Rydułtowski utopek

[broneknotgeld]

Rydułtowski utopek

Rydułtowski utopek wele drogi miyszkoł
We przikopie co latym durś zalono była
Nocom z niyj wychodzioł - na zielono blyszczoł
A jak szoł łożarciuch - był już w jego siyłach

Naprane chopisko smyczoł we barzoły
Nad grobla prowadzioł kaj woda głymboko
Przestało mu w gowie tompać ze gorzoły
Stykło sie przerzegnać i dychnońć głymboko

Dyć stracony czowiek jak wypioł za wiela
Som włazioł do wody - choćby tego chcioł
Przeznaczono była już mu inkszo sztela
A utopek dusza pod garniec se broł.

[broneknotgeld]

Przekludzka utopka

Wele Rydułtow jechoł Sikora
Naroz habeta samo stanyła
Choć nocno była już przeca pora
Droga sie jakby blaskym pokryła

Czowieczka dojrzoł wele maneli
Ło przewoz tego łon grzecznie prosi
Bo sie przekludzo do inkszy szteli
I przeca sypnie tyż za to "grosik"

Jako se życzoł tako se stało
Kajś wele stawu z fury to ściepli
Sypnoł Sikorze złotkow niymało
Zaroz ze tego było mu ciepli

Jak trefioł do dom i przespoł nocka
Na swoj zarobek furmon se kuknoł
A tam piniyndzy niy było mocka
Yno guziole. Utopek - mruknoł.