wniósł pozew - jestem na dnie

[smuteczek_na_zawsze]

I stało się, płakałam, wyłam, teraz nie mogę się skupić na pracy.
Chce go zatrzymać dla dziecka (11 lat).
Chociaż każdą komórką swojego ciala czuję że on nie jest mnie wart,
że na mnie nie zasługuje. Dałam mu tyle miłości - on chcę bym
schowała swoje potrzeby i pragnienia pod dywan.
Wyłam i powiedział bym nie traciła nadzieji.
Że dzisiaj porozmawiamy, że może da mi szanse.
Boże co ja mam robić.
Czy moge sie nie zgodzić na rozwód - ja go kocham>

[skwr2]

Zastanów się nad modelem związku, który pragniesz restaurować.
Myślę, że jest baaardzo chybiony. Jeśli rozwód nie ma zostać
zaledwie odroczony w czasie. OBOJE musicie stworzyć nową jakość -
partnerstwo.

[smuteczek_na_zawsze]

jaki model?
Ze chce jego-ze kocham gdy jest czuly, ze jest cierpliwy i czuly dla
dziecka.
Powiedzial, ze moze dzisiaj porozmawiamy.
Czy wiecie jak to boli - podawac mu obiad nie wiedzac milosci w jego
oczach. jestem zalamana - boje sie wracac do domu.

[cathy_bum]

Uzależniasz swoje szczęście tylko od miłości w jego oczach... Sama
skazujesz się na rolę podnóżka dla Księcia Pana. Stawiasz się tym
samym w roli zabawki, którą można wyrzucić jeśli się znudzi.
Kochamy kogoś, bo jest dla nas partnerem, uzupełnieniem, wyzwaniem.
A nie za to, że jest naszym wiernym cieniem.
To pewnie dla Ciebie przykre... Ale sama przeszłam przez rozwód i
wiem do czego są ludzie zdolni, by ocalić umierajacy związek.

[cathy_bum]

Na rozwód możesz się nie zgodzić... Ale to tylko przedłuży sprawę, a
nie zablokuje ją na zawsze.
Czytałam Twoje posty na "Samodzielnej mamie". Rozumiem, że Ci
ciężko. Ale nie odbudujesz związku czołgając się przed partnerem i
błagając go o litość. Wymuszasz deklaracje miłości, które mogą być
wyrazem pragnienia "świętego spokoju".
Terapia rodzinna, o której pisałaś, jest niezłym pomysłem. Choć nie
należy zakładać, że to cudowny sposób naprawienia związku. Bywa
przykra i bolesna dla obu stron. Czasem pokazuje, że po prostu tych
ludzi nic już nie łączy i nawet nie ma co odbudowywać.
Zastanów się spokojnie, czy Ty chcesz naprawy tego związku.
Bo "zatrzymywanie dla dziecka" to zbyt mało.

[a.niech.to]

Lepiej dać się wypchać niż żyć w małżeństwie, gdzie nie ma końca
jednostronnym wymaganiom. Można się bezskutecznie zachapać.
Co takiego złego zrobiłaś, że doszło do ewentualnego ułaskawienia
poprzez "ostatnią szansę"?

[smuteczek_na_zawsze]

Bardzo zle sie czuje.
dzwonilam do niego i pytalam - kochasz mnie - a on na to, że TAK.
zapytal o ktorej dzisiaj koncze a ja faktem jest nic jeszcze nie
zrobiłam - od rana ...
Powiedzialam, ze znalazłam terapeute, a on taki troche
podenerwowanay powiedzial "najpierw porozmawiajmy" jak wrocisz a ja
nie wiem, juz nic nie weim.

[ivone7]

witaj...wspolczuje Ci bardzo...
ale potrzebujesz kubla zimnej wody na glowe...
ja juz prawie wiem o czym Twoj maz bedzie z Toba chcial
rozmawiac...wiec przygotuj sie na to...to nie bedzie rozmowa
ostatniej szansy..to bedzie koniec...bo on Cie przestal kobieto
szanowac..mowi kocham na odczep sie...Ty tego jeszcze nie widzisz,
bo oczu nie podnioslas z pozycji unizonego slugi..
on nie widzi w Tobie partnera..wiec po co mu terapia...
musisz nabrac w sobie dystansu do calej sytuacji...przemysl to co tu
wszyscy pisza...
zycze powodzenia i duzo sily...beda Ci potrzebne...
i jesli moge cos radzic..odloz rozmowe jak nabierzesz troszke tego
dystansu..ulozysz sobie pewne sprawy w glowie...

[a.niech.to]

Głos wolającego na puszczy!
Wypada nam przywitać kolejną w naszym klubie.

[smuteczek_na_zawsze]

Nie rozumiem, dlaczego ani jedna osoba - przecież jestście osobami
doświadczonymi przez życie i wiecie, że nie jest możliwe rzucenie
tak wszystkiego.
rezygnacja.
Dlaczego nikt nie powie -walcz o małżeństwo - czy to takie czasy
nastały, że jak coś jest nei tak jak trzeba to trzeba to wyrzucić,
stłamsić.
Po co naprawiać, skoro może sie podniose i "coś " sie tafi...

[cathy_bum]

Smuteczku, jesteśmy doświadczone przezżycie i dlatego to piszemy...
Ja wiem, że w Twojej sytuacji marzy się, żeby ktoś
powiedział "Jeszcze będzie super. Mnie się udało, Tobie też się
uda". Ale tak prosto nie jest i bywalcy tego forum kłamać nie
zamierzają.
Ja nie twierdzę, że nie warto walczyć o swój związek. Warto, a
czasem nawet się udaje coś naprawić. Ale pozycja żebrzącej o ochłap
uwagi i uczucia daje Ci marne szanse na sukces. Można coś odbudować,
kiedy się ma siłę przyjać też klęskę takiej próby. Kiedy nie walczy
się ze strachu przed samotnością. Trzeba się podnieść tak czy tak.
Obojętnie, czy dla ratowania związku, czy dla wyjścia z niego.

[a.b1]

niestey dołanczam się do tych głosów
dwie strony muszą chcieć ratować związek, ja w Twoich postach
wyczytuje histerie, brak planu i przemyśleń.
nie można swojego szczęścia/życia uzależniać od 2 człowieka.
chciałabym Ci napisać, że zanm kogoś komu się udało, niestety nikogo
takiego nie znam.
ja widze, wypalenie u Twojego męża a u Ciebie panike, nie widze
miłości o której piszesz, ale panike i lęk przd tym co czeka samotną
kobiete z dzieckiem

[cathy_bum]

Ja akurat znam ludzi, którym się udało. Choćby na tym forum bywa
marieta
Ale wiem, że tak naprawa związku ma szanse tylko wtedy, kiedy obie
strony liczą się, że jeżeli próba się nie powiedzie, to od siebie
odejdą. Są gotowe żyć samodzielnie i układać sobie życie po swojemu.
Stają do odbudowy związku jako partnerzy, a nie petent i monarcha.

