moja regresja

[zatracony72]

Niedawno wpadłem na "genialny" pomysł odcięcia się od tego co było, od dobrych
uczuć jakimi darzyłem żonę, od dobrych chwil spędzonych razem, od ciepła które
czasami miedzy nami było. Ot od normalności, lub jak koś to może nazwać
wyidealizowanej utopii minionego życia.
Na czym ów pomysł polega? Przekonać siebie, że tamta żona już odeszła,tamta
osoba nie żyje a okres jaki przeżywałem od momentu rozstania był żałobą po
tych razem spędzonych latach i dobrych chwilach. Natomiast obecna jeszcze
"żona" to ktoś inny, całkowicie obca osoba, która poza wyglądem nie ma nic
wspólnego z przeszłością (choć tak popradzie jedynie poprawiła swoje metody
zadawania bólu)
Działało to niestety aż do snu w którym odbyłem z nią miłą rozmowę,
przytuliliśmy się i po prostu poczułem bliskość.
Dzisiaj czuję się znów jakbym naprawdę stracił kogoś bliskiego i jest mi
cholernie ciężko.
Tej metody więc nie polecam, chociaż może spieprzyłem jej realizację jak
zresztą większość spraw w swoim życiu.

[triss_merigold6]

Normalny etap żałoby po rozpadzie związku, przejdzie Ci.

[undeadly]

a może nie

[triss_merigold6]

Minie. Chyba, że będzie karmił swój żal i poczucie straty, pielęgnował,
podtrzymywał latami. Wtedy proponuję konsultację z psychiatrą i psychologiem.

[undeadly]

brzmi jak definicja z książki dla psychologów
mówimy o uczuciach i emocjach, a te są indywidualne
jeśli u kogoś trwają dłużej to oznacza że jest psychicznie chory ?

[triss_merigold6]

Qrde mam wyjaśniać jakie są etapy żałoby po stracie osoby bliskiej czy rozpadzie
związku? Natężenie emocji też ma swoją dynamikę i z czasem tracą na
intensywności. Obrazowo: tuż po śmierci mojej matki byłam bliska samobójstwa z
rozpaczy, po 6 latach odczuwam jej brak, ale funkcjonuję normalnie - cieszę się
dzieckiem, życiem osobistym, śmieję, utrzymuję kontakty towarzyskie, mam apetyt
etc.

Jeśli ktoś po rozstaniu STARA się podtrzymać wciąż żywy żal, ból, poczucie
porażki, rozgoryczenie, uparcie wraca do minionych chwil, nic go nie cieszy, nie
ma planów i trwa to przez całe lata - to tak, powinien iść do psychiatry. Bo
sytuacji nie zmieni, czasu nie cofnie, a sobie robi krzywdę. Podkreślam LATAMI.
Rok, dwa lata żałoby są zupełnie normalne.

[undeadly]

To oczywiste co piszesz ale Zatracony nie przeszedł
twojej ścieżki. I jak znam życie jego doświadczanie
tego przez co przechodzi ni jak da się porównać do
twoich doświadczeń. Miło jest odczuwać wspólnotę
dusz ale nic takiego nie istnieje.
A psychiatrzy i księża czy jak ich tam nazywamy
traktują nas z uogólnieniem, tak samą jak inni ludzie
gdy wysłuchują naszych problemów.... jak "zagra melodia"
jest zrozumienie... jak nie ot kolejny post na ty forum

[mayenna]

Terapia psychologiczna pomoże mu rozliczyć przeszłość i wzmocnić siebie. Czytam
Zatraconego i martwi mnie to co widzę w postach. Forum mu nie pomoże.Także moim
zdaniem powinien poszukać terapeuty bo nie wiem czy poradzi sobie sam z ta
sytuacją. Dobrze, żeby realnie ktoś jednak obok niego był, nawet jeśli to tylko
psycholog.
Wydaje mi się że z miłości, podobnie jak z alkoholizmu, trudno jest wyjść
samemu.Czasem wystarczy rozmowa z przyjacielem, czasem potrzeba jednak fachowca.

[niutka]

triss_merigold6 napisała:

> Rok, dwa lata żałoby są zupełnie normalne.


To ja chyba jestem nienormalna, bo takiej "zaloby" nie mialam/nie mam/nie bede
miala po rozstaniu z mezem. Moze dlatego, ze to ja chcialam sie rozstac i
zlozylam pozew rozwodowy...?
W tej chwili wyczekuje 2-giego czerwca, kiedy to odbedzie sie rozprawa
apelacyjna (oczywiscie on zalozyl) i w koncu ten facet przestanie byc moim mezem...

