wiosenne porządki

[anciax]

No i się stało:
wiosenne porzadki mnie dopadły.
...w ciele i w umyśle.

Tylko, ze o ile praca nad sobą w zakresie ciała jest prostsza (i nie
wymaga ode mnie tylu nieprzespanych nocy: bo wiem co musze u siebie
zniemić i z czym mi źle), to praca nad sobą w drugim tego słowa
znaczeniu jest -delikatnie mówiąc- u mnie nie do wykoanania!

Jednym celem jest zrzucenie kilku kg i wiem jak to zrobić, a drugim
celem (zasadniczo bardziej priorytetowym) jest chęć przemiany. Tylko
jak jej dokonać?

Takie myśli mnie napadły po wyjeździe terapautycznym.
Doszłam do jednego tylko, poważnego wniosku - że nie znam siebie. No
skoro nie umiem zastosować -tak jak inni- narzędzie do pracy nad
sobą, to nie wiem kim jestem.
Szlag jasny mnie trafia!!

Czy ktoś z Was wie kim jest? / Jak poznaliście siebie?

[anoosha]

Poznanie siebie to praca na całe życie!!! Całe życie odkrywamy w
sobie zarówno coś nowego, jakies nowe pasje, zainteresowania, jak i
stare, zaprzeszłe rzeczy np. wyparte uczucia, doświadczenia i
emocje. A narzędzie do pracy nad sobą?
Można zacząć od wsłuchania się w siebie, obserwowania siebie w
codziennych sytuacjach, jak się czujesz, jak reagujesz, co czujesz
przy poszczególnych osobach, jakie uczucia wywołują w Tobie jakieś
sytuacje, jak je przeżywasz, z czym sobie radzisz, kiedy siebie
lubisz, kiedy niezbyt Ci się podoba, jak sobie radzisz w danej
sytuacji, itd. Pisanie dziennika jest świetną formą poznania siebie,
opisywanie swoich stanów emocjonalnych, uczuć.
Posłuchaj sama siebie; posłuchaj, co masz do powiedzenia, jaki
dialog toczy się w Twojej głowie. Potem to już samo pójdzie!
Fajnie, że masz taką potrzebę wejrzenia w siebie i poznania prawdy!
Pozdrówki :-)

[anciax]

Yyyyy
Chyba nie sprecyzowałam pytania.

Miałam na myśli to, że nie znam siebie pod kątem tego, jakich narzędzi użyć, aby
były skuteczne.

Ludzie w grupie mówili o tym, co w nich zmienia terapia, a ja w tym momencie
czuję się jakbym marnowała te miesiące terapii, bo niczego się nie nauczyłam. Ja
nie musze uczyć się tego, jak upomnieć sie w sklepie o swoje, jak odmówic komuś
wyręczenia go, itp, bo to akurat umiem.
Ja nie umiem nazywać uczuć i emocji - mam wrażenie, że non-stop operuję dwoma,
trzema określeniami stanów emocjonalnych i więcej nie potrafię...
Pisałam kiedyś [jako nastolatka] pamiętnik, ale on był na jedno kopyto, nie było
w nim nazw uczuć itp ...

Odniose sie którko do tego, co napisałaś "Posłuchaj sama siebie; posłuchaj, co
masz do powiedzenia..." - chodzi o to, ze podczas całego dotychczasowego mojego
życia słucham, ale nie słyszę. Wszędzie zachowuję się tak, jakbym była ja jedna
na świecie - nie słucham rad, nie słucham poleceń (no chyba, ze już faktycznie
nie wyrabiam albo nie znam sie kompletnie na rzeczy), a generalnie chodzę jak
kot swoimi ścieżkami.
Zastanawia mnie to, dlaczego u mnie proces uczenia sie siebie, poznawania siebie
trwa tak powalająco długo?

Dzięki Anusia za posta!

[anciax]

> Odniose sie którko do tego, co napisałaś "Posłuchaj sama siebie; posłuchaj, co
> masz do powiedzenia..." - chodzi o to, ze podczas całego dotychczasowego mojego
> życia słucham, ale nie słyszę. Wszędzie zachowuję się tak, jakbym była ja jedna
> na świecie - nie słucham rad, nie słucham poleceń (no chyba, ze już faktycznie
> nie wyrabiam albo nie znam sie kompletnie na rzeczy), a generalnie chodzę jak
> kot swoimi ścieżkami.

