Starszaki

[ani.chybi]

Przyznaję się, że nie śledzę forum nazbyt uważnie, pomijam wiele
wątków, nie zajrzałam jak dotąd do archiwum, dlatego wybaczcie mi,
jeśli wyjdę z sądem niemającym odbicia w forumowej rzeczywistości.
Odnoszę wrażenie, że na forum zabierają głos dwie grupy osób:
pierwsza - będący na zakręcie lub w jego pobliżu, druga -
szczęśliwcy w nowych związkach.
Jakby brakowało głosów kroczących już po prostej, a czyniących to w
pojedynkę. Do starszaków zapisało się wiele kobiet. Jak wygląda ich
normalność? Czy można ją utożsamiać ze szczęściem?

[prezesik_1]

Kiedy długotrwały nastrój wsparty odpowiednią ilością namacalnych korzyści
nazywamy szczęściem, to już chyba nic więcej nam nie jest potrzeba ?

Niemniej jednak miło kiedy te nasze wypociny ktoś czyta i zdobywa się na odwagę,
a co ważne z własnej woli do naszej społeczności przystaje, niby nic a cieszy -
prawda?

[ani.chybi]

prezesik_1 napisał:

> Niemniej jednak miło kiedy te nasze wypociny ktoś czyta i zdobywa
się na odwagę
> ,
> a co ważne z własnej woli do naszej społeczności przystaje, niby
nic a cieszy -
> prawda?
Psycholog powiedziałby: to zależy, filozof napomknąłby o
relatywiźmie, a ja zapytam: jak długo jesteś sam?

[prezesik_1]

ani.chybi napisała:


> a ja zapytam: jak długo jesteś sam?


Inaczej bym nie potrafił, jasne że odpowiem. Odpowiadam, od czasu jak
przeszedłem na emeryturę

[mola1971]

ani.chybi napisała:
> Jakby brakowało głosów kroczących już po prostej, a czyniących to
> w pojedynkę. Do starszaków zapisało się wiele kobiet. Jak wygląda
> ich normalność? Czy można ją utożsamiać ze szczęściem?

Ani.chybi, ja jestem właśnie w tej grupie
Już na prostej (po bardzo wielu zakrętach) i w pojedynkę.
Jak wygląda moja normalność? Jak to normalność, czyli normalnie
Żyję tym co jest dzisiaj, doceniam to co mam. A mam naprawdę dużo -
troje cudownych nastoletnich dzieci, pracę którą bardzo lubię, dobre
relacje z rodziną i przyjaciółmi, przyjaznych ludzi wokół siebie. A
do tego ciszę i spokój na co dzień + kilka zwierzaków
Czy to jest tożsame ze szczęściem? Dla mnie tak.

[ani.chybi]

Tak, to dużo, a nawet wszystko.))

[a.niech.to]

Zdobyłam ciężką pracą takie rozeznanie, że blacha nie myli mi się z
gwiazdą.
A jeszcze przede mną droga, najdalsza z dróg. Kiedyś widziałam swoją
przyszłą twarz - rumiane, uśmiechnięte, zwarzone szronem jabłuszko.
Czyżby? Jedyny sens jest w samej drodze.
Jeszcze obłoczek dymu, gołębie za oknem, jakaś książka i myślenie -
istota świadomego życia. Ono ponoć zawsze ma przyszłość.

[sonia_30]

Ja mam wrażenie że jestem wciąż na zakręcie... jakieś takie życie
serpentyniaste. W pojedynkę podróżuję, na razie raczej pozamykana na
cokolwiek nowego. Mam cudownego syna i jestem szczęśliwa jak widzę
szczęście w jego oczach. No i szczęściem niewątpliwie jest fakt, że
nie ma mnie tam, gdzie jeszcze wczoraj byłam...

[sauber1]

No proszę jaki piękny kącik poezji ))
Co to znaczy szczęście, lub rychła wizja jego?

[mola1971]

sauber1 napisał:
> Co to znaczy szczęście, lub rychła wizja jego?

Sauber, zadajesz pytanie, na którym najwięksi filozofowie zęby zjedli i myślisz, że Ci odpowiemy?
A zgaduj zgadula

[ani.chybi]

sauber1 napisał:

> Co to znaczy szczęście, lub rychła wizja jego?
Życie pośmiertne.

