czy to jest dziedziczne?

[poczta301]

to jest pytanie ,teściowa jest po rozwodzie/męża brat też po rozwodzie ma
drugą żonę i teraz mój mąż ze mną chce się rozwieść .co wy na to?

[asia028]

CZy jest dziedziczne? NO JASNE!!
Moja teściowa miła 3 mężów i następnie 2"partnerów życiowych". Mój były mąż
rozwiódł sie ze mną 5 lat temu, wrócił ale obecnie znowy się wyprowadza! Brat
byłego męża ma już też 2 żonę.
Nic dodać nic ująć.

Pozdrawiam

[poczta301]

widzę ze nie jestem sama .mój też rozwodził sie ze mną 10 lat temu ale
wycofał , a teraz ponownie kurde co jest z tymi facetami do gory nogami sie
wszystko powywracło na tym świecie?
pozdrawiam

[bezecnymen]

nie plećcie miłe panie to zwykły skutek wychowania w rodzinie niedojrzałych
do swych funkcji małzonków, nic w tym dziwnego że jesli rodzice się rozwiedli
to ich dzieci rozwód uważaja za coś normalnego gdy pojawia sie problemy, robia
to czego sie nauczyli w domu...jak to było? niedaleko pada jabłko od jabola??

[bezecnymen]

i nie tylko facetom...mamy przeciez emancypację i równouprawnienie

[emka69]

ja to nazywam dziedziczną odwagą. Znam kobietę, która jest od czasu do czasu
przypalana zapałkami, ale uważa, że mąż jest na całe życie. Jej matka też nie
miała lekko ale uczyła dzieci szacunku do ojca za to, że jest- jest na zawsze.
Moja mama też się rozwiodła. Rzeczywiście coś jest w tym dziedzicznego bo ja
też. Nie nazwałabyn tego jednak ucieczką przed problemem. Uważam, że jednego
życia nie można marnować. Pewnie każda sytuacja jest inna i nie powinno się
uogólniać ale czasami naprawdę nie ma co naprawiać i pozostaje odejść

[princessa_74]

No cóż, w rodzinie mojego przyszłego ex podobna sytuacja. Rozeszli się
dziadkowie męża (rodzice teściowej),teściowie, teraz kolej na mojego męża, aby
tradycji stało się zadość... Trzy pokolenia rozwodników.
Kiedyś myślałam, że to nie ma znaczenia. Teraz uważam, że z pokolenia na
pokolenie nie były pielęgnowane wartości rodzinne, nie było więzi,
miłości,czułości. Podejście do tematu rozwodu jak widać dość swobodne, więc
dlaczego moj ex miał się starać? Pojawiły się nieporozumienia, więc znalazł
proste rozwiązanie - wyprowadzka i rozwód.

[poczta301]

Tojest chore .To moje dziecko prawdopodobnie też sobie nie ułoży życia ?z
pokolenia na pokolenie co ona teraz zobaczyła to zostanie w pamięci .Gdzie
uczuci i ciepły normalny dom który miała do nie dawna;aż się boję

[carlla1]

Myślałam kiedys o tym i musze przyznac Wam rację. Może to nie jest dziedziczne
ale jest to kwestia wychowania i wartości przekazanych przez starsze pokolenia.
Dziadkowie, rodzice, siostry, bracia mojego męża rozwodzili sie i schodzili ze
sobą, i wiązali sie z nowymi partnerami. A wszystko przez co? Przez zdrady
jednego z członków małżeństwa. Myśle, że jest to wina poprostu przypisywania
bardzo małej wartości wierności w małżeństwie - czyli kwestia wychowania,
tradycja rodzinna?

[poczta301]

No właśnie dobre pytania.Może jest tu jaskiś psycholog może się wypowie w tej
kwestii?

[dobrydzien]

kompletna bzdura!!

Najbardziej nie lubię sztucznych wspaniałych rodzinek bez rozwodów. To nic że
nie ma miłości tylko "wartości".

