Rainer Maria Rilke

[ciotka.scholastyka]

- A znasz ten wiersz Rilkego - spytał Filip - o muzyce?
Natalia spojrzała na niego wielkimi oczami.
- Rilkego!
- Tak, ten: "oddechu posągów, może: ciszo obrazów. Mowo, gdzie mowy kończą
się..."
- Tak, tak. "Czasie, pionowo stojący na kierunku serc, które giną" - dokończyła pośpiesznie Natalia. - "Gdy to, co jest naszym wnętrzem, nas otacza jako najbardziej wypróbowana dal..."
- ..."jako druga strona powietrza" - dopowiedział Filip, kiwając głową.

Ja jestem prosta baba-magister, w dodatku nauk ścisłych, i dla mnie ten Rilke, a przynajmniej ten konkretny cytat, to jakiś potworny, nadęty, niezrozumiały bełkot. "Czasie, pionowo stojący na kierunku serc, które giną"? Ja mogę równie sensownie napisać "drzewo, smutno słuchające tęczy liścia na płonącym niebiańskim bagnie"... :-P

No ale oczywiście panna Borejko musi ubóstwiać właśnie taką poezję. I oczywiście ją rozumieć. I współodczuwać.

[przymrozki]

Moim zdaniem sam wiersz Rilkego się broni, natomiast faktycznie wyrwane z kontekstu "czasie, pionowo stojący na kierunku serc, które giną" brzmi piekielnie pretensjonalnie. Jak parodia. Jak coś, co napisałaby Danusia, a Pawałek przepisał.

"Serce, czasie leżący poziomo pośród ginięcia, które kierunkiem!". "Kierunku! serce siedzące na ginięciu, które na skos!". "Ginięcie! kierunku do góry nogami wiszący na czasie, którym serce!". "Czasie! ginący stojaku na serce, który stoi!".

[tt-tka]

przymrozki napisała:

> brzmi piekielnie pr
> etensjonalnie. Jak parodia. Jak coś, co napisałaby Danusia, a Pawałek przepisał

LOFCIAM !!!

Ja Rilkego kiedys (dawno, dawno temu) czytalam i nawet mi sie podobal, ale podejrzewam, ze bardziej ze wzgledu na moj owczesny wiek niz na to, co i jak napisal. No i nie przysiegne, ze go zrozumialam. Nie wracalam w kazdym razie.

Wyrwane z kontekstu zdanie/fraza moze brzmiec idiotycznie, pretensjonalnie czy tam co, a jak kto zna calosc, to sobie dopowie i mu nie brzmi tak. Ale czemus watpie, by czytelniczki, dla ktorych MM pisala, w masie swej znaly ten wiersz. Rzeczywiscie nasza para w danym momencie robi wrazenie (moze slusznie !) nieznawcow snobujacych sie na nazwisko, a nie smakoszy poezji.

[ako17]

w końcu poziomo czy pionowo? bo mnie w 1993 kojarzyło się pionowo. I myślałam, że na tym się cała wzniosłość opiera

[ssssen]

ciotka.scholastyka napisała:

>dla mnie ten Rilke,
> a przynajmniej ten konkretny cytat, to jakiś potworny, nadęty, niezrozumiały be
> łkot.

Zgadzam się, aczkolwiek (zaraz mnie tu za ten oklepane hasło zeżrecie...) z tłumaczeniami jak z kobietami: albo piękne, albo wierne... :P

"Musik: Atem der Statuen. Vielleicht:
Stille der Bilder. Du Sprache wo Sprachen
enden. Du Zeit
die senkrecht steht auf der Richtung
vergehender Herzen."

..."aż się chce najechać Polskę" ;)

[ciotka.scholastyka]

ssssen napisał:

> "Musik: Atem der Statuen. Vielleicht:
> Stille der Bilder. Du Sprache wo Sprachen
> enden. Du Zeit
> die senkrecht steht auf der Richtung
> vergehender Herzen."
>
> ..."aż się chce najechać Polskę" ;)

W ogóle poezje powinno się czytać w oryginale :) Nawet, jeśli się nie rozumie :)

[marutax]

W tej scenie cytat nie ma znaczenia, może być Rilke, może Auden czy Dickinson. Czytelniczki nie miały rozumieć treści tych dwóch wersów, bo nie ma w nich żadnego przesłania. To tylko narzędzie, by pokazać, że Natalia i Filip to takie bratnie dusze, co kochają to samo i tak samo czują. Tacy wyjątkowi, a odnaleźli się wśród milionów. Ten sam zabieg MM zastosowała przy spotkaniu Laury i Adama.
Dlatego nie czepiałabym się Rilkego ani wyrwanych z kontekstu cytatów, najwyraźniej wówczas Autorka uważała, że ten poeta pasuje do Natalii i Filipa. Fakt, że przeciętna czytelniczka go nie znała, a jeśli nawet poznała, to pewnie nie zrozumiała, miał jeszcze potęgować wrażenie wyjątkowości - i bohaterów, i sytuacji.

[tt-tka]

O tak, tak samo kochaja, czuja, a moze i mysla :)
I rozumieja sie bez slow, albo przy slowach belkotliwych.
Szkoda tylko, ze nie.

[marutax]

To mógłby być fajny wątek, gdyby go podkreślono - że wspólne zainteresowania czy pasje nie gwarantują zgodności charakterów ani przyszłego szczęścia. Niestety kiedy Filip okazuje się przemocowcem ta "wspólnota dusz" już nie jest wspominana, Natalia uzasadniając swoje zaręczyny nie mówi nic o tym, że się rozumieją czy że zależy im w życiu na tym samym.

[piotr7777]

Bo prawodpodobnie Filip i Natalia mieli być odfajkowani jako para for ever, ale autorka wyciągnęła z niebytu Roberta i to on- jako postać z dłuższym stażem, przyjaciel rodziny etc. - zyskał większe prawo do ostatniej niezajętej Borejkówny.
A Robert raczej książki lubi (zresztą z racji zawodu z drukiem ma do czynienia na codzień) czego dowodem wizyta w antykwariacie w Toruniu - dla przyjemności, jak podkreślał. Ale nie wiem czy jego gust literacki jest zbieżny z gustem Natalii.

[tt-tka]

My tez tego nie wiemy, widac altorka uznala za nieistotne :)
nb - ani Rojka, ani Matalii matolecznej nie widzimy z ksiazka od wielu tomow. Milicja czyta, Gabon czyta, nawet zarobiona Pula czyta, a ci dwoje - nie.