Wpływ życia rodziców na dzieci

[hela74]

Na skutek dyskusji w innym wątku o podejściu do rodziców, którzy byli złymi
rodzicami i powielaniu być może nieświadomie ich błędów, chciałam sie
podzielić z Wami swoimi spostrzeżeniami...
Mam kumelę, ponad 30letnia kobieta. Jej ojciec to były alkoholik (częste
wizyty policji, spanie po piwnicach, bicie, awantury itd.-jak jeszcze była
dzieckiem). Matka nigdy nie zdecydowała się na rozwód i odejście, bo nie miał
jej kto pomóc, bo sie bała, bo była zależna...
Jakie są efekty?
Ojciec teraz ze względów zdrowotnych już nie pije, matka znerwicowana, po
zawale, syn nie skończył żadnej szkoły, nie pracuje, pije, a koleżanka jako
jedna z rodziny pracowała ze wszystkich sił, by skończyć szkołę, poszła na
studia (ile ta dziewczyna z siebie dawała, jak bardzo sie starała!)Ukończyła
wymarzone studia, ma fajną pracę, ale jest sama, z wyboru, ze strachu, ma
silną nerwicę, bardzo niskie poczucie własnej wartości i panicznie boi się
mężczyzn-nigdy żadnego związku, bo jak mówi "wolę być sama niż, by mnie ktos
bił albo miał pić itd".
Tak się zastanawiam, czy gdyby jej matka zdecydowała się wcześniej na rozwód
(ojciec nie chciał podjąć leczenia) nie wyszłoby to tej rodzine na lepsze...:-
(

[akacjax]

Wszem i wobec głoszę, że gdy się źle dzieje w związku, a już nie wspomnę gdy to
dotyczy alkoholu, przemocy itd. to lepiej jest dla dzieci odejść gdy są
młodsze, niż narazić je na traumę.

Byc może wtedy dzieci alkoholików unikną syndromu DDA, choć nie będą mieli tak
komfortowego życia jak w normalnej rodzinie, bo będą DDRR(dorosłe dzieci
rodziców rozwiedzionych). Był o tym dobry artykuł w Charakterach.

[hela74]

ale zobacz, takie samo zachowanie rodziców w stosunku do obojga dzieci
(patologia), a tak różne podejście dzieci do życia, choć oboje (syn i córka)
zostali trwale okaleczeni ...

[akacjax]

To oczywiście zależy od wielu czynników: Strarszeństwa i wieku w ogóle,
relacji pierwotnych z ojcem, charakteru, byc może nawet płci itp.
Mam dwóch synów, starszy-otwarty, w dzieciństwie oczko w głowie ojca-
pierworodny.
Młodszy był raczej dla niego wesołkiem, maminsynkiem (do 12 roku życia ciągle
blisko mnie), a to, że ojciec nie miał dla nich czasu najbardziej odbiło się na
młodszym. Słabo się uczy, choć zdecydowanie zdolniejszy od starszego, zamknięty
(to po ojcu wybitnie), a starszy, choć ojciec tak go teraz niszczy-zupełnie
inna osobowość.

Żałuję, że gdy było źle wiele lat temu nie nie zdobyłam się na rozwód, tylko
tkwiliśmy w tych pozorach rodziny. Uwielbiałam wakacje bo nie miałam tylu spraw
na głowie i urlop, bo m. miał czas dla rodziny.

[kocur.czarny]

Mysle, ze mozne byc jeszcze DDRN - dorosle dzieci rodzicow nieszczesliwych.

[akacjax]

Jest jeszcze DDRD-dor. dz. rodzin dysfunkcyjnych

[hela74]

Słuchajcie, to mamy DDA, DDRR, DDRN, DDRD. Czy będą jeszcze jakieś „normalne”
osoby w pokoleniu naszych dzieci?...

[scriptus]

hela74 napisała:

> Słuchajcie, to mamy DDA, DDRR, DDRN, DDRD. Czy będą jeszcze jakieś „norma
> lne”
> osoby w pokoleniu naszych dzieci?...


DDRK, Dorosle Dzieci Rodzicow Kochajacych

[hela74]

ile procent ich będzie, scriptus? Bo ja to kiepsko widzę..

