9 lipca 1998 roku

[madii77]

W tym dniu urodziła się moja Nisia była taką małą kruszynką

o matko!! jak ten czas szybko leci.....
a teraz to juz wielka kobitka)

hmm czyli czeka mnie w niedzielę trudny dzień..
bedzie MÓJ Wielce Szanowny Mąż, teściowa i teściu, dziadek który nawet nie
raczył się widzieć z wnuczką od roku ( mieszka baaaardzo blisko)


będę sie musiała powstrzymyać od komentarzy...
będzie także "lekcja pokazowa" jak ją mimo wszystko kochają...tylko tak jakos
nie maja czasu się z nią spotkać..

ech...

ale przeżyję

[meyo1974]

gratulacje, też mam tego dnia urodziny 32.
1998 też w tym roku urodziła się moja córka.

[brzoza75]

Madii trzymaj się będzie ok i nie daj się sprowokować

[screen]

mój synek urodził się 10 lipca 1999
Tatusia nie będzie, bo za granicą, ex teściowie nie żyją, więc to mam z głowy.
Dzisiaj przyszła paczka od tatusia. Nie powiem żeby się popisał.
Lego+ słodycze+ kilka za dużych ciuchów i buty. Tatusiowi się wydaje, że synek
rośnie jak na drożdżach.... chyba za te zaległe alimenty od grudnia!

[joasia69]

moja mała też z 1998 r., ale z listopada
z 15 lipca, ale za to 5 lata wcześniej jest mój duzy syn

[der1974]

Moja się w 1999 roku urodziła. I byłem przy tym. Niesamowite wrażenie.

[madii77]

wróciłam z urodzin, (moja córcia jest teraz u babci poza Wawką)
hmm.. tak jak przypuszczałam byla to lekcja pokazowa..jacy to oni kochani
dziadkowie....
owszem prezenty były bardzo trafione, ale nie w tym rzecz...
po imprezie miała być rozmowa z Moim Wielce Szanownym Mężem...do której nie
doszło... mianowicie miałam powiedzić co mnie boli .. jak wyobraża sobie i
czy chce dalej spotykac się z córką..
powstrzymywałam sie od komentarzy odnośnie relacji drugich dziadków z jedyną
wnuczka...

a to tylko dlatego ,że MWSzM pomaga mi finansowo , usłyszłam od swoich
rodziców: "musisz byc miła dla niego, bo pomaga Ci finansowo",
oczekiwałam od moich rodziców tego ,ze będą "stali murem za mną " wespra mnie
i podtrzymają na duchu w trudnych chwilach dla mnie ,jak rodzice MWSzM za nim
wiedząc jaki to zimny i wyrachowany drań...
Moi rodzice utrzymymuja poprawne relacje z teściami i padało dziś kolejne
zdanie " nie psuj nam relacji , bo już zepsułas swoje małżeństwo"...
a to ja byłam ta osobą, która chciała trwać w tym "chorym związku", bo jest
córka, to ja próbowałam ratowac , to ja chciałam... ale nic nie zrobie jesli
druga strona nie chcę, nie widzi sensu ...i nie chce być dalej w tym związku
(na miesiąc przed slubem zrobił liste "za i Przeciw" ...pokazał mi ją...
wiecie... było więcej przeciw niź za, bo co to znaczy jak Cie kocham ale na
swój sposób"... dlaczego ja wtedy nie otworzyłam oczu na to co on mówi i
wyprawia??
nie ma znaczenia, że użył przemocy wobec mnie...tak szybko poszło to w
niepamięć?? ja nie moge powstrzymac sie od tego pamętam to..i stąd zaczyna sie
powoli toczyć wojna..
milczeć, bo on mi pomaga finansowo?? on nadal dyktyje mi warunki, ( zarabiam
mało aby się utrzymać finansowo w Wawie.. jestem nauczycielka w wynajetym małym
mieszkaniu, moja pensja idzie na wynajem..

mam już tego dość!! miotam sie z myślami, powiedziął mi dziś , ze jesli nadal
będę "podskakiwać" przestanie mi pomagac finansowo...

nie wiem co robić..

ksiązke moge napisać..

spójrzcie na to?? co myślicie??




głupia slepa miłość....

[374.4w]

a co Twojego małżeństwa, Twoich decyzji mają wzajemne relacje tesciów???, to
żaden argument;
nie daj sie szantażować;
staraj sie podejmowac decyzje dobre dla siebie

[madii77]

czuje się szantażowna...
a najgorsze jest to ,ze ciagle to ja jestem "ta zła"...

a moje decyzje są widziane zwsze źle przez moich rodziców...

nieważne ,że jestem tu w Wawie sama z córka i daje radę i chce byc silna i
staram sie układac na nowo zycie, ale jak słysze od rodziców.. drugie
małżeństwo, drugi związek będzie do niczego itp. podobne komentarze..
a moje i tylko moje decyzje sa złe, oni zrobiliby co innego na moim miejscu..

ech

brak mi słów..

