problem z dzieckiem

[azb11]

Mąż odszedł 4 m-ce temu.Przez kochankę ale nie nocuje u niej lecz u matki.
Był w sumie dobrym ojcem.Dzieci zwłaszcza syn 10 lat bardzo go kochaja. Od
momentu rozstania mąz traktuje mnie jak śmiecia. Syn widzi jego zachowanie i
zaczyna się na mnie wyżywac.Potrafi powiedzieć mi bardzo przykre słowa"
jakbyś nie była niedobra dla tatusia to by nie odszedł" albo "wiem czemu Cie
zostawił bo jestes taka okropna" (bo każę iść spać lub wyłaczyc komputer) Nie
moge sobie z nim poradzić a jednoczesnie pozwolić na to żeby dziecko mną
pomiatało ubliżając i szarpiac.Wczoraj powiedział mi mój syn że jestem głupia
i mnie nienawidzi.I lepiej mu będzie z tatusiem. Pozwoliłam mu się spakować
żeby poszedł do ojca skoro tego chce.Psychicznie nie moge dac sobie rady z
rozbiciem rodziny, ciagle płacze jestem słaba a syn wykorzystuje to jeszcze
przeciwko mnie. Racjonalne argumenty nie działaja na syna a ja nie chcę
wymagac czegoś od niego siłą. Czy waszym zdaniem dobrze robię pozwalając żeby
poszedł do ojca? Ojciec prowadzi bujne zycie towarzyskie i z pewnoscia
dziecko przez dłuższy czas mu nie na ręke. Ale czy syn musi się sam o tym
przekonac?

[tyk30]

Powinnaś pójść po poradę do psychologa. Mam podobny problem. On się złości nie
tylko na Ciebie, ale również na ojca. Ważne jest też czy z mężem ustaliłaś z
kim ma mieszkać syn. Jeśli z Tobą to powiedz mu, że tak zostało ustalone. Ważne
nigdy nie mów źle o ojcu, nie wiem co by się działo. Jemu potrzeba czasu.

[kruszynka301]

Teściowa miała identyczny problem, i w rezultacie syn poszedł mieszkać do ojca.
Pomieszkał rok, po czym wrócił do mamy. Do tej pory opowiada, że chociaż bardzo
ojca lubi, to jednak nie da się z nim wytrzymać pod jednym dachem.

Moim zdaniem dobrze robisz, że pozwalasz - 10 lat to całkiem dużo, więc raczej
syn szybko sie zorientuje w sytuacji.

[brzoza75]

a ja radzę do psychologa....

[kruszynka301]

do psychologa można iść, na pewno nie zaszkodzi, ale ja się zraziłam.

Kiedyś poszłam z córeczką, wybitnym niejadkiem (żywiła się suchym chlebem i jabłkami, popijając Kubusiem). Pierwsze pytanie - czy miałam jakieś stresy w ciąży. Po mojej twierdzącej odpowiedzi, psycholog triumfalnie powiedziała, że to dlatego, no i córeczka taka będzie. Po 3 latach mogę jednak powiedzieć, że robi znaczące postępy - chlebek je już z masłem, albo z Nutellą)). Jednak więcej do psychologa nie pójdę.

[brzoza75]

Kruszynko ale są specjaliści od tego tematu jak rozwód etc.,ja takiego
znalazłam w NB i choć Mała ma 6 lat uwazam, że dobrze zrobiłam, na pewne pytani
a nie znałam odpowiedzi.... a tak miałam konsultację dla siebie wychowawczą i
ona miała spotkania, pomogło...

ad niejadka:-)

[brzoza75]

moja też nie je za dużo, ale ma to po mnie zdecydowanie
kurcze nawet sięgamy po to samo do lodówki ))))

[azb11]

Zapisałam się do psychologa. na pierwsza wizyte mam przyjść sama.
Mam nadzieję ze pomoże chociaz trochę.

[brzoza75]

ja też tak miałam pierwsze spotkanie sama

[kruszynka301]

a widzisz, mieszkam w małym miasteczku, tutaj psycholodzy dzielą się na tych, co szukają winy w stresach ciążowych, i na tych, którzy od razu przepisują leki na uspokojenie.
Pewnie też stąd jestem uprzedzona.

[brzoza75]

ano może tak...

[berek_76]

Psycholog.