[anka_spiewak]

tak, trafna konkluzja. teskniłes za kimś, kogo JUZ NIE MA.
więc nie ma za kim tesknić.
Bo ten ktos juz nie istnieje. Istnieje jakas obca, zimna kobieta.
nie ta, która kiedys poznałes.
byc może udawała. a może cos się w niej wypaliło.
mi pomaga myslenie że nie byłam bynajmniej z najcudowniejszym
męzczyzną na świecie- jest wielu lepszych, prawdziwszych, nie
zadających bólu.
kiedy człowiek zauwazy wszystkie te ciemne, cuchnace strony
partnera, kiedy nawet dochodzi do oczywistego wniosku o którym
wiedzieli wszyscy wokół tylko dyplomatycznie milczeli- że on nie
kochał nawet w 1\10 jak ja jego- to poczucie straty mija.
Żeby odczuwać "brak" musi być podmiot tego odczuwania.
a ktos, kto Cię nie kocha nie jest żadnym podmiotem.
ani żadną wartością.
Był, ale nie jest.
Więc po co sie męczyć?

[zatracony72]

Ale ja się wcale nie chcę męczyć! To co było już bezpowrotnie mineło. Pozostaje
czekać az czas zrobi swoje. Już myślałem, że choć trochę się otrząsnąem a to
dopiero początek drogi. Choć nie chcę będzie jeszcze sporo bolało

[zuzanna47]

Będzie bolało. Musisz pozwolić sobie na cierpienie. Zawsze boli jak
się kogoś bardzo kochało. Wiem to z autopsji. Nie ma też z góry
określonego czasu trwania takiego stanu rozbicia i pustki. Musisz po
prostu to przetrwać.

[bozka45]

Najtrudniej rozstać się z własnymi złudzeniami. Czy żona się
radykalnie zmieniła? To, co Teraz w niej dominuje przedtem tez było
w niej, Tylko Ty zapewne wiele energii wkładałeś w to, aby tego nie
widzieć...
Czy nie dotyka sie problem współuzaleznienia? Zajrzyj na koniec
watku "Jak się rozwodzę". Tam z dziewczynami trochę piszemy o bardzo
trudnym wychodzeniu z tokstycznych relacji....

[niutka]

Nie znam dokladnie Twojej historii ale chcialabym, zeby moj prawie juz byly maz
(bedzie nim do 2-giego czerwca) przezywal takie stany/dylematy jak Ty... Moze
wtedy zrozumialby, co ja przezywalam 8 lat temu, gdy dowiedzialam sie, ze ma
kochanke.
Wiem, swinia jestem... Ale on wieksza...

[errormix]

zatracony72 napisał:
>Na czym ów pomysł polega? Przekonać siebie, że tamta żona już odeszła,tamta osoba nie żyje a okres jaki przeżywałem od momentu rozstania był żałobą...

Heh. No jak ci to powiedzieć... Ty po prostu ukradłeś ten pomysł ode mnie. Bo to typowy objaw nie żałoby, nie tęsknoty, ale rozpaczy. Takiej prawdziwej, głębokiej, czarnej. Rozpaczy, jaką odczuć można jedynie w przypadku śmierci kogoś bliskiego. Więc ty wymyśliłeś sobie śmierć żony. A do tego pomysłu brakuje ci jeszcze tylko jej zdjęcia stojącego na stoliku przy łóżku.

To dobry pomysł. Z jednej strony, pozwala oswoić się z myślą, że jej już nie ma i nie będzie, a drugiej pomaga pozbyć się złości czy nienawiści. Bo ludziom nieżyjącym szybciej się wybacza. Bo o zmarłych nie mówi się źle, albo nie mówi się wcale.

Problem pojawia się jednak wtedy, gdy nagle tego "trupa" widzisz nagle ni z tego ni z owego np. na ulicy, albo w kinie, albo we śnie. Wtedy misterny plan zapomnienia, ten duchowy pogrzeb, który zorganizowałeś sobie w głowie, to ostatnie pożegnanie - wszystko bierze w łeb.

Wiele z tego co dzisiaj, tutaj mówią ci inni ty przeczytasz, pokiwasz ewentualnie głową i albo zapomnisz, albo tylko w jakiejś części odbierzesz do siebie. Dopiero za pół roku, rok, albo i dwa lata nadejdzie taki dzień, że po prostu zrozumiesz. Wrócisz do tego wątku, spojrzysz na niektóre posty i powiesz sobie na głos: Cholera oni mieli rację!

A gdzie ta racja? Ano w tym niezbyt oryginalnym, wręcz banalnym stwierdzeniu, że czas leczy rany, że z każdym dniem, tygodniem, miesiącem będzie lepiej, że to po prostu minie.