[scriptus]

hela74 napisała:

> ile procent ich będzie, scriptus? Bo ja to kiepsko widzę..

Nie mam pojecia, moze sie zmiesci w kategoriach bledu statystycznego

[mindsailor]

bo jesteśmy na takim forum, gdzie w większości są albo DDRN albo DDRR(( mówię
o waszym dzieciach. tak jak na forum o poronieniu - czasem wydaje się, że
donosić ciążę to cud!

[nangaparbat3]

hela74 napisała:

> Słuchajcie, to mamy DDA, DDRR, DDRN, DDRD. Czy będą jeszcze jakieś „norma
> lne”
> osoby w pokoleniu naszych dzieci?...

A wielu znasz "normalnych" dorosłych w naszym pokoleniu?
W mojej bramie mieszka dziesięć rodzin, z tego co najmniej 6 to ludzie z
wyzszym wykształceniem, nawet tytułami naukowymi. Na te 10 rodzin mamy 3
alkoholików i 6 rodzin rozbitych. Tylko jedna para z problemem alkoholowym sie
rozwiodła. Zresztą - sami porządni ludzie.

[scriptus]

Czyli - rozpad rodziny juz zafunkcjonowal w naszym pokoleniu?? Ja mialem
normalna rodzine, niepatologiczna, moja zona tez ... a my normalni juz nie
jestesmy... koniec swiata sie zbliza

[akacjax]

Gdyby w Waszych rodzinach nie było tak normalnie, nie tkwilibyście tak z uporem
w tym związku. A może w Waszej przeszłości pozory tylko były, a nie szczęśliwa
rodzina?
Przepraszam, gdy to zbyt ostre.

[scriptus]

akacjax napisała:

> Gdyby w Waszych rodzinach nie było tak normalnie, nie tkwilibyście tak z
uporem
>
> w tym związku. A może w Waszej przeszłości pozory tylko były, a nie
szczęśliwa
> rodzina?
> Przepraszam, gdy to zbyt ostre.

Moze...
Ale to przeczy tezie, ze wychowanie w nrmalnej rodzinie sprzyja wychowaniu
normalnych ludzi, a tak chyba nie jest ...

Nie przepraszaj, dyskutujemy, co do szczescia w mojej rodzinie, z radoscia
odwiedzam moich staruszkow, chyba im dobrze ze soba... co do rodziny mojej
zony, trudno mi sie wypowiadac...

[akacjax]

Moi na zewnątrz byli normalni, ale trauma matki z jej młodości, niedawno
wyznała mi, że jej ojciec, a mój ukochany dziadek miał przez pewien czas
romans, który się rozwiał z czasem, spowodowała odległe skutki. Ale i tak ich
relacje kiedyś były fajniejsze niż teraz.

[hela74]

w mojej rodzinie wszystko było pod dyktando taty (dominująca osoba), mama
bardzo uległa i bojaźliwa (aż do przesady), rodzice mojego męża w wieloletniej
sepracji (teściu z kochanką, tesciowa nie godzi sie na rozwód)

[nangaparbat3]

scriptus napisał:

> Czyli - rozpad rodziny juz zafunkcjonowal w naszym pokoleniu?? Ja mialem
> normalna rodzine, niepatologiczna, moja zona tez ... a my normalni juz nie
> jestesmy... koniec swiata sie zbliza


Ha!
Ja ma rodzine patologiczną, tatę furiata urządzajacego awantury i pijacego (ale
zacząl po 40., jak ja juz wyjechalam na studia)i mame, ktora to wszystko znosi,
i go kocha (on zreszta ją też, i to bardzo), ale znosi, pewnie dlatego ze
dziadka zabili w czasie wojny i babcia wciaż jeczała, jak to samotnej kobiecie
źle (a zaradna byla jak 10 facetow). U mnie zawsze byly klotnie i zawsze
wiedziałam, ze to jakaś patologia.
U Exa tez byy awantury (podobny tatuś), ale jeszcze mamusia NIE OKAZUJACA
WPROST ZADNYCH UCZUĆ, za to wbijajaca noż w plecy. Na przykład przy kazdej
okazji składała byłemu mojemu takie zyczenia: żeby zona była z ciebie
zadowolona. Ale on nie uważa, zeby w jego rodzinie było cos nie tak,
przeciwnie, sądzi ze jego rodzice to świetne małżeństwo, a matka - ideał
kobiety.
Moze ci Wasi rodzice tez nie byli tacy doskonali, tylko nie pamietacie, a na
starość, teraz, przestali już z soba walczyc i lączy ich taka zażyłość, którą
widać w wielu starych malżeństwach, i którą ja bardzo cenię?

