Moja mama

[osanna]

Witam wszystkich. Jestem tu po raz pierwszy, szukam pomocy. Moja
mama pije od 20 lat. Mieszka sama, bo tata umarł 2 lata temu, też
był alkoholikiem. Jak tata żył, to jeszcze jakoś się kontrolowła i
ja nie odczuwałam tak boleśnie współuzależnienia, bo byli we dwoje.
Od kiedy taty zabrakło, to już istny koszmar. Pij codzioennie
wiEczorami, upija się sama. Nie sprząta, nie dba o siebie, nie
gotuje. Wszystko na mojej głowie. Po wielu moich prośbach i grożbach
pojechała na leczenie, była tam 2 razy. Z ostatniego leczenia
wróciła po 3 tygodniach, terapeuta kazał ją zabrać do domu, bo
stara, schorowana i otępiała od picia. Mama po dwóch dniach znowu
zaczęł pić, ma połamaną rękę, nabite guzy, jest zaniedbana i
niedożywiona, bo ja, jedynaczka , wyrodna córka powiedziałam dość.
Nie byłam u niej od 2 tygodni, nie dzwonię, ona też nie. Martwię
się, myślę o niej, ale czuję trochę ulgę,że już nie uczestniczę w
jej piciu,że mogę w nocy spać, że ręce mi się nie trzęsą, że nie
wydzieram się na wszystkich w domu. Boże, wiem,że to okropne, ale ja
chcę żyć swoim życiem, a nie jej....czy jestem podła? Wiem,że będę
musiała do niej iść, ale boję się,że znowu wpadnę w ten wir
zamartwiania, depresji itd. Moja mama jakoś się nie przejmuje,
tym,że mnie również unieszczęśliwia.Nie wiem po co to napisałam,
może chcę,żebyscie mnie trochę rozgrzeszyli, ale ja nie wiem jak
postępować.Kocham ją i nienawidzę zarazem za to, co robi sobie, mnie
i mojej córce.

[guzmania]

Masz prawo żyć swoim życiem, dlatego nie powinnaś mieć z tego powodu
wyrzutów sumienia. Nie potępiaj się i nie dowalaj sobie. Twoja Mama
odpowiada sama za siebie, jest dorosłą osobą i to ona musi podjąć
decyzje o leczeniu. Zrozumiałe, że się martwisz o nią, ale myśl o
sobie i swoim dziecku. To najważniejsze. Poszukaj pomocy u
psychologa.
Pozdrawiam serdecznie.

[kajda28]

Ona chce tak żyć, już dawno postanowiła tak żyć, teraz już nie umie
inaczej. Nie możesz nic zrobić, bo wszystko co mogłaś zrobić już
zrobiłaś.
A może mogłabyś ją ubezwłasnowolnić, i spróbować znaleść dla niej
dom opieki? to jedno przychodzi mi tylko do głowy. Ale to też nie
zawsze można zrobić.
Masz szczęście że umiesz się , chociaż w jakimś stopniu, odciąć od
tego, nie żyć jej życiem. Masz swoją rodzinę, córkę i to na niej
powinnaś się skupić- to jest Twój obowiązek.
Trudne to życie... :(

[lucyna50]

Na pewno nie jesteś wyrodną córką i nie jesteś podła.
Nic nie musisz, dobrze że dokonałas takiego wyboru, choć to bardzo
boli. Dorosły człowiek sam odpowiada za swoje życie. Myślę, że jest
Ci potrzebna profesjonalna pomoc (na razie rozmowy z psychologiem
od DDA a poźniej psychoterapia). Pomoże Ci to zmienić sposób
myślnia o sobie. Fachowcy podpowiedzą Ci też co możesz jeszcze
zrobić dla swojej mamy.
Przeczytaj w wątku "Po co Wam terapia???? " co mnie i innym dała
psychoterapia.
życzę Ci siły, determinacji i pracy, być żyć godnie, przede
wszystkim dla siebie. Pozdrawiam ciepło życzę powodzenia.

[joanwro]

mam dokładnie to samo. Matka sama - ojczym , też pił - zmarł niedawno. ja dwa
tygodnie temu miałam sprawę rozwodową. wszystko na raz. ona oczywiście przez
kilka dni się trzymała, pomagała mi przy dzieciach, ale po tygodniu najdalej -
wszystko po staremu. proponowałam że ją wezmę do siebie - nie chciała, bo nie
mogła by pić. proponowałam że zamienimy jej mieszkanie żeby była bliżej mnie -
nie chciała. już nie mam siły i nadziei. najtrudniejsze jest to, żeby się z tym
pogodzić i nie mieć nadziei po raz 1000000 . to jest ohydne, jak własna matka ma
cię w dupie, ale taka prawda i z tym się trzeba pogodzić. ja też tego jeszcze
nie umiem, ale już wiem o co chodzi i jak to wszystko działa. już na nią nie
liczę, ale jak do mnie zadzwoni po 3 miesiącach jakby nigdy nic, to pewnie znów
z nią będe rozmawiać i wybaczę po raz 1000001... trudne to jest jak cholera.

[stokrotka_beauty]

kochana ja cie nie potepiam. alkoholik musi siegnac dna. to cieszkie, ale tak musi byc. mama albo sie podniesie, albo nie. recepty jak postepowac na to nie ma. pozdrawiam serdecznie i trzymaj sie:).

[kizdam47]

wiem, o czym piszesz.

Moja mama równiez jest sama (tato marynarz - wygodnie mu być jak
najdalej od problemu). Chora na cukrzycę, serce, rozjechana
trzustka...kilka lat temu również mocno sie poobijała, pół twarzy
miała granatowe. I co? Myślisz, że się czymkolwiek przejęła? Tylko
czeka, aż ojcice wyjedzie na kontrakt i potrafi utrąbić się w
godzinę po zamknięciu za nim drzwi. Radio taxi i flaszka za flaszką,
tak 10 do 12 dni potrafi. Że jeszcze mieszkania z dydmem nie puściła
to cud.

Ja od kilku lat staram sie myśleć: trudno. Nie chce oferowanej
pomocy, chociaz na trzeźwo zaklina się, że zrobi wszystko. Gówno tam
prawda - nie chce i tyle. A w takiej sytuacji - zacytuję:

"Tu mógłby pomóc tylko ten kto potrafi dwa razy doliczyć do
nieskończoności,
łamiąc miecz świetlny w międzyczasie.
Ja na tak ciężkie przypadki kupiłem sobie młot pięciokilogramowy na
długim
trzonku. I nie pytaj czy pożyczę, wolę mieć go pod ręką"

cytat by kckk