Bo minie, bo nie ma innego wyjścia. Bo wszystko mija. Nawet najdłuższa żmija.

Jeśli lubisz myśleć, rozpamiętywać, wspominać, oglądać zdjęcia czy filmy nakręcone w czasie małżeństwa będziesz męczył się dłużej. Jeśli potrafisz akceptować to co przynosi ci życie, zrozumienie tego wszystkiego co piszą tutaj inni zabierze ci z pewnością mniej czasu.

Ale ten czas jest potrzebny. Każdemu. Bez wyjątku.

Jednym na łzy, innym na złość, a jeszcze innym na to wpatrywanie się w to zdjęcie stojące na tym stoliku.

A pewnego dnia nawet ty obudzisz się rano, sięgniesz po to zdjęcie i... wyrzucisz je do kosza. I nawet nie wyobrażasz sobie ile ci to wtedy radości sprawi.

Ale do tego trzeba po prostu dojrzeć.

Error:

[nowel1]

Ktoś, kto rzeczywiście pragnie, aby do niego nie pisano, nie zakłada
takich kilometrowych wizytówek

[hanyszka]

Triss i Error mają rację. To będzie mijało, powoli, ale jednak. Ja
ciągle jestem w środku tej rozpaczy po utracie ukochanej osoby i/lub
złudzeń co do niej, ale i tak obserwuję, że te uczucia ewoluują. Pół
roku temu chciałam po prostu umrzeć, dziś wiem, że dalsze zycie jest
po prostu możliwe. Nie wiem, czy szczęśliwe, ale realne na pewno.
A nawroty smutku i żalu jeszcze dość długo będą Cię prześladować, bo
jakiś sen, bo jakieś wspomnienie, obraz nagle wrócą i wywołają, to
opisujesz. Bywa. Przyjmij to, ale nie zatrzymuj, pozwól im odpłynąć,
nie rozdrapuj ran i nie zadręczaj się. Pozdrawiam

[ekscytujacemaleliterki]

Rok później wiesz już że nie tylko dalsze życie jest możliwe ale
czasem jest nawet bardzo miłe.
Po stanie " chcę umrzeć" stan "czasem miłe " bywa pełnią szczęścia

[zatracony72]

No i znowu dziękuję wam wszystkim za słowa otuchy. Wczoraj miałem okropny dzień,
dopadł mnie koszmarny dół.Jedynie tu mogłem choć troszkę wylać mojego żalu by
nie utopić się w jego kipieli całkowicie. Dzisiaj już jest znacznie lepiej i
nawet mam plan jak sobie pomóc. Może kiedyś będzie dobrze.

[ekscytujacemaleliterki]

Będzie. Innej opcji nie ma. Wszystko mija, jak to Error ładnie
napisał : nawet najdłuższa żmija.
Czas zaciera wspomnienia, zycie przynosi inne niespodzianki.
Życzę Ci żeby przyszedł taki dzień, kiedy ze zdumieniem uświadomosz
sobie, że juz minął cały a Ciebie ani razu nie zabolało, ani razu
nie pomyślałeś tylko cieszyłeś się choćby słońcem za oknem!

Acha, swego czasu wpisałam w telefon exa jako : nieboszczyk.
Masakryczne, wiem. Ale kiedy dzwonił łatwiej mi było nie odbierać
jego telefonów. Powtarzałam sobie : nieboszczyk prawa głosu nie ma.
Z umarlakiem nie gadam.Już mnie więcej nie dopadniesz sukinsynu.
Łatwiej mi było przetrwać kiedy myślałam o nim w ten sposób.

[hanyszka]

"Nieboszczyk". Inspirujące. Niebezpiecznie inspirujące

[ekscytujacemaleliterki]

Trzeba sobie jakoś radzić

W którymś wątku na forum, przy ochoczej pomocy forumek i forumenów
nawet pogrzeb exowi wyprawiłam. To dopiero było inspirujące! ;D.

