnymi, chorym przewlekle, do tego
niepociągającym i kompletnie nieseksownym mezczyną owa pani radosnei
zmajstrowała sobei trójkę dzieci ...

zapewne przez przypadek przez 10 lat z nim sie rozmnzała?

[mayenna]

czegóż można oczekiwać po darmozjadzie?
Tak się składa że nie każdy jest w życiu przewidujący i mądry od razu. Proszę
zauważyć że ta uwaga niczego u tej pani nie zmieni bo czasu nie da się cofnąć, a
może jedynie ja pognębić. Jeśli ta pani nie wytrzyma napięcia i krytyki pod
swoim adresem to co się stanie z jej dziećmi?
Niektórzy także nie powinni się rozmnażać bo bezduszność jest dziedziczna.

[mozambique]

nie , nie kazdy jest przewidujacy OD RAZU

ale trzy ciaze i tzry porody to nie jest OD RAZU
10 lat pozycia to nie jest OD RAZU

bład mozna popelnic jeden raz , pierwszy raz , kazdy nastepny
identyczny bład to juz ....wiadomo co

wiesz. znam taki przypadek , gdy po kilkunastu latach malzenstwa
matka 3 dzieci( najmlodsze mialo 4 lata) podala o rozwód
jako powód podala - wygansiecie uczucia , brak pozroumeina z mezem i
totalny wstret fizyczny do meza trwajacy od kilkunastu lat

na to sędzina az podskoczyla i zapytala - skoro brak uczucia i
wstręt to SKĄD TE DZIECI !!??????????????

jednak zdarzają sie sedziowie myslący, cale szczęscie

[mola1971]

Dzieci mogły się wziąć z gwałtu. Podpowiem Ci idealna, bezbłędna kobieto.
Coś takiego jak gwałt małżeński się zdarza i to bardzo często. Choć to temat
tabu i rzadko się o tym mówi.

[nangaparbat3]

mola1971 napisała:

> Dzieci mogły się wziąć z gwałtu.
jednak w pierwszym rzędzie obstawialabym obowiązek. Małzeński.

[mola1971]

Jak zwał tak zwał. Seks bez wyraźnej woli i chęci obojga to gwałt. Nawet jeśli nie dochodzi do przemocy fizycznej. Przemoc psychiczna też powoduje spustoszenie i poczucie winy w wyniku czego kobieta godzi się na coś na co nie ma ochoty. Dla świętego spokoju.

[idua98]

Obowiązek obowiązkiem, ale jeśli już nie kocham współmałżonka ale dla dobra
związku/dzieci zgadzam się na współżycie, to myślę o zabezpieczeniu się przed
ciążą. Czy nie tak powinno być?

[nangaparbat3]

Nie, nie. "Zamykam oczy i myśle o Anglii".

[tautschinsky]

mayenna napisała:

> czegóż można oczekiwać po darmozjadzie?



Zaraz - darmozjadzie?

Autorka tematu pisze:

<związek z człowiekiem, którego satny
<depresyjne nie pozwalają mu na normalne <funkcjonowanie.


Czyli zauważa problem natury psychicznej.

Jak to leciało...: w chorobie i zdrowiu...
No tak, tylko że dotyczy tylko mężczyzn - to w chorobie.




> Tak się składa że nie każdy jest w życiu Jeśli ta pani nie wytrzyma napięcia i krytyki pod
> swoim adresem to co się stanie z jej dziećmi?




A CO SIĘ STANIE Z TYM PANEM? W ciągłej depresji
po tym jak ta pani, żona od nastu lat, porzuciła
go zabierając mu JEGO dzieci - empatii starcza tylko
dla jednej strony, tej silniejszej? Tu się mąż nie
wypowiada, bo pewnie leży gdzieś teraz przy kanapie
pogrążony, być może, w myślach samobójczych po tym
wyczynie żony.





> Niektórzy także nie powinni się rozmnażać bo bezduszność jest dziedziczna.



No niestety masz rację. Żona, która porzuca męża
w depresji za taką może zostać uznana... :--/

[tautschinsky]

mozambique napisała:


> zapewne przez przypadek przez 10 lat z nim sie rozmnzała?



Może od używania tej samej deski klozetowej?


Jedna Polka oskarżyła hotel bodaj w Egipcie,
że ten niedostatecznie dobrze czyścił basen
i jej nieletnia córka od kąpania się w tym
basenie zaszła w ciążę.

