Dziecko, rodzice i ktos trzeci

[megaa]

Goracy temat dzisiaj dziecko i partner/-ka zawladnal forum. A ja tak wlasnie
nie z pozycji mamy czy taty tylko dziecka. Zastanawia mnie taka 100% pewnosc
z jaka niektore osoby pisza ze dzieci akceptuja nowych partnerow a wprost
strasznie ciesza sie na mozliwosc spedzania czasu z nimi, uwazajac to pewnie
za niesamowita atrakcje. Otoz ja nie bylabym taka przekonana do konca.
Ciagle slysze ze rodzice maja prawo do nowego zycia, do nowych partnerow, do
szczescia po raz kolejny - jasne maja prawo, ale co z prawem dzieci, ktore
czesto nie potrafa odnalezc sie w nowym zyciu rodzica a jakos nikt go nie
pyta o zdanie czy bycie czescia tego zycia sprawia mu taka niesamowita
frajde. Z gory zakladamy ze skoro my pokochalismy jakas osobe to dziecko
rowniez ja co najmniej polubi bo przeciez "jest taka wspaniala/-y, cudowna i
to wlasnie na ta osobe czekalismy cale zycie".
Nie generalizuje sa przypadki kiedy ojczym czy macocha sa naprawde
przyjacolmi badz wlasciwie rodzicami dziecka ale sa tez przypadki kiedy
dziecko aby spedzic popoludnie z ojcem idzie do kina , na basen czy jedzie na
wakacje z jego partnerka tylko dlatego bo mysli ze gdy odmowi ojciec czy
matka (ale to raczej ojcowie sa na pozycji dochodzacej) po raz kolejny tego
czasu mu nie poswieci.
Dla tych swiecie przekonanych o swoich racjach rodzicow doskonała lektura
moze byc forum doroslych dzieci rozwodnikow. Moze warto czasami spojrzec z
perspektywy dziecka, a wlasciwie juz doroslych, ktorzy teraz potrafia
spojrzec na zachowania swoich rodzicow z dystansem lub do tej pory nie
potrafia po traumie jaka potrafia zafundowac dziecku kochajacy acz
wszystkowiedzacy najlepiej rodzice.

[13monique_n]

mam zaprosić moje dzieci - 11 i 14 letnie do napisania, co myślą o nowej pani exa?
A forum dorosłych dzieci rozwodników - ja też jestem dorosłym dzieckiem
rozwiedzionych rodziców. I żyję. Moi rodzice powinni byli się rozwieść. A w
tamtych czasach to było niełatwe. Ostracyzm społeczny niszczył bardzo wiele sił
ludzi, którzy woleli przestać unieszczęśliwiać siebie nawzajem.
Zatem - to WSZYSTKO zależy, czy rodzice szanują dziecko jako podmiot, kiedy
podejmują decyzję o rozwodzie. Bo jeśli traktują je przedmiotowo, jako kartę
przetargową, to szkoda słów na komentarz. I tak mnie nie zrozumiesz.
Monika - dorosłe dziecko rozwiedzionych rodziców, bez pretensji do nich.

[megaa]

szkoda ze kazdego kto ma inne zdanie od ciebie kwitujesz "i tak mnie nie
zroumiesz", co mozna odczytywac jako jestes malo inteligentna i moje argumanty
do ciebie nie trafiaja.
Jedne dzieci sa zadowolone z rozwodu rodzicow inne nie. Nie wiem dlaczego
odbierasz to tak osobiscie. Uwazam ze warto czasami po prostu spojrzec z innej
perspektywy. Czytajac o doswiadczeniach innych osob z tego forum pozwala mi sie
to jakos odniesc do swoich problemow dlatego uwazam ze warto czasami zajrzec na
forum DDR poniewaz tak jak kazdy rozwod i kazda sytuacja jest inna tak samo w
rozny sposob dzieci reaguja na rozstanie, nowych parterow i nowe zycie. Maja do
tego prawo.

[13monique_n]

megaa napisała:

> szkoda ze kazdego kto ma inne zdanie od ciebie kwitujesz "i tak mnie nie
> zroumiesz",
Dlaczego? Widzę, że nie rozumiesz, dlaczego myślę inaczej i co wiecej, że ja i
Ty mamy prawo myśleć inaczej.

