moj pierwszy raz

[znowu.od.zera]

Nie, nie ten ktory od razu na mysl przychodzi

chodzi mi o to, kiedy po raz pierwszy przyszla Wam do glowy mysl,
ze cos w Waszym zwiazku nie tak? Ze moze to nawet poczatek konca,
jakis punkt zwrotny? Bo przeciez nie zaczyna sie zyc obok siebie
z dnia na dzien. Ze z dnia na dzien stajemy sie obcymi ludzmi.
Najpierw jest jakas kropelka, potem nastepne,
i zazwyczaj ten kielich napelnia sie powolutku.

Chyba ze to bylo uderzenie pioruna i wszystko splonelo od razu

Moj pierwszy raz...

[tricolour]

... był na ok. dwa lata przed rozwodem. Słuchałem Lipnickiej z jej "Ona ma
siłę..." i wtedy pomyslałem, że może tak sie stać, że żona mnie zostawi, bo ma
na tyle siły, by to zrobić.
Standardowo zmiąłem tą myśl w głowie i więcej do tego nie wracałem...

[scriptus]

( chyba jeszcze przed ślubem...
Ale wtedy tego nie potraktowałem poważnie, ot, młoda panienka z temperamentem.
I alej to tak traktuję, chociaż coraz mi z tym trudniej...

[czekolada72]

dokladnie tak - jeszcze hoho przed slubem

wlasciwie to byly takie dwa "pierwsze razy" - jeden - na samym poczatku,
sprzeczka ze stosunkowo błachego powodu, i taka mysl, ze skoro taka błachostka
prowadzi do awantury - moze skonczyc znajomosc? drugi raz byl na doslownie 2-3
dni przed slubem - tez sprzeczka, pod plebania, gdzie mielismy zlozyc ostatnie
zaswiadczenie po naukach...

I jezeli te sprzeczki przedmalzenskie puszczam w niepamiec, to to drugie -
dziesiatki razy nachodzila mnie taka mysl, ze jednak wchodzac i dopelniajac
formalnosci nawazylam sobie piwa calkiem swiadomie, nikt pistoletu mi wtedy nie
przystawil do glowy...

[anybody1]

ja też pierwszy raz pomyślałam że coś może być nie halo słuchając Lipnickiej
ale to były słowa:
"i jak to być mogło że ona i on razem przez tyle lat,
żyli ze sobą lecz całkiem obok..."
niestety było to jeszcze przed ślubem i szybko to wyrzuciłam z głowy...

Cholerna Lipnicka!

[tricolour]

Teraz omotała Portera i chłopina pewnie sczeźnie.

[bursztynowe]

Uśmiejesz się... podczas podróży poślubnej... hehehe
i kto mi powie, że przyczyną rozwodu nie jest małżeństwo... no kto?

[znowu.od.zera]

bursztynowe napisał:

> Uśmiejesz się... podczas podróży poślubnej... hehehe
> i kto mi powie, że przyczyną rozwodu nie jest małżeństwo... no kto?

A ja nie napisalam o swoim "pierwszym razie" bo sie balam, ze mnie
wysmiejecie! Bo to bylo dwa dni przed slubem i wtedy nagle przeszyla
mnie pewnosc, ze on mnie nie kocha! I zdusilam ja w sobie mysla, ze to
pewnie taki matrimoniofiber (od reisefiber

[india8]

bursztynowe, to tak jak u mnie
ale wcale mnie to nie śmieszy a

[kruszynka301]

Pewnie się narażę niektórym bywalcom, ale dla mnie pierwszy (i ostatni) raz, kiedy dowiedziałam się, że coś w naszym związku nie tak, to moment, kiedy eks powiedział mi o kochance, no i że się strasznie zakochał.

[bezecnymen]

nie wiem co w tym takiego niezwykłego kruszynko...ex musiał być dobrym aktorem

[amws]

hmmmmmm tez tak jakos przed slubem,ze to nie to chyba, ale przeciea skoro on
tak pieknie mowił o przyszłosci, miłosci, wiernosci (sic!!!!) i ze skor sam nie
miał normalnego domu, to na pwno nam sie uda :o) szczegolnie z ta wiernoscia :o)
a drugi raz tak bardzo powaznie w dniu slubu, tuz przed błogosławieństwem i tuz
po, wyszłam na balkon i plakałam, i nawet myslałam zeby si ewycofac, ale
stwierdziłam, ze pewnie za waritke i histeryczke by mnie wzieto, no i jaki
wstyd "uciekajaca/rezygnujaca/tchórząca panna młoda" , oj, czemu nie miałam
wtedy odwagi.....

[marta.sama]

Taa... wiem coś o tym, on chyba grał w telenoweli przez 15 lat.

Może by sprawdzić procedury nominowania do Oskara? ;-P

[kruszynka301]

Bezecny, eks nawet grać nie musiał: kiedyś mi się zwierzył, że najszczęśliwszy był mając kochającą żonę w domu i kochającą kochankę w pracy. Później tylko my dwie popsułyśmy mu ten sielankowy układ, domagając się wybrania jednej z nas. Na szczęście dla mnie, wybrał kochankę)).