[kowalka33]

Nie trawię cię panie tauczyński(wybacz za szczerosć) ale tutaj masz rację.Gdyby
jakiś facet tu napisał że kopnał w dupę panią bo jest nieudacznikiem ,
darmozjadem i wiecznie ma depresję niewiele by tu z niego zostało....po prostu,
w zdrowie w biedzie w chorobie poza tym coś tego seksu to chyba było jak 3
dzieci błaka się po świecie. Co do kur domowych nie trawię tego okreslenia,
znajome mi niepracujące zawodowo matki świetnie wygladają maja domy i dzieci na
medal.A ich męzowie mają święty spokój i ogarnianiem domu nie za wiele się
zajmują. Znam tez takich którzy o swoic zonach mówią własnie tak. ale tez
pomaganiem w domu niewiele się zajmują, a że sprawują kontrolę nad fianansami i
kazde 10 zł jest wydane niepotzrebnie to faktycznie kobieta wygląda jak śmiec,
czuje się jak śmiec

[to.ja.kas]

Mój brat ma taką żonę jak autorka wątku męza. Tylko dziecko jedno, które
związane jest bardziej z bratem niż z matką i już nie małe bo ma 15 lat. I też
od lat bratu mówię by pasożyta z którego żadnego pozytku nie ma zostawił i żyć
zaczął normalnie.
Mam nadzieję, że kiedyś wyciagnie wnioski takie jak panie tu piszące w tym watku
i weźmie syna pod pachę (a syn na pewno z matka nie bedzie chciał zostać) i
pójdzie w cholerę układać sobie nowe, lepsze życie.

[kowalka33]

grunt to mieć dobra siostrę, niesamowite jak można bez skrępowania publicznie
pomawiać kogoś badz co badz z rodziny. powiem ci tyle -gdybym ja powiedziała cos
mojemu bratu o jego zonie , cokolwiek brat by mnie lekko opierniczył. Insynuacji
by ją porzucił by po prostu nie zniósł-działa to tez w druga stronę naturalnie
nie uwzględniam uwag krytycznych pod adresem mojego męża, za bardzo kocham go i
szanuję.Uważam ze rodzinna powinna sie wtracać w sytuacji przemocy, nałogów,
zdrad i innych poważnych spraw. A poza tym takie klepanie o szwagierce na
publuicznym forum.....obrzydliwe.

[to.ja.kas]

Nie podałam danych szwagierki wiec nie tocz piany. Piszecie tu o tesciowych,
kochankach, eksach, nexiach i poki nie padają dane osobowe to piszemy o
PRZYPADKU a nie konkretnej osobie.
To raz.
Dwa...skoro można doradzac obcej osobie by w nosie miała męża chorego i z
depresją i sugeruje sie jej, ze niech sie otrzasnie z małzeństwa to ja nie widze
powodu bym nie miała zasugerować mojemu bratu tego samego. I do tej pory
czyniłam to taktownie i delkatnie i nader rzadko, ale argumenty tu piszących pań
o tym, ze nalezy myslec o sobie, ze niech pani nie patrzy w przeszłosc a w
przyszłosc, ze dla dzieci lepiej jak są bez rodzica niz z takim rodzicem jak mąż
autorki watku, ze pani ma prawo do realizowania siebie bez poczucia winy do mnie
przemawiają. SERIO!. I o ile uważałam tak jak Ty Kowalko, że nie nalezy sie
wtrącać, a małżeństwo samo powinno rozwiązywac problemy, o ile uwazałam mojego
brata za dzielnego ze sobie radzi a wrecz za durnowato bohaterskiego to panie
otworzyły mi tym watkiem oczy. Partner ma depresje? Jego problem. Zostawić i iść
dalej, nie ogladając sie na nic. Realizowanie samego siebie celem nadrzednym.

A i jeszcze coś Kowalko - opierniczamy sie czasem wzajemnie z bratem i z
rodzicami i opierniczamy wzajemnie własne dzieci. Serio. Nie ma z tym u nas
problemów.

