a pojutrze

[anja_pl]

mielibysmy 18 rocznicę ślubu

nie mieszka z nami dwa lata. a ciągle boli jak....
nie moge się wyrażać, przykładem jako admin trza świecić...

[a.niech.to]

Boję się tego bólu, który dopiero się do mnie wybiera. Trza to będzie
przetrzymać, choć trzęsę d..ą jak jasna ch..a. Jestem sama kilka miesięcy i
gdyby nie imponderabilia, byłoby świetnie, a przynajmniej o wiele lepiej niż z
exem.

[majkel01]

kiedys spotkalem sie ze sprawa kiedy rozwod zostal orzeczony dokladnie w
rocznice slubu. Bodajze pierwsza. Ale na szczescie rozstali sie pogodnie i nawet
sobie z tego zartowali.

[pudeleczko_75]

anja trzymaj sie dzielnie. rocznice sa przykre, ale z drugiej strony zobacz ile
Miś zyczeń dostał w watku poniżej
sciskam.

[scriptus]

Aniu, trzymaj się i nie łam się. Bądź zawsze pogodna. Masz wspaniałe dzieci, a
to na pewno się liczy najbardziej.

[libra22]

Anju- życzę Ci, aby życie przyniesło Ci coś, co pozwoli zapomnieć o rocznicach
z eksem
najlepiej najszybciej

[a.niech.to]

scriptus napisał:

> Masz wspaniałe dzieci, a
> to na pewno się liczy najbardziej.
Wskazałabym na różne uwarunkowania owych najwyższych wartości. Przede mną ktoś
wspominał o punkcie siedzenia/leżenia i to nie bez racji.

[scriptus]

Spokoju nie zaznam, kobieta kwestionuje wartość dzieci ?!?!?!

[havana06]

Chyba żle odczytałeś, albo ona jest...
Dzieci są NASZE !!!

[a.niech.to]

havana06 napisała:

> Dzieci są NASZE !!!
Tak, exa i moje.

A jaka jest wartość dzieci?

[tricolour]

Przecież to nic nie znaczy, tak samo jak stwierdzenie, że dzieci są
najważniejsze. Bo nie są...

[nangaparbat3]

Zalezy. Dla jednych są, dla innych nie. Dla mnie są.

[a.niech.to]

Nanaga, orientujesz się, że na tym punkcie mam co nieco hopla. Może się
domyślasz, komu się tak robi. Moje dzieciątka wręcz nie życzyłyby sobie, żebym
na pierwszym miejscu stawiała ich szanowne osoby. Chcą być wolne i mieć prawo
do własnych wyborów. Mogę im towarzyszyć tak dalece, jak mnie wpuszczą, zresztą
nie pcham się dalej. Nie robię zresztą tego wobec nikogo. Może to i źle, bo to
wygląda na brak zainteresowania a nie wyraz szacunku. Wydaje mi się, że
obowiązujue tu znaczna wzajemność. Był moment, że to ja dla nich byłam
najważniejsza. Nie musimy codziennie siusiać do jednego dołka lub recytować
listę marzeń od A do Z.
To się nazywa przyjaźń.
Gdyby mi się udało, to powiem, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie,
choć ciut nie do końca. Nie zaprzeczę, bo zbyt dobrze mnie znasz, żebym Cię
bujała. Nie można mieć wszystkiego. Takie życie.

:)))

[nangaparbat3]