[mindsailor]

a czym się takie dzieci charakteryzują?

[scriptus]

Dobre pytanie, czym sie takie dzieci charakteryzuja? - DDRN

[mindsailor]

pytam, bo ja w takim razie zaliczam sie do DDRN. może się czegoś dowiem?

DDRN

[akacjax]

wymyślił kocur-niech się tłumaczy

[scriptus]

))))) no, dawaj, Kocurze

[mindsailor]

zwiał(

[akacjax]

Konkretnie które?
DDRR:
polecam: kiosk.onet.pl/charaktery/1228664,1250,artykul.html
Cechy DDA:
zgadują co jest normalne
mają trudności z przeprowadzeniem swoich zamiarów od początku do końca
kłamią, gdy równie dobrze mogłyby powiedzieć prawdę
osądzają siebie bezlitośnie
mają kłopoty z przeżywaniem radości i z zabawą
traktują siebie bardzo poważnie
mają trudności z nawiązywaniem bliskich kontaktów
przesadnie reagują na zmiany, na które nie mają wpływu
bezustannie poszukują potwierdzenia i uznania
myślą, że różnią się od wszystkich innych
są albo nadmiernie odpowiedzialne albo całkowicie nieodpowiedzialne
są niezwykle lojalne, nawet w obliczu dowodów, że druga strona na to nie
zasługuje
ulegają impulsom
czują się winne stając w obronie własnych potrzeb i często ustępują innym
czują strach przed ludźmi, a zwłaszcza przed wszelkiego rodzaju władzą i
zwierzchnikami
czują strach przed cudzym gniewem i awanturami
lubią zachowywać się jak ofiary
bardzo boją się porzucenia i utraty
obawiają się ukazywania swoich uczuć
łatwo popadają w uzależnienia albo znajdują uzależnionych partnerów
są impulsywne. Mają tendencję do zamykania się w raz obranym kierunku
działania bez poważnego rozpatrzenia innych możliwości postępowania i
prawdopodobnych konsekwencji podjętych działań. Ta impulsywność prowadzi DDA
do zamieszania, nienawiści do samych siebie i utraty kontroli nad otoczeniem;
w dodatku potem zużywają przesadną ilość energii na oczyszczenie sytuacji.

[hela74]

wydaje mi się, że z tego artykułu o dzieciach rodziców rozwiedzionych można
wysnuć wniosek, że z punktu widzenia wychowania dziecka, lepiej by rodzic,
który ma nad dzieckiem opiekę zwiazał się po raz drugi, by stworzyć rodzinę i w
ten sposób spróbował przekazać dziecku wzorce zachowań w rodzinie, oczywiście
pozytywne wzorce.

Zalaczam artykul, bo pewnie zrodlo zniknie za mome

[scriptus]

I chcą, i boją się


Każdego roku w Polsce sądy orzekają ponad czterdzieści tysięcy rozwodów. W
rozbitych rodzinach wychowuje się ponad dwa miliony dzieci.


Kuba Jabłoński



Jakie skutki pozostawia rozwód rodziców w psychice dziecka i jak wpływa na jego
dorosłe życie? Co łączy dorosłe osoby wywodzące się z rozbitych rodzin?

W marcu rozpoczęliśmy cykl poświęcony Dorosłym Dzieciom Rozwiedzionych Rodziców
(DDRR). Pisaliśmy wtedy, w jaki sposób skłóceni małżonkowie wykorzystują
dziecko w rozgrywkach między sobą. W kwietniu przybliżaliśmy emocje DDRR. W tym
numerze piszemy o tym, jak rozwód rodziców wpływa na relacje Dorosłych Dzieci
Rozwiedzionych Rodziców z partnerami. W czerwcu podpowiemy, jak DDRR mogą sobie
pomóc.