A Ty teraz siadz, podrap sie po głowie, przeczytaj WSZYSTKO co napisałam i
INTENCJĘ (może dla Ciebie ukrytą) tych dwóch postów i odetchnij

[kowalka33]

Moze nie podałaś danych ale zdjecie twoje można obejrzeć dokładnie miłosniczko
gór-nigdzie nie dawałam rad że puścić w trabę kogos , dotyczy to kazdego
człowieka niezaleznie od płci. Bo widzisz ja myslę ze skoro sobie coś tam
przysiegamy to naprawdę powinnismy być temu wierni(pomijam ekstremalne
sytuacje)To jakie masz zdanie o bratowej wynika z tego co mówi ci twój brat-dla
mnie typowy mieczak obrabiajacy dupę zonie-sam jakos nie potrafi nic zdiałać w
małżeństwie. Poza tym masz przekaz tylko jednej strony, może bratowa jest
zaszczuta od lat w związku, może wmawia się jej że nic nie potrafi ze jest
głupia ze nic jej się nie nalezy , wobec tego moze zyć w jednej starej bluzce
przez 5 lat. Pozwolisz ze zapytam jakim mężem jest twój brat-dbajacymn o
rodzine, ceniącym zonę za coś (bo lojalny to chyba nie jest), stara się , dba o
zonę niezaleznie od wszystkiego staje po jej stronie. Rozważał wspólnie z nią
scenariusze poprawy jej sytuacji a zarazem ich wspólnej proponując kursy, prawo
jazdy, studia i umacniając ją w tym ze da radę,.Rozważali kiedys małżonkowie że
może by tak rozpocząć działalności gospodarczą...A w ogóle czy przedsiebiorczy i
operatywny jest ten twój brat czy potrafi tylko płakać że mu trudno. jestem
przeciwnikeim rozwodów absolutnym i nie doradze autorce watku ze ma kogoś puscić
w trabę-radzę sie jej zastanowić co sprawiło ze wybrała na męża i ojca swych
dzieci człowieka moze trochę słabego i niezarednego , czy przypadkiem w jakiś
sposób nie było to jej na rekeę...

[to.ja.kas]

Sledczy nam sie trafił No z miłosci do gór nie zamierzam sie spowiadac na
zadnym forumO sytuacji domowej mojego brata wiesz nie tylko wiecej niz ja, ale
pewnie wiecej niz on, niz ona i wszyscy wokół.
NO jak on by nie był dbającym męzem, to jego syn gdy bratowa odeszła do kochanka
(bo miała taki okres, niestety kochanek dał noge i wróciła) nie powiedziałby,
że on nie ma zamiaru mieszkać z matką i niech sobie wybije z głowy zabieranie go
od ojca. Miał wtedy 10 lat.

Strasznie agresywna jestes. Ze tez takiego agresywnego posta nie wysmarowałas do
autorki watku

[tautschinsky]

kowalka33 napisała:

To jakie masz zdanie o bratowej wynika z tego co mówi ci twój brat-dla
> mnie typowy mieczak obrabiajacy dupę zonie-sam jakos nie potrafi nic zdiałać w
> małżeństwie.




A skąd to przypuszczenie, że co wie, to tylko od brata? Istnieje duże prawdopodobieństwo, że spotyka się z bratem i jego rodziną u niego w domu i na imprezach domowych i może więcej zaobserwować niż tylko tyle, ile jej brat chciałby powiedzieć


Brat zwierzający się swojej siostrze z problemów to
"typowy mięczak obrabiający dupę żonie"?



A jakaś kobieta mająca siostrę i zwierzająca się, ba, opowiadająca o swoich problemach z mężem to "typowa suka obrabiająca dupę mężowi"?


Może i brat i siostra nie potrafią sami sobie pomóc,
może potrzebują wsparcia choćby psychicznego, żeby sprawę rozwikłać. No tak, ale dla ciebie mężczyzna nie zaciskający zębów i śmiejący mieć prawo do zwierzeń to mięczak i dupo-obrabiacz...




Poza tym masz przekaz tylko jednej strony, może bratowa jest
> zaszczuta od lat w związku, może wmawia się jej że nic nie potrafi ze jest
> głupia ze nic jej się nie nalezy , wobec tego moze zyć w jednej starej bluzce
> przez 5 lat.


Ło matko - toż to za nic nie dałoby żadnej sprawy
ruszyć i nikomu pomóc. No bo każda ze stron przedstawia swoją relację.

Może autorka wątku też wmawia mężowi, że jest zerem,
jest śmieciem, nie jest mężczyzną (cokolwiek by to znaczyło



Ileż tu kobiet zatem "nielojalnych" jest. Nie tylko
rodzinie się zwierzają, to obcym osobom.