>co mozna odczytywac jako jestes malo inteligentna i moje argumanty
> do ciebie nie trafiaja.
A to jest WYŁĄCZNIE spekulacją, Twoją spekulacją, uściślijmy.

> Jedne dzieci sa zadowolone z rozwodu rodzicow inne nie. Nie wiem dlaczego
> odbierasz to tak osobiscie.
Ja ??? Odbieram to osobiście, bo nie lubię uogólnień. Mam inne zdanie niż część
kobiet i jestem z tego bardzo zadowolona. I ponownie - ja także mam do tego prawo.

> Maja do tego prawo.
Czy przyznajesz tylko prawo do nie pogodzenia się z rozwodem rodziców, z
odejściem żony, czy męża? Bo tak rozumiem wysuwane przez Ciebie argumenty. Nie
chcesz uznać moich racji, to naprawdę nie musisz. Możesz mieć własne zdanie. Ale
pozwól mi, na publicznym forum nie zgadzać się z tym. Do tego takie
zamieszczanie postów na otwartym forum służy.

[turzyca]

Mi sie wydaje, ze to zalezy od kilku okolicznosci.
Trudno zaakceptowac osobe, ktora rozbila malzenstwo rodzicow. I raczej nie ma
szans na polubienie.

Jesli rodzice znalezli partnerow po rozejsciu to czy te osobe polubimy czy nie
zalezy w pewnej mierze od reszty sytuacji, a w pewnej mierze od samej osoby.
niezle by bylo gdyby rodzice dali sygnal, ze w razie czego sa sklonni sie
spotykac tylko we dwoje.



A taki przyklad z zycia wziety: chlopak zna mame swojej kolezanki. Przepada za
nia srednio, na pewno nie jest to ulubiona ze znanych mam. Jego tata decyduje
sie (po latach od rozwodu) na zwiazanie zycia z ta kobieta i zaczyna z nia
mieszkac. Jak powinien byc rozwiazany problem spotkan?

[ivone7]

a ja mysle, ze najwazniejsze w jaki sposob o tym z dzieckiem rozmawiac..jesli
jest to szczere i oczywiscie na poziomie dziecka, bez klamstw, oszukiwan itd to
jest to do przyjecia...
moj ex ma nowa partnerke, maja mala wspolna coreczke...nie mialam wplywu a
nawet powiem wiecej nie chcialam sie pytac gdzie spedza z mloda
weekendy..zareagowalam jak opowiadal naszej wspolnej corce ze mnie kocha a
zabieral ja na weekend do niej do domu i mloda widziala jak sie caluja..byla
bardzo skolowana..
wytlumaczylam na spokojnie mlodej oczywiscie, ze nam niestety nie wyszlo i nic
tego nie zmieni..ale tata ma szanse na nowe zycie i na szczescie i bardzo mnie
to cieszy..
przyrodniej siostrze mloda zaniosla prezent na swieta i mysle ze moze kiedys to
doceni..
moze i odrobina prawdy w tym ze dzieci zeby nie tracic kontaktu z rodzicem nie
wyrazaja negatywnych emocji..ale mysle sobie ze jesli odpowiednio sprawe
naswietlic i przedstawic a co najwazniejsze z szacunkiem i szczerze pogadac to
jakos sie moga z tym pogodzic...
mysle ze trudniejsza sytuacje ma rodzic z ktorym mieszka dziecko, bo nowy
partner zeby byc partnerem to musi pokochac nas i przynajmniej polubic nasze
dziecko a nasze dziecko polubic potencjalnego partnera..jesli tak sie nie
stanie, to trudno do milosci nikogo sie nie zmusi i moje osobiste zdanie jest
takie ze dziecko wazniejsze...mozliwe ze kiedys bym zalowala tego kroku, ale na
dzien dzisiejszy wlasnie tak mysle..bo wyobrazam sobie jaka traume musi
przechodzic dziecko z nielubianym partnerem rodzica na codzien...
takze jak zwykle prostych odpowiedzi nie ma..jak to w zyciu..tylko ze nie mozna
dzieci pod kloszem trzymac i trzeba im objasniac swiat takim jaki jest...

