czy to musi być POZEW???

[super.anczysko]

Witajcie, mam może trochę głupie pytanie. Otóż chcemy się rozwieść z
mężem bez orzekania o winie. Pod tym względem jesteśmy zgodni, nikt
nikomu przeszkód robić nie będzie. I tu mnie dręczy myśl - czy
koniecznie jedno z nas musi POZWAĆ drugiego do rozwodu? To znaczy
chodzi mi o to, że ja składam wniosek do sądu o rozwiązanie mojego
małżeństwa z takim to a takim i tak dalej. Czy nie może to być
zgodny wniosek obu stron? Napiszemy, że my, Anna i Jan Nowakowie,
zwracamy się do sądu o rozwiązenie naszego małżeństwa rozwodem bez
orzekania o winie którejkolwiek ze stron. Jest możliwy taki wniosek,
czy musi to być pozwanie jednego małżonka przez drugiego?

[z_mazur]

Niestety polskie prawo nie przewiduje takiej możliwości. Zgodny
wniosek można złożyć jedynie o separację, a i to tylko w przypadku
gdy nie ma małoletnich dzieci.

[super.anczysko]

Dzięki za odpowiedź. Swoją drogą to bez sensu, dlaczego ja mam
pozywac jego albo on mnie, jak zgodnie doszliśmy do tego, że nie
chcemy być razem, dzieci nie mamy, dwa osobne mieszkania... No ale
trudno, zrobimy jak polskie prawo przewiduje

Może jednak ma sens...

[tricolour]

... skoro zdecydowaliście się na małżeństwo, a nie na spółkę czy inną formę
wspólnego życia.

Małżeństwo pociąga za sobą określone skutki - w tym także formę jego rozwiązania
(lub trwania do śmierci), na którą decydują się małżonkowie.

[marcin_dziki]

j.w.

[super.anczysko]

No ok, zdecydowaliśmy się razem na małżeństwo, nie musiałam męża
pozywać ani on mnie do USC A teraz zdecydowaliśmy sę na rozwód,
niby dlaczego nie można napisać zgodnego wniosku, tylko trzeba
pozwać jedno drugiego? to mnie intryguje, poprostu myślę, że mogłaby
być taka możliwość dla par, które chcą zgodnie się rozejść, nie
szarpiąc się nie awanturując, kulturalnie, bo tak też się zdarza
czego jesteśmy najlepszym przykładem.

[markac28]

Bardzo się dziwię, że się rozwodzicie skoro taka zgodna z was para.
A myślisz, że poza wami nie ma innych małżeństw, które potrafią się
kulturalnie rozstać? Jeśli tak to współczuję.
Chociaż twoje pytanie zawarte w temacie wywołało uśmiech na mej
twarzy i za to dziękuję> Pozdrawiam

[akacjax]

Macie dzieci małoletnie?

[super.anczysko]

Bardzo zgodnie się rozchodzimy, teraz jak podjęliśmy o tym decyzję,
to dogadujemy się najlepiej w życiu, a przeżyliśmy wspólnie 15 lat.
Nie chcemy sobie stać na drodze, priorytety życiowe i to czego
pragniemy od kilku lat zaczęło się różnić diametralnie, ani on, ani
ja męczennikami nie jesteśmy
Życzymy sobie szczęścia nawzajem, czego ludzie dookoła nie potrafią
zrozumieć. Ich problem.
Nie, nie mamy dzieci, to też wynikło z różnych spojrzeń na ten temat.
Pozdrawiam wszystkich.

[stokroteczka721]

Gratuluje ogromnej dojrzałości, brawo
Aż miło czyta się takie posty. Dziękuję, że zamieściłaś tu taki wpis, różni
ludzie tu zaglądają, niech się uczą i naśladują innych a w tym wypadku WAS. Nie
mówię tu o przesadnej, miłosnej atmosferze rozstawania się ale niech każdy z nas
zachowa się przynajmniej w połowie dojrzale jak Wy to będzie ogromny sukces!! Z
przykrością stwierdzam, że co najmniej 2/3 rozwodzących się par robi sobie na
złość: zabiera ukradkiem rzeczy z mieszkania czyt. okrada go, manipulują dziećmi
i inne .... I to jest żenujące
Jeszcze raz brawo, gratuluję

Dojrzałość polega na tym...