Po prostu to co napisalam mozna bardzo roznie rozumieć.
Córka jest najwazniejsza, bo gdyby pojawiła sie taka potrzeba, wszystko pójdzie
na bok.
ale na co dzień na pewno nie jestem zbyt opiekunczą matką, sama potrzebuje
duzo swobody i niezalezności, więc też łatwo mi przychodzi uznanie takich
potrzeb innych osób.
ale był taki moment (chyba przed trzenma laty), ze musialam (chcialam,
zdecydowałam się) zrezygnowac z dodatkowej pracy, pracy o której marzyłam od
dziecka, dla ktorej przez 5 lat robiłam drugie studia - bo ona zaczęła się
sypać, nie wyrabiała mojego wiecznego pospiechu, zestresowania, nieobecnosci w
domu.
Wtedy decyzje podjełam natychmiast, kiedy zorientowalam się, co sie dzieje, bez
wahania i bez zalu, nie mając w najmniejszym stopniu poczucia, że sie
poswięcam.
Paradoksalnie zawodowo tamta decyzja wyszla mi na dobre, odkryłam nowe rejony,
w których mogę coś sensownego zrobić, dla mnie samej bardziej atrakcyjne,
bardziej rozwijajace - to taka niespodzianka
Żeby dojść do jakiejś konkluzji: córka jest dla mnie najwazniejsza, ale ani jej
za bardzo nie kontroluję (bo jestem za leniwa na to), ani specjalnie o nia nie
dbam (podobnie), ale gdyby było trzeba, wszystko zostawie, zeby jej pomóc.



I myslę, A.niech.to, ze w sumie za bardzo sie nie różnimy ))

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> dzieci są
> najważniejsze. Bo nie są...
Jeśli rzecz się rozbija o ich dobro, to z pewnością są. Wskazują na to
wszystkie procesy decyzyjne opisywane na forum.

A ja w to nie wierzę...

[tricolour]

... no chyba, że masz na mysli tak małe dziecko, że ono samo jeszcze nie
podejmuje własnych decyzji.

Przykład 1: co zrobisz jak córka (tak jak moja) zechce sobie zrobic tatuaż,
który ja uważam za głupotę i tępie? Bo ja "pozwoliłem" na takią fanaberię, ale
zaznaczyłem, że traktuję lekce osoby, które mają tak pstro w głowie...

Przykład 2: co zrobisz jak córka zechce wyjśc za mąż za faceta, który (Twoim
zdaniem wynikającym z doświadczenia) nie nadaje sie na partnera życiowego i
zwyczajnie obawiasz się o przyszłość dziecka? Zabronisz? Bo ja pozwolę licząc
się z porażką.

Przykład 3: Scriptus w jednym zdaniu pisze, że dzieci są najważniejsze, a dalej,
że widzi przerażone oczy dziecka, które nie rozumie, co się dzieje z małżeństwem
Scriptusa. I to jest działanie (polegające na bierności i apatii) dla dobra
dziecka, kurcza mać?

O jakich WSZYSTKICH procesach decyzyjnych mówiłaś?

Moim zdaniem rodzice mogą nie wiedzieć (bo i skąd) jakie sa rzeczy "dobre" dla
dziecka. A jak nie wiedzą, to nie mogą decydować. Mówienie, że kieruję sie
dobrem dziecka jest naduzyciem, ograniczaniem dziecka i pierwszym krokiem do
bycia toksycznym.

[akacjax]

Ad.1. Byłam badana przez dziecię na okoliczność pomysłu z tatuażem..zanim skończył 18 lat nieustannie odpowiadałam-jak ktos ci to zrobi bez mojego pozowlenia-to będzie miał sprawę sądową...(teraz gdy syn juz skończył 18-na razie nie widzę by się oznaczył...ale na decyzje dorosłego nie mam wpływu zbyt wielkiego).
Ad.2. Dorosłość powinna = odpowiedzialność, ale trzeba zauważyć, że należy pozwolić dziecku na ową odpowiedzialność
(Tri, a może zostawic sobie trochę ułudy, że nawet źle zapowiadający się związek może się ładnie rozwinąć? u mnie było dobrze, a tak sie marnie skończyło
Ad.3. Wszystko zależy jak się owo dobro dziecka rozumie-ja też byłam w błędzie, że lepszy ojciec byle jaki niż żaden, ale to już tylko mea culpa((


Cała sztuka polega na tym, by dziecko jako sens życia-tworzące rodzinę, nie stało się podmiotem naszego życia, bo trzeba zauważyć, że ono też ma swoje życie... Obecnie pracuje nad tym, by pozowlić synom żyć swoim życiem, choć jeszcze tak wiele nas łączy-ja ich utrzymuję(+niewilkie alimenty), mieszkają ze mną...
Bo gdyby się wyprowadzili-byłoby o wiele łatwiej-choć są wytrwali rodzice, którzy nawet na odległość potrafią w życiu dorosłych dzieci zarządzić i zamieszać.