[cold.wind.blows]

Bardzo ciekawy temat "jak wygląda normalność tych kroczących w
pojedynkę?", nie tylko kobiet, ale również mężczyzn. Czy są
szczęśliwi, czy może brakuje jednak tej drugiej osoby?
Ja należę wprawdzie do tych na zakręcie i jest mi źle, choć czasem
bywa lepiej. Nie mogę nazwać siebie szczęśliwym, ale nazwanie mnie
nieszczęśliwym budzi mój bunt. Na pewno nie czuję się nieszczęśliwy.
Może napiszą coś Ci, którym jest dobrze w pojedynkę, jak realizują
swoje poczucie szczęścia.

[ani.chybi]

Jak na razie swoje szczęście utożsamiam ze spokojem płynącym z
rutyny codzienności, oznaczającej bezpieczeństwo. Nie do końca mi
się to udaje, bo często dopada mnie przeszłość.
Poza tym przewlekle choruję, co zabiera mi wiele możliwości.

[nicol.lublin]

no ja nie wiem co to te starszaki? kryteria jakieś?

ja w separacji od prawie 2 lat, właśnie pracuję nad pozwem, dałam
sobie czas do końca sierpnia.

jestem szczęśliwa i mieszkam sama z córą. własnie od kilku tygodni
jestem zalogowana na pewnym portalu randkowym, ale na razie nic
ciekawego się tam nie dzieje. może ja zbyt wymagająca? ale chociaż
do kina jest z kim pójść.

i przyznaję rację tym co mówili, że po rozwodzie/rozstaniu trzeba
pomalować mieszkanie. normalnie takiego powera w życiu nie czułam

[nicol.lublin]

a jak wygląda to moje życie? zwyczajnie. pracuję w swojej starej
pracy (od 11 lat tej samej) którą uwielbiam, kończę w tym roku
studia, od września wysyłam dziecko do przedszkola a przede
wszystkim nie płaczę jakiś taki spokój w sobie mam.

[ani.chybi]

nicol.lublin napisała:

> no ja nie wiem co to te starszaki? kryteria jakieś?
Grupa starszych wiekowo forumowiczów. O ile dobrze pamiętam, za
kryterium przyjęto posiadanie dzieci w wieku okołomaturalnym.

[panda_zielona]

> Grupa starszych wiekowo forumowiczów. O ile dobrze pamiętam, za
> kryterium przyjęto posiadanie dzieci w wieku okołomaturalnym.

Ani chybi należę do tych starszych wiekowo /41 lat skończyłam jakiś
czas temu i tak już pozostanie/Co prawda nie mam dzieci
niestety,więc nie wiem czy się łapię.Zakręty mam już za sobą,mam
nadzieję.Jestem sama,ale nie samotna i dobrze mi tak

[zabelina]

a to możemy sobie podać rękę
ja też w okolicach czterdziestki i niestety bezdzietna...
Zawirowania za sobą i z pomocą dużego poczucia humoru radzę sobie z
przeciwnościami losu

[prezesik_1]

Normalnie aż nie wierzę, co się stało, że tak nagle ludzie się otwierają?
mhm, no proszę ???

[mola1971]

prezesik_1 napisał:
> Normalnie aż nie wierzę, co się stało, że tak nagle ludzie się otwierają?

Może to taka pogoda na... szczerość?

[myfta]

Bardzo istotna sprawa w zasadzie nie zastanawiałam sie nad tym a tu proszę.
Podążam sama i tak już jest jakiś czas, nie czekam na nowe i wmawiam sobie,że
dziś jest ok. Nie mam pojęcia co będzie jutro. Jak powiedział mój radiowy
ulubieniec " bohaterowie są zmęczeni, a ty pytasz którędy?". Bez wątpienia
jestem w starszakach i boję się , bo to oznacza ,że trzeba będzie iść do
zerówki albo do pierwszej klasy a ja się boję, a ja nie wiem czy chcę ? Czy ktoś
zna mysią norkę w której można się skryć? Proszę o adres

[ani.chybi]

