no wlasnie,co dalej?

[amellka32]

Jestem ciekawa,ile z was ulozylo sobie zycie po raz drugi...No i gdzie
poznalyscie tego kogos?Ja mam malutka coreczke,jestem dopiero na poczatku
rozwodu i martwie sie,ze juz nie spotkam nikogo watosciowego,kto bylby dobrym
ojcem dla mojego malenstwa i kogo naprawde pokocham...Dodam,ze mam 32 lata.
No i jak zaufac facetowi,skoro moj ukochany maz mnie zdradzal!

[a.b1]

przedewszystkim przestać myślec o byłym i przestać myśłeć, ze jak
facet to napewno zdradzi
każdy ma czystą karte.....ale obserwować nie zawadzi )
31 na karku nowe życie od mniejwięcej roku, znaleźliśmy się w necie,
ponoć fajna z nas para ))))
oboje wyciągneliśmy wnioski z poprzednich małżeństw, dla wielu osób
z boku jesteśmy mocno trzepnięci z naszymi "dziwnymi" zasadami, ale
to nas nie interesuje my jesteśmy najważniejsi i to co chcemy
stworzyć
Fakt, nie jest łatwo, jednak warto

[mary171]

Ja ułożyłam sobie życie...Rozwód był w lutym. Ułożyłam sobie, ale jestem sama ))
Poznaję nowych ludzi, spotykam się, ale na związek póki co nie jestem gotowa.
Głównie z powodu synka. Nie wyobrażam sobie teraz normalnego, stałego związku.
Może kiedyś jak synek będzie straszy.

[pc_maniac]

Mnie ułożyło się drugie małżeństwo wprost idealnie.
Jesteśmy już po ślubie 13 lat, więc z takiego okresu czasu można już jakieś
wnioski wyciągać.

Poprzednie małżeństwo trwało 12 lat i niestety od początku było nieco fikcją.
Ale starałem się tą fikcję podtrzymywać dla dobra dziecka. Niestety gdy była
żona uciekła z kochankiem, powiedziałem dość (choć nie od razu).
Gdy wystąpiła o rozwód z początku nie chciałem się zgodzić, ciągnąłem to z
półtora roku. Potem machnąłem ręką i powiedziałem "a idź sobie w cholerę".
Hehe i stałem się w tym momencie wrogiem numer jeden, bo okazało się, że właśnie
te półtora roku było czasem, po którym minęła fascynacja kochankiem pijaczkiem i
kobieciarzem.

Uff, z perspektywy czasu, cieszę się, że nie czekałem z tą decyzją choćby o
miesiąc dłużej.
Potem 3 lata bycia "kawalerem z odzysku". Różne były, czasem samotność mnie
wykańczała psychicznie i zżerała jak rak. Czasem były durne szaleństwa z
przyjaciółmi po knajpach. Spłacanie długów, jakie narobiła ex.

Po 2 latach od rozstania poznałem pewną kobietę (z dzieckiem, ale to mi nie
przeszkadzało, szczerze mówiąc to miałem nawet lepszy kontakt z małym niż jego
rodzona matka).
Niestety dama mego serca okazała się osobą nieco niezrównoważoną. Owszem kochała
na zabój, ale miłością tak zaborczą, że nawet pójście do pracy wiązało się z
przesłuchaniami co robiłem, czemu spotkałem się z kolegą itp. Innymi słowy
chorobliwie zazdrosna i to wcale nie o kobiety, lecz o czas spędzany nie przy niej.

Problem w tym, że ja miałem spore mieszkanie, a ona mieszkała z dzieckiem kątem
u swoich rodziców. Zaproponowałem by się przenieśli do mnie (ślub również
oczywiście zaproponowałem, ale o tym nie chciała słyszeć w ogóle), na co
otrzymałem odpowiedź, że nie chce zmieniać miejsca zamieszkania, bo zmiana
szkoły dla dziecka, zmiana otoczenia itd. itp.
Czyli mieliśmy się spotykać przez kolejne lata jedynie w weekendy i święta. Co
dla mnie po 2 latach takiego jeżdżenia było bez sensu.
Więc po jakimśtam kolejnym jej wybuchu emocji, powiedziałem dość.