"Za nieobecnych przyjaciół, stracone miłości, starych bogów i porę
mgieł.
I niech każdy z nas odda diabłu co jego"

[mola1971]

I mnie przy tym nie było??? Zaraz focha strzelę
Taka impreza mnie ominęła ))

[ekscytujacemaleliterki]

Byłaś na pewno tylko się Maupo na pogrzebie mojego exa upiłaś i nie
pamiętasz

[mola1971]

Eee, Ty mi tu nie ściemniaj Aż tak to ja się w życiu nigdy nie upiłam

[ekscytujacemaleliterki]

A Ty mi tu publicznie nie oszukuj!
Ale skoro chcesz to ja tą imprezkę wyprawię drugi raz

[mola1971]

Czy chcę??? Pewnie, że tak
Tylko teraz to zamiast na pogrzebie exa to na Twoim panieńskim wolałabym się bawić

[ekscytujacemaleliterki]

Maupa! ;P
Nie wiedziałam, że aż tak mnie nie lubisz

[mola1971]

Lubię Cię i dlatego mówię o panieńskim a nie o weselu
No dobra, bardzo Cię lubię, więc może to być impreza bez okazji

[ekscytujacemaleliterki]

Odetchnełam z ulgą!
Ale co to za impreza bez kujawiaka, kurcgalopki i butelki jarzębiaku
nad trumną?
Nuuuuudy

[mola1971]

No dobra, jak chcesz to jakąś kukłę możemy spalić

A tak swoją drogą to znów komuś wątek kaszanimy
Jak za starych czasów Celowo nie napisałam, że dobrych do dobre wcale nie były.

[errormix]

Jakby co to podeślijcie zaproszenie. Na mój striptiz nie macie co liczyć, ale
pogadać ze mną zawsze można.

[mola1971]

Eee, męskie striptiz jakoś mnie nie interesuje
Ale może tak jakoś spontanicznie rzeczywiście impreza jakaś nam się wyklaruje

[ekscytujacemaleliterki]

Byle wieczorem bo z kukłą nieboszczyka po mieście w biały dzień nie
będę latać

[mola1971]

Się coś wymyśli

[ekscytujacemaleliterki]

No nie wiem Error, z tego co pamiętam lubisz robić brzydkie rzeczy w
cudzych ogródkach a ja o swoja trawę i kwiatki dbam

Obiecaj, że zachowasz sie przyzwoicie

Error,

[ekscytujacemaleliterki]

zaproszenia nie będzie skoro wysyłasz mnie pod strugi zimnej wody

Buhahahaha

[errormix]

To prawda. Sikanie w dziwnych miejscach to od pewnego czasu moje hobby. Mam tak
od momentu, gdy zobaczyłem Manneken Pis'a i te tabuny pięknych kobiet, które z
uwielbieniem fotografują się pod jego... no ten, tego, no wiadomo o co chodzi.

A strugi zimnej wody, jak widzę działają. Na razie w skrzynce maila od Liter nie
widziałem

[ekscytujacemaleliterki]

Każdy jakieś hobby ma ale żeby aż tak? Bez troski o faunę, florę i
całą resztę? Wstydz się! ;D

Zimna woda zdrowia doda powiadają

[niutka]

ekscytujacemaleliterki napisała:

> Acha, swego czasu wpisałam w telefon exa jako : nieboszczyk.
> Masakryczne, wiem. Ale kiedy dzwonił łatwiej mi było nie odbierać
> jego telefonów. Powtarzałam sobie : nieboszczyk prawa głosu nie ma.
> Z umarlakiem nie gadam.Już mnie więcej nie dopadniesz sukinsynu.
> Łatwiej mi było przetrwać kiedy myślałam o nim w ten sposób.

Dobre... naprawde dobre!!!
>
>

[zatracony72]

No i dostałem dzisiaj całkowicie niespodziewanie "obuchem w łeb" . Parę godzin
pobolało jak cholera ale już lepiej. Mam nadzieję, że to pierwsze jaskółki
dochodzenia do normalności. "Żona" wytoczyła ciężką artylerię czyli groźbę braku
spotykania dziecka.
Cóż , trzeba będzie walczyć ale dlaczego najbardziej pokrzywdzonym będzie
niewinne dziecko ?

[ekscytujacemaleliterki]

Nie poddawaj się. To nie jest łatwe ale do przejścia.
Myśl sobie o żonie jak o kimś obcym, to pomaga nabrać dystansu, nie poddawać się
emocją i działać.
O dziecko walczy. Jest Twoje, prawo masz.
Będzie dobrze.
Co złe naprawdę mija!

[mola1971]

Dzisiaj znalazłam takie cudo:

"Nikt nie wydaje się bardziej obcy niż ktoś, kogo się kiedyś kochało"
Erich Maria Remarque

I to święta prawda jest

Tylko nie wiem po co głupia baba dzieckiem zaczyna pogrywać. Brrr...

[bozka45]

"Nikt nie wydaje się bardziej obcy niż ktoś, kogo się kiedyś kochało"
Erich Maria Remarque

... u mnie nie działa..;. szkoda

[ekscytujacemaleliterki]

Nie przejmuj się, zacznie
Tak to już jest. Miłość potrafi skończyć się tak szybko jak się zaczęła.

[undeadly]

U mnie też, bardzo celne słowa