Po kilku miesiacach terapii widzę, jaką jestem starszną egoistką. Wcześniej tego
nie widziałam - idealizowałam siebie i stawiałam sobie nad głową aureolę. A
teraz dostałam obuchem w głowę... na własną prośbe. I to chyba zrobiło na mnie
najmocniejsze wrażenie. Bo kuwa nie wiem jak się wykaraskać z tego egoizmu w
którym tkwię po uszy.

To tyle tytułem uzupełnień.

[oxal-a11]

Jak sie nie "zaskorupić" we własnym ego, skoro tyle mi odebrano i rzadko kiedy
ktoś dowartościował... no i stałam się niewidzialną i cichą egoistką, nie mam
wobec innych postawy roszczeniowej i to z moimi uczuciami nikt się nie
liczył...a mnie terapeutka powiedziała: bądź egoistką!Ten egoizm to chyba
zakamuflowany instynkt samozachowaczy...w dość dziwacznej formie...Chyba muszę
być egoistką , bo mnie z butami pożrą "normalne ludziska" Dobry ze mnie człek
był kiedyś,cichy,pokorny,nieobecny...teraz się znieczuliłam na maksa,juz prawie
jak zoooooombie jezzzzzdem.Mam zarwaną noc, jak sie wyśpię może napiszę coś
bardziej optymistycznego,np. że kocham świat i motylki i ekspedientkę w rybnym.

[anciax]

Ufff, widzę, ze nie ja jedna jestem egoistką.

Tak, ja też jakis czas temu usłuszałam, ze mam byc egoistką. Spodobało mi sie to
z czasem, choć na początku nie przyjmowałam tego w ogóle.
Dziś wiem, ze odrobina zdrowego egoizmu jest normalna.

Tak, tak, jakbym tylko dała ludziom przyzwlenie na to, co chcą ode mnie to mam
wrażenie [ba! jestem pwena], że weszliby mi na głowę.
No ja w przeciwieństwie do Ciebie tylko do pewnego zcasu była nieobecna. Z
czasem zaczynałam bardziej dbać o swoje.

Ja bywam nieczuła. [A może nie chodzi o bywanie nieczułą, tylko o nieumiejętność
wyrażania uczuć!] Ale ze mnie ta uczuciowość uchodzi [wydostaje się na światło
dzienne] każdą dziurką ;). No przecież jestem kochana, potrafię być miła, czuła,
dobra, serdeczna, itp, Koniec słodzenia :P

[dnhl]

ja tez patrze na siebie, przed siebie, za siebie i widze tylko
siebie. Chce zeby swiat sie krecil wokol mnie, ale kiedy "swiat"
przesadzi chce znowu byc sam ze soba, z miliardem mysli, miliardem
zalow, miliardem wspanialych wyobrazen, dwoma miliardami planow na
przyszlosc. Taki sobie krecacy sie w kolko cykl. Dziwie sie ze nie
kazdego to dotyczy, ze inni sobie po prostu zyja, bez tych
codziennych wojen, bez tych w/w miliardow.

[anciax]

> ja tez patrze na siebie, przed siebie, za siebie i widze tylko
> siebie.

Sam to odkryłeś czy za pomocą jakichś "narzędzi" typu ksiażki, forum, terapia,
rozmowy z kimś ?

[anoosha]

Normalnie jakbym o sobie czytała :-)
Ja też jestem egoistką - myślę, że jestem egoistką. Ale kto by o
mnie zadbał, jeśli nie ja sama? Moi rodzice?
Oni o mnie nie dbali.
Moje rodzeństwo?
Nie sądzę.
Całe życie czułam, że nikomu na mnie nie zaelży, więc moze ja się
sobą pozajmuję?
Teraz mój mąż mi bardzo okazuje, że mu zależy i to na stałe, a nie w
trakcie przypływów dobroci. Do niego mogę przyjść ze wszystkim i
nigdy nie przeszakdzam. Nigdy nie usłyszę "nie mam czasu, przestań,
zajmij się sobą". Jego serduszko jest zawsze otwarte dla mnie.
Mam wrażenie, że z tym egoizmem to taka ściema. W świecie, gdzie
ludzie się nie nadużywają, nie zmuszają swoich dzieci do
zaspokajania własnych potrzeb emocjonalnych (bo wszystko kręciło się
zawsze wokół rodziców i to im trzeba było dogadzać - nie można było
być po prostu sobą, bo rodzicom to nie odpowiadało; nie można było
być szczęśliwym, bo priorytetem było uszczęśliwianie rodziny; nie
można było mieć marzeń, bo to egoistyczne) to, że dbam o siebie, nie
byłoby egoizmem, tylko normalnym dbaniem o siebie. Natomiast
rodzice/rodzina, która chciała mnie zmusić, żebym ją uszczęśliwiała
i tańczyła jak oni zagrają, mogłaby stracić "zabawiacza", gdybym się
zajęła własnym szczęściem. Wmówili mi więc, że jeśli tak zrobię,
będę egoistką i złym człowiekeim, a ja to kupiłam.
Teraz mam duży problem, jak sobie to w głowie poprzestawiać.
A narzędzia?
Książki, forum, terapia indywidualna, medytacja, dziennik uczuć
Louise L. Hay.