Tutaj widzę tylko kobietę błagającą "Nie odchodź". Gotową prosić na
klęczkach o dobre słowo, czy wyduszone zapewnienie miłości. Która
nie wyobraża sobie życia w pojedynkę, porzucenia przez partnera. Ja
te uczucia nawet rozumiem, sama wiele przeszłam. Ale wiem, że na
takiej podstawie nikt nie zbuduje porządnego związku.
Tak, bywa, że udaje się łzami i szantażem emocjonalnym zatrzymać na
chwilę partnera. Tylko to nie jest rozwiązanie problemu. Miałam
znajomą, która przebłagiwała kolejne kochanki męża. Klękała przed
nim, groziła Sądem Bożym, szantażowała dziećmi. W ich konflikt
wciągała rodziców, teściów i księdza proboszcza. Ale to nie
naprawiało ich związku. Tyle, że agonia trwała dłużej i byla
bardziej widowiskowa.
Z opisu autorki na innym forum wnioskuję, że jej pierwszy związek
też się rozpadł. Nie chce stracić tego partnera, którego ma....

[a.niech.to]

a.b1 napisała:

> ja widze, wypalenie u Twojego męża a u Ciebie panike, nie widze
> miłości o której piszesz, ale panike i lęk przd tym co czeka
samotną
> kobiete z dzieckiem
W przypadku jej męża dostrzegam klasyczną postawę roszczeniową. Jemu
się należy..., a ona może w tym przeszkadzać. Wtedy się ją usunie
lub - co gorsza - obejdzie. Po drodze ustawi się na tyle przykre
znaki zakazów i nakazów, że w końcu rozwód sama zainteresowana uzna
za wybawienie. Wszystko to stanie się lekiem na "ja go kocham".

[a.b1]

a zakazów i nakazów, że w końcu rozwód sama zainteresowana uzna
> za wybawienie. Wszystko to stanie się lekiem na "ja go kocham".
>
kurcze, współczuje, bo ten scenariusz jest najbardziej prawdopodobny

[ajflaa]

jak jest cos nie tak, jak trzeba, to się naprawia - ale małżenstwo
to dwie osoby, które muszą tego chcieć
jeśli chce tylko jedna, to za mało
rób jak czujesz... Wasze wspólne życie i tak jakoś się potoczy, w tę
lub w przeciwną stronę

aha, miłość to czasem pozwolenie tej drugiej osobie na odejście,
jeśli tylko i wyłącznie tego chce
zobaczysz po rozmowie, czego chce on

[a.niech.to]

smuteczek_na_zawsze napisała:

> Dlaczego nikt nie powie -walcz o małżeństwo - czy to takie czasy
> nastały, że jak coś jest nei tak jak trzeba to trzeba to wyrzucić,
> stłamsić.
Opracuj strategię naprawczą z mężem, bo małżeństwo składa się z
dwóch osób. W pojedynkę możesz co najwyżej popracować nad sobą.

[ivone7]

szansa by byla...jesli bylibyscie dla siebie partnerami...zwiazek
oparty na pozycji wladca-sluga...czyli na zaburzonych relacjach
miedzy wami to wg marne szanse....
najpierw naprawilabym te relacje...wtedy on traktowalby Ciebie..tak
samo jak siebie...i pamietaj naprawa malzenstwa-to sprawa dwojga..w
pojedynke nic nie naprawisz, chocbys umiala tanczyc na rzesach...nie
da rady...

[a.b1]

pozwól odejść, jesli wróci, znaczy, że kochał i kochac będzie...
nikogo nie zatrzymasz na siłe...
nie winikam w powody jego decyzji, chyba ze sama napiszesz

[smuteczek_na_zawsze]

wiecie co - wczoraj jak zanosiłam się płaczem to myślałam głównie o
dziecku.
Ona tak sie przywiązała do Pawła, czesto mówi, że go kocha, uwielbia
z nim przebywać, odrabiać lekcje, czytać...
A teraz on po krótkiej zabawie w tate zostawia ja - wczoraj tak mu
powiedziałam a on na to - że to go boli.
I że dziewczynki bardzo muszkoda, ale nie jest matką Teresa i co
wiecej, kwestia mieszkania - jest nasze wspolne.
kupione w duzej części za moja namowa - na kredyt - 30 lat - teraz
on mówi, że podział majątku owszem, ale jeżeli sąd zadecyduje - to
on chce połowy wartości.
A skąd ja mu wezmę... to jakies 130 tys - wiec - sąd bedzie kazal
sprzedać czy co ?
Od poprzedniego męża ja uciekłam bo mnie bil.
A ten chce sie mnie pozbyć, jak psa.
W głowie układam sobie scenariusze dzisiajszej rozmowy.

[a.niech.to]

smuteczek_na_zawsze napisała:

> Ona tak sie przywiązała do Pawła, czesto mówi, że go kocha,
uwielbia
> z nim przebywać, odrabiać lekcje, czytać...
> A teraz on po krótkiej zabawie w tate zostawia ja - wczoraj tak mu
> powiedziałam a on na to - że to go boli.
Bycie rozwodnikiem nie wyklucza dobrego ojcostwa. Czy po rozwodach
przestajemy być rodzicami? Niektórzy stają się nawet jakby bardziej
w zapędach kompensacyjnych.

[cathy_bum]

Brutalnie to zabrzmi... Ale on nie jest ojcem Twojej córki i nie
musi jej brać pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. On chce się
rozstać z Tobą. Bo to Wy tworzycie związek.
Rozumiem, że Twoje dziecko cierpi. Już raz rozpadła mu się rodzina.
I wiem, że Ciebie jako matkę to boli. Ale Twój partner ma prawo do
swoich decyzji.
Podział majątku - rzeczywiście ma prawo domagać się połowy wartości
mieszkania. Rozumiem Twój lęk przed utratą dachu nad głową,
kłopotami finansowymi. Wiele rozwódek/rozwodników przez to
przechodzi.
Pomyśl o terapii... dla siebie. Żebyś przestała przyjmowac
postawę "tej gorszej" w związku. Masz na koncie złe doświadczenia z
pierwszym mężem. Wobec drugiego też ustawiłaś się chyba w pozycji
służebnej. To kiepskie rokowania na przyszłość - dla tego i dla
każdego potencjalnego następnego związku.

ZMROZIŁO MNIE

[a.b1]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=74709332
DZIEWCZYNO CO TY CHCESZ NAJLEPSZEGO ZROBIĆ!!!
WARTO?!

[panda_zielona]

Mnie też.Jestem w szoku.
Smuteczku uwierz w siebie.Nie można tak się uzależniać od
faceta.Żebranie o miłośc przynosi odwrotny skutek.

[smuteczek_na_zawsze]

dzieki za slowa otuchy.
umowilismy sie na spotkanie u terapeuty.
Dzisiaj po mnie przyjedzie i wszystko bedzie ok.