[gotyma]

pokazcie mi takiego co nie mial watpliwosci!
ale czy te watpliwosci sa przeczuciem przyszlosci czy strachem przed nieznanaym
czy czyms innym? oczywiscie dowiadujemy sie dlugo, dluuuuuuugo pozniej,
zazwyczaj po czasie, gdy jeszcze mozemy salwowac sie ucieczka

[anybody1]

oczywiście że strach przed nieznanym. przecież trzeba zaryzykować, porzucić
bezpieczne "miejsce w fotelu", a jak nie wyjdzie? kto bedzie robił pranie?
mój ex powiedział mi "kocham ciebie, kocham ją, potrzebuję czasu", no i
wybierał tak przez trzy miesiące, twierdząc że nie spotyka się z tą panną. aż
stwierdziłam że nie mam czego żałować i wybrałam za niego

[bezecnymen]

no tak te baby potrafią wszystko popsuć
DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

[anybody1]

teoretycznie dla mnie to też tak wyglądało na zewnątrz sielanka i nagle...
tylko jak już się stało, to nagle okazało się że wcale nie byłam taka
szczęśliwa, że wmawiałam sobie że jestem szczęśliwa. wyprowadził się i...
zaczęłam żyć. cieszę się że już nie jestem z tym facetem. gdyby nie jego skok w
bok, może męczyłabym sie z nim do końca świata, może obudziłabym się któregos
dnia i pomyślała " co ja tu robię?", albo może to ja bym wszystko zepsuła?

[akacjax]

Teraz wiem, że przed ślubem, przez moment pomyślałam, że nie chcę tak. On się
uparł na swoje, zaraz został skarcony przez los, a ja leczyłam jego rany. Druga
myśl była taka: no kobieto przesadzasz, to drobiazg....a to była intuicja i
trzeba było jej zaufać.
Tylko, że to nie tak, że potem nie było dobrze, że nic dobrego mnie nie
spotkało, że nie zmieniło mnie na lepsze...tylko, że całkiem niedługo potem
tyle zła.
I ciągle pod tym samym dachem facet, który otwiera drzwi swoimi kluczami i nie
umie powiedzieć nawet dzień dobry.

[bursztynowe]

Ale ale dzieciaczki...

Po co my sie tu tak katujemy?
Po co wracać do przeszłości, szczególnie w taki sposób?
Czy aby nie jesteśmy urodzonymi masochistami/tkami (przypomnę "masochizm polega
na zadawaniu sobie bólu i czerpanie z tego przyjemności")

Rozdrapywanie ran, zadręczanie się nic już nie da.

Pewien adwokat w czasie sprawy rozwodowej powiedział mi coś, czego później sam
doświadczyłem podczas rozwodu, a widzę że i tu to zjawisko jest wszechobecne.
Mainowicie, kobiety mają tendencję do nieustannego patrzenia w przeszłość, co
utrudnia im otrząśniecie się i racjonalna ocenę rzeczywistości. Ciągłe wracanie
do przykrych wspomnień jest niejako samobiczowaniem... Faceci z kolei bardziej
koncentrują się na przyszłości, wyrzucając bądź marginalizując w świadomości
przeszłe zdarzenia...

Dlatego proponuję zaniechanie ciągłego odwracania głowy, zaglądania pod
kamienie, które się już dawno minęło w swojej podróży - gwrantuję wam, na pewno
znajdziecie tam syf i robactwo. Popatrzmy przed siebie, na horyznot. Dookoła...
I pod nogi, by znów się nie potykać...
I idźmy dalej...

[india8]

ja w imieniu swoim, ale może inne tez tak myślą
to patrzenie w przeszłość to próba zrozumienia sytuacji - może po to, żeby sie
nie powtórzyła...
kiedy wędrujesz i mijasz te kamienie to chcesz wiedzieć co mijałeś, prawda?
patrzysz na to, nie odwracasz głowy

o to chodzi - chce się wiedziec co to jest to tutaj, żeby móc spokojnie iść
dalej

[znowu.od.zera]

india8 napisała:

> ja w imieniu swoim, ale może inne tez tak myślą
> to patrzenie w przeszłość to próba zrozumienia sytuacji - może po to, żeby
> sie nie powtórzyła...

Wlasnie tak - dokladnie tak samo i ja mysle!

Samemu trudno spojrzec z boku.

[anybody1]

z jednej strony tak. to nie chodzi o życie przeszłością i rozpamiętywanie, ale
o analizowanie sytuacji. żeby zrozumieć.
ale z drugiej strony... to co jest złe w jednym związku, w drugim takie być nie
musi. może, z uwagi na przeszłość, odrzucamy pewne rzeczy "na wszelki wypadek",
bo wydaje nam się że wiemy do czego prowadzą? a w uczuciach nie ma logiki.

[india8]

niby tak, ale własnie dlatego, że w uczuciach logiki niet, próbujemy się
zabezpieczać ze wszystkich możliwych stron

z tej strony już się sparzyliśmy, więc wiemy, że trzeba na nią bardziej uważać
wiemy, jak boli...

