Moje miasto

[a.niech.to]

Wątek podpinam do wątku. Skąd każde z nas, ależ to proste. Wystarczy
uważnie czytać, polecam także archiwum, najłatwiej przejść na priv,
tam każdy się przyzna.

Moje miasto ma duszę. Cholera mnie stąd nie ruszy. Przeżyło tyle
pożarów i wojen, a ja mam tu sen spokojny. Ciekawe jak ja mam to
zrobić, gdy z każdego kąta wyziera smutek, tęsknota za dawnymi
czasy, gdy było zasobne mądrością kilku narodów. Dzisiaj się dusi w
granicach narzuconych przez urbanistów, a jeśli ktoś coś powie, na
pewno uczyni to po angielsku. Kocham to miasto za przestrzeń,
szerokie ludne ulice( czasami lubię ludzi). A to co, co
najważniejsze - ono jest podobne do mnie albo i ja do niego: ma
duszę szeroką, rozlewną i nieuporządkowaną. Nie widać, by totalny
bałagan mogli zmienić rajcowie.(Na kogo ja mam głosować?) Uroda
mojego miast to park po środku stary i ... i rzeka z odnogami,
niektóre są fałszywe, ale nie o to chodzi. Barbarzyńcy niszczyli tu
pomniki kultury. Nigdy nie braknie wody nad rzeką wielką i czystą. A
to co najważniejsze - przemawia do wyobraźni; struposzałe kamienice,
pamiętające Wilusia albo i jego żonę, zapsiałe, śmierdzące podwórza,
rozparci menele na ławce. Nigdzie się stąd nie ruszę, chyba że mnie
wystawią. Wszyscy krytukują mój gród, ja nie. To miasto to mój dom.
Rodziców się nie wybiera. To miasto to moja rodzina.

Kto dalej?

[aron95]

Niedawno w mieście teraz na wsi w przyszłości może jeszcze gdzieś indziej .
Najgorzej to sie przywiązać i wmawiać sobie że gdzie indziej mieszkać się nie da.

[a.niech.to]

Da się. Wszędzie są jakieś zabytki, ale to już nigdy nie będzie to.
PPamiętasz "Sen o Warszawie"? Czy jesteś ciutka za młody?

[aron95]

ha ha Już zapomniałem .
Zachwytem do Warszawy nie pałam , innych ciekawszych miejsc jest od liku

Moje miejsce...?

[z_mazur]

Coś w tym jest, ja jestem trochę kosmopolityczny, ale...
Z urodzenia jestem góralem sudeckim, jednak praktycznie w ogóle nie
mieszkałem w miejscu urodzenia i byłem w tamtych terenach tylko
kilka razy w życiu. W ogóle nie czuję związku emocjonalnego z tamtym
miejscem. Przez krótki czas we wczesnym dzieciństwie mieszkałem na
Mazurach, potem po wyprowadzce na Śląsk spędzałem na Mazurach
praktycznie każde wakacje, te strony kojarzą mi się z dzieciństwem,
jednak mimo pewnego związku emocjonalnego nie czuję, żeby to było
moje miejsce.

Śląsk? Tak to jest moje miejsce, chociaż ortodoksyjni Hanysi nie
uznaliby mnie za swojego, bo w sumie to jestem Gorol, bo przyjezdny.
Mieszkam jednak na Śląsku od wczesnego dzieciństwa, wychowywałem się
w bardzo śląskim mieście jakim jest Ruda Śląska.
Paskudne i brzydkie miasto, poryte kopalniami i zasmrodzone hutą,
ale moje. W ogóle na Śląsku w tej wielkiej Aglomeracji czuję się jak
w domu. Zmieniałem parę razy miejsce zamieszkania, nawet miasta, ale
zawsze to był Śląsk. Rozumiem i czuję problemy tego miejsca, trudną
i niejednoznaczną historię, etos pracy górniczej i trudności jakie
teraz wiążą się ze zmianami jakie przechodzi ten region.

Tak, to jest moje miejscie.
Chociaż nie czuję się bardzo silnie związany z tym miejscem,
wyobrażam sobie to że mógłbym zamieszkać gdzie indziej, ale tu chyba
zawsze będę się czuł u siebie.