[cathy_bum]

Autodestrukcja to krzyk rozpaczy... Ale prowadzi donikąd. W
desperacji człowiekowi różne myśli chodzą po głowie. Jednak
samobójstwo przekreśla wszystko. Nic nie pozwoli już naprawić. A co
Cię jeszcze w życiu czeka, tego nie wiesz. Rozejrzyj się choćby po
tym forum. Mnóstwo ludzi po strasznych przejściach odnalazło spokój
i szczęście dla siebie i dzieci. Nie koniecznie w nowym związku,
choć i tak bywa.
Decydowanie zaś o życiu dziecka to przejaw skrajnego egoizmu. Nie
masz do tego prawa.

[cathy_bum]

Jeżeli nie masz przy sobie kogoś bliskiego, kto Cię może teraz
wesprzeć, to skorzystaj choćby z oferty telefonu zaufania. Ludzie,
którzy tam pracują, pomogą Ci oswoić emocje i zapewne wskażą, gdzie
szukać bardziej długofalowej pomocy.

[smuteczek_na_zawsze]

napisalam do Ciebie na priv.

[smuteczek_na_zawsze]

to krzyk rozpaczy - jestem za mądra na to by dla faceta sie zabijac,
rano bylam po ciezkiej nocy. Pisalam by odreagowac.
Dostalam kubel zimnej wody...
Moze to i dobrze.

[anbale]

Mam wrażenie, że z jednej strony jesteś ogromnie nieszczęśliwa, a z
drugiej niesamowicie rozczulasz się nad sobą...sorry. Jesteś tak
ogromnie "niedopieszczona", niedowartościowana, gotowa na wszystko,
żeby utrzymać koło siebie kogoś, kto by Ci chociażby blady cień
uczucia imitował, bo to jedynie zapewnia Ci jako/taką równowagę
psychiczną...
A to jest tak, że jedyna osoba, która Cię nie opuści aż do śmierci,
to Ty sama- i tylko Ty możesz dać sobie szczęście, albo je sobie
odebrać.

[sbelatka]

Smuteczku, nie wiem co sie stanie z twoim małzeństwem. Ja próbowalam
naprawiac moje - ale poległam. Ale czasem sie to komus udaje. Nie
bede Cie zniehcęcała do walki o swoje - bo sama musisz poczuc, ze to
juz nie ma sensu albo dziekować Bogu, ze nie odpuscilas.
W jednym z Twoich postow przeczytalam o pudeleczku na "smuteczki".
Ładnie o tym piszesz - i o tym, ze smuteczki po jakims czasie
mijają. I choc to co teraz przezywasz to raczej rozpacz niż
smuteczek - minie tak samo.. I całe szczęscie.
A dziecko? Nawet własne dzieci nie zatrzymuja ludzi przed
odejściem...
Powodzenia.

[salemka1]

w sumie chciałabym napisać coś pocieszającego i podnoszącego na duchu...
przyszło mi na myśl, że taka postawą, jaką prezentujesz, tym zatrzymywaniem na
siłę, płaczem i błaganiem, żeby został, odstraszasz go od siebie. Jeśli on widzi
coś takiego, to tym bardziej ucieka. Jeśli chciałabyś go odzyskać, to raczej
najpierw odzyskaj samą siebie, stań na nogi i radź sobie bez niego. Zachowaj
spokój i pozwól mu odejść. Ja nie mówię, że to jest recepta na to, że on
zostanie. Ale może zadziałać. Na razie on ma pozycję Twojego "władcy", ty go
błagasz, żeby został, ty go kochasz... a on chce odejść. Wie, że ma nad Tobą
przewagę. Więc spróbuj wyrównac szale. Niech ten mąż zobaczy, że właśnie, że
radzisz sobie bez niego. Co chcesz osiągnąć? Żeby został z litości? Żeby
kochance powiedział ,że nie może cię zostawić, bo sobie nie poradzisz? Tego
chcesz? Chcesz być dla niego służącą podającą obiad, piorącą skarpetki i
czekającą na ochłap czułego gestu? Tak chcesz żyć za wszelką cenę?
A zatrzymać go "dla dziecka"? Nie wymagaj od faceta, żeby został dla dziecka,
tym bardziej, jeśli dziecko nie jest jego. Mężczyźni nie zostają nawet dla
własnych. I z resztą bardzo dobrze. Czy chcesz, żeby ona taką Ciebie widziała?
Usłuzną, potulną żonę, której mąż nie kocha?
A na dodatek, jeśli masz taką postawę wobec niego, to jeszcze moze być
scenariusz szantażu z jego strony... rób jak ja chcę, bo odejdę.
A tamten wątek na forum psychologii... aż szkoda gadac. Bo jeśli jestes aż tak
uzależniona od niego ,że mogłabyś zabić własne dziecko, to ja juz w ogóle pytań
nie mam.

[zielona_ropucha]

Hej Smuteczku
Piszesz bzdury
Nigdy,przenigdy nie masz prawa do takiego myslenia ,szczególnie
jeśli chodzi o Twoje dziecko. Ty też masz żyć,chocbyś musiała przez
najbliższy czas czołgać sie z bólu...masz prawo do cierpienia i
musisz dac sobie prawo do nadzieji na lepszy dzień,ja mam najgorsze
za sobą,chociaz czasami na wspomnienie tego jak zostałam
potraktowana rozlewam herbatkę ze szklanki((Totalny dół
minie,pózniej będzie dół,a później bedzie tylko depresja...dasz
radę,jestem pewna.A na końcu zwyczajny,szary dzień. Tego Ci
życzę,zwyczajności,na szaleństwa trzeba mieć siły.

[zielona_ropucha]

nadziei,czy jakos tak...przepraszam za błedy.

[a.niech.to]

salemka1 napisała:

> jeśli jestes aż tak
> uzależniona od niego ,że mogłabyś zabić własne dziecko, to ja juz
w ogóle pytań
> nie mam.
Nosi ją, wiec wygaduje co ślina na język przyniesie. Nie
traktowałabym jej wynurzeń w tej mierze powżnie.

[salemka1]

a.niech.to napisała:

> Nosi ją, wiec wygaduje co ślina na język przyniesie. Nie
> traktowałabym jej wynurzeń w tej mierze powżnie.
>
Wiesz, nie wiem. Możliwe, że nie należy tego traktować poważnie. Wiem, że nie
każda kobieta jest silna. Ale w najgorszej chwili nie wyobrażam sobie, żeby taka
mysl przyszła mi do głowy. A skoro smuteczek ją napisała- tą myśl, znaczy
przyszła jej do głowy...

Spokojnie:-)

[cathy_bum]

Zgodzę się z a.niech.to, zwłaszcza, że smuteczek skontaktowała się
ze mną na priva. Dziewczyna w emocjach chlapnęła wstrząsające
rzeczy, ale tak naprawdę życie jej (a tym bardziej dziecka) miłe.