[tricolour]

... by umieć zbudować stabilny związek oparty na miłości, co stanowi sens życia.

Jest oczywiście formą dojrzałości umiejętność rozwodu bez walki na noże, ale
jest to tylko umiejętność wyjścia z destrukcji, którą samemu się wypracowało. Do
umiejętności budowy jeszcze daleko...

[stokroteczka721]

Tri ... masz rację, dojrzałość to umiejętność budowania związku w miłości ale i
umiejętność rozstawania się. Niestety, każdy z nas, przebywający tutaj wie, ze
nie zawsze to się udaje, nawet gdybyśmy tego bardzo chcieli. Po prostu nie
wychodzi i tyle!

Hm...

[tricolour]

... odnoszę czasem wrażenie, że walka na noże podczas rozstania może oczyszczać,
bo jest wyrazem, że ludzie żyją, mają emocjonalność, ale różną i stąd walka. Po
walce jest wyciszenie i spokój.

Miłe rozstanie, pełnie zrozumienia i troski o przyszłość byłego partnera wieje
dla mnie chłodem i kalkulacją. Wali się najważniejsza rzecz w życiu, a tu luzik
- gdzie jest życie?

[super.anczysko]

Trochę masz rację, że wali się najważniejsza rzecz w życiu... Ale z
drugiej strony, dlaczego ma być źle? Dlaczego utrzymywać małżeństwo,
jeśli nie potrafimy się dogadać? Przeżyłam z nim 15 lat i bywało
róznie, cudownie, pięknie, czasem awanturnie, jak we wszystkich
małżeństwach. Jednak nieporozumienia okazały się silniejsze od nas,
poczuliśmy, że jakoś żadne z nas nie ma ochoty iśc na kompromisy,
nieraz naprawdę daleko idące. Usiedliśmy przy kolacji i
rozmawialiśmy o tym i stwierdziliśmy, że skoro tak, to rozstajemy
się. Powiem Wam, że to nie była łatwa decyzja. Ale kiedy to już
sobie powiedzieliśmy, to jakby nastąpiło jakieś oczyszczenie,
poczuliśmy się oboje lepiej. Ja teraz mieszkam osobno, on też, minął
już jakiś czas i podjęliśmy decyzję, że już formalnie sobie wszystko
załatwimy. Właśnie wczoraj napisałam pozew, on go zabrał do
konsultacji z prawnikiem i rozpoczniemy machinę sądową...
Wiem, że wiele osób się szarpie, toczy wręcz bitwy o majątek,
dzieci, itd. Bardzo im wszystkim współczuję i trzymam kciuki, żeby
wszystko potoczyło się po waszej myśli.
Pozdrawiam

[kingas38]

Jestem pełna podziwu dla ludzi którzy nawet w najtrudniejszych
momentach życia potrafią rozmawiać ze sobą i na spokojnie podejmować
trudne decyzje.Bez awantur, szarpania,ciągania po sądach itd. Moje
rozstanie z ex było koszmarne...

[ona_37]

tricolour napisał:

> ... odnoszę czasem wrażenie, że walka na noże podczas rozstania może oczyszczać
> ,
> bo jest wyrazem, że ludzie żyją, mają emocjonalność, ale różną i stąd walka. Po
> walce jest wyciszenie i spokój.
>
> Miłe rozstanie, pełnie zrozumienia i troski o przyszłość byłego partnera wieje
> dla mnie chłodem i kalkulacją. Wali się najważniejsza rzecz w życiu, a tu luzik
> - gdzie jest życie? Zgadzam się
z Tobą ,rozstanie bez emocji ,czy może udawanie że nie ma emocji?Nie zależnie od
tego jaka jest sytuacja , czy są dzieci czy nie,zawsze jesteśmy związani
emocjonalne,albo się oszukujemy....Rozwód to nie wszystko,to tylko formalność
która przywraca wolność,często pod wpływem "impulsu" po nim dopiero jeste
docierają do nas pewne przemyślenia......