>Pozwolisz ze zapytam jakim mężem jest twój >brat-dbajacymn o
>rodzine (bo lojalny to chyba nie jest)


Założycielka wątku według twojego pojmowania lojalności
dopuściła się zbrodni nielojalności stopnia drugiego i należy jej się nie pomoc a publiczny lincz.




> zonę niezaleznie od wszystkiego staje po jej stronie.



O takich kobietach, które stają po stronie męża bez
względu na to, co robi i jak się zachowuje na forum
można wyczytać, że są: głupie, same widać tego chcą,
co mają, że są zaszczute i potrzebują pomocy psychologa, pań z opieki społecznej i sądu, ze są maltretowane i same już nie wiedzą, co piszą, bo uzależnione i zdominowane przez złego faceta



Rozważał wspólnie z nią
> scenariusze poprawy jej sytuacji a zarazem ich wspólnej proponując kursy, prawo
> jazdy, studia i umacniając ją w tym ze da radę


Może i rozważał, ale wtedy usłyszał, zależnie od tego jak sprawę rozgrywa bratowa: a. misiu, mój misiu, ty mój mężczyzno... b. nie po to wychodziłam za mąż, żeby teraz pracować! Jesteś mężczyzną z jajami czy nie?!

i skończyło sie rumakowanie

[rarely]

[eutherpe]

Depresja a bycie safandułą i nieudacznikiem życiowym z wygody to dwie różne
sprawy.Zostawienie osoby chorej, która potrzebuje wskazówki byłoby karygodnym. W
jedną i drugą stronę. I najgorsze, kiedy rodzina daje dobre rady.

[to.ja.kas]

Dlaczego zakładasz, ze mój brat nie przyszedł i po prostu nie zapytał "co ja mam
robic?" Dokładnie tak jak autorka watku tutaj. Ona nie pisze o tym, że mąż
safanduła i nieudacznik życoiwy tylko, ze walczy z depresją. I...wg pań tu
piszących nalezy go zostawić i mysleć o sobie, wczesniej zabierając dzieci.

Zaraz, zaraz czyżby jednak czym innym było zostawienie i odebranie dzieci i
rodziny i wsparcia choremu męzczyznie a czym innym zostawienie i opuszczenie
chorej żony?
Wg mojej wiedzy (a mam wieksza niz panie tu oceniajace męza autorki wąku) moja
bratowa nie jest chora a wygodna, zwyczajnie pasozytuje w ten sposób na
rodzinie. Czyli żona jak ma takiego chłopa ma byc bezwzględna....facet skazany
jest na pchanie tego qwózka tak?

I jeszcze coś, bracia i siostry miewaja czasami bardzo dobre relacje. Nie na
tyle by kogokolwiek do czegokolwiek zmuszac, ale czasami sie sobie zwierzają,
pytaja o radę, jak dochodzą do ściany wola zapytać kogos bliskiego niz obce
osoby. Moze dlatego, ze mają do siebie zaufanie? Nie wiem.

W każdym bądź razie mój prowokujący tekst pokazał po raz kolejny...mamy dwie
rzeczywistosci i dwa różne podejscia nawet do choroby i wspierania sie w zwiazku
kiedy jedno z partnerów zaczyna chorowac.
Jakiż opór budzą dokładnie takie same rady kiedy dawać je mężczyźnie, prawda?

[eutherpe]

Przecież wyraźnie napisałam,że to działa w obydwie strony.A skąd Ty wiesz
dokładnie jaka jest Twoja Bratowa? Z autopsji czy opowiadań brata? Małżeństwa
powinny swoje sprawy rozwiązywać w czterech ścianach, bo najgorszym jest
wywlekanie spraw na zewnątrz dla dobrych rad. Nie sądzisz?>Chciałabyś aby Twój
partner również dostawał takie rady od "swoich", bo uważaliby Cię za ciamajdę i
niedojdę?

[eutherpe]

Jeżeli partner Pani jest chory na depresję to należałoby się zastanowić nad
terapią a nie radzić zostaw go, bo to ciężar.Jeżeli to wygodne dziecko,
należałoby się zastanowić nad całą sytuacją.