Co nie zmienia sytuacji, że przed Nią trudny okres, bez względu na
podjęte decyzje. Pozostaje trzymać kciuki...

[salemka1]

ależ ja trzymam za Nią kciuki i życzę Jej jak najlepiej. Niemniej jednak
podtrzymuję swoje zdanie ,że taką postawą faceta odstrasza jeszcze bardziej i
absolutnie go nie odzyska.

[cathy_bum]

Napisałam swojego posta, żeby uspokoić osoby, które zaniepokoiły
rozważania smuteczka o samobójstwie.
Co do jej postawy i wpływu na dalszy rozwój sytuacji - zgadzam się z
Tobą. Czemu zresztą dałam wyraz we wcześniejszych postach. Przy czym
pamiętam jednak, że z naszej perspektywy (ludzi już po przejściach)
ocenia się to wszystko bardziej trzeźwo. W rozpaczy człowiek chwyta
się dziwacznych sposobów ratunku.

[nangaparbat3]

Smuteczku drogi, przede wszystkim chcę Cie mocno, mocno przytulić. Mogę?
Ja tez wyłam z rozpaczy, kiedy maż powiedzial mi, ze chce odejść - i też z
rozpaczy o dziecko. Wydawało mi się, ze dla dziecka bedzie to jakis koniec
swiata, tragedia. Ona miała wtedy 7 lat.
Przez połtora roku usiłowałam ratowac nasz zwiazek, potem sama poprosiłam, zeby
sie wyprowadził. Po roku odważyłam się spyta corkę, czy sie na nas o to
rozstanie nie gniewa.
- Nie, gniewalam się, gdy sie klociliście, chcialam uciec z domu. Teraz jest o
wiele lepiej - miala wtedy 9 lat.
Nie mam pojecia, czy uda Ci sie uratować małżeństwo - gorąco Ci tego życzę.
Ale gdyby sie nie udało - warto uratować resztki dobrych uczuć, ktore sa w Was
obojgu - szacunku, zyczliwości, sympatii, wdzieczności za to, co było dobre.
W rodzinie mego byłego meza jest pan, którego zona miała corkę z pierwszym
mężem. Ten pan rozwiódł się z żoną, poslubił inną panią, ale z tamtą
dziewczynką, mimo ze nie jest jego biologiczna corką, wciąż się spotyka, wciąz
ma kontakt (ona jest juz dorosła i ma własne dzieci). Tak tez moze byc.

witam, dzień po...

[smuteczek_na_zawsze]

Dzien dobry
Ponieważ wiele osób poświęciło troche swojego czasu i napisalo do
mnie pare słów czuję sie w obowiązku i może poprostu chce napisać
Wam jak byłowczoraj.
Usiedlismy jak wróciłam z pracy, nie mogłam udawać, nie chciąłam
udawać twardej -miałam twarz zmęczoną nieprzespana nocą, i cięzkim
dniem. Płakałam cicho, chcieliśmy rozmawiac - ja zaproponowałam by
tylko o przyszłości, w sumie wypomniał mi sporo rzeczy, że czasmi
miałam niewyparzony język, że to, czy tamto...
w miedzyczasie pokazał mi swoje wezwanie do sądu wyslane 09.01.2008 -
na przesłuchanie w charakterze strony w sprawie o rozwód. Mojego
awizo mu na poczcie nie dali. I tu mam pytanko - On twierdzi, że
zlożył pozew na początku stycznia - to takie szybkie terminy???
A i drugie - "dlacxzego przesłuchanie???" Dlaczego nie sprawa
odrazu, tylko przesłuchanie?
Po co ? Zamiast sprawy tzw. pojednawczej ????
I czy mam odebrać to wezwanie?
Bo bylam smutna ale on w koncu po mojej prośbie by dał nam szanse -
zgodził sie niby wycofać albo zawiesić pozew.
Co jeszcze powiedział, że jego uczycie się wypaliło.
Co jeszcze - pirwszy raz zobaczyłam w jego oczach lzy - znam, go od
6 lat - nigdy nie plakal. a wczoraj tak.
Powiedzial, że najchetniej poszedł by sobie przed siebie, że czuje
sie źle. że tez go bolały moje niektóre mocne slowa. A mam dosc
cięty jezyk.
To tak w skrócie.
Jeszcze raz dziekuje wszystkim.
Ja chyba silna jednak jestem... czy nie?

[ivone7]

hmm wiesz co mnie najbardziej dziwi? ze ten ciety jezyk dotad mu nie
przeszkadzal....przeciez mogl powiedziec wczesniej, porozmawiac z
toba..a tu od razu zakladac sprawe rozwodowa...mysle ze to tylko
przykrywka...
aaa i kiedy zlozyl ten pozew, ze 9,01 sad wyslal mu pismo z terminem
pierwszej rozprawy...
a ty zacznij byc silna...bo na razie chcesz sie sama oszukiwac i
zeby ciebie oszukiwali....

[panda_zielona]

Mam nadzieję,że siły Ci wystarczy,a dzisiejszy post jest jakiś
optymistyczniejszy.
Jednak Twój mąż chyba coś ściemnia.Niemożliwym jest,aby pozew
złożony na początku stycznia tegoż roku miał już odzew na 9.01,
Jakie przesłuchanie? Teraz rozwód można uzyskać na 1 sprawie,bez
pojednawczej.Pozdrawiam i życzę Ci duuużo siły będzie potrzebna.

[dzimi_dzimi]

Ivone, skąd wiesz, że do tej pory mu ten cięty język nie
przeszkadzał? Może przeszkadzał tak bardzo, że miłość prysła?
Nie wiem jak było tu, w tym przypadku, ale zdarza się dość często
sytuacja gdy jeden z partnerów prosi, błaga, rozmawia, krzyczy o
zmianę jakiegoś zachowania i dopiero rzucenie papierami rozwodowymi
powoduje, że u drugiej osoby powstaje refleksja "a może to moja
wina?"
Smuteczku robisz sobie krzywdę. Przeczytałem ten wątek, watek na
Psychologii czy gdzie tam i jestem przerażony. Przerażony bo w Tobie
nie ma szacunku do siebie, tego co dajesz, do zycia, nie ma niczego
co możesz dać bo albo oddałaś już wszystko mężowi albo nigdy nie
miałaś tego co on chce.
Twoja depresja tak wielka iż piszesz, że przyszło Ci do głowy
zabicie dziecka to sygnał, że powinnaś udać się do terapeuty
natychmiast, bez względu na to jak potoczą się losy Twojego
małżeństwa.
Jak się potoczą? Pewnie tak jak toczą sie losy wszystkich małżeństw
gdzie nie ma równowagi, miłości a bycie razem oparte jest na litości
i emocjonalnym szantażu i tylko na odpowiedzialności.
Rozwód można przeżyć nawet jak w pierwszym momencie wydaje się, że
jest to niemożliwe. I sam jestem tego przykładem. Bardzo skupiłaś
się na bólu i na sobie, a jest ktoś kto cierpi bardziej niż Ty. I to
nie z powodu utraty krótkoterminowego ojczyma, ale z powodu Twojego
bólu. Wierz mi.

