Jedność Górnośląska

[lswaczyna]

Osoby związane z RAŚ i organizacjami regionalistycznymi, zatroskani o dobro
Naszego Miasta i całego Śląska, apelujemy do wszystkich organizacji i ludzi
dobrej woli o przyłączenie się do naszej inicjatywy. Nie mogąc liczyć na
jakiekolwiek wsparcie i zrozumienie ze strony ogólnopolskich partii i
organizacji politycznych, nie wykazujących najmniejszego zainteresowania
upadkiem gospodarczym, katastrofą społeczną i zapaścią cywilizacyjną Śląska,
postanawiamy co następuje:

W czasie wyborów każdego szczebla, poczynając od wyborów do Parlamentu
Europejskiego na wyborach samorządowych kończąc, wspólnie i w porozumieniu,
będziemy popierać jedynie takie osoby, mieszkańców Śląska, których
dotychczasowa działalność i postawa życiowa gwarantuje, że mandatu zaufania
społecznego użyją dla dobra społeczności lokalnej a nie dla własnych korzyści.

Postanawiamy z całą mocą i konsekwentnie, nigdy nie udzielać poparcia
wyborczego tzw. spadochroniarzom, to jest osobom nie związanym ze Śląskiem,
którzy głosy śląskich wyborców traktują jedynie jako odskocznię dla osobistej
politycznej kariery.

Pamiętajmy, że bieda i bezrobocie dotyka ludzi niezależnie od ich narodowości
i poglądów politycznych. Jeśli my Mieszkańcy Rudy Śląskiej i całego Górnego
Śląska sami sobie nie pomożemy, wybierając do Parlamentu czy Rady Gminy,
najlepszych spośród Nas, to nikt inny Nas nie uratuje.


Zapraszam wszystkich chętnych, którzy chcą działać na rzecz idei politycznego
upodmiotowienia mieszkańców Śląska na spotkanie , które odbędzie się 16 marca
o godzinie 18 w kawiarni „AS” przy ul. Kłodnickiej 95 na Halębie.


Leon Swaczyna

[hepik1]

lswaczyna napisał:

>
które odbędzie się 16 marca
> o godzinie 18 w kawiarni „AS” przy ul. Kłodnickiej 95 na Halębie.

ĘĄ kolego?Bo ja mieszkam w Halembie,też mogę przyjść?
Ewyntualnie -jo miyszkom na Halymbie,tyż moga przijść?

[lswaczyna]

Możes zapraszam
Mogesz pyknie zaproszom.

[lswaczyna]

tygodnik.onet.pl/1547,1217827,dzial.

[paul11]

JEDNOŚĆ GÓRNOŚLĄSKA – DEKLARACJA IDEOWA

Górny Śląsk – dla urzędników w Warszawie jedna z plam na mapie Polski, dla nas
miejsca, w których się urodziliśmy się, zawieramy przyjaźnie, pracujemy.
Miejsca, które są ucieleśnieniem naszych wspomnień i tego czym jesteśmy my sami.
Dom zarówno dla tych, którzy legitymują się wielopokoleniowym śląskim rodowodem,
jak i tych, którzy wprowadzili się tu niedawno, szukając lepszego życia czy
schronienia przed dziejowymi zawieruchami.
Dom otwarty przez dziesięciolecia dla wszystkich gotowych do ciężkiej pracy, w
którym miarę ludzkiej wartości stanowiły nie język czy narodowość, ale
rzetelność i uczciwość.
Co stało się z tamtym Górnym Śląskiem? Czy odnajdziemy go wokół nas, czy też
żyje on jedynie na pożółkłych kartach starych książek? Czy przenieśliśmy go w
naszych sercach i umysłach w XXI wiek, czy zadusić skorupą szowinizmu i
ksenofobii, zadeptać totalitaryzmom, rozmienić na drobne biurokratom w odległych
i bliższych stolicach, ośmieszyć naszą własną małością? Czy spojrzenie wstecz,
na ostatni odcinek dziejów, może napawać nas uczuciem uzasadnionej dumy z
osiągnięć, czy też jest przyczyną palącego wstydu, wynikającego z poczucia
niedojrzałości? Pytania z pozoru proste wymagają często skomplikowanej
odpowiedzi, ale odpowiedzi tych udzielić trzeba. Bez względu na to jak surowo
ocenimy nasze dokonania, większości z nas towarzyszyć będzie zapewne
przekonanie, że Górny Śląsk nie wykorzystał wielu szans – w dużej mierze za
sprawą naszej bierności i uległości wobec tych, którzy chcą decydować za nas,
wewnętrznego skłócenia oraz braku gotowości do kompromisu i współpracy w
sprawach dla regionu zasadniczych. Wyciągając wniosku z doświadczeń ostatnich
lat podnosimy postulat Jedności Górnośląskiej. Jedności, która nie znosi różnic,
ale je godzi. Jedności, która w różnorodności widzi bogactwo i czyni z niej atut.
Przeświadczeni o niemożności wydźwignięcia naszego regionu ze stanu zapaści
przez funkcjonariuszy sterowanych z Warszawy partii stajemy razem, mimo
wszystkich różnic. Gotowi jesteśmy przyjąć na siebie odpowiedzialność za Górny
Śląsk i za pomocą jego mieszkańców rozpocząć dzieło modernizacji. Pomni
wielkiego cywilizacyjnego sukcesu, jaki stał się udziałem Górnoślązakiem w dobie
uprzemysłowienia, głęboko wierzymy w możliwość powtórzenia wspaniałych osiągnięć
poprzednich pokoleń. Wiemy jednak, że tylko determinacja, upór i praca ludzi tej
ziemi mogą sprawić, by wizja lepszego Śląska stała się czymś więcej niż tylko
marzeniem