[megaa]

Macie racje ze to bardzo indywidualna kwestia. Mam znajoma ktora byla i jest
nadal macocha dla 3 dzieci. Wychowywala je praktycznie od malego, czyli od
wieku wczesnoszkolnego i przedszkolnego. Poswciecila dzieciom duzo sily,
energii i osobistego zaangazowania, zwlaszcza ze jedno z dzieci jest
niepelnosprawne i wymaga szczegolnej opieki. Patrzac z boku wydaje mi sie ze
dala im duzo milosci. Dwojka odwzajemnia jej uczucia a jedno jej nie akceptuje
do chwili obecnej. Wiec jak widac jest to bardzo indywidualna sprawa tak jak
kazda osoba jest inna i inaczej odbiera bodźce, ma inna psychike.

[polka28]

Najpierw się przywitam, bo tp mój pierwszy post na tym forum, choć czytam Was od
miesiąca ( bo od miesiąca myślę o rozwodzie, ale o tym innym razem). Szczególnie
interesuje mnie temat dzieci bo sama mam dwóch synków. A teraz a propos-
sytuacja wzięta z życia ( nie mojego, ale osoby z rodziny).DZiewczynka ma 6 lat,
rodzice rozstali się 4 lata temu, jej mama am drugie dziecko z drugim mężem, zaś
tatuś, którego widuje ze 2 razy w miesiącu po 3 dni ma obecnie x-tą
'narzeczoną', do której mała ma mówić ciociu. Uwierzcie, dzieciak jest
skołowany, ma wszystko pomieszane, a to wiek, gdy mały umysł " tłumaczy sobie
świat i poznaje, jak to wszystko działa".. Widzi więc co pewien czas tatusia z
nową ciocią w czułycch uściskach, wraca do domu w którym czeka kolejny TATUŚ, do
tego w międzyczasie rozwiedli się dziadkowie i pozakładali nowe związki ( mówimy
o młodych ludziach, więc dziadkowie mają przed 50-tką.. Doszło do tego, że mała
ma 4 babcie i cholera wie ile dziadków, a jeszce więcej " cioć przyjaciółek",
dwóch ojców i.. Na szczęście jedną matkę...Czy mi się wydaje, czy ktoś tu
emocjonalnie nie jest dojrzały?

[turzyca]

Moj znajomy mial tylko siedmioro "dziadkow". Tylko bo jeden dziadek nie zdazyl
sie hajtnac, umarl nagle. Nie wiem jak wtedy, ale teraz bardzo cieplo to
wspomina. W sumie dwa razy tyle dziadkow do kochania wnuczka. I do teraz, gdy
prawie wszyscy rodzeni dziadkowie poumierali, dba o tych przyzenionych.

Tak naprawde wszystko zalezy od ludzi i klasy, ktora wykazuja.

Powiedzieć dzieciom że rozwód to sprawa normalna

[aron95]

Na przykładzie 13moni(cos tam)-jej rodzice się rozwiedli , ona sama się rozwiodła
dzieci tez pozakładaja rodziny i się rozwiodą . Tylko juz podejdą do tego jako
czegoś normalnego . Bo matka im tłumaczy że rozwód to sprawa normalna .
Może sama wychodziła za mąż z góry wiedząc że się rozwiedzie ?
Rozwodnictwo dziedziczne - tak się niedługo będzie mówic o takich rodzinach .

[angoisse]

wolisz zeby twoje dziecko sobie żyły podcięło przez twoje wieloletnie
tłumaczenie o "nienormalności" jego sytuacji rozbitej rodziny??? to bredź
dalej.

[aron95]

angoisse napisała:

> wolisz zeby twoje dziecko sobie żyły podcięło przez twoje wieloletnie
> tłumaczenie o "nienormalności" jego sytuacji rozbitej rodziny??? to bredź
> dalej.

Niepodetnie sobie bo juz teraz mówi że będzie sobie ostrożnie wybierał kobietę i
spiszył sie nie będzie . Bo nie chce sie rozwodzic .
Jakbyś sobie porozmawiała z moim synem 14 lat to bys się sporo nauczyła

>
>

[angoisse]

jakbys sie stuknął w pusty łepek to może by ci tam coś więcej zaswitało. Ale
cuda sie zbyt rzadko zdarzają, szybciej totolotka trafie.

[aron95]

angoisse napisała:

> jakbys sie stuknął w pusty łepek to może by ci tam coś więcej zaswitało. Ale
> cuda sie zbyt rzadko zdarzają, szybciej totolotka trafie.