[ivone7]

masz racje.....moglo mu to przeszkadzac....ale ona byla pisala o
zaskoczeniu, jakie wywarla na niej inf.o rozwodzie...dlatego
pomyslalam, ze to bylo tzw.idealne malzenstwo....
i masz racje ze czasami rzucenie komus pozwem rozwodowym daje
efekty...marieta trzymam kciuki...
tylko cos mi sie w tym wszystkim nie podoba...bo jesli to byl jego
ostatni krzyk rozpaczy, to chcialby pojsc na terapie, uzdrowic ten
zwiazek...dlatego to wszystko brzmi w moim odczuciu falszywie...ale
moge sie myslic...

[dzimi_dzimi]

Mąż ma przed sobą zapłakaną kobietę, dziecko, pewnie krzyki i
błagania, słowa o braku chęci do życia, jestem pewny, że o
tabletkach informację dostał także.
Co ma powiedzieć?
Jeśli ma trochę serca, litości to reaguje własnie tak. Też odwleka,
z nadzieją, że Smuteczkowi przejdzie.
Ile kobiet daje szansę facetowi jak błaga, prosi, klęka, kupuje
kwiaty, bo są dzieci, bo co powiedzą inni, bo rozwód to grzech?
Dlatego zapytałem Smuteczka co chce osiągnąć nie odbieraniem awizo?
Bo związku i małżeństwa nie tworzy się tak jak Ona to robi w tej
chwili.

[salemka1]

dzimi_dzimi napisał:

> Mąż ma przed sobą zapłakaną kobietę, dziecko, pewnie krzyki i
> błagania, słowa o braku chęci do życia, jestem pewny, że o
> tabletkach informację dostał także.
> Co ma powiedzieć?

sama gdybym była w takiej sytuacji, czyli gdybym miała przed sobą
faceta takiego żałosnego i zapłakanego, to bym spierniczała jako
żywo....

> Jeśli ma trochę serca, litości to reaguje własnie tak. Też
odwleka,
> z nadzieją, że Smuteczkowi przejdzie.
> Ile kobiet daje szansę facetowi jak błaga, prosi, klęka, kupuje
> kwiaty, bo są dzieci, bo co powiedzą inni, bo rozwód to grzech?
> Dlatego zapytałem Smuteczka co chce osiągnąć nie odbieraniem
awizo?
> Bo związku i małżeństwa nie tworzy się tak jak Ona to robi w tej
> chwili.
Odwleka, tylko odwleka. Moe przeczekać, ale na pewno nie będzie z
tego małżeństwa.

[ivone7]

i dlatego traci mi to falszem....co staram sie uswiadomic
smuteczkowi...
ona musi nabrac dystansu do tego..popatrzec z boku na swoje
malzenstwo i na relacje z mezem..bo gdzies jest ta prawdziwa
przyczyna...

[smuteczek_na_zawsze]

czytałam to - jest wyrażnie napisane "wezwanie na przesłuchanie w
charakterze strony w sprawie o rozwod, Powod an, Powódka: Ja.
z orzeczeniem o winie.
A może on chce mnie jeszcze wrobić w to że brzydko na niego
mówiłam????
No już nic nie rozumiem, zazdzwonilam byb gdzies do jakiegos sądu
żeby się dowiedzieć o co chodzi.
I czy mam odbierać to wezwanie???

[dzimi_dzimi]

smuteczek_na_zawsze napisała:

> I czy mam odbierać to wezwanie???

A co chcesz osiagnąć tym jak nie odbierzesz?

[salemka1]

dzimi_dzimi napisał:
> A co chcesz osiagnąć tym jak nie odbierzesz?
>

A właśnie zapomniałam niżej dodać, nic nie osiągniesz, jak nie
odbierzesz. Zdaje się, że sąd traktuje coś takiego jak urzędy. Czyli
jeśli przeleży 14 dni na poczcie, to uważa się przesyłkę jako
skutecznie doręczoną.

[salemka1]

z tego wynika, że mąż wniósł o rozwód z orzekaniem o winie, takiego
rozwodu nie dostaje się po 1 rozprawie, z tego, co mi wiadomo.
Wątpię, żeby jako winę Twój mąż podniósł niewłaściwe odzywanie się
do niego, musi mieć na myśli coś innego.
Smuteczku ja Ci szczerze radzę- daj mu odejść, małżeństwo trwające z
litości nie jest dobre. Zacznij siebie szanować.
I jakoś czegoś mi w Twoich postach brakuje. Jakbyś nie wszystko
pisała. Bo najpierw przedstawiłaś się jako bardzo mocno kochającą i
oddaną i w ogóle, teraz już piszesz, że faktycznie masz niewyparzony
język i bywało, że źle sie do niego odnosiłaś... może jeszcze były
jakieś oznaki rozpadu małżeństwa?
Nie bardzo też rozumiem... wcześniej nie wiedziałaś, że mąż ma
zamiar wnieść pozew o rozwód? Nie powiedział? A nie było oznak tego?
Tak z dnia na dzień poleciał do sądu i chce się rozwieść? Jakoś mi
to nie pasuje.

[dzimi_dzimi]

Musiały być symptomy tego, ze związek nie funkcjonuje jak należy,
tylko albo Smuteczek ich nie zauważył, albo zlekceważył, albo nam o
nich nie pisze.
Zwłaszcza, że facet chce prania brudów a nie zniknąć po angielsku i
świętego spokoju.
Ale teraz nie ma co płakac nad rozlanym mlekiem. Pogrążasz się w
oczach męża i jakbym nie chciał napisać Ci iż tym coś osiągniesz to
wiem, że jedynym efektem będzie pogarda. Sam w pierwszym szoku by
zatrzymać swoją Żonę tak się zachowałem i widziałem, że tylko
umacniło ją w niechęci do tego co jako soba reprezentowałem.
Odpuściłem. Straciłem ją ale nie żywimy do siebie złych uczuć.
Smuteczku ciagle pytasz co powinnaś zrobić.
Po pierwsze opanuj się. Bardzo się opanuj jeśli nie ze względu na
siebie to miej litość dla dziecka. Nie jesteś sama. Masz kim się
zajać. Kimś słabszym kto potrzebuje Twojej opieki i kto cierpi
patrząc na ten dramat. Opamiętaj się i wierz mi, ze naprawdę na
świecie zdarzają się dużo gorsze nieszczęścia niż rozwód.
I idź jak najszybciej do lekarza bo zbyt mocno pozwoliłaś sobie na
rozchwianie emocji, zbyt wiele szkody robią i Tobie i dziecku.

[salemka1]

o bardzo Ci dziękuję, że uzupełniłeś moją wypowiedź
A tak serio, to zgadzam się z Dzimi w zupełności.