[sylwiamich]

Moje miejsce jest we mnie.Miasto to ludzie wokół mnie."Moi ludzie"
zostali w Warszawie.Nawet obecne-znienawidzone, było
oswojone.Ale "moich ludzi" już w nim nie ma((

Chłopaku

[374.4w]

Śląst to nie aglomeracja, to jakoś inaczej się nazywa, muszę Młodego
zapytać, bo uczył się o tym w ub roku szk

[cien_wiatru]

Zgadzam sie z Aronem. Ja tak wlasnie mialam - przywiazalam sie do miasta, w
ktorym mieszkalam, nie wyobrazalam sobie zycia poza nim i wierzylam, ze bede w
nim mieszkac do konca zycia. 6 lat temu meza wyrzucili z prycy a nowa znalazl w
innym miescie. Dla mnie to byla tragedia. Obecne miasto totalnie odrzucalam.
Jeszcze przez rok po przeprowadzce myslami bylam tam i kombinowalam jak tam wrocic.
Teraz w moim otoczeniu nie ma ludzi, ktorzy by mieszkali cale zycie w jednym
miescie. Kazdy, kogo spotykam, przeprowadzal sie po kilka razy. Ludzie co kilka
lat zmieniaja nie tylko miasto ale i kraj albo nawet kontynent. I wszedzie
znajduja znajomych , wszedzie koncentruja sie na tym co najlepsze.

[a.niech.to]

Jesteś już warszawianką?

[ivone7]

a ja kocham moje miasto...mimo tego ze tez jest czasami szare-choc
teraz coraz mniej..kocham za to ze nie jest nudne..ze ciagle
odkrywam cos nowego..ze mam chec poznac jego historie..
ze jest mieszanina roznych kultur..
mieszkam tutaj od urodzenia..i w Łodzi czuje sie jak w domu..nie
ciagnie mnie do zminy miejsca zamieszkania..

[a.niech.to]

Ode mnie na rzut kamieniem. Zamachnij się, może doleci, może.

Moje miasto - Kraków i tylko Kraków

[a.b1]

Moje miasto to Kraków.
Chwile mysłałam o zamianie Go na Gliwice, ale pomysł szybko prysł,
tak szybko jak osoba która takie myśli wywołała.
Dziś wiem, dla nikogo nie zamienie Krakowa...

[aron95]

A wytłumaczysz mi dlaczego w Krakowie prawie w każdym miejscu jest kebab

[a.b1]

aron95 napisał:

> A wytłumaczysz mi dlaczego w Krakowie prawie w każdym miejscu jest
kebab
tak...ale nie w każdym mieście są planty po zmierzchu, nie w każdym
miescie jest kopiec Krakusa, nie w kazdym miescie znam tyle
zakamarków, nie w kazdym mieście są moi znajomi, jest jeszcze setka
innych powodów
A kebabów nie lubie....

[lilyrush]

Dziećinstwo i młodosc wczesna, do końca studiów w jednym, jednym
znajpieknieszych w tym kraju
Od 9 lat w stolycy....wkurza, denerwuje, ale sama juz biegam po
ruchomych schodach
Kiedy przerowadziam tu rodizcó i moj rodiznny dom prestał istnieć,
bo mieszkanie sprzedalismy mój dom jest terz tu. Woradze jeszcze nie
wytrzymyłam pod jendym adresem dłuzj iz 3 lata, ale jeszcz nic
straconego. W sumie biorac pod uwagę wielkosc obecnej norki 3 lata
to długa perspektywa....ale ta norka jest taka bardzo moja. I dobrze
mi tam

[jasminowo]

Od urodzenia w jednym, nadmorskim mieście. Miasto jedno, mieszkań -
nie zliczę. Przeprowadzki od urodzenia wciąż i wciąż... Ma urok ale
ciąży mi już... i tak nie ma nikogo chętnego, kto wstałby latem o 3
rano na wschód słońca...
Od trzech lat regularnie przejazdem w stolicy... i jakoś tak
zaczynam się przywiązywać. Obrzydzają ją jak mogą, że głośna,
szybka, zapracowana do nocy. Mnie jednak przyciąga, może tym, że
czuję się tam niewidzialna nawet gdy setki ludzi wokół?

[a.niech.to]

jasminowo napisała:

> Od urodzenia w jednym, nadmorskim mieście. Miasto jedno, mieszkań -

> nie zliczę. Przeprowadzki od urodzenia wciąż i wciąż... Ma urok
ale
> ciąży mi już... i tak nie ma nikogo chętnego, kto wstałby latem o
3
> rano na wschód słońca...
Dlaczego tak poźno? Jest niezwykle piękna perłowa godzina, dwa razy
na dobę. A wyznaczać północ z kompasem o drugiej próbowałaś? I
rzeczywiście Wielki Wóz jest tam, gdzie powinien. To dopiero frajda,
że człowiek taki mądry i już wie, na którą stronę świata mu okna
wystają.
> Od trzech lat regularnie przejazdem w stolicy... i jakoś tak
> Mnie jednak przyciąga, może tym, że
> czuję się tam niewidzialna nawet gdy setki ludzi wokół?
To się leczy, uważaj. Depersonalizacja - według pewnego słownika.
Też lubię, szczególnie gdy wokół mnie nie ma nikogo, kto by umiał
rozmawiać w ludzkim języku.