To z Twojego postu wynika...

[tricolour]

... a także z mojego, że pojęcie "dziecko jest najważniejsze" nic zwyczajnie nie
znaczy. Ma ono jakies odniesienie do ogólnego "kierunku", koncentrowania
działań, planowania celów, ale w ogólnym znaczeniu NIC NIE ZNACZY.

PS. Moja córka, która chce studiować politologię doszła do wniosku, że tatuaż na
powaznej osobie, to kretynizm... i ma rację. Jak jej ojciec...

[akacjax]

Oczywiście nie chodzi o to by lekceważyć dzieci, ale dzieci wychodzą z domu, dorastają...a "niezadbany" wcześniej związek (ta część rodziny i relacji-tylko na linii m.-ż.) rozsypuje się wtedy jak domek z kart.
czyli tworząc związek trzeba najpierw być Dorosłym, by przez przyjęcie Dziecka stać się Rodzicem i stworzyć prawidłową relacje na lini małżeńskiej oraz w uładzie Rodzcie Dziecko, po to by ten ostatni układ dał możliwość Dziecku przekształcenie się w Dorosłego.

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> pojęcie "dziecko jest najważniejsze" nic zwyczajnie ni
> e
> znaczy. Ma ono jakies odniesienie do ogólnego "kierunku", koncentrowania
> działań, planowania celów, ale w ogólnym znaczeniu NIC NIE ZNACZY.
Ma bardzo wymierny sens: jak najmniej kosztem dziecka, jak najwięcej dla jego
dobra, ale tu już zaczyna się nakreślony w innym Twoim poście dylemat.

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> ... no chyba, że masz na mysli tak małe dziecko, że ono samo jeszcze nie
> podejmuje własnych decyzji.
>
> Przykład 1: co zrobisz jak córka (tak jak moja) zechce sobie zrobic tatuaż,
> który ja uważam za głupotę i tępie? Bo ja "pozwoliłem" na takią fanaberię, ale
> zaznaczyłem, że traktuję lekce osoby, które mają tak pstro w głowie...
Jesteś starym zgredem. Poinformowałeś córkę, że zrobiła coś
nagannego.Negatywnie oceniłeś jej osobę. Co do mnie - pewnie wybrałabym ze
smarkatą wzorek i miejsce rysunku. Przemyciłabym swoje, odwołując się do
logicznej argumentacji i sprowadziła rzecz do_suwerennej_ decyzji córci.
> Przykład 2: co zrobisz jak córka zechce wyjśc za mąż za faceta, który (Twoim
> zdaniem wynikającym z doświadczenia) nie nadaje sie na partnera życiowego i
> zwyczajnie obawiasz się o przyszłość dziecka? Zabronisz? Bo ja pozwolę licząc
> się z porażką.
Stanę do krwawego boju o los dwojga dzieci. Jeśli to nic nie da, skapituluję,
powiększy mi się rodzina.
> Przykład 3: Scriptus w jednym zdaniu pisze, że dzieci są najważniejsze, a
dalej
> ,
> że widzi przerażone oczy dziecka, które nie rozumie, co się dzieje z
małżeństwe
> m
> Scriptusa. I to jest działanie (polegające na bierności i apatii) dla dobra
> dziecka, kurcza mać?
Chroni przed cierpieniem w taki sposob, jaki uważa za najwłaściwszy.
> O jakich WSZYSTKICH procesach decyzyjnych mówiłaś?
O wszystkich, które poniżej określasz jako chybione z powodu braku
rodzicielskiego rozeznania. Rzadko miłość jest mądra. Nie zawsze jest dobrem.
Nie ma takiego uniwersytetu, który wydałby dyplom dobrego (czyt. mądrego)
rodzica. Trzeba liczyć się z błędami i je sobie odpuszczać. Jestem tylko
człowiekiem, hmm..
> Moim zdaniem rodzice mogą nie wiedzieć (bo i skąd) jakie sa rzeczy "dobre" dla
> dziecka. A jak nie wiedzą, to nie mogą decydować.
Często jednak mają niezłe rozeznanie, co wpłynie pozytywnie na los
dorastającego pod ich okiem człowieka.
> Mówienie, że kieruję sie
> dobrem dziecka jest naduzyciem, ograniczaniem dziecka i pierwszym krokiem do
> bycia toksycznym.
Albo Cię dalej nie rozumiem, albo popadasz w przesadę. Pewnie, że owo dobro nie
może być traktowane jak lokata bankowa, bo byłaby to zbrodnia zniewolenia.