[smuteczek_na_zawsze]

jeżeli chodiz o mój niewyparzony język przytocze pare przykladów:
On-"ale dużo tluszczu w tym sosie, nie chce jeśc"
Ja: "to idz do mamusi"
To jest przyklad kłoótni.
Lub - po wyborach - fakt może przesadzilam, ale on to ciagle
wypomina - powuiedzialm, że jest nieodpowiedzialny bo glosowal na
tych czy tamtych - mamy zupelnie odmienne poglady - powiedzialm, ze
skoro popiera sie klamców i zdrajców sam sie jest takim.
To teraz główny powód jaki podaje to fakt, że nie pozwalma mu być
soba - że nawet zagłosowac nie może sam.

[salemka1]

słuchaj Smuteczku, jako nie wydaje mi się, żeby normalny, dorosły i
dojrzały facet rozwodził się z powodów takich, jak napisałaś. Musi
być coś innego. No, chyba, że nie jest normalny, ani dojrzały... ale
to wtedy go sobie odpuść.
Powiem Ci, że jeśliby mój mąż mi powiedział, że rozwiedzie się ze
mną, bo mu powiedzialam, że jak mu nie smakuje, to ma iść do baru,
to po prostu nieźle by mnie tym ubawił. I jeśli to ma być ten
niewyparzony język, to jakoś w to nie wierzę. Dalej czegoś mi tu
brakuje.

[smuteczek_na_zawsze]

tak , to jest jego zdaniem moj ciety jezyk, że czasmi powiem " co
tak mamusia kazala"
bo w moim odczuciu jest mamisynkiem - wybaczcie ze zapytam, czy
zdrowy dorosly mezczyzna, zonaty dzowoni 2 -3 razy dziennie do mamy
na plotki ??? I tak sobie gadaja jakii to swiat jest okropny, jakie
meble, jaki rzad - koszmar.
I brat - tkory rowniez dzwoni ok 3 razy dziennie i za kazdym razem
rozmawija jakby sie miesiac nie slyszeli - poza tym - czy dwwaj
dorosli mezczyzni, nawet bracia musza za kazda rozowa telefioniczna
mowic "kocham Cie" ja tego nie rozumiem.
A i jetem zla, bo z mama jegio nie jestesmy przyjaciolkami, a ona by
tak chciala.

[dzimi_dzimi]

I to jest problem prawdziwy, nie wiem czy jedyny. Twoja zazdrość o
rodzinę, chęć zaakceptowania jej i niechęć do asymilacji.
Tak, dorosły facet czasem plotkuje z mamą, a brat plotkuje z bratem,
dokładnie tak samo jak dwie kochające się siostry. I czasem mówią do
siebie nawet "kocham cię". Mój brat pomógł mi stanąć na nogi po
odejściu Żony. Nie zaakceptowałaś jego rodziny, jego poglądów
politycznych, byc może on odwdzięczył Ci się tym samym? Nie wiem.
Czujesz niechęć, uważasz, że jest maminsynkiem. Facet postanowił
odejść i nagle odkryłaś, że go kochasz i chcesz się zmienić. Na jak
długo? Na ile to szczere? Czy przestanie Ci przeszkadzać "kocham
Cię" do brata i plotki z mamą? A swoją drogą może plotkuje z mamą o
rządzie bo Ty na jego wybory patrzysz krzywo i nazywasz go zdrajcą?
Nie tak wyglądaja dyskusję , nawet jeśli ma się odmienne zdanie.
Myślę, że problemem jest ogólny brak szacunku i akceptacji. Na to mi
wygląda.

[panda_zielona]

> Tak, dorosły facet czasem plotkuje z mamą, a brat plotkuje z
bratem,
> dokładnie tak samo jak dwie kochające się siostry. I czasem mówią
do
> siebie nawet "kocham cię".

3 razy dziennie?

Mam siostrę,kocham ją bardzo,ale dzwonię do niej najwyżej co dwa dni.

[dzimi_dzimi]

No i to jest wyznacznik? A jakbym powiedział, że ja dzwonię po 5
razy dziennie to byłby wyznacznik? A jak zaraz ktoś napisze, że
dzwoni 4 razy? Można walczyć z miłością męża do rodziny. Efekt jest
niezadowalający dla Smuteczka. Zachowanie mężą też jest dla
Smuteczka niezadowalające.
Czyli pat.
Problemem moim zdaniem jest niechęć do rodziny i brak akceptacji,
brak szacunku i silna potrzeba zmiany partnera na swoją modłę. Nie
oszukujmy się jak się wiążemy z dorosłą osobą to wiążemy się też z
jej przyzwyczajeniami. Jeśli nam sie nie podobają a mimo to, się z
taką osoba wiążemy to bierzemy na klatę swoje frustracje z tego
powodu.

[panda_zielona]

Masz rację ilość tel.nie jest wyznacznikiem,chociaż może być
wkurzająca.

[dzimi_dzimi]

Może być wkurzająca. Ale stawiam 100:1, ze Smuteczek wiedział jak
bardzo mąż jest związany z rodzeństwem i mamą.
Poza tym, póki Smuteczek nie traci nie jest to nic złego.
Jak traci, wiedziała co bierze.
A słowa, że wkurzają, ją wyznania miłości do brata i że nie chce się
zaprzyjażnić z męża matką o czymś mogą świadczyć.
To, że nie umieja rozmawiac spokojnie i z szacunkiem chocby o
poglądach politycznych bo budzi to takie emocje iz Ona wyzywa męża
od zdrajców i kłamców, czy alergicznie reaguje na uwagi męża
pokazuje, że nie było dobrze.
Ale jak było naprawdę wie Smuteczek. Jak ochłonie to pewnie wiele
rzeczy stanie się dla niej jasne. Ale teraz priorytetem jest
poukładać swój świat i zadbać o siebie i dziecko a bicie w piersi
zostawić na potem. Zwłaszcza ze teraz taką skruchę mąż może odczytać
jako manipulację.

A i żeby nie było, mąż pewnie też miał coś za uszami.

[dzimi_dzimi]

Wiesz powiedzieć o kimś, że jest zdrajcą i kłamcą nie jest zbyt
madre jeśli od kogoś oczekuje się uczucia miłości .
Myślę, że masz problem z samodzielnością. I to jest rzecz nad którą
powinnaś się skupić. Nie nad bólem i tym czy powiedziałaś "idź do
mamy" czy tez nie. Masz dziecko. Masz więc obowiązek zapewnić mu jak
najlepsze warunki do życia i pod względem materialnym i
emocjonalnym. Skup się na tym, to da ci duzo więcej pożytku, a przy
okazji dziecku i być może Waszemu związkowi.

[panda_zielona]

Wezwanie powinnaś odebrać,mało tego powinnaś dostać kopię pozwu,aby
móc się do niego ustosunkować.Przecież nawet nie wiesz dlaczego mąż
chce orzeczenia Twojej winy.

nie moja sprawa, ale...