Czy tu jakiś zlot "jędzowatych " jest ??? Przy braku argumentów za obrażanie sie
biorą . Przeczytaj przynajmniej wątek od początku .
A w totku zycze szczęścia tylko kto Ci będzie wstanie wytłumaczyć jak go wypełnić

[angoisse]

no prosze, ty obrazasz od razu, kobiety w ogole, niektore w szczegole. czyli po
cholere tu piszesz jesli przychodzisz bez argumentow na dzien dobry? nikt cie
nie lubi w realu i nie masz gdzie na zywo sie wyzewnetrznic w niecheci do
kobiet ze musisz tu?

[aron95]

angoisse napisała:

> no prosze, ty obrazasz od razu, kobiety w ogole, niektore w szczegole. czyli po
>
> cholere tu piszesz jesli przychodzisz bez argumentow na dzien dobry? nikt cie
> nie lubi w realu i nie masz gdzie na zywo sie wyzewnetrznic w niecheci do
> kobiet ze musisz tu?

Kobieto ja przedstawiam swój punkt widzenia . A Ty mnie obrażasz( starasz się
obrazić ) tylko dlatego ze inaczej myślę . Wysuń kontrargumenty i będziemy
dyskutowac bo po to jet to forum . Gdy nie znajdujesz już argumentów atakujesz
mnie . Jaki jestem to moja sprawa i Tobie nic do tego .

[angoisse]

ale przepraszam- z czym mozna dyskutowac u ciebie? bo co sie wpatruję w kolejny
werset to widzę "pustać" . i zeby to przynajmniej tą Tischnerowską, co sie
Leonowi Korkosowemu z Łopusznej ukazała.. tam choć było zabawnie. A tu...
pustać i pustać zepitetowana, w pół-nicego, nie na dwóch.

[aron95]

angoisse napisała:

> ale przepraszam- z czym mozna dyskutowac u ciebie? bo co sie wpatruję w kolejny
>
> werset to widzę "pustać" . i zeby to przynajmniej tą Tischnerowską, co sie
> Leonowi Korkosowemu z Łopusznej ukazała.. tam choć było zabawnie. A tu...
> pustać i pustać zepitetowana, w pół-nicego, nie na dwóch.

Ide spac może mi się jaki" portergeist angoisse" ukaże Brrrrrrrrrr

[turzyca]

14 latki zawsze sa madre. A potem zaczynaja zyc wlasnym zyciem i odkrywaja ze to
wszystko jest duzo bardziej skomplikowane.




Mam wrazenie, ze kiedys smierc zdarzala sie czesciej, wiec "dopoki smierc nas
nie rozlaczy" nie oznaczalo lat 50 tylko np zaledwie 10. Zeby nie pisac o nikomu
nieznanych kupcach, mozna siegnac po krolow polskich.
Zmieniano partnerow tylko nie obydwie strony braly w tym udzial. Nihil novi
sub solem.

angoisse,

[anja_pl]

dlaczego od razu, na dzieńdobry obrażasz arona?
nie czytasz i nie próbujesz zrozumieć jego wypowiedzi, tylko kwitujesz:" to
bredź dalej"?

potrafisz to uzasadnić?

[angoisse]

ania, poczytaj wszystkie wypowiedzi arona to zrozumiesz.

czytałam,

[anja_pl]

wszystko czytam, obowiązek
nie jestem fanką arona, ale czasami zdaża mu się coś sensownego powiedzieć,
a skreślenie kogoś dlatego, że w jakims wątku, jakiś czas temu coś pod wpływem
emocji napisał nie jest dobrą drogą do zrozumienia drugiego człowieka,
każdy z nas się zmienia nalesze, na gorsze, różnie,
a ty odmawiasz mu prawa do zmian, do zmian na lepsze...

[kasiamasia]

aron95, nie wiem czy jestes kobieta czy mezczyzna i nie wiem ile masz lat
ale moge Tobie powiedziec, ze przez szerzenie teorii o "dziedzicznych rozwodach"
obrazasz wielu ludzi. Nie kazdy, ktory mial watpliwa przyjemnosc przechodzenia
przez rozwod/rozpad rodziny, ma to w genach lub to planowal.
Dla takich ludzi jest to szczegolnie bolesna decyzja, gdyz dodatkowo maja
dzieci, ktore probuja uchronic od prania brudow.......