[super.anczysko]

w naszym przypadku był czas na przemyślenie. Od dłuższego czasu
mieszkamy osobno, jeśliby uczucie wygrało, chcielibyśmy być razem
nadal, to byśmy byli, ale nie. Mnie dobrze, jemu dobrze, spotykamy
się czasem bo mamy wspólne zwierzę do opieki, czasem zjemy obiad,
wypijemy kawę i rozmawia nam się tak dobrze jak nigdy. Chyba
dlatego, że nie ma między nami już żadnego napięcia? nie wiem. Ale
cieszę się, że to tak się rozegrało a nie inaczej

[j2j]

Tak, to raczej rzadko spotykane by az tak "nudnie" opisywac temat
rozwodu. Musze przyznac ze az trudno mi uwiezyc ze tak mozna.
I nie chodzi mi o szarpaniny ale o taki brak emocji - tak to
odczytuje, moze blednie oczywiscie.
Wydaje mi sie tez ze sporo zmienia status materialny, majatek do
podzialu, ktory w sytuacjach rozejscia staje sie czesto trofeum
glownym. A do tego zazwyczaj dochodza dzieci - i czesto powolujac
sie na ich dobro tak na prawde walczymy o "swoja prawde" i "nasze na
wierzchu".
W Twoim przypadku mysle tych dodatkowych czynnikow zapalnych jest po
prostu mniej. Ale nie zmienia to faktu ze i odpowiednim poziomem
kultury trzeba sie wykazywac by rzeczowo i racjonalnie podchodzic
badz co badz do wcale nieprzyjemnej sprawy.
Pozostanie tylko niezbyt przyjemna formalnosc stawienia sie przed
obliczem i wykazania ze zwiazek nie ma racji bytu.
Pozazdroscic "takiego" problemu )

[nangaparbat3]

Mysmy usiedli razem i wspolnie napisalismy coś w rodzaju podania o rozwiazanie
naszego malzeństwa. Wydawalo nam się, ze skoro oboje sie zgadzamy, jeśli
ustalilismy w zgodzie sprawy opieki nad corką, alimentów, podzialu majątku (no
dobra, nie bylo za bardzo co dzielic), to taki wspólny wniosek jest oczywistoscia.
No i dzisiejszy ex zostal wysmiany i pogoniony.
I trzeba bylo napisac pozew - spadło to na niego, bo ustalilismy - znowu zgodnie
- ze on się zajmuje rozwodem. Musial więc wystąpic przeciwko mnie i dowiesc w
pozwie, że złą żoną byłam - mimo ze wnosil o rozwod bez orzekania o winie.
Pisal go kilkakrotnie i kilkakrotnie go z sądu wyrzucano, wreszcie zapłacil
jakiejś pani prawniczce od rozwodow - przeczytałam temn pozew kiedy - zgodnie -
czekalismy na rozprawę, i wtedy dopiero sie rozryczalam, z wsciekosci, bo
pomijajac już rózne przerysowania i niescislosci, było tam jawne i zasadnicze
klamstwo w naprawdę ważnej sprawie. Ex sie tlumaczyl, ze on tego wszystkiego nie
myśli, że kobieta nie chciala poprawic (tłumacząc, ze po poprawieniu nie
dostaniemy rozwodu), etc., etc. - w każdym razie na pewno mu było glupio.
Na szczęscie pani sedzia byla sensowna i taktowna, i potem juz poszlo bezbolesnie.

W kazdym razie wymuszanie pozwu przez prawo jest szkodliwe i bezzasadne i bardzo
bym chciała, żeby przepisy w tej sprawie zmienic.

[dede43]

Ja się rozwodziłam juz 100 temu, tez bez orzekania o winie i za
wspólna zgodą. Niestety musiałam napisac pozew i coś o niezgodności
charakterów. Były wówczas zawsze dwie rozprawy: pojednawcza i
rozwodowa. Na pytanie sedziego, dlaczego, my takie zgodne stadło
chcemy sie rozwieść mieliśmy właściwie tylko jedna odpowiedź - bo
niepotrzebnie sie pobieraliśmy. Rozwód uzyskalismy na 2-giej
sprawie. Byliśmy młodzi (21 i 25 lat), bezdzietni i bez majatku.
Staż małżeński 2 lata.