Przeżyłem rozstanie z nią bardzo. Ale z perspektywy czasu cieszę się ze swojej
decyzji.

A jak poznałem swoją obecną żonę?
Miałem ją poznać już na pewnym sylwestrze, gdzie zostałem zaproszony przez naszą
wspólna koleżankę. Niestety bylem właśnie po rozstaniu z z osóbką opisaną
powyżej i prawdę mówiąc miałem "babowstręt i towarzyskowstręt".
Więc na sylwestra nie poszedłem. Jednak nasza wspólna koleżanka była sprytna.
Kilka miesięcy później przyjechała z moją obecną żoną do mnie, pod pretekstem
pomocy w sprawach komputerowych.
No i się okazało, że moja obecna żona ma takiego samego hopla na punkcie
komputerów jak ja. Kumpela siedziała sobie przy herbatce ze 2 godziny sama, a my
przed kompem zapominając o Bożym świecie.

Puentą był ślub po 3 miesiącach znajomości - hehe, jak widać z mojego przykładu
(z poprzednią żoną przed ślubem znałem się ze 3 lata), czas w tych sprawach nie
ma żadnego znaczenia. Trzeba mieć po prostu szczęście.

[pc_maniac]

P.S.
Po 8 latach urodziła nam się córeczka.
Niestety ze starszą córką utraciłem kontakt. Wiele lat moja była ukrywała się
przed komornikiem za nie popłacone długi z czasów naszego małżeństwa, potem
przed policją za posługiwanie się fałszywym dowodem osobistym na moje nazwisko
(lewe umowy kupna sprzedaży, czy pożyczki, sygnowane moim nazwiskiem).

I tak, gdy po wielu latach dowiedziałem się przypadkiem gdzie przebywają, było
już po herbacie - córka przez ten okres miała wystarczające "pranie mózgu" by
nie chcieć się kontaktować ze mną, czy nawet dociekać, jak to faktycznie się
stało z tym rozpadnięciem się małżeństwa.

[fituq]

no piękna opowieść.

znajomi tydzień temu się zaręczyli.
on rozwodnik od 10 lat, z dorosłym synem
ona rozwódka od 3 lat, z nastoletnią córką
i wygląda na to że trafili wreszcie na siebie.

[crazyrabbit]

Podpiszę się pod a.b1.
Zmienić myslenie na mocno pozytywne. Faceci to świnie , ale nie
wszyscy - porządne jednostki też się zdarzają!

Ja swojego Niedźwiedzia Grizzli poznałam na portalu randkowym , po
wielu rozczarowaniach , pomyłkach i różnych takich...
Jestem od roku z inteligentnym przystojniakiem , dojrzałym
mężczyzną , który ma dobrze poukładane w głowie , dołeczki w
policzkach i cudny radiowy głos.

Powtórzę po a.b1 - nie jest łatwo , ale warto ))

P.S. Znam kilka takich "netowych" par po przejściach. Aż miło na
nich popatrzeć

[pc_maniac]

> P.S. Znam kilka takich "netowych" par po przejściach. Aż miło na
> nich popatrzeć

Wiesz może coś w tym jest?
Może po prostu łatwiej zbajerować drugą osobę w realu, mimika, wyglądem, gadką.
A rozmawiając przez net wiele drobiazgów można wychwycić, które uciekają nam w
realu. Ludzie się tak nie kamuflują ze swoim zachowaniem.
Też znam kilka par, które poznały się w necie i też są szczęśliwi.
Może to sposób na udane małżeństwa XXI wieku ?! Kto wie, kto wie...

[crazyrabbit]

Wydaje mi się , że jest raczej odwrotnie.
W internecie łatwiej można stworzyć sobie "innego siebie". Wykreować
jakiś idealny byt i czarować , czarować... Z czymś takim też się
spotkałam - wtedy prawda wychodzi dopiero w realu.

Myślę , że nie ma to znaczenia , gdzie się spotka "drugą połówkę" ,
bo każde miejsce jest dobre. Ważne jest , czy wyciągnęliśmy wnioski
z przeszłości , czy umiemy zaufać , pokochać , dać siebie , a nie
tylko brać.
Samo życie...