Ja wychodzilam za maz -az nas smierc rozdzieli- ale po kochance #1 (i nim
zyjacym poza domem rodzinnym przez dwa lata i potem blaganiu o powrot i druga
szanse) i po wyniesieniu sie do kochanki #2- Powiedzialam ze mi wystarczy.
To on jest wlasnie z rodziny, gdzie ludzie sie nie rozwodza, ale jakos nie mieli
nigdy problemow z romansami, i dziecmi rodzacyni sie mezom poza malzenstwem.
On takze sie bardzo zdziwil, mieszkajac 4 miesiace z kochanka/nowa miloscia
swojego zycie, ze jego wredna zona wystapila do sadu z wnioskiem o rozwod....
No i oczywiscie przez pierwsze 8 miesiecy widzial naszego 11 letniego syna 3
razy, razem 4 godziny bo nie mial ani czasu ani warunkow.
To on raczyl powiedziec swojemu synowi o nowym dziecku, 2 tygodnie przed
oczekiwanym porodem. Tak temu porzadnemu "czlowiekowi" urodzilo sie dziecko
z inna kobieta zanim,zanim mnie sie udalo doprowadzic sprawe rowodowa do konca.
Teraz (to dziecko ma prawie 3 latka), to ja tlumacze mojemu synowi ze:
dzieci sie same na swiat nie prosza i to dziecko nie jest winne temu, kim sa
jego rodzice, ale jest to jego brat i od nich zalezy jaka bede mieli wiez miedzy
bracmi. To my chodzimy z moim synem i przy roznych okazjach kupujemu malemu
male prezenty. Natomist co do niej moj syn nie darzy jej szacunkiem, tylko ja
toleruje- jest zbyt milym dzieckiem zeby byc niegrzecznym w czyims domu
(byly to jego wlasne obserwacje plus jej proby oklamywania, bardzo nieudolne
prez nia juz nastolatka).
aron95- nie sadzisz ze takie generalizacje o "dziedziczeniu rozwodow" moga byc
bardzo niesprawiedliwe dla wielu ludzi........
Czy myslisz ze moj syn skazany jest na rozwod, tylko dlatego ze jego wlasny
ojciec ma inne standarty wiernosci i szacunku dla wspolmazonka?
Czy uwazasz ze ten drugi rodzic nie ma zadnego wplywu na wychowanie dziecka?

Czy wszyskie dzieci alkocholilow beda alkocholikami?
Czy wszystkie dzieci ludzi kradnacych beda zlodziejami?
Czy wszystkie dzieci zdradzajacych beda sie puszczac na prawo i lewo?
I wszystkie dzieci, rodzicow rozwiedzionych, musza sie rozwiesc!!!!

[aron95]

kasiamasia - źle mnie zrozumiałaś . Podawałem tylko przykład do dyskusji
prowadzonej również przy innym poście z 13mon.....
I miało to być ostrzeżenie do czego może doprowadzić mówienie dzieciom że rozwód
to sprawa normalna .

Ja też się żeniłem na- śmierć i życie .
Jestem przeciwny kontaktom kochankom z dziecmi dopóki trwają przepychanki między
małżonkami . Po czasie gdy emocje opadają i sytuacja jest ustabilizowana do
takich kontaktów może dojść . Uwzględniając zdanie drugiego rodzica
Co innego z rodzicem który sprawuje opieke nad dzieckiem . Musi mieć wyczucie
Jest między dziećmi a byłym partnerem . I jedno i drugie może mieć pretensje .
Ale jeżeli jedno ma partnera i drugie też, niepowinno dochodzić do kłótni na tym
tle . Należało by brac jedynie zdanie dzieci pod uwagę . Czy chcą takich
kontaktów czy nie . Zmuszać ich tez nie można .

Pomimo że syn nic przeciwko moim spotkaniom nie ma , nie przyprowadzam nikogo do
domu , dopóki nie będzie to osoba w miarę stała .

