Inny świat

[raymond_chandler]

Chcę się podzielić z Wami pewnym spostrzeżeniem. Zdałem sobie
sprawę, że przynależę do innego świata. Moje przemyślenie związane
jest z pewnym spotkaniem z dziewczyną. W czasie tego spotkania
atmosfera zrobiła się taka, którą mógłbym nazwać beztroską. Może to
zabrzmi głupio ale w tej atmosferze poczułem się nieswojo a wręcz
niezręcznie. W zasadzie przyzwyczajony jestem do przebywania w
sytuacji pełnej napięcia, oczekiwania na coś co zaraz eksploduje np.
złością czy też agresją i wtedy czuję się jak ryba w wodzie.
Natomiast beztroska wydała mi się czymś na tyle dziwnym, że pod
byle pretekstem postanowiłem się ewakuować. Podczas tego spotkania
czułem, że jestem w innym świecie, może lepszym ale w takim, którym
nie potrafię się odnaleźć, do którego zupełnie nie pasuję.

[dnhl]

oj znam to znam. Ja w swoim czasie sam prowokowalem do
niebezpiecznych sytuacji.Np taki wypad do knajpy, ze znajomymi z
klasy czy pozniej roku..I sytuacja kiedy ktos mnie zaczepil, czemu
ja to, czemu ja tamto, czemu robie tak, dlaczego dziwnie sie czasem
zachowuje, dlaczego nie odpowiadam, a co to ten wyprysk robi na moim
czole itd. Wtedy ja zaczynam sie denerwowac, prowokuje klotnie no i
wtedy est mi duzo lepiej. W sumie czesto wolalem komus burknac cos
zeby dal mi spokoja anizeli wdawac sie w dyskusje i narazac na
krytyke. Bo choc dzis est lepiej i pracuje nad soba, wciaz cholernie
ciezko znosze krytyke, nawet jesli rzecz sie ma o megabanalny
drobiazg.

[lucynka0101]

Ja niestety tez to znam, az za dobrze. Przez 27 lat mieszkalam w
domu pelnym stresu, agresji, klotni itp... Od 1,5 roku nie mieszkam
juz w domu, ewakuowalam sie daleko od niego, obecnie mieszkam w
Anglii. Ale niestety bagno dziecinstwa ciagnie sie za mna caly czas,
zdalam sobie sprawe ze od tego nie da sie uciec. Gdy poznalam
swojego narzeczonego, spokojnego chlopaka, cudownego pod kazdym
wzgledem, to niestety bylo mi "za cicho", za spokojnie. Mimo ze
pragnelam takiego spokoju w zwiazku, cieplego domu i milej zawsze
spokojnej atmosfery miedzy nami to jednak nie potrafilam sie w tym
odnalezc. Bo to wlasnie, to nie moj swiat. I zawsze doprowadzalam do
klotni, do zgrzytow, do awantur, pod byle pretekstem. Bo to wlasnie
to, w czym sie wychowalam, to znalam, w czym zylam tyle lat.
Niestety takim zachowaniem i ciaglymi awanturami doprowadzilam go do
depresji i zabilam jego milosc. Musialam stracic co kochalam
najbardziej, by w koncu zaczac cos z tym robic. Od 2 miesiecy chodze
na terapie, wciaz walcze o jego milosc, chce sie zmienic, chce w tym
spokojnym swiecie poczuc sie dobrze, i bede do tego dazyc, i o to
walczyc. Mysle ze my wszyscy czujemy sie troche jak "inni", jak z
innego wlasnie swiata.

[mskaiq]

To swiat milosci, bardzo piekny swiat. Nauczysza sie go szybko tylko
nie uciekaj przed nim. Twoj obecny swiat strachu, zacznie zanikac.
Serdeczne pozdrowienia.

[anoosha]

Cieszę się, że poruszyliście ten temat!
We mnie od jakiegoś czasu miele się dokładnie ten sam wątek, a
ściślej mówiąc umiejętność życia wśród ludzi, którzy są naprawdę w
porządku, którzy mnie szanują i z którymi mogę się spokojnie dogadać.
Od paru miesięcy mam szczęście współpracować z takimi ludźmi i
wewnętrznie nie potrafię się w tym odnaleźć. Jestem przyzwyczajona
do kłótni, walk, awantur, pyskówek ... A tu? Wszyscy są kochani i
dobrzy. Wpędza mnie to też w poczucie winy, bo wiem, że jakaś część
mnie też jest kochana, ale jest taka część, która by się tylko
awanturowała i mogłaby tym ludziom wyrządzić krzywdę. I ta agresywna
część mnie jest ciągle aktywna.
Od tygodnia czuję się ostro podłamana tym faktem, bo czuję sie tak,
jakbym była złym człowiekeim przy tamtych dobrych ludziach.
Z drugiej strony jest to dla mnie szansa, żeby uaktywnić u siebie tę
dobrą stronę i przyzwyczaić się, żę w świecie są ludzie dobrzy i to
wśród nich warto żyć.
Trzymajcie za mnie kciuki! A i ja Wam życzę owocych poszukiwań.

[mskaiq]

Ta agresywna czesc Ciebie to strach, zlosc a takze zal, one sa
bardzo silne u Ciebie bo uczylo Cie tego Twoje zycie i otoczenie.
Wydaje Ci sie ze trzeba walczyc aby byc uslyszana, ze trzeba sie
klocic, nienawidziec.
Nie trzeba sie klocic, krzyczec aby byc uslyszanym. Im glosniej
krzyczysz tym mniej jestes slyszana bo druga strona nie slucha tylko
krzyczy rowniez albo boi sie i wtedy takze nie slyszy.
Ta inna strona, nie znana Ci jest rowniez w Tobie, jest to milosc,
kazdy ja ma. Widzisz jak ona dziala, jest bardzo piekna.
Mozesz ja odkryc u Siebie ale pojawia sie tylko kiedy sie nie boisz,
nie jestes zla.
Serdeczne pozdrowienia.

[kajda28]

u mnie było całkiem inaczej, u mnie było cicho, kłótnie kończyły się awanturami,
więc nauczyłam sie siedzieć cicho, nie kłócić, nie mówić swojego zdania, nie
zaczepiać, nie wychylać- i wtedy było "spoko". Teraz też nie umiem się kłócić (
u mnie ich nie było), nie umiem mówić mojego zdania jeżeli się obawiam że może
ono wywołać zatarg.

[anoosha]

A u mnie wczoraj na terapii wyszło, że jestem "wycofana" w relacjach
z ludźmi i że nie mam na nie w ogóle wpływu (tak czuję, ale przecież
jakiś wpływ mam). Znowu się dokopałam do kolejnej warstwy strachu,
lęku, bezsilności u siebie i kolejny raz się przeraziłam. Czeka mnie
tyle pracy, że szok. Nawet nie wiem, od czego zacząć ...
Umiem tylko ustępować albo się kłócić ... nie ma nic pośrodku.
Przynajmniej na tę chwilę.
Boję się tego, co w sobie zobaczyłam.