[a.b1]

1) statystycznie w Polsce tylko w 20% pozwy wnoszą mężczyźni i to
zazwyczaj dlatego, że juz dłuzej nie mogli wytrzymać w chorym
układzie, albo kochanka jest w ciąży.
2) Jeśli kochanka w ciąży, to raczej orzekanie winy żony nie jest
brane pod uwagę, a zainteresowany daje na msze jak, ta jego wina nie
wyjdzie na jaw!!!
3) jeśli facet wnosi o rozwód z orzeczeniem winy żony, to musi mieć
dość mocne argumenty w ręce.
I teraz uwaga:
ciągłe utyskiwanie na rodzine, brak akceptacji tej rodziny, jest
jednym z takich argumentów.
Jak juz napisałam, nie moja sprawa, ale zawyczaj ludzie chcą się
rozwodzić bez orzekania winy. Jesli jednak jeden z małżonków
wnioskuje o to orzeczenie, to ktoś tu komuś musiał mocno zaleźć za
skóre...

[lilyrush]

zaraz zaraz...na moim wezwaniu był mniej wiecej taki sam teks poza
tym, że w sprawie o separację. Wnioske skłądałam ja na zgodny
wnioske stron. Weic skąd od razu wiecie czy to jest pozew z
orzekaniem o winie?
Co do zaskoczenia decyzja-smuteczek zachowuje sie podobnie jak moj
eks przez pierwszy tydzein, po tym, jak powieidzałam ze to juz
koniec. Nagle oświecony, chciał stawać an uszach i wszytko naprawic
i ciągle łaził załosnie powtarzajac jak mnie kocha. Tylko co ciekawe
niektórych rzeczy nie słyszał przez 4 lata. Nawet poweidzenie mu, że
ywjzedzam na tydzien bo musze ochłanac i nie moge z nim rozmawiac
nie dało mu do myslenia- wyjechałam, wróciłam a on uznał ze jest
ok...
Smuteczek przede wszytkim musi sie uspokoic i isc po pomoc do
specjalisty

[dzimi_dzimi]

Autor: smuteczek_na_zawsze 23.01.08, 12:59
czytałam to - jest wyrażnie napisane "wezwanie na przesłuchanie w
charakterze strony w sprawie o rozwod, Powod an, Powódka: Ja.
z orzeczeniem o winie."

A stąd wiem, że z orzeczeniem o winie.

DZIEŃ NASTEPNY...

[smuteczek_na_zawsze]

Pomieszania rozumy dostanę, jeżeli juz nie mam. Przedwczoraj
powiedział, bo to mu na nim wymusiłam, że spróbujemy, gdy zapytałam
czy wycofa pozew, poweidzial że tak.
Ale to dopiero jak na niego nalegałam. Nie potrafie wziąść sie w
garść, bo patrząc na niego czuję jakąś złość, że tak zrobił za moimi
plecami.
Wczoraj leżeliśmy i pzrytoczę fragment rozmowy:
Ja: wiec prosze powiedz, co zdecydowałeś, czy dasz nam szanse?
ON: No przestań już, przecież powiedziałem, że tak.
Ja: ale powiedziales tak, zebym sie odczepila czy dlatego, że tak
czujesz.
ON: przestań
Ja: wiec - pójdziesz na ta sprawę?
ON: No tak - przecież trzeba.
Ja: No nie trzeba bo jakbys wycofał to nie musisz pójść.
ON : No ale ja nei widze sensu, chce rozwodu
Ja : (placz) ale przeciez wczoraj obeicałes..... że dasz nam szanse.
On: no to jak pwoiedziałem to chyba tak nie ? (juz ze zloscia)
Ja: Ale sam jak czujesz - chcesz rozwodu ....

I TAK W KÓŁKO
teraz jak na to patrze to jestem kompletna idiotka, Boże,ale taka
też cxhce być kochana ...
i co ja robie...
A jeszcze wczoraj poszlismy na spacer i on mowi, wez dowod -
odbierzesz wezwanie.
Wiec ja na to, ze nie chce widziec tegio, bo to dla mnie przykre.
Wieczorem - w pewnym momencie powiedzialam - daj mi to awizo - a on
na to -"to jednak juz nie chcesz walczyc o mnie - "JESTES GLUPIA"

[green_land]

Typowe dla wielu facetów
Napiszę, co ja bym zrobiła w takiej sytuacji - przestałabym żebrać.
Powiedziałabym twardo - albo dochodzimy do porozumienia i próbujemy
dać sobie szansę, albo pakujesz się i wyprowadzasz, w tej chwili.
Wiesz, może on jest rozdrażniony Twoim wiecznym dopytywaniem, typowo
kobiecym roztrząsaniem? Może sam w gruncie rzeczy nie wie, czego
chce? Może chciałby zostać, ale Twoje zadręczanie go /bo tak to może
z jego punktu widzenia wyglądać/ pytaniami sprawia, że wciąż się
waha?
Mimo wszystko czuje, że ma nad Tobą władzę - to on jest tym, od
którego wszystko zalezy, który ma w swoich rękach Waszą wspólną
przyszłość. I tak trochę sobie z Tobą pogrywa...

Mimo wszystko wydaje mi się, że on jednak nie bardzo ma ochotę na
rozwód.
Musicie poważnie porozmawiać. Umówcie się że będą to
rzeczowe "zarzuty", szczera rozmowa, bez wyzwisk i oskarżeń. Że
będziecie się starali wspólnie znaleźc rozwiązanie. Niech powie, co
mu w Tobie nie pasuje, co go denerwuje, czego nie nawidzi. A Ty,
słysząc te "zarzuty" nie mów od razu: Nie prawda!, tylko w spokoju
wysłuchaj. Spróbuj poczuć się jak adwokat swojego klienta, a nie jak
sam klient.
A potem z drugiej strony - powiedz, co Ciebie w nim denerwuje, czego
w nim nienawidzisz i nie potrafisz zaakceptować.

[salemka1]

ja już właściwie nie wiem, co Ci napisać. Kilka osób tu, w tym ja, pisało Ci,
żebyś wzięła sie w garść i opanowała. Chcesz go zatrzymać, czy odstraszyć? Jeśli
odstraszyć, to właśnie rób tak, jak do tej pory... Czy Ty nic nie rozumiesz? Nie
dociera do Ciebie, że jak w ten sposób bedziesz żebrać, jęczeć i płakać, to on
po prostu od Ciebie ucieknie??? Nie wypytuj, idź odbierz to wezwanie i każ mu
się porządnie zdecydować. Jeśli chce być razem, to niech wycofa pozew, jak nie
chce, to wyjazd z mieszkania i to w trybie natychmiastowym. I już. Bez jęków i
ryków, bo ja też na jego miejscu bym nie zdzierżyła.

[a.niech.to]

Odkad błąkam się po necie niezmiennie fascynują mnie nicki. Autorce
wątku radziłabym się zastanowić nad własnym. Jak dla mnie niesie o
niej istotną informację. To tylko intuicja, a więc nie drążę tematu.