Wiem, jak się czujesz, bo sama przeszłam przez cały ten kocioł, tyle że na
szczęście dzieci mam młodsze i nie usłyszałam od nich takich bolesnych
oskarżeń... Ale też dławiłam się z chęci powiedzenia "To idź do tatusia!", kiedy
moje biedne dziecko o trzeciej w nocy wyło, że "chce do tatuuuuuuuusia...".

Sęk w tym, że to nie jest wina dziecka. Twoja tez nie - ale i dziecka nie. Ono
sobie po prostu jakoś usiłuje wytłumaczyć, dlaczego nagle zawalił mu się świat.
A Tobie się obrywa, bo Ty jesteś. I tak naprawdę to, że dziecko wygarnia Ci w
oczy, jaka jestes podła, to jest nie taki zły znak - ono Ci ufa. Mówi Ci to, bo
wie, że mimo tego nie odwrócisz się od niego i nie odejdziesz. O co zakład, że
tatusiowi by tak nie powiedziało?

Psychologa polecam podwójnie. Raz z powodu dziecka - żeby wiedzieć, co
odpowiadać w takich momentach, żeby zrozumieć, dlaczego dzieci mówią to, co
mówią i co właściwie przez to rozumieją. Dwa - z powodu siebie samej. Problem
leży także w Tobie, jak sama wiesz, w Twojej słabości, dezorientacji. Trudno
jest w takiej sytuacji znosić kolejne ciosy i trudno zachować rozsądek. Ale nie
stety tak już jest, że to właśnie Ty - ten "zły", bo odpowiedzialny, rodzic -
musisz być rozsądna i odpowiedzialna do bólu.

Ja wiem, ze to cholernie trudne. Ale przecież warto, no nie?

Jesli chcesz pogadać, odezwij się na priva. Jeśli jesteś z Wawy, mam świetnego
psychologa dziecięcego na podorędziu.

I trzymaj się!

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[nangaparbat3]

Takie zachowanie dzieci po rozstaniu rodzicow to norma - wyzywają się na tym,
kogo mają na co dzień.
A psychologa polecam, moja corka po rozstaniu miała okropnu tik nerwowy,
wystarczyła jedna, słownie jedna moja wizyta u pani psycholog, zeby temu
zaradzić - to ja musiałam nieco zmienic swoje postępowanie, i wystarczyło,
corka miała wtedy 9lat.

[gora431]

mam podobny problemy.Teraz jestem w pracy i nie bardzo mogę pozwolić sobie na
klikanie ale późnym wieczorkiem z chęcią.Mój syn ma 14 lat.

[czekolada72]

No to i ja sie dołaczam
Moja Mała ma obecnie 13,5 ;przeszłam z nia dokładnie to samo, pisze przeszłam,
choc jeszcze ciagle jakies resztki tego przechodzenia istnieja
Zaciskalam zeby i przetrzymalam, az do momentu, kiedy dzieciatko odczulao
dobroc tatusia na wlasnej skorze
Byłam takze u psychologów/psychiatrow. Pani dla doroslych z ktora rozmawialam
raz - rozwiala wszelkie moje obawy, pokazala swiatelko w tunelu, co prawda
lekko byla zdziwoona, ze nie chcialam zadnych lekow, ale ok
Natomiast psycholog dziecieca - dramat!!! Po pierwsze - byla bardzo zdziwiona
czemu chce na pierwsza wizyte przyjsc sama ; po drugie - byla baaardzo
zdziwiona czego ja wlasciwie chce ; po trzecie - nic nie doradziła, nic nie
pomohgła, w ogole nie widziala powod, dla ktorego mialaby sie spotkac z Mała!
Zraziłam sie do takiej "instytucji" na najblizsze stulecie, chociaz mam
swiadomosc, ze DOBRY psycholog moglby w dalszym ciagu byc przydatny!
W tej chwili - po prawie 4 latach - Mala dalej, choc rzadziej juz - sprawdza na
ile sobie moze wobec nie pozwolic ; tatus nie jest autorytetem w ogole (jej
decyzja) ; przeprowadzac sie juz nie chce(jezeli juz to "wyprowadza sie" razem
z przyjaciółka) ; ja nie reaguje juz placzem i "podkulaniem pod siebie ogona")

Pozdrawiam!