[to.ja.kas]

Nie, nie tylko od brata. Ale jakie to ma znaczenie? Panie tu dające rady tez
znaja historie TYLKO z opisu pani która założyła watek, prawda? My nie
rozmyslamy tu nad przypadkiem mojego brata a nad tym czy wrócic czy nie wrócic
do chorego partnera, byc z nim czy sie meczyc. Twoja opinie znam, ale wiekszosc
pan tu piszacych napisala "odejdz i sie nie ogladaj"...no wiec skoro wiekszosc
kobiet PO PRZEJSCIACH ma taka opinie, to ja uwazam, że nalezy ja propagować

[to.ja.kas]

Zaznaczam, ze rady jakie przekazac chce mojemu bratu są autorstwa KOBIET, żeby
było jasne.
Pierwszy zaprostestował Tauczyński , ale kto by sie facetem przejmował, nie?
Jako osoba która uważa iż tak ŚWIATŁE rady nalezy wprowadzać w czyn będe
zachęcać brata by posłuchał sie MADRYCH i DOSWIADCZONYCH kobiet.

[aiwlysji]

eutherpe napisała:

> Depresja a bycie safandułą i nieudacznikiem życiowym z wygody to dwie różne
> sprawy.Zostawienie osoby chorej, która potrzebuje wskazówki byłoby karygodnym.
> W
> jedną i drugą stronę. I najgorsze, kiedy rodzina daje dobre rady.
to powiec mi co robic jak facet przez lata ma depresje???
jak sobie poradzic z wlasnym "wyczerpaniem" w takiej sytuacji i jak dawac
energie wlasnym dzieciom jesli wiekszosc "idzie" na partnera?

[niutka]

Chyba troszke odeszlismy od watku... i zaczelo sie szkalanie zalozycielki. Ja
wiem co to depresja, sama ja mialam i doskonale wiem ze potrafi odizolowac od
zycia... Tyle ze jak ktos chce walczyc z ta choroba, to zrobi wszystko by sie z
tego bagna wyrwac... Ja bynajmniej potrafilam (bo mialam dla KOGO, czyli dla
dzieci) i to bez jakiejkolwiek pomocy czy zrozumienia mojego prawie ex meza...

[eutherpe]

Z pewnością osoba chora uzależnia w pewnym stopniu partnera od siebie i druga
osoba czuje się za nią odpowiedzialna.Nie wiemy jak wyglądały rozmowy między
nimi i czy mąż wyrażał chęć "naprawy i powrotu do normalności", czy stosowane
było konkretne leczenie czy po prostu jego safandułowski charakter nazwano
depresją a to już zupełnie dwie różne sprawy. Należałoby z tym panem
porozmawiać-być może on sam pragnie wolności i bycia samemu w swojej dekadencji
i malkontenctwie. A może pragnie być z nimi tylko "fizycznie" i "psychicznie"
nie jest w stanie, gdyż choroba zrujnowała mu organizm.Ciężka decyzja...Ale
chorobę należy i można leczyć.

Wątek stanął w martwym punkcie

[justypoczta]

Jako jedna z Mądrych Pań Po Przejściach spróbuję obronić trochę naszych racji...

Przede wszystkim autorka wątku zamilkła spłoszona - i nie wiemy, czy jej mąż
faktycznie boryka się z chorobą, czy jest człowiekiem, który zajął wygodną
życiową pozycję, polegającą na wycofaniu i ograniczeniu się do obowiązków
domowych. Pisała o stanach depresyjnych. Może to jednak być nadużycie
oznaczające bierność i wygodnictwo. O leczeniu, czy diagnozie nie było mowy, a
przecież wspominała także o terapii. Domyślam się, że małżeńskiej.

Ponadto myślę, że "zwinięcie żagli" po 17 latach to dla matki trójki dzieci,
która najprawdopodobniej nie ma i mieć nie będzie ekonomicznego wsparcia od męża
(no skoro bierny?), to akt desperacji. I zakładam, że autorka wątku tak
zdesperowana była, a zatem nie miało to nic wspólnego z potrzebą samorealizacji.
Natomiast może mieć związek ze zmęczeniem i uczuciem, że jest się w potrzasku.
Myślę też, że skoro autorka pisała o terapii, rozmowach i podejmowanych próbach
ratowania związku, to nie można jej zarzucić, że oddała małżeństwo walkowerem.

Ale oczywiście, każda z nas "Po przejściach" patrzy przez pryzmat własnych
doświadczeń. I niejako z automatu przenosi przedstawiana sytuację na siebie. Ja
w każdym razie tak zrobiłam.