Pozdrawiam !

[anciax]

Ja o egoizmie chyab niewiele wiem.
Ale wiem ze odrobina egozimu jest normalna i zdrowa.

W ramach dbania o siebie dzis w nocy (dokładnie o 00:00) wyraziłam
swoje niezadowolenie tym, ze domownicy zbyt głośno rozmawiają, po
prostu obudzili mnie. W niezbyt grzeczny sposób dałam im do
zrozumienia, żeby byli ciszej i lekko trzasnęłam drzwiami na koniec
ze złości. Usłyszałam ironicznie, że mam głośniej trzaskać. Na co
odpowoedziałam, że jak nie będą hałasować, to i ja nie będę trzaskać
(w sensie: unosić się), na to usłyszałam że mam "przestać piedrolić".

?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?

[anciax]

> ?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?


Wiem, wiem, odgraża się, obraża mnie, bo mu niedawno w złości
wykrzyczłam, że i tak cała rodzina wie (ode mnie) jaki on jest na
prawdę [to znaczy, ze pije].
Kuwa, że ja też nigdy nie umiem trzymać języka za zębami !!!

[anoosha]

Palant!!!
Życzę Ci, żebyś się stamtąd wyprowadziła!
Palant!!!

[anciax]

Zastanawiam się jak długo jeszcze będzie się ten kołek mścił za to,
że powiedziałam parę słów prawdy ?!
Oczywiście nie żałuję tego, że odkrywam prawdę przed ludźmi, którzy
byli nieświadomi problemu jaki jest w mojej rodzinie. Tylko żałuję,
że temu kołkowi wygadałam się!! cóż, ucze się na włąsnych błędach :)

Gdyby nie blokada finansowa, to juz dawno by mnie nie było tu, gdzie
jestem zameldowana. Bo ja tu tylko jestem zamelodwana, moich uczuć
ani przywiazania do tego miejsca nie ma - umaryły.

Anusiu, dziękuję za serdeczności z Twojej strony :)

[anoosha]

Ja też jestem po sobotniej awanturze z rodzicami. Już od dawna z
nimi nie mieszkam co prawda, ale pojechaliśmy ich odwiedzić.
Normalnie mam dosyć ich wpieprzania się w moje sprawy, zwłaszcza, że
wyjeżdżają z pomysłami do d**y!! Czuję się podle!! Chciałabym juz
nie musieć o siebie walczyć i odetchnąć ....
Tylko że u mnie argumentami w kłótni jest zawsze to, że ja jestem
niedobra, uparta i w ogóle robie im krzywdę wielką. Wkurza mnie to,
bo wcale nie jestem niedobrym człowiekiem!! Tak po prostu reaguję na
przymus ze strony rodziny!
Po co te manipulacje? Po co to całe knucie i wypominanie?
Mam już tego zajebiście dosyć!!! Najgorsze jest to, że ja naprawdę
czuję sie jakbym im robiła krzywdę i kupiłam to, że oni przeze mnie
są nieszczęśliwi! Tak czuję!
To przez jakiś rozsądek i bunt o siebie walczę, ale marzę o tym,
żeby to się kiedyś skończyło, żebym po prostu poczuła się dobrze ...
Trzymaj się ciepło!!! Mnóstwo serdeczności mam zawsze dla Ciebie!!!

[log222]

Po co rodziców odwiedzać...

[anoosha]

Bo oni się w gruncie rzeczy starają i może jest jakaś szansa krok
po kroku wszystko poprawić chociaż trochę ...

[anciax]

log222 napisała:

> Po co rodziców odwiedzać...

Log, każdy z nas ma inne potrzeby :) 3maj się!