[374.4w]

ciężko cokolwiek radzić, oczekujesz od rodziców zrozumienia, wsparcia, a oni
zawodzą na całej linii;
nie jesteś zła, mam nadzieję, że jeszcze im nie uwierzyłaś;
trzymaj sie dziewczyno, idź do celu

[daleko_do_siebie]

Przecież nie jestes dzieckiem!
Twoi rodzice maja swoje życie, ale jesteś dorosła i masz swoje.
Przypominaj twardo jak było i dlaczego odeszłaś. W końcu dotrze. Mów o tym, że
oczekiwałaś od nich wsparcia. W końcu dotrze. Jeżeli chca się spotykać z
reściami - ich, nie Twoja sprawa. I mów o tym, że on nie Tobie pomaga - bo tak
nie jest. Łoży na SWOJE dziecko, zgodnie z umową, wyrokiem sądu czy co tam
macie. Gdybyś była sam poradziłabyś sobie bez niego - nawet z nauczycielskiej
pensji i w Warszawie. Pieniądze są Ci potrzebe żeby DZIECKU zapewnić jakkie
takie warunki
I przestań przepraszać, że żyjesz... To Twoje życie i to Ty za nie odpowiadasz.

[kruszynka301]

Madii, ale właściwie dlaczego wogóle chcesz z nim rozmawiać? Macie jeszcze jakieś niewyjaśnione sprawy? Jeśli jesteście po rozwodzie, masz alimenty, to o czego jeszcze od niego chcesz?
Ja nie rozmawiam z eksem, bo nie mamy już wspólnych tematów. Córeczka jest przy mnie, i ja ja wychowuję.
Nie bardzo wiem, jak jeszcze możesz "podskakiwać" i z jakiego powodu czujesz się szantażowana. Masz swoje życie, swoją pracę, córeczkę - jesteś samodzielna i niezależna.

Inną sprawą jest czarnowidztwo Twoich rodziców - ja sobie poradziłam z własną mamą, która zaczęła mi mówić, że już sobie życia nie ułożę, wyrzucając ją za drzwi. Wiem, że to drastyczne, ale później jej wytłumaczyłam na spokojnie, co czuję, jak dla mnie jest ważne podnoszenie na duchu i wsparcie - podziałało. Już nigdy więcej nie usłyszałam dołujących scenariuszy.

[madii77]

jestem jeszcze przed rozwodem...
a ta rozmowa, no własnie.. teraz na spokojnie sie zastanawiam jaki był jej
cel.. chyba takie wyrzucenie swoich żalów..

alimentów nie mam jeszcze zasądzonych ( to jest ugoda między nim a mną -
notarialnie tylko potwierdzona)na taka się umówilismy i zgodzilismy

byc moze trwam nadal dziwnie w tym związku niezwiązku
dziwne sie teraz czuje..

[daleko_do_siebie]

Wyrzucanie żalów ma sens przed rozstaniem, wtedy kiedy się jeszcze rozmawia o
szansach. Potem już nie. I szkoda nerwów i nie ma sensu.
Czy liczysz jeszcze na zmianę z jego strony??? Czy chciałabys powrotu?
Jeśli nie - zamknij to. W trosce o siebie.
Jesli się wahasz - nie czas na żale, a na poważną rozmowę. Czy i pod jakimi
warunkami.

[madii77]

o powrocie nie ma mowy!!

własnie nie ma mnie ciałem ale czasami duszą jestem w tym chorym związku

musze coś w z tym zrobić , bo mam dla kogo żyć: córci i nie tylko

[screen]

Mój ex zadzwonił dzisiaj do synka i pytał kiedy właściwie te jego urodziny))
Które to chyba już wstydził się zapytać

[kruszynka301]

acha, teraz rozumiem.
Przechodzisz okres przejściowy, pełen wątpliwości.
Ale skoro wynajęłaś mieszkanie, starasz się żyć samodzielnie, to raczej nie jest już związek.
Wiem, że dziwnie się czujesz, to normalne, każda z nas przez to przechodziła - ale z czasem uwierz, że będziesz miała coraz mniej spraw wspólnych z eksem, i coraz mniejszą chęć do rozmowy.

Najważniejsze, że następne urodziny dopiero za rok, masz już to za sobą.