[lastsenses]

1. dzieci "pochodzą" z okresów, kiedy wydawało mi się, ze jeszcze da
się coś uratować - w ciągu tych lat zdarzały sie takie chwile -
przecież każde małżeństwo ma lepsze i gorsze chwile - starałam się
czepiać tych dobrych momentów.
2. nie wiem na ile depresja jest głegbok i czy jest prawdziwa.
chodził na terapię. teraz - po rozstaniu zaczął chodzić znowu i
bierze leki.
3. nie mam siły. naprawdę nie mam siły się nim + dziećmi + pracą
opiekować. mamy codzienny kontakt - rozmawiamy o dizeciach, tym co
się u nie go dzieje,staram się pomóc jak mogę. Ale nei jestemw
stanie robić tego na codzień 24h. czuję się jak w potrzasku

[blueblackm]

Bardzo Pani współczuję. Chciałabym Pani pomóc w podjęciu decyzji - a przynajmniej spróbować. Chorowałam wiele lat na depresję, jedni z niej wychodzą, innym się nie udaje.Ja jakoś dałam sobie radę. Teraz po tylu latach dotarło do mnie jak wielki wpływ miała moja choroba na psychikę dzieci - proszę mi wierzyć chciałabym cofnąć czas.

Niektórzy wyżej pisali, że choremu trzeba pomóc. Ja uważam że nie zawsze. Jeżeli czuje Pani potrzebę pomocy mężowi - może mu pani pomóc ale nie przez powrót do niego.Jeżeli nie kocha go pani - wróci Pani do niego i będzie z nim tylko po to żeby mu pomagać z poczucia obowiązku lub litości - to się nigdy nie uda.

Piszę to jako ta osoba, której mąż nie kochał, a tylko z obowiązku tkwił przy mnie. Było to dużo gorsze i dla mnie i dla niego - a przede wszystkim dla dzieci.

Próbując pomóc mężowi w ten sposób może Pani zaszkodzić dzieciom - wiem co piszę i bardzo proszę żeby wzięła to Pani pod uwagę. Życie z osobą z depresją jest bardzo ciężkie - nawet dla Pani - proszę sobie wyobrazić co czują dzieci, choć tego nie okazują.

Myślę, że może mu Pani pomóc nie wracając do niego, jak przyjaciel, nie jako żona. Mąż być może pokona chorobę, a Pani odejście może mu w tym pomóc. Ja długo nie mogłam wyjść z choroby,udało mi się to dopiero po rozstaniu z mężem. Nie czułam wtedy jego dezaprobaty,nie słyszałam ciągłych wymówek, ze jestem nieudacznicą, cierpiętnicą itp. Powoli staram się wynagrodzić dzieciom to co przeze mnie przeżyły.

Życzę powodzenia

wyrazy podziwu

[niedobre]

Naprawdę szczerze cię podziwiam. Za odwagę i zacięcie. Miałam
styczność z ludźmi z depresją i wiem jedno. Tacy ludzie mają
tendencje do szantażowania swojego otoczenia swoim stanem
psychicznym. Skaczesz koło takiego jak koło śmierdzącego jajka, nic
nie zrobi, niczym się nie zajmie, bo ma depresję, nie podejmie
decyzji, najlepiej ty zdecyduj, załatw, przemyśl i bądź za wszystko
odpowiedzialna. On nie może, bo dla niego wszystko jest bez sensu. W
ramach swojej depresji potrafi być cholernie nieprzyjemny, a ty
gryziesz się w język, bo on ma depresję, a ty będziesz wredna i
złośliwa. Kiedy wszystko jest w porządku depresja mija. Kiedy pojawi
się jakikolwiek problem wymagający wysiłku, podjęcia niewygodnych,
ryzykownych decyzji, przemyślenia - pojawi się również depresja,
która minie z chwilą kiedy ty rozwiążesz problem. Życie z takim
człowiekiem przypomina koszmar. A ty jeszcze dodatkowo czujesz się
odpowiedzialna, bo to twój mąż i powinnaś to wszystko wytrzymać do
końca życia.
Mam nadzieję, że się z tego otrząśniesz i pojawi ci się na
horyzoncie radość życia.
powodzenia

jestem sama

[lastsenses]