Czekamy na Wasze listy. Najciekawsze opublikujemy.

Dorosłe Dzieci Rozwiedzionych Rodziców doświadczają wielu problemów w bliskich
relacjach z płcią przeciwną. Z trudem nawiązują nowe znajomości, nie potrafią
uwodzić i flirtować. Do każdej randki podchodzą niezwykle poważnie i w efekcie
przeżywają duże napięcie i niepewność. Po dwóch, trzech spotkaniach traktują
nowo poznaną osobę tak, jakby to już była niemal żona, prawie mąż. Wybiegają 10
lat w przód i wyobrażają sobie, jak będzie wyglądało ich małżeństwo z tą osobą,
w otoczeniu gromady dzieci. Rodzi to w nich poczucie nieodwracalności, ogromnej
odpowiedzialności i zobowiązania. W efekcie zakochanie się i wszystko, co mu
towarzyszy, ciąży i przytłacza. „Chodzenie z kimś to poważna sprawa” – myślą
DDRR i zamiast spontanicznie cieszyć się nową znajomością, dźwigają ciężar
powinności i lęku.

Dorosłe Dzieci Rozwiedzionych Rodziców pragną być ważne dla kogoś, ale zarazem
odczuwają ogromny lęk przed odrzuceniem. W relacji z partnerem czują się
zagubione i niepewne. „Zakocham się, a on mnie zostawi” – ta myśl nie daje im
spokoju. Próbują zabezpieczyć się przed taką ewentualnością, chcą od razu
wszystko wiedzieć o ukochanym czy ukochanej. Wierzą, że w ten sposób uchronią
się przed cierpieniem i odrzuceniem. Zadają sobie i partnerowi mnóstwo pytań,
rozpamiętują i analizują do bólu każdą reakcję drugiej osoby. Aby kogoś poznać,
trzeba czasu i przełamania obaw. DDRR są jednak niecierpliwi, nie potrafią
poczekać, nie są w stanie pozbyć się lęku. Zamiast próbować poznać ukochaną
osobę, często ulegają iluzji na jej temat, widzą ją taką, jaką pragną ją
widzieć – i w efekcie bywają rozczarowani.

DDRR miewają kłopoty z podjęciem decyzji o małżeństwie. Odwlekają datę ślubu
często „do granic wytrzymałości”. Znajdują ku temu wiele powodów, mniej bądź
bardziej uzasadnionych. Najczęściej jednak kryje się pod nimi silny lęk przed
powtórzeniem tego, co zrobili rodzice. Noszą bowiem w sobie przekonanie-obawę,
że „zrobią coś takiego”, co doprowadzi do rozpadu małżeństwa i spowodowanego
nim cierpienia dzieci. A oni tego bardzo nie chcą.

Kiedy już DDRR kogoś poślubią, dosyć szybko zaczynają się czuć zagubieni w roli
małżonka i rodzica. Brak im wzorców tych ról, wyniesionych z domu. W różnych
momentach życia rodzinnego zadają sobie pytanie: „A jak w tej sytuacji
zachowałby się mój ojciec, jak zachowałaby się matka?”, i często nie znajdują
jednoznacznej odpowiedzi. Ich przekazy i wzorce rodzinne są ukryte, niejasne,
wyparte ze świadomości lub nie nadają się do powielenia. DDRR łatwiej
powiedzieć, jakim mężem czy rodzicem nie chcą być. Na bieżąco próbują tworzyć
własny model bycia mężem/żoną, mężczyzną/kobietą, ojcem/matką. Czują się
odcięci od swoich korzeni. Opierają się na wzorcach podpatrzonych u innych
ludzi, czerpanych z książek lub filmów. Próbują naśladować te nierzeczywiste
wzorce z poczuciem, że nie są to ich własne sposoby reagowania. Stąd poczucie
zagubienia.

cd

[scriptus]