Co jest dobre dla mnie nijak się będzie mialo do sytuacji innych tu .
Są różne przypadki . Tylko zawsze trzeba się kierować dobrem dziecka o czym
najczęściej się zapomina

[ivone7]

troszke mnie to ubodlo co napisales..generalizowanie i szufladkowanie to widze
twoje jedyne argumenty...
mysle ze nikt, albo naprawde niewielu ludzi nie uwaza rozwodu jako czegos
normalnego a wrecz przeciwnie dla wielu z nas to porazka
ale wybacz aron95, nie bede mlodej wprowadzala w moje cierpienie, wolalam jej
to oszczedzic, nigdy tez nie mowilam ze to normalne...
ucze ja ze zeby razem zyc trzeba rozmawiac, isc na kompromisy,
ustepowac..starac sie wspolnie rozwiazywac problemy, byc dla siebie wsparciem..
obojetnie czy zyje sie z dzieckiem, czy z rodzicami czy z partnerem...mam
nadzieje, ze jak dorosnie dokona madrych wyborow, bedzie kierowala sie i sercem
i rozsadkiem, bedzie asertywna i nie zgodzi sie zeby ktos ja ponizal i
upokarzal zarowno w szkole, w pracy i w domu...i pozostanie soba...
wazne w tym wszystkim, zeby dzieci traktowac z szacunkiem, nie oklamywac, nie
oszukiwac...wytlumaczyc na poziomie odp dla dziecka

[aron95]

ivone7 - przeczytaj dokładnie co napisałem i w jakim kontekście

O tym samym piszemy tylko inaczej

[ivone7]

przeczytalam dokladnie i ze zrozumieniem...
zaszufladkowales i juz
aaa i to stwierdzenie ze rozwod w takich rodzinach jest traktowany normalnie,
chyba to zabolalo najbardziej..

[panda_zielona]

No,w takim przypadku należy chronić dziecko przed poznawaniem kolejnych cioć
czyt.kochanek tatusia i wymagać aby dziecko nie miało z nimi kontaktu.

[delika1]

najlepiej w ogóle się nie rozwodzić, by dziecko miało mamę i tatę...To nic,że
dom przypomina horror, że patrzeć na siebie nie mogą, że kłóca się o
niedomknięte drzwi, czy źle wytarty garnek, że z uczuć -panuje nienawiść,
wrogość.To nic,że dziecko czerpie wzorce traktowania swojej partnerki jak
szmaty do podłogi,że widzi matkę smutną, przygnębioną, płaczącą i ojca
tyrana..Ale ma RAZEM rodziców.RAZEM.Super.To przecież lepiej WYGLĄDA niż jakaś
wstrętna kochanka, która ZABRAŁA mężusia.

Właśnie.....

[labisade]

U mnie w domu Rodzice się nienawidzili, kłócili, pogardzali sobą. Taki wzór
przekazali dzieciom- że związek to wzajemne niszczenie się i brak szacunku a
małżeństwo to więzienie i kierat, i koniec szczęścia, miłość do partnera to
gnojenie drugiego człowieka, żadnych ciepłych gestów, tylko obowiązki i
okazywana na każdym kroku niechęć. Całe dzeciństwo wspominam jako
emocjonalno-psychoczny ból. Mimo, ze poza tym było ok, głodu nie było, wszyscy
się wykształcili itd. Było nas dzieci sześcioro. Wszyscy juz dawno dorośli.
Tylko jedno z nas zdecydowało się na małżeństwo - zresztą niezbyt udane ale
trwa. Reszta unika małżeństwa jak ognia, mają problemy w nawiazywaniu związków,
same porażki. Najprawdopodobniej nikt więcej nie założy rodziny, nie zdecyduje
się na to żeby powielić głęboko wtłoczony przez rodziców schemat.
Wiec nie zawyżymy rozwodowych statystyk, teoretycznie i statystycznie jesteśmy
"lepsi" bo nie skażeni rozwodem. Ale ile bym dała żeby ktoś mi wcześniej
pokazał jak w związku kochać a nie nienawidzić....

[megaa]

jezeli rodzice lub kolejni partnerzy reaguja tak emocjonalnie to widocznie
temat wyzwala porownywalne w mniejszym badz wiekszym stopniu emocje rowniez w
dzieciach.
Kazdy rozwod i rozstanie jest indywidualna kwestia. Jedne kobiety zdrade
malzonka przyplacaja utrata zdrowia i wizytami u psychologa, inne potrafia
szybko rozpoczac nowe zycie. W jednym domu sa koszmarne awantury i rzucanie
garnkami, gdzie indziej ciche dni i wypalenie emocjonalne. Jedne dzieci
akceptuja rozwod rodzicow, a nawet przyjmuja ten fakt z ulga, inne nie moga
pogodzic sie z tym stanem rzeczy przez dlugie lata.
Mnie chodzi o to zeby nie zakladac z gory i ze 100% pewnoscia iz dziecko bedzie
w pelni akceptowalo nasze wybory, nasz sposob zycia gdyz to co my traktujemy
jako wybawienie z sytuacji dla dziecka wybawieniem niekoniecznie bedzie.
Odnosnie nowych parterow (kochanek czy kochanka ma dla mnie nieco pejoratywne
znaczenie) jak juz wspomnialam moga tworzyc z dzieckiem swietny uklad, MOGA ALE
NIE ZAWSZE TWORZĄ.
to wszystko