[pc_maniac]

Oczywiście, ze w necie można czarować. Problem tylko w tym, że prędzej czy
później taki czaruś i tak się walnie na całego.
Ktoś pitoli, że jest po studiach ekonomicznych, a tabliczki mnożenia nie zna.
Ktoś chwali się jaki to oczytany, a zadaj pytanie co ostatnio czytał, to okazuje
się, że gazetę sportową ;o)

Mnie bardziej chodziło nie gdzie łatwiej ukryć kłamstewka czy w realu czy w
necie, lecz gdzie łatwiej można je zauważyć.
Bo kłamca i tu i tam popełnia błędy, tylko my ich w realu tak łatwo nie widzimy.

[fituq]

> Ktoś pitoli, że jest po studiach ekonomicznych, a tabliczki mnożenia nie zna.
> Ktoś chwali się jaki to oczytany, a zadaj pytanie co ostatnio czytał, to okazuj
> e
> się, że gazetę sportową ;o)

w necie można pitolić byle co i bardzo długo nie być przyłapanym na kłamstwie.
wystarczy mieć otwarte google w drugim oknie i dyskutowac możemy komputerowo o
wszystkim ))

w realu korygujesz kłamstwa od razu. bo nie ma czasu na zastanowienie jak w mailu.

[nangaparbat3]

Ciekawe - mnie się zdaje, ze w necie mozna wszystko - a w realu raczej sie wyda
- zdradzi mimika, gest, ton głosu - i juz.

Mnie intrygue jedna rzecz...

[tricolour]

... dlaczego uwaga skupiona jest na możliwości okłamywania w necie i gdzie jest
łatwiej: w realu, w necie, mimika, gesty, ton, maile, gdzie sie łatwiej wyda itp.

Przecież można nie okłamywać, można być niezdarnym i nieumiejętnym w jednych
sprawach, a specem w drugim.

[nangaparbat3]

> ... dlaczego uwaga skupiona jest na możliwości okłamywania w necie i gdzie jest
> łatwiej: w realu, w necie, mimika, gesty, ton, maile, gdzie sie łatwiej wyda it
> p.


O kłamaniu - bo Autorka watku boi się, ze znowu ktos ja oszuka, tak bardzo sie
boi, że odbiera sobie szanse na zwiazek, ktorego pragnie.
Nic intrygujacego w tym nie ma.


> Przecież można nie okłamywać, można być niezdarnym i nieumiejętnym w jednych
> sprawach, a specem w drugim.

No i pewnie

[fituq]

W internecie jest się najłatwiej "spotkać" dwojgu nieznającym się zapracowanym
osobom. i to jest plus internetu i powód że pojawiają się "pary z internetu".
a okłamać można w nim duzo łatwiej niż poznajac się od początku w realu, nie
widzi się języka ciała.

off topic - znajomości internetowe

[pewna_taka]

powiedzcie proszę jak Wasze środowisko postrzega znajomości /
związki internetowe? całkiem niedawno poznałam kogoś i znajmość ta
rozkręca się powoli, jednak jeśli tylko podzielę się tym newsem ze
znajmomymi, rodziną, itp, to słyszę, że to bez sensu, że taka
relacja nie ma racji bytu, że jest tyle innych miejsc, gdzie można
poznać ludzi, itp, itd... czasami głupio się czuję, gdy muszę
odpowiedzieć na pytanie skąd się znamy. rozmawiałam z nim na ten
temat i wyobraźcie sobie, że spotykają go podobne komentarze i on
też czuje się z tym nieswojo (chodzi tylko o sam fakt, że poznaliśmy
się w necie, reszta jest bardzo ok ) droga redakcjo, czy da się
z tym żyć?

[jasminowo]

a da sie już dawno machnęłam ręką na tych, co mają ograniczone umysły. Jak
przeczuwasz, że ktoś nie ma otwartej głowy odpowiadaj pytaniem - czy to ważne?
Znam naprawdę sporo tak poznanych par. Dobrych i udanych. Ograniczeni zawsze
znajdą powód do czepiania sie...