Znolezione w necu

[paul11]

JEDNOŚĆ GÓRNOŚLĄSKA – PROGRAM

1.Zregionalizować Rzeczpospolitą
rozszerzyć kompetencje sejmików wojewódzkich poprzez nadanie im uprawnień
ustawodawczych
zwiększyć uprawnienia samorządów lokalnych w zakresie stanowienia prawa miejscowego
zmienić system podatkowy w celu finansowania zadań samorządów ze środków
własnych, a nie z warszawskich dotacji i subwencji
przywrócić instytucję Skarbu Śląskiego i czytelną procedurę rozliczeń między
władzami centralnymi a regionem
skorygować podział administracyjny państwa, tak by z jednej strony odpowiadał on
możliwie uwarunkowaniom historyczno-kulturowym, z drugiej zaś spełniał wymogi
funkcjonalności
zregionalizować system oświaty przekazując większość kompetencji w tym zakresie
władzom regionalnym
utworzyć telewizję regionalną w miejsce obecnego TV 3
siedziby części instytucji centralnych przenieść poza Warszawę

2.Uprościć państwo
zlikwidować dualizm premier-prezydent przez wprowadzenie systemu prezydenckiego
zlikwidować urząd wojewody, przekazując jego kompetencje władzom samorządowym
przekształcić Senat w reprezentację regionów
wprowadzić ordynację większościową w wyborach parlamentarnych i samorządowych
wszystkich szczebli

3.Stworzyć warunki tworzenia miejsc pracy i rozwoju przedsiębiorczości
zredukować podatkowe obciążenia pracy, sięgające obecnie ok.80%, poprzez
zastąpienie składek przekazywanych do ZUS oraz podatku PIT podatkiem od listy
płac w wysokości 25%
zlikwidować podatek CIT, premiujący przedsiębiorców wykazujących wysokie koszty
uzyskania przychodu, i wprowadzić podatek obrotowy w wysokości 1%
zreformować system VAT
ułatwić działalność małych i średnich przedsiębiorstw przez wprowadzenie
zryczałtowanego podatku od małych firm i osób pracujących na własny rachunek w
wysokości 350 PLN miesięcznie

4.Zapewnić bezpieczeństwo
ograniczyć zakres działania policji państwowej i zredukować jej strukturę
wprowadzić policję regionalną i municypalną/powiatową podległą bezpośrednio
władzom samorządowym
rozszerzyć prawo obywateli do obrony koniecznej

5.Pobudzić aktywność obywatelską
wprowadzić równouprawnienie wszystkich form zrzeszania się obywateli przez
przyjęcie jednej ustawy regulującej funkcjonowanie stowarzyszeń, związków
zawodowych i partii politycznych
znieść uprzywilejowanie partii politycznych w postaci finansowania z budżetu państwa
ograniczyć procedury biurokratyczne i opłaty związane z rejestracją stowarzyszeń
oraz wprowadzić obligatoryjny zapis iż wszystkie organizacje zarejestrowane w
sądzie uzyskują status organizacji pożytku publicznego

6.Zapewnić poszanowanie praw mniejszości narodowych i etnicznych


Jeszcze toch znolozł.

[lswaczyna]





Bieniasz - bezkompromisowy marzyciel
Był intelektualistą, który chciał i umiał mówić o Śląsku rzeczy ważne, choć
nieraz niewygodne