Nie rozumiesz mnie...

[tricolour]

... a właściwie, to nie rozumiemy siebie nawzajem... i niech tak zostanie. Widac
róznimy się...

Zreszta to jest widoczne... Tobie wolno "przemycić" SWOJE w zakresie rysunku, a
mnie nie wolno miec zdania na temat tego tatuażu... którego córka nigdy nie
zrobiła, a Ty wyczytałaś, że zrobiła...

No i dobrze...

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> Tobie wolno "przemycić" SWOJE w zakresie rysunku, a
> mnie nie wolno miec zdania na temat tego tatuażu... którego córka nigdy nie
> zrobiła, a Ty wyczytałaś, że zrobiła...
Ty ją zmanipulowałeś, odwołująć się do ojcowskiego srutu - tutu, na który
nabierają się podlotki. Ja wykorzystałam wyobrażenie o dobrym smaku, guście
związanym z tzw.kobiecością. Solidarnie sięgnęliśmy po osobisty rodzicielski
autorytet. Niech sobie przylepi albo narysuje! Musi się zaraz szpecić na całe
życie, do jasnej ch..y!? No, jeszcze trzeba mieć po co sięgać. Ja teoretyzuję,
bo nigdy nie miałam takiego zgryzu z mymi dzieciątkami.
Dodatkowo masz odpowiedź, dlaczego tak lubię Twoje posty.
Dorzucam uwagę, że pomimu wyboru takiej samej drogi, Ty łatwiej trafisz do
syna, mnie bliżej do córki. Tri, wracaj do żony w interesie dziecka.
Przestaniesz być zgryźliwy i dobrze będzie. Uwierz mi.

Nigdzie nie wróce...

[tricolour]

... do żadnej byłej zony i interes dziecka w tym przypadku guzik mnie obchodzi.
Powrót do jakiejś byłej żony może byc tylko w moim własnym interesie, a ten
związany jest z inna kobietą. Zreszta jak Ci tak łatwo przychodzi "rada"
powrotu, to sama wracaj... proszę bardzo. W interesie dziecka...

I nikogo nie zmanipulowałem. Zapytany odpowiedziałem, co myslę na temat tatuażu
i wytłumaczyłem skąd moje pomysły. Nie traktuję dziecka inaczej niż innych ludzi
i zaznaczyłem, że tatuaz wywodzi się ze środowisk kryminalnych, że oznaczano nim
więźniów, a "panowie" też tak sygnowali swoje dziwki, by wiadomo było, w której
stajni chodzą.
To nie jest manipulacja? Nie - to jest jasne stanowisko w sprawie, mające
podstawy, dobitnie wyrażone. Mogłem oczywiście mówic o kobiecości, guście i
dobrym smaku, ale jestem inny niż Ty. Zresztą ona pytała ojca, faceta i nie
odwoływała się do mojego poczucia kobiecości..

hihihi

[akacjax]

Pamietacie skecz "Sęk" z kabaretu Starszych Panów? Rzuca się słówko, przykład.. i cała rozmowa schodzi z głównego tematu na bzdurę...
I rzucił Tri tatuażem)))))

Jego założenie było-że tego nie popiera w ogóle. (a. niech to. miała inne założenie-albo poszła dalej-co zrobić, gdy czuje się, że to nieodwołalnie nastąpi...)