[cathy_bum]

Smuteczku, dopiero dziś na forum przysiadam.
Ze smutkiem stwierdzam, że chyba sobie pętlę na własną szyję
kręcisz. Prosisz go, błagasz. Uzyskujesz, mniej lub bardziej
wymuszone, zapewnienia, że mąż z Tobą zostanie. Dalej drążysz, aż do
obrzydzenia. Jak Ty byś się poczuła na jego miejscu? Bo we mnie
niechybnie narosłaby chęć ucieczki
Być może Twój mąż jest maminsynkiem. Być może. Ale dokuczanie mu
zbyt silnymi związkami z rodziną przy każdej okazji wcale tej
relacji nie osłabi. Raczej wręcz przeciwnie. Będzie jeszcze silniej
ciążył ku tym, którzy akceptują go bezwarunkowo - rodzinie.
Nie chce jeść sosu? Niech nie je. Albo sam ugotuje. Ale po co od
razu wytykanie przywiązania do maminej kuchni? W ten sposób tylko
pogłębiasz rozdźwięk między Wami.
Nie widzę nic złego w częstych kontaktach partnera z rodziną. Bo to
rodzina właśnie. Mama, kuzyn, brat czy siostra nie stanowią dla mnie
konkurencji. Mają swoje miejsce w jego życiu. Tak jak ja mam swoje.
Oczywiście bywają, dość często nawet, patologie. Ale tu też docinki
nie są dobrą drogą.
Dokuczanie wywołuje w ludziach chęć przekory. Im bardziej Ty
wytykasz mu pogaduszki z bratem czy nieodciętą pępowinę, tym
bardziej on odsuwa się od Ciebie, a zwraca ku nim. To dotyczy
zresztą każdej sfery - wyborów politycznych, gustów literackich.
Gdyby ktoś zarzucił mi autorytatywnie, że gustuję w szmirze i
głosuję na zdrajców narodu... Na tym pewnie zakończyłaby się wszelka
dyskusja. A przecież bardzo lubię spierać się, dyskutować. Ale nie
na poziomie kategorycznych stwierdzeń przeciwnika.

[marcin-z-lasu]

smuteczek_na_zawsze napisała:
> I stało się, płakałam, wyłam, teraz nie mogę się skupić na pracy.
Nie warto było.

smuteczek_na_zawsze napisała:
> Chce go zatrzymać dla dziecka (11 lat).
Po co, szkoda i Ciebie i dziecka?

smuteczek_na_zawsze napisała:
> Chociaż każdą komórką swojego ciala czuję że on nie jest mnie wart,
> że na mnie nie zasługuje. Dałam mu tyle miłości - on chcę bym
> schowała swoje potrzeby i pragnienia pod dywan.
Tej myśli się trzymaj, Twoje szczęście ma być na pierwszym miejscu. Dałaś, a co dostałaś w zamian? Bilans musi być.

smuteczek_na_zawsze napisała:
> Wyłam i powiedział bym nie traciła nadzieji.
> Że dzisiaj porozmawiamy, że może da mi szanse.
Czyli zabawa trwa, orkiestra gra. Ile jeszcze tej agonii?

smuteczek_na_zawsze napisała:
> Boże co ja mam robić.
Zrobić coś dla siebie, uwolnić się, a do tego konieczne jest przeprowadzenie rozwodu. Im szybciej, tym lepiej dla Ciebie.

[otara]

hmm.. dziewczyno ty najpierw troche ochłoń. skoro facet chce
rozwodu , złożył pozew to znaczy że nie chce być z toba. nie
zasłaniaj się dzieckiem-piszesz że chcesz go na zatrzymać dla
dziecka- przecież to jakaś bzdura. on rozwodzi się z tobą , nie z
dzieckiem.zmieni się tylko to że z jego matką nie będzie mieszkał
pod jednym dachem. poza tym to że ty sięnie zgodzisz na rozwód-
nioczego nie zmieni. tylko przedłuży proces.i co ? chcesz na siłę
zatrzymywać faceta który cię nie kocha ??? coś u was musiało być nie
tak , i to od dłuzszego czasu skoro on zdecydował się na rozwód.
wiem że ci ciężko , większośc z nas to rozumie bo sami przez to
przechodziliśmy. ale zacznij logicznie mysleć. bo skomlając i
błagając o pozostanie z tobą tylko jeszcze bardziej cię pogrąża.

[scriptus]

Smuteczku, trzymaj się... przytulam wirtualnie.
Ja też chciałem utrzymać małżeństwo za wszelką cenę, dla dzieci. Nie udało się.
Mam pozew rozwodowy.
Już podchodziłem do sprawy na chłodno, czytałem to forum właściwie szukając
kogoś podobnego do siebie. Dziś znowu wszedłem na to forum, czytam przez łzy i
szukam kogoś, kto zna się trochę na prawie. Dera już tu od kilku dni nie ma, a
tak by mi się przydała teraz jego mądra rada.
Czy warto było próbować?? cały czas jestem przekonany, że tak, chociaż
przegrałem. Kto nie gra, nie wygra, choć potwierdziło sie zdanie Tri, że to
tylko strata czasu.
Nie wiem jeszcze, co robić dalej. Nie boję sie przyszłości, ja sobie rady dam,
ale znowu tak boli i jest tak smutno.

[ivone7]

scriptusku...tak mi przykro...wspolczuje....

Scriptus

[to.ja.kas]

Dera znajdziesz na forum "Po przejsciach".
Przepraszam za reklame, ale czytam juz w drugim poście, ze go
szukasz.
Scri tak mi przykro. Odkad Cie pierwszy raz przeczytałam, jestes dla
mnie synonimem cudownego ojca i odpowiedzialnego meza. Pozdrawiam
Cie serdecznie. Odzywaj sie, chocby na maila. I jesli moge w
czymkolwiek pomoc , chocby wysłuchac wirtualnie odezwij sie na maila.

[scriptus]

Dzięki

[sylwiamich]

Ja czasami nie rozumiem nic z tego co tu jest pisane.
Bo to co mi się wydaje jest tak głupie że aż wstyd pisać.
A wydaje mi się że smuteczku nie bardzo kochasz swojego
męża.Prowadzisz chyba jakąś grę...teraz razem prowadzicie.Wasze
relacje pełne są złości.Nie odpowiada Ci jego rodzina i układy tam
panujące.Nie szanujesz jego wyborów.Chcesz zostać z nim dla nie jego
dziecka.To kim on dla Ciebie jest?I po co Ci on?
On nie bardzo wie jak Cię ukarać za to jeżdżenie po sobie.Przypomina
mi się wątek " jak uspokoić rozszalałą kobietę".Karze pozwem.I
patrzy jak się miotasz...pewnie z satysfakcją.Tracąc szacunek do
niedawnego agresora.Po co wy ze sobą jesteście?