[ivone7]

i na tym polega dojrzalosc rodzica, zeby przedstawiac dziecku nie kolejne
ciocie/wujkow zmieniajacych sie jak w kalejdoskopie tylko kogos kto zostanie na
dluzej, i sluchac dziecka co ono ma do powiedzenia, nie starac sie na sile
uszczesliwiac wspolnymi kontaktami ani jednej ani drugiej strony...

[maza15]

Dopiszę sie w tym watku ze swoim problemem,bo tytuł odpowiedni,a może ktos miał
podobnie i cos podpowie.
Dzieci 17 i 7 lat.Po spokojnym rozwodzie,z dobrym kontaktem z ojcem,ja również
z ex w poprawnym,częstym kontakcie.Niby wszystko OK.
Rozstaliśmy się z mężem z powodu innej kobiety.
Mieszkam z dziecmi.Jestem 4 mce po rozwodzie.
I tu pojawia się mój nowy problem.
Moje ukochane dzieci kontrolują moja każdą rozmowę telefoniczną,mała nie
pozwala mi wyjść wieczorem z domu,z każdej rozmowy z obcym dla nich męzczyzną
muszę się tłumaczyć,chcą obietnic,że inny męzczyzna z nami nie zamieszka.
Ostatnio nawet pytali ,dlaczego się uśmiechasz jak dostajesz smsa,od kogo był
itp.Ja ich doskonale rozumiem,że boją sie bym jeszcze ja ich nie zostawiła,wiem.
Ale nie ukrywam,że ich zachowanie zaczyna być kłopotliwe.
Nie zapraszam do domu nieznajomych im meżczyzn,sporadycznie wychodze teraz bez
dzieci,ale czasami chcę.Nie mogę dać się sterroryzować dzieciom,a z drugiej
strony są dla mnie najważniejsze na świecie nie chcę ich niepokoic.
Zastanawiam się.
Macie jakieś rady?

Ps
Dodam jeszcze,że wspominałam ex o tym problemie,prosząc go by zabierał dzieci
na noc choć raz w mcu,jednak nie zgodził się,twierdząc,że nie ma warunków.
U mnie w domu odwiedza je co 2,3 dni.

[aron95]

Wyjedz na wekeend z dziecmi . A przypadkowo niech się zjawi "on' najlepiej w drugi
dzień pobytu . Na wyjazdach dzieci inaczej reagują .

[tina73]

myślę że sukcesywnie, powolutku powinnaś przyzwyczajać dzieci do tego że masz
znajomych wśród których są nie tylko kobiety ale również mężczyzni. dla mnie to
jest dziwne że dzieci tak właśnie reagują. mam syna 12 lat którego sama
wychowuję i z racji tego że pracuję z mężczyznami często oni bywają u mnie w
domu ( mam więcej kolegów niż koleżanek ). poza tym jak tylko mam możliwośc
wyjsc gdzieś na kawę do lokalu rozmawiam o tym z synem , mówię mu że zostałam
zaproszona , mój synuś nawet doradza mi w czym ładniej wyglądam .
oczywiście chcę od razu dodać że nigdy jeszcze nie zdażyło sie abym weszła w
związek z innym mężczyzną na tyle głęboki aby mojego syna w to wprowadzić.
jakoś do tej pory nie znalazlam nikogo takiego.żaden mężczyzna również nie
nocował u nas.

[anja_pl]

rozumiem to,
moje dzieci (wtedy 12 i 6) mnie spytały:
" czy jak się zakocham to je wezmę ze sobą?"
mało mi wtedy serce nie pękło, popłakałam się,...
zapewniłam je, że zawsze będa ze mną, chyba, że same jak dorosną, zdecydują
inaczej,

czytając wątek...