[jasminowo]

a.niech.to napisała:

> > Dlaczego tak poźno? Jest niezwykle piękna perłowa godzina, dwa
razy
> na dobę. A wyznaczać północ z kompasem o drugiej próbowałaś? I
> rzeczywiście Wielki Wóz jest tam, gdzie powinien.

Kurcze - to tyle do zrobienia... ale samemu - jestem za leniwa...

To dopiero frajda,
> że człowiek taki mądry i już wie, na którą stronę świata mu okna
> wystają.

Moje wystają na trawnik... dosłownie...

> To się leczy, uważaj.

A żeby tylko to. Jak się postaram to znajdę dużo więcej

[anja_pl]

ładnie opisałaś swoje miasto,
nie potrafię tak poetycko opisać swoje, ale moje jest dla mnie
najpiękniejsze na świecie,
jest zielone, tolerancyjne, uśmiechnięte i nie można w nim sie
nudzić,
jak wracam z podróży, to sama tabliczka z nazwą "Wrocław" budzi we
mnie uczucie bezpieczeństwa, jestem już w domu,

[a.niech.to]

anja_pl napisała:

> to sama tabliczka z nazwą "Wrocław" budzi we
> mnie uczucie bezpieczeństwa, jestem już w domu,
Ostrów Tumski jest nie do pobicia: fontanna i bluszcz, gotycka
katedra...Ech...Wzięło mnie na wspominki, a muszę do pracy.

[ladyhawke12]

Kraków, ma w sobie urok, ciepło lamp wieczorkiem, mase miejsc gdzie moge sie zaszyć, masę miejsc gdzie mozna przysiąść i zadumać sie nad czymś ważnym lub nie. Lubie spacer wieczorkiem po rynku, lubie nasze teatry. Lubie odkrywać uliczki, jeszcze nie odkryte, i herbate na gołębiej.

[jasminowo]

a.niech.to napisała:

>> Ostrów Tumski jest nie do pobicia: fontanna i bluszcz, gotycka
> katedra...Ech...Wzięło mnie na wspominki, a muszę do pracy.

A swoją drogą - przypomniało mi się, że podróżując znad morza do
stolicy uwielbiam w nocy otwierać oczy w pewnym małym miasteczku,
gdzie podświetlona malutka fontanna wygląda wręcz bajecznie na małym
skwerze... cudo... tylko zimą zakrywają ją plandeką i wtedy z
utęsknieniem czekam do wiosny...

[i33]

a czemu nie przyznać się , moi znajomi raczej tu nie pisują nie
znajdą mnie...
kocham Gdańsk i większość życia nie wyobrażałam sobie żyć gdieś tam
podróże tak ale wracać na stare śmiecie
Neptun nie rozgromił trójzebem menelstwa... czasem za ludno ...mam
tu swoje święte miejsca....,woda jest mi niezbędna do "moczenia" się
więc ewentualnie chętnie opcja na Hawaje--tylko
pozdrawiam ziomów ancieci goroli ....zewsząd

[akacjax]

Kilka razy się przeprowadzałam(w młodości), a teraz być może nie ruszając się z domu przeprowadzą mnie do nowego megalopolis, no i zaczną nazywać silesjanką. A ja z drugiej strony rzeki.
Choć tu mieszkam, to odnawiam swoją moc tylko w Krakowie.

Ale tak naprawdę mogłabym mieszkać wszedzie tam, gdzie mi się podoba. Kiedyś miałam pomysł, by uczynić miejsce gdzie mieszkam ponad dwie dekady moim...niestety, nie udało się. Chyba nie ma takiego miejsca.
Ale zawsze jak wracam do domu z podróży, mówię sobie: nie ma jak w domu

[nangaparbat3]

Pamietam, ze jako nastolatka nie lubiłam mego miasta, wstydzilam sie go. Było
ciemne, brudne, ponure, straszace pustymi kwartalami, wysypiskami gruzu. Kiedy
jechalam do Krakowa, skrecałam sie z zazdrości.
Teraz zdarza mi sie wsiadac do auta i jeździc po moim miescie ot tak, zeby
popatrzec, zwłaszcza wieczorem, po mostach, wzdłuż rzeki - moje miasto jest
rozświetlone, radosne, co dzień piękniejsze.

Ale - nigdzie nie czułam sie tak bardzo "u siebie" jak w waskich zaułkach
miasteczek wschodniej Polski, na zapyzialych podworeczkach kieleckich
kamieniczek zanim zacżeto je remontować, na przemyskim pagórkowatym rynku. Deja vu?