Na porozwodowych serpentynach lęk jest wiernym towarzyszem podróży.
Wyzwala go często diametralna zmiana sytuacji życiowej (status
materialny, kontakty towarzyskie, konieczność sprostania życiowym
trudnościom w pojedynkę, jednoosobowa odpowiedzialność za wychowanie
dzieci).
Dwa najbardziej dokuczliwe lęki to strach przed samotną starością i
ubóstwem.
Im więcej dobrych doświadczeń, tym poziom lęku mniejszy, bo wzrasta
poczucie siły, wiara we własne możliwości. Droga do wyzwolenia z
lęków nie wiedzie przez ucieczkę przed życiem, lecz przeciwnie -
przez ścieranie się z nim.
Gdyby więc podać Ci adres bezpiecznej norki, musiałby on mieć taką
postać: [e-mail].
Wydaje mi się, że przed Tobą jeszcze kawał drogi, ale mogę Cię
zapewnić, że im dalej, tym łatwiej. Każdy z nas ma swoje własne
tempo, więc trudno tu operować wyznacznikami czasu.
Czy warto? Oczywiście, przecież nikt z nas nie wie, co kryje się za
kolejnym zakrętem, natomiast wysiąść jeszcze zawsze się zdąży.

[kasiapfk]

ani.chybi, pięknie napisane.
Zgadzam się w zupełności. Adres kazdy ma swój.

"Droga do wyzwolenia z lęków nie wiedzie przez ucieczkę przed
życiem, lecz przeciwnie - przez ścieranie się z nim."

To najważniejsze dla mnie. Teraz.
Bardzo chciałabym, by mój eks w to uwierzył.
Po ludzku mi go szkoda...

[wiosenka.pl]

> Dwa najbardziej dokuczliwe lęki to strach przed samotną starością
>i ubóstwem.

Pierwszego - nie doświadczam, bo zdaję sobie sprawę, że zawsze może
się przytrafić nie możemy tego do konca zaplanować; akurat rozejście
się nie jest tutaj jedyną czy nawet glówną przyczyną.
Ubóstwo - tak, tego się boję: nagła utrata dochodów, ciężka choroba
i świadomość braku tej drugiej połówki, przy której byłoby łatwiej,
bezpieczniej. I do tego materialna proza dnia codziennego, kiedy to
nastolatki chciałyby mieć tyle, ile dawniej.

[spokojnazawsze]

Starszaki żyją spokojnie, nie bez powodu wybrałam taki nick.
Spokojnie, bo afery rozwodowe mam lata świetlne za sobą córke udało
mi sie wychować na całkiem udany egzemplarz, więc mam w sobie radość
dnia codziennego, zwykłego, szarego. Posadzone kwiatki na balkonie,
jakieś szaleństwo w kuchni w niedziele, przecztana książka, wypad na
imprezę z przyjaciółmi, muzyka i butelka wina w sobotę wieczorem
wygłupy z młodą przed snem. To jest właśnie ta moja radość. Jestem
szczęśliwą kobietą spokoją, wyciszona. Bycie w pojedynke dziesięć
lat manieruje. I mogę to z cała odpowiedzialnością stwierdzić, ze
jestem zmanierowana. Z młoda mamy swój ustalony porządek dnia,
tygodnia i jakoś sobie nie za bardzo wyobrażam, zebym dla jakiegoś
faceta chciała to zmienić. Nie trafił się taki przez te dziesięc
lat. No ale wszystko jeszcze przecież przedmna

[wiosenka.pl]

spokojnazawsze napisała:

> Starszaki żyją spokojnie, Posadzone kwiatki na balkonie,
> jakieś szaleństwo w kuchni w niedziele, przecztana książka,

Dokładnie. Choć pewnie i jacyś rozgoryczeni tez się znajdą.

> mamy swój ustalony porządek dnia,
> tygodnia i jakoś sobie nie za bardzo wyobrażam, zebym dla jakiegoś
> faceta chciała to zmienić.

To tak, jak u mnie. Luźnego związku za jakiś czas nie wykluczm. Ale
na stałe? - na razie tego nie widzę i jakos nie tęsknię.

[ani.chybi]

Dobrze, że zechciałaś się wpisać. Zadajesz kłam pesymistycznym
szacunkom, że 3/4 starszych kobiet po rozwodach nigdy już nie
dochodzi do psychicznej równowagi, a ich życie polga na gorzkim
rozpamętywaniu przeszłości.
A może Ty jesteś ze szczęśliwej 1/4?