...ciąg dalszy

Dorosłe Dzieci Rozwiedzionych Rodziców silnie przeżywają każdy konflikt w
małżeństwie. Kłótnie są dla nich „synonimem” rozstania, porzucenia, końca
świata. DDRR uważają, że to właśnie z powodu kłótni rozeszli się rodzice.
Dzieciństwo pamiętają jako pasmo konfliktów. Z doświadczenia wiedzą, że nie da
się ich rozwiązać. Nie znają kłótni, która kończy się zgodą, rozładowaniem
napięcia i rozwiązaniem problemu, kompromisem i zbliżeniem. Słyszeli, że tak
może być, ale nie wierzą w to, bo w ich domach było całkiem inaczej. W sytuacji
kłótni DDRR albo wycofują się, ulegają, dla świętego spokoju rezygnują ze
swoich potrzeb i interesów, albo atakują partnera w obawie, że on zaatakuje,
zada im ból, poniży.

Dorosłe Dzieci Rozwiedzionych Rodziców ostrzejszą wymianę zdań lub krótkie
spięcie traktują jako katastrofę, która zniszczy wszystko. Kiedy jest już po
wszystkim i nic się nie „zniszczyło”, a partner nie zamierza pakować walizek,
tylko proponuje herbatę, DDRR dziwią się ogromnie: „Jak to, po tym, co się
stało, chcesz jeszcze ze mną być?”. Nie wierzą, że dla swoich żon czy mężów są
znacznie ważniejsi niż jakaś kłótnia czy przykrość.

DDRR nie radzą sobie z konfliktami, ponieważ mają problem z przeżywaniem
złości. Boją się złości czyjejś i swojej, której jest w nich bardzo dużo.
Złoszczą się i często bywają agresywni, gdy sprawy nie idą po ich myśli.
Złoszcząc się, mają zarazem poczucie, że nie panują nad sobą. Nauczyli się w
swoich rodzinnych domach, że ujawnianie złości w stosunku do innych jest
związane z ranieniem, bólem i upokorzeniem. Dlatego są przekonani, że nie
istnieją żadne korzyści z jej pojawiania się, że nigdy nie prowadzi ona do
rozwiązania konfliktu. Starają się więc unikać złości albo, kiedy się w nich
pojawi, bywają okrutni, gotowi zerwać każdą więź.

Dorosłe Dzieci Rozwiedzionych Rodziców tłumią więc pojawiającą się w nich
złość. W efekcie uczucie to gromadzi się w nich, aż w pewnym momencie dochodzi
do wybuchu. Wtedy DDRR mają poczucie winy i jeszcze bardziej próbują tłumić
swoją złość. Jednak na dłuższą metę nie da się jej stłumić i znów następuje
wybuch. Dlatego charakterystyczne dla DDRR jest to, że żyją od jednego wybuchu
do kolejnego. To negatywnie wpływa na ich poczucie własnej wartości.

Kuba Jabłoński jest psychologiem i psychoterapeutą. Prowadzi terapię nerwic i
problemów małżeńskich. Pracuje w Ośrodku Pomocy i Edukacji
Psychologicznej „Intra”. Napisał książkę „Rozwód. Jak go przeżyć?”.

czy aby o rozwod chodzi??

[kathariss]

moi rodzice sie nie rozwiedli.
zyli i zyja ze sobą.
jak pies z kotem.
ciagle kłotnie, wytykanie sobie wad, pretensje i nienawisc przepojona wzajemnymi
zalami, ale sie NIE ROZWIEDLI.
nie bylo zadnej patologi.
ot, dwoje ludzi ktorzy sie od poczatku nie dogadywali ale byli malzenstwem i
plodzili dzieciaki ktore nalezalo "wychowac"

wiec dlaczego mam wszystkie te symptomy??

dlaczego z pięciorga rodzieństwa (wszyscy juz 30-pare 40-pare letni) jedno -TAK
JEDNO - z odwazylo sie zalozyc rodzine? siostra ktora wyszla za maz za 20lat
starszego pana.
reszta nie umie sobie poradzic w zadnych emocjonalnych relacjach z plcia
przeciwna? a kazdy dluzszy zwiazek konczy sie porazka?

gdyby sie rodzice rozwiedli- skladalabym to wszystko na rozwod. ale w ty,m
przypadku na co mam złożyc? na brak rozwodu?

formalnosci niewiele maja do rzeczy gdy w chorych emocjonalnie relacjach
wychowuje sie dzieci.