[mariaeva]

ja kiedys poznalam faceta
zylismy juz z soba jakis czas ale okazal sie naciagaczem i kims kto
lubil przygody w necie

[mania5000]

mam takie same doswiadczenia i obawy jak Ty, a nawet ten sam wiek i
kilkuletnie dziecko, wszedzie spotykam tylko pary, wszyscy są
zajeci, nie wiem gdzie mozna spotkac kogos wartosciowego, w dodatku
nie wiem czy mozna sobie tak na nowo prawdziwie ulozyc zycie gdy eks
nie znika z naszego zycia chocby z powodu czestych kontaktow z
dzieckiem, bo trudno odciąć sie wtedy od przeszlosci, jest tak jak
ktos napisal, zamienia sie jedne problemy na drugie;

[amellka32]

w dzisiejszych czasach,chyba glownie w necie mozna spotkac kogos.w pracy jakos
nie znam nikogo ciekawego,wszyscy znajomi maja swoje zycie,a przeciez po
knajpach wloczyc sie nie bede
na pewno trudno zaczac od nowa,zwlaszcza,gdy sie kochalo mezami sie zdaje,ze
dopiero poznanie kogos umozliwi odciecie sie od przeszlosci.

[mania5000]

ciężko wyrzucić z serca ojca swojego dziecka, ale poznanie kogoś dla
kogo byłoby się najważniejszą osobą na świecie, na pewno ułatwiłoby
sprawę, ale to tak mało realne, ja mimo że czasem wychodzę w różne
miejsca rzadko kogoś poznaję a jak poznaję to nie jest to facet
który szuka kobiety na stałe,szukanie internetowe przypomina
casting, w szukaniu przez internet nie ma tej spontaniczności,
poznanie w realu jest fajniejsze;

[jasminowo]

Jak rózne są osobowości, tak rózne są potrzeby również co do miejsc szukania...
Cholera co z tym szukaniem wszyscy...
A swoją drogą - klin klinem? Wywalcie najpierw eksa raz na zawsze. Posprzątajcie
w serduchach i dopiero przyjmujcie następnego. Sama nie miałabym ochoty wypychać
poprzedniczki z serca partnera...

[cathy_bum]

Jasminowo, no żeszz.... Jak zawsze się z Tobą zgadzam. To już nudne
się robiP
Najpierw trzeba się w exie/exi odkochać, żeby zacząć myśleć o nowym
związku. Oczywiście blizny po starym związku tak łatwo nie schodzą i
często nowy związek bardzo utrudniają. Na to nie ma rady - trzeba
swoje lęki oswoić, przegadać z partnerem. Ale to ma jakiekolwiek
szanse tylko wtedy, jak po byłym już posprzątane.
Dla mnie internet jest takim samym miejscem jak świat realny na
zawiązywanie znajomości. Zawiodłam się na paru osobach poznanych w
necie, zawodzą mnie czasem ludzie poznani w realu. Ot, takie życie.
A w necie można kogoś poznać wcale nie szukając))

crazyrabbit

[maryalex]

Mam dokładnie to samo zdanie co Ty
co do reala,szybciej możemy zweryfikowć,ocenić i wyłapać,
w necie jest trudniej,nie można np. ocenić poziomu testosteronu
Jednakże jest nadzieja, posiadając kamerę i słuchawki nie jesteśmy
już tacy anonimowi
Poza tym na wszystko przyjdzie czas, ja nawet o ślubie nie chciałam
słyszeć,nigdy w życiu! a teraz...ta myśl gdzieś przemyka i
dziecko...ehhh

Maryalex!

[crazyrabbit]

> w necie jest trudniej,nie można np. ocenić poziomu testosteronu

Uśmiałam się strasznie z tego co napisałaś! Sama prawda , kobieto ,
sama prawda.
No cóż , życie uczy

> Poza tym na wszystko przyjdzie czas, ja nawet o ślubie nie
chciałam
> słyszeć,nigdy w życiu! a teraz...ta myśl gdzieś przemyka i
> dziecko...ehhh

Ja ślubu nie chcę - po co mi papier?
Dziecko też odpada - wspólnie mamy trójkę i starczy DDD
--
Nie pytaj "co Prezydent może zrobić dla kraju?" - zapytaj: "co TY
możesz zrobić aby ON tego nie zrobił!"