z dzieciakami. Sama na nie zarabiam - odprowadzam,przyprowadzam,
kąpię, zawożę na zajęcia itd. Jest trochę roboty Dzieci odkąd
odeszłam - są tylko moje - rodzina męża nie zadzwoniła ani razu -
próbowalam wozić do babci na chwilę ale to nie ma sensu - ciągłe
pretensje.
Ogólnie jest ciężko - finansowo, logistycznie. Ale wiecie co - jest
mi dobrze. Jestem szczęśliwa chociaż zmęczona - codziennością i
odpowiedzialnością. W końcu nie mam na głowie męża z jego wydumanymi
problemami (bo okazało się, że to nie depresja - tylko jak w poście
powyżej). Nie mam w domu codziennie teściowej. Młode mimo braku taty
na codzień - są spokojne i chyba się czują w końcu bezpiecznie. Dużo
rozmawiamy. Przykro mi, że przez moje złe wybory nie mają pełnej
rodziny na codzień - ale mają za to spokojną i szczęśliwą matkę - i
chyba im z tym dobrze.
Tatuś - jest na etapie poszukiwania siebie - o alimentach i
jakiejkolwiek pomocy mogę zapomnieć.
Dziewczyny uważajcie na patologicznych maminsynków - oni się nigdy
nie zmieniają.
Szkoda, że odkryłam to tak późno;-(

[niutka]

Nie genaralizuj...! Ja mialam depresje (diagnoza po konsultacjach u profesora -
stan srednio ciezki). A mimo to zajmowalam sie malymi dziecmi (2,5 i 4,5 lat),
bo byly wtedy sie wyprowadzil (wolal spedzac czas z zamezna kochanka i jej
wtedy 3-letnim dzieckiem). A do tego w tym czasie nie siedzialam w domu, robilam
doktorat i bylam na uczelni po 8-9 godzin dziennie.
Po wyjsciu z tego najgorszego stanu tez zdarzaly mi sie dni, kiedy nic mi sie
nie chcialo (nota bene byly wtedy wrocil). Ale wiedzialam, ze nie moge pozwolic
sobie na "nicnierobienie". Bo byly, zdrowy, nie zajalby sie dziecmi...
Tak wiem, ze tu jest inna sytuacja, bo to facet jest chory. Ale po prostu
zdenerwowalam sie twoim podejsciem do ludzi majacych depresje. Bo twoj opis w
ogole do mnie nie pasuje...

[tautschinsky]

niutka napisała:

>Ja mialam depresje (diagnoza po konsultacjach u profesora -
> stan srednio ciezki). A mimo to zajmowalam sie malymi dziecmi (2,5 i 4,5 lat),
> bo byly wtedy sie wyprowadzil A do tego w tym czasie nie siedzialam w domu, robila
> m
> doktorat i bylam na uczelni po 8-9 godzin dziennie.




Jak ty byłaś w depresji robiąc to wszystko to pan profesor od diagnoz własne profesorskie insygnia może sobie powiesić w wychodku.

Poczytaj, czym jest depresja, co oznacza, jak ludzie dotknięci nią się zachowują - są jak kłody.

Tobie co najwyżej dolegało podłamanie średnio ciężkie, a mylisz to z depresją. Spokój, uregulowanie spraw, jakieś ziółka w takim stanie wystarczają. W prawdziwej depresji i najlepsze antydepresanty na niewiele mogą się zdać a człowiek nawet nie ma siły się zabić - BO TO WYMAGA DZIAŁANIA! A ktoś taki nie ma sił na nic.

[zmeczona100]

tałczyński, skończ najpierw medycynę, a potem możemy pogadać.

[tautschinsky]

zmeczona100 napisała:

> tałczyński, skończ najpierw medycynę, a potem możemy pogadać.


Jesteś psychiatrą?
Skąd wiesz, że ja nie?
Kiedy byłbym lekarzem innej specjalności
napisałabyś, że nie jestem specjalistą.
Kiedy jednak byłbym nim skwitowałabyś,
że mogę się mylić, bo nikt nie jest nieomylny.

Krótko - zawsze będzie źle.

[niedobre]

ty miałaś doła a nie depresję, ale jak doktoranta bada profesor to
nie może użyć słowa "dół". Gdybyś miała depresję to nie byloby mowy
o doktoracie.
A facet, o którym pisze autorka wątku jest śmierdzącym leniem,
któremu z depresją bardzo wygodnie.