[akacjax]

Może tak jak u mnie-w sumie żyli jakby się mieli rozwieść, a jednak wychowanie,
tradycja, czasy...spowodowały, że się nie rozwiedli.
Ja- wiadomo jaki etap, siostra niby jeszcze wszystko ok , brat jak kiedyś
wspomniałam stary(34) kawaler.

[kvinna1]

Hela,

Największemu wrogowi nie zyczylabym tego co mnie spotkało w dziecinstwie,
ojciec alkoholik ze sklonnosciami do przemocy. A jednak udało mi sie "wyjsc na
ludzi". Chyba nie przesadze, jak powiem, ze stworzylismy z mezem przez te 15
lat naprawde dobry dom dla nas i dzieci - choc brzmi to jak ironia w
dzisiejszych okolicznościach. Mysle ze nie tylko okoliczności nasz kształtują,
choc pewnie maja bardzo duzy wpływ. Ja musiałam byc odpowiedzialna i chciałam
byc inna niz ojciec i chyba mi sie udało. Mysle, ze zle doświadczenia z
dziecinstwa tylko uświadomily mi jakie pieklo mozna sobie i dieciom zgotowac.
Pewnie niestety pozostało mi zbyt duze poczucie odpowiedzialnosći, brak
spontaniczności i jak to ujął pan terapeuta, mój wewnętrzny (samo)krytyk ma
mnie we wladaniu. Zle sie czuje w towarystwie ludzi "wylewnych", nie mam wielu
kolegów i koleżanek, więc trdno mi zawierac nowe znajomości. To chyba tyle co
mi pozostało, ale wcakle nie jestem pewna, czy gdyby rodzice sie rozstali
wczeniej bylabym inna, choc matka zdecydowanie za długo cierpiała w tym
związku.

[hela74]

w dużej mierze pokrywa się to z tym, jaka jest moja koleżanka: odpowiedzialna,
zero spontaniczności, duże trudności w zawieraniu znajomości i okazywaniu
uczuć

[kocur.czarny]

Sa tez dokladnie tacy pochodzacy z nierozbitych malzenstw. Wiec im przylepimy
metke DDRN? Nie ma sensu. Mindsailor ma ladne haselko pasujace do sytuacji.

[kocur.czarny]

Chodzi mi o to ze dokladnie takie same objawy moga wynikac z wielu innych
przyczyn, niekoniecznie DDRN, DDA, DDR.

[hela74]

też tak sądzę

[kocur.czarny]

To o hasle Mindsailor?

[akacjax]

A znasz rodzinę, w której są zdrowe relacje, by ich dzieciom plątało się życie,
o ile związali się z osobą z rodziny również "zdrowej".
To może wpływ środowiska albo szatana.

Nie zostawiacie nadziei, że może być normalnie.

A drugie związki, często są lepsze niż pierwsze.

[kocur.czarny]

Znam takie rodziny. Platanie zycia nalezy do naszej natury, bo niestety
myslimy, mamy emocje, uczucia. A teraz jest trudniej hamowac niz kiedys, bo
wszechobecny obraz szczesliwosci generowany przez media nas dopada i jezeli jej
nie znajdujemy to sie magafrustrujemy i placzemy (zapetlamy aby nie mieszac ze
lzami).
Co do drugich zwiazkow to mam nadzieje - tylko kiedy to bedzie?

[scriptus]

Przykład - moja rodzina, oboje pochodzimy z normalnych, pełnych, kochających
rodzin, a pieprzymy sobie życie równo ;-(

Zostawmy patologię w cięższej postaci

[akacjax]

A czy rozwód, gdy dzieci małe(np. on odchodzi do innej) nie ma mniejszego
wpływu na dzieci niż ten sam przypadek gdy dzieci nastoletnie?

[scriptus]

Kazdy rozwod ma wplyw na dzieci