A skutek taki, że Tri usłyszał, że powinien wrócić do ex. hihihi
Tak to bywa, jak pisze się na forum latami i nikt nie myśli opowiadać swoich historii, co tydzień, co miesiąc-jak tylko forum pojawi się na czołówce i nowi napłyną))

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> Powrót do jakiejś byłej żony może byc tylko w moim własnym interesie, a ten
> związany jest z inna kobietą. Zreszta jak Ci tak łatwo przychodzi "rada"
> powrotu, to sama wracaj... proszę bardzo. W interesie dziecka...
Wiem, Tri, tylko żartowałam. Nawet gdybym chciała powrócić do dawnego domu, nie
byłoby dokąd. Moje łóżeczko jest zajęte przez tę nową panią. Jakoś na trójkowy
układ brakuje mi poczucia humoru.

siatka w cyrku

[nangaparbat3]

Kiedys słyszałam takie porownanie, ze nastoletnie dzieci to jak akrobaci, a
rodzice powinni być tą siatką, ktora je uratuje, gdyby spadły.
Na "Samodzielnej" jest teraz watek bobiety, ktorej ktoś zrobił dziecko, po czym
zaproponował aborcję. Ona wpadla w rozpacz, ale kiedy opowiedziała o wszystkim
swojej matce, ta powiedziala, ze jest szczęśliwa, że bedzie miała wnuczkę, i
teraz swoją niezameżną ciężarna córke wspiera i pociesza.
Myslę, ze rodzice są od tego, by człowiek miał pewność, że jesli zdarzy mu się
coś złego, ktos mu pomoże. Nie to, zeby zddejmowac z niego odpowiedzialność i
chronic przed ponoszeniem konsekwencji. Ale ze doda sił, by tę odpowiedzilność
podjąć, konsekwencje ponieść.

[a.niech.to]

nangaparbat3 napisała:

> Myslę, ze rodzice są od tego, by człowiek miał pewność, że jesli zdarzy mu
się
> coś złego, ktos mu pomoże. Nie to, zeby zddejmowac z niego odpowiedzialność i
> chronic przed ponoszeniem konsekwencji. Ale ze doda sił, by tę
odpowiedzilność
> podjąć, konsekwencje ponieść.
Jeśli nawet nic nie da się zrobić wymiernego, zawsze można kochać. Nie jest
takie naturalne jakby się mogło wydawać.

[akacjax]

I wierzyć, ze kiedyś dzieci zobaczą, że to była miłość, a nie próba ingerencji w ich życie.

Trzeba kierować się mądrą miłością-a ta niesie w sobie przemyślenia, trudne decyzje, przewagę rozsądku nad odruchem.

[a.niech.to]

Czy mam Ci przesłać gustowny berecik? Masz syna, przecież w pracach przy żonie
nie wyręczał Cię we wszystkim.

[misbaskerwill]

Droga Aniu!
Życzę Ci, abyś jak najszybciej przestała Sobie zaprzątać głowę tą rocznicą,
natomiast z pompą obchodziła wiele innych - radosnych.
Jak mawia O. Dyrektor - Alleluja i do przodu!

[sandrina1]

Cześc. Ja za miesiąc będę obchodziła 9 rocznicę ślubu, chyba sama. Przez cały
ten okres nie mieszkałam z mężem. Zaraz po ślubie stwierdził że ja będę
mieszkała u swoich rodziców on u swojej matki, będziemy spotykać się w
weekendy. Mówił tak że to dla naszego dobra , że zaoszczędzimy na własne M. Po
paru latach kupiliśmy własne M ale mój mąż się do mnie nie przeprowadził.
Przychodził po pracy a wieczorem wracał do mamusi. Bylejaki pretekst jest dobry
do tego by nie przyszedł wogóle. teraz jest własnie taka sytuacja, mojego
kochanego męża już nie widziałam 2 miesiące. Ale ta samotnośc mnie dobija. Chce
mi się wyć z bólu. boje się tylko że ten ryk obudzi moje córeczki

[libra22]

Bardzo dziwny układ. Współczuję.