[akacjax]

Przypomniała mi się stara dyskusja:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=24087&w=28168606&a=28168606
A co do "dziedziczności rozwodów"-to wg mnie chodzi o zniknięcie pewnej bariery...nawet tu na forum pojawiają się sygnały: nie powiem rodzicom, nie zniosą tego(wieści o rozwodzie)... a gdy w rodzinie były juz rozwody-każdy kolejny jest przyjmowany jako coś mniej zaskakującego.

Odnoszę wrażenie, że na forum coraz częściej przygłusza się traume dzieci spowodowaną rozwodem-a jest ona zawsze-niezależnie, czy rozstanie było bezwzględnie konieczne (choćby ze względów bezpieczeństwa), czy było tylko wyborem, wspólną decyzją małżonków wywołaną brakiem porozumienia.

I jeżeli ktoś pisze-dziekuje, ze się rodzice rozeszli, bo w domu fundowali koszmar-to nie znaczy, że ich rozejście, brak normalnej rodziny-nie odbija się na przyszłych decyzjach. Może być to stłumione, mniej uświadomione, ale pewne wybory już dostają taki a nie inny kierunek.

megaa napisała:
> Ciagle slysze ze rodzice maja prawo do nowego zycia, do nowych partnerow, do
> szczescia po raz kolejny - jasne maja prawo, ale co z prawem dzieci, ktore
> czesto nie potrafa odnalezc sie w nowym zyciu rodzica a jakos nikt go nie
> pyta o zdanie czy bycie czescia tego zycia sprawia mu taka niesamowita
> frajde. Z gory zakladamy ze skoro my pokochalismy jakas osobe to dziecko
> rowniez ja co najmniej polubi bo przeciez "jest taka wspaniala/-y, cudowna i
> to wlasnie na ta osobe czekalismy cale zycie".


Problemem jest, że psychika(styl dorastania, rozwój) dzieci nie ewoluuje tak szybko jak społeczne przyzwolenia, czy w ogóle "wyrywanie się" ludzi z tradycyjnych schematów nieodłącznie związanych z rodziną.

[labisade]

"tradycyjny schemat" to matka polka poświęcająca się i pilnująca domowego
ogniska i trwająca w małżenstwie pomimo wszystko + mężczyzna któremu wszystko
wolno i wystarcza z jego strony, że chce figurować jako mąż.
Rozwod dla dziecka jest problemem zawsze, brak rozwodu w złym małżeństwie też
jest dla dziecka zawsze problemem. ObA przypadki oddziaływują na emocje na całe
życie.

tradycyjny schemat

[akacjax]

O którym piszesz związany dla mnie jest też z biedą, zależnościa finansową i chyba nie funkcjonuje tylko w naszym kraju.

A w moim poście to sformułowanie dotyczy raczej schematu biologicznego-dziecko ludzkie nie jest od razu samodzielne, biologia tak to ustawiła przez tysiące lat, że bardzo długo trwa proces osiągania samodzielności. A my od pewnego czasu chcemy to skrócić(choć z drugiej strony życie znacznie się wydłuża w porównaniu z czasem sprzed 50-200, czy 500 lat).

[jasminowo]

Jestem dzieckiem rozwiedzionych rodziców. Rzeczą, ktorej najbardziej na świecie
nie chciałam to rozwód... Panicznie się bałam, że skrzywdzę córkę. I trwałam
latami w związku w którym nie było miłości tylko jak ktoś napisał wyżej - ciche
dni i wypalenie. Byliśmy od lat sobie obcy. I choć planowałam już rozwód to
przyspieszyło go to, że on znalazł nową partnerkę. Kiedyś nie chciałam mieć
dzieci. Nigdy. Bałam się potwornie, że im przekarzę cierpienie jakiego
doświadczyłam w życiu. Że "odziedziczą" je. I teraz dziedziczy córka rozwód...
I dopiero psycholog musiał mi pokazać, że mój ojciec a ojciec mojej córki to
nie to samo. Że moje lęki to nie lęki mojego dziecka. I czytając co wyżej jest
w postach płakać mi się chce kiedy pomyślę, że nie takiej przyszłości dla
swojego dziecka chciałam... ale moja matka pewnie też nie. P.S. Zawsze mówiłam
na głos, że cieszę się, że rodzice się rozwiedli, bo ojciec był pijakiem... ale
to odpowiedź dorosłego a dziecko czuje inaczej... zagmatwałam się chyba w tym
co napisałam ale jakoś tak wypłynęło...