[jarkoni]

dobrydzien napisała:

> kompletna bzdura!!
>
> Najbardziej nie lubię sztucznych wspaniałych rodzinek bez rozwodów. To nic że
> nie ma miłości tylko "wartości

dobrydzien zgadzam się z Tobą...U mnie w rodzinie i w rodzinie żony nigdy nie
było żadnych rozwodów..My jesteśmy pierwsi..Nie chciałem mieć sztucznego
związku będącego na zewnątrz "cudownym i idealnym", a w domu chłodnym i
obojętnym...Jak długo tak można..

[bezecnymen]

nikt nie chce takiej miec rodziny..jednak dzieci sobie rodziców nie wybierają a
chore uklady między rodzicami rzutuja na psychike dzieci, obojetnie czy dojdzie
do rozwodu, separacji czy utrzymywania związku ''dla dobra dzieci''

[princessa_74]

Czyli albo rozwód albo "sztuczne wspaniałe rodzinki bez rozwodów"? Szkoda
Dobrydzień, że masz takie przykre doświadczenia. Jeśli obie strony chcą być
razem i włożą w to dużo pracy, to może to być wspaniała rodzinka bez
sztuczności i zapewniam Cię, że takie są. Gorzej jeśli jedno lub oboje
partnerów za najprostsze i najlepsze rozwiązanie uznają rozwód, a jeszcze
gorzej jeśli mają poparcie rodzinki w stylu (i tu cytuję moją teściową) "lepiej
żebyście się rozeszli".

[dobrydzien]

Pewnie, że są prawdziwie szczęsliwe rodziny. Trzeba wierzyć inczej nie da się
zyć. Ale generalizowanie, że rozwody są dziedziczne to duuuże uproszczenie.
W wielu przypadkach trwanie w związku dla zasad jest o wiele gorsze niż rozwód.
Nie wierzę, że facet rozejdzie się ze względu na poglądy swej mamusi. A jesli
już to chyba nie ma co po takim płakać.

[clio11]

Tytuł postu jest pytaniem z gatunku retorycznych. Przecież autorka ma już
swoje zdanie, bo "teściowa jest po rozwodzie/męża brat też po rozwodzie ma
drugą żonę i teraz mój mąż ze mną chce się rozwieść. Co Wy na to?".

Jeśli mogę zabrać głos-wkładanie wszystkich rozwodników do jednego worka jest
najoględniej mówiąc-niemądre.
Taka logika prowadzi w prostej linii do wniosku, że rozwodnicy lub osoby z ich
najbliższej rodziny nie powinni mieć już szansy na ułożenie sobie życia, bo są
niejako "napiętnowani".

Kochani, Wy wszyscy, którzy dopiero dziś zauważyliście te rozwody w rodzinach
waszych ex! Gdzie w takim razie mieliście oczęta te kilka czy kilkanaście lat
wstecz?

Mój ex-mąż był wychowywany w tradycyjnej, ortodoksyjnej niemalże, katolickiej
rodzinie. Wspólne święta, wyjścia do kościoła, celebra rodzinnych uroczystości.
Czy to, że mnie zdradzał i okłamywał ma oznaczać, że nie będę sobie teraz
dobierać znajomych-katolików?

Czy w takim razie, jeśli ktoś ma w rodzinie np przestepcę, lub "kochającego
inaczej" to istnieje prawdopodobieństwo, że też stanie się taki?

Ejże, nikt nie dał nam prawa do takich wniosków!

[emka69]

masz zupełną rację. Trwać za wszelką cenę to nonsens i oszukiwanie partnera

[jarkoni]

emka69 napisała:

> masz zupełną rację. Trwać za wszelką cenę to nonsens i oszukiwanie partnera

Absolutnie się z wami zgadzam....

[bezecnymen]

nooo zaraz znajda sie opozycjoniści wobec tej tezy, trzeba by na wszelki
wypadek okreslić jaka cenę uznajecie za wygórowaną...