Każda miłośc jest pierwsza

[bursztynowe]

Ależ dziewczyny, zwrócićie uwagę, że wyciąganie wniosków z błędów przeszłości
polega na czymś innym niż bezproduktywne jej rozpamiętywanie. A to co w
większości tutaj uprawiamy z wyciąganiem wniosków zwykle nie ma nic wspólnego.

Trzeba uwolnić się od przeszłości. Ona już się zdarzyła, czas przeszły dokonany.
Trzeba zaakceptować to co się zdarzyło, nawet (a może przede wszystkim) to co
bolesne i przykre. Trzeba porzucić wreszcie demony przeszłości, a nie je
wiecznie pielęgnować, dokarmiać.

[india8]

racja

ale co, pomarudzić sobie nie wolno...
;DDD

[anybody1]

masz rację

[bursztynowe]

Ktoś powiedział:
"gdy śmiejesz się, śmieje się wraz z tobą cały świat, ale gdy płaczesz, płaczesz
w samotności"

Może zacznijmy od tego by pokochać siebie samych, takimi jacy jesteśmy, z
naszymi wadami, zaletami, pieprzykami, fałdkami tego i owego, ale też zaletami,
umięjętnościami, sukcesami...

[india8]

potrafisz?
próbowałeś?

[znowu.od.zera]

bursztynowe napisał:

> Trzeba zaakceptować to co się zdarzyło, nawet (a może przede wszystkim) to co
> bolesne i przykre. Trzeba porzucić wreszcie demony przeszłości, a nie je
> wiecznie pielęgnować, dokarmiać.

No ale kazdy w swoim tempie!
Jesli dla Ciebie zbyt wolno - to wrzuc piatke i gaz do dechy
Ale nie kazdy jedzie jakims porszakiem czy innym ferrari - ja na ten
przyklad na piechote, a w najlepszym razie na rowerze

[india8]

a ja siedzę w rowie przydrożnym i od czasu do czasu podbieguję
szybko, ale zrywami

DD

[anybody1]

a ja już na szczęście na odwrót, biegnę dosyć szybko, tylko czasem mnie do rowu
znosi

[bursztynowe]

Im dłużej będziesz siedzieć i użalać się nad sobą tym dłużej będziesz cierpieć.
Nie jest to zbyt odkrywcza myśl...
Wiem, że niektórzy z nas maja zakodowane bycia ofiarą. I chodzi mi tylko o to by
przerwac ten absurd, im szybciej tym lepiej.

Czasami komus wystarczy słowo, życzliwy gest, innemu trzeba przywalić z liścia
by się opamiętał... Ale zawsze chodzi o to samo - by żyć, życ pełnią życia, a
nie wspomnieniami, urazami, żalami do obecnych i nieobecnych...
Tyle jeszcze przed nami...

Wiele z nas trafia tu bo jest zagubiona, zdezorientowana, pogrążona nierzadko w
depresji... To co możemy sobie dać to własnie słowa otuchy, garść pozytywnej
energii... Ale najgorsze co możemy robić w naszej sytuacji to biadolić i
biadolić bez końca. To tylko utrwala poczucie nieszczęscia, utrudnia wychodzenie
z doła. Na wszystko jest w życiu czas, na łzy i żale także. Ale życie nie
powinno zmienić się taki bezustanny żalnik, tylko dlatego że wypadliśmy na
pobocze. Trzeba wezwać pomoć drogową i jechac dalej!

Bo inaczej szmat zabraknie by zbierać łzy z podłogi i wszyscy utoniemy...

[znowu.od.zera]

bursztynowe napisał:

> Im dłużej będziesz siedzieć i użalać się nad sobą tym dłużej będziesz
cierpieć.

Masz racje, Bursztynowooki
Sek w tym, ze nie o racje tu chodzi, a o mozliwosc pouzalania sie wlasnie.
I o "wirtualne przytulenie" a nie klaps towarzyszacy niecierpliwym slowom:
"przestan sie mazac, juz dosc - idz i zyj bez cierpienia"

Przeciez ci "uzalajacy sie nad soba" ludzie zazwyczaj nie siedza z wzrokiem
utkwionym w sufit, tylko pracuja, opiekuja sie dziecmi, zyja prawie normalnie.
I tylko czasem chca sie podzielic tym, co w srodku siedzi.

Przynajmniej ze mna tak jest.

[julka1800]

Bursztynowe napisał:
Trzeba uwolnić się od przeszłości. Ona już się zdarzyła, czas przeszły dokonany
Trzeba zaakceptować to co się zdarzyło, nawet (a może przede wszystkim) to co
bolesne i przykre. Trzeba porzucić wreszcie demony przeszłości, a nie je
wiecznie pielęgnować, dokarmiać.

Bursztynowe, to prawda, tylko na to potrzeba CZASU.
Ile z osób tu obecnych jest w trakcie, na początku, w srodku, czy u końca drogi
rozwodowej.
Mój rozwód odbył sie /już w latach/ kilka lat temu i dopiero teraz jestem w
stanie powiedzieć:
POKONAŁAM DEMONY, odrzuciłam przeszłość.