[clio11]

Opozycjoniści znajdo sie z pewnościo, miły Bezecny, toż to wolny kraj

Co uważam za wygórowaną cenę?

Proszszszsz:
-nieprzespane noce,
-kłótnie o byle co, często w obecności dzieci (lub za ścianą),
-długie, nie prowadzące donikąd rozmowy,
-stwarzanie pozorów idealnego małżeństwa na KAŻDYM rodzinnym spędzie,
-naginanie na siłę swoich poglądów do poglądów partnera (lepiej mieć takie
same, wtedy żyje się prościej),
-nieustanna inwigilacja z "tej drugiej" strony,
-bezustanne poczucie winy, że jesteś kimś, komu ten idealny partner niemalże
wyświadcza łaskę, że w ogóle jeszcze z Tobą jest,
-całodzienne milczenie, demonstracje wrogości a wieczorem, w łóżku kizianie po
ramieniu, bo może się pokochamy i będzie ok, by rano zacząć od początku,
-stosowanie wobec dzieci metod psychicznego znęcania się,
-ciągłe podkreślanie, że "inne mają o wiele gorzej",
-ciągłe uczucie, że w hierarchii życiowych priorytetów MOJE potrzeby są na n-
tym miejscu, bo przecież ja się tak idealnie dopasowuję.

Dlaczego to JA mam się ciągle dopasowywać, mitygować? po co? Dla tzw dobra
dzieci? One mają swój rozum, wszak sama je, ups, z exem czasasami, wychowywałam
i śmiem twierdzić, że wyszło to całkiem nieźle. Niedługo wyfruną z domu a ja
miałabym dobrowolnie skazywać się na starość w towarzystwie człowieka, który
przez ostatni długi czas udowadniał mi dość dosadnie, że nasz związek NIE BYŁ
oparty na wzajemnym zaufaniu i szacunku?

Miałam w tym wszystkim trwać, usmiechając się sztucznie i bezmyślnie, bo taki
jest powszechnie uznany styl postępowania? Bo, najoględniej mówiąc- LUDZIE?

JA nikomu nie zabraniam.

Wahadełko?

[zembig]

Może pomyślicie o takim schemacie: Dziecko wychowane w niepełnej rodzinie,
odczuwające brak tej drugiej strony i myślące o tym, jaka to jego własna
rodzina będzie super! Potem znajomość, fascynacja, zauroczenie, wszyscy to
znamy? To nareszcie już. No to siup, potem ślub, czasem nawet przerwana nauka,
trzeba zarabiać i łożyć na tą wspaniałą rodzinkę i super własny kącik. Mijają
lata, człowiek dojrzewa psychicznie w wieku? Na pewno nie przed 21 rokiem
życia. Nagle okazuje się, że nie całkiem po drodze mi z tą drugą osobą, która
śpi obok. I co? Miałem bardzo dużo wątpliwości, Teraz też je mam, ale nie
zmieniłbym decyzji o rozwodzie. Nie żyję tylko dla siebie, nie żyję tylko dla
żony, nie żyję tylko dla dzieci, żyję dla wszystkich po troszę. Mógłbym tak
jeszcze długo, ale na razie wustarczy...

[jarkoni]

Droga clio,
już się troszkę znamy, mieliśmy już okazję sobie popolemizować wcześniej...
W większości zgadzam się z Twoją listą, choć momentami jest typowo babska :
tzn np kizianie po ramieniu zastąpiłbym nawet nie stwierdzeniem "dziś boli mnie
głowa", ale wręcz : przepraszam, ale ja tego po prostu nie lubię, nie lubię
seksu i już...I tak facet dowiaduje się tego parę lat po ślubie, heh...U mnie
nie było ani kłótni, ani ingwilacji ani psychicznego znęcania się nad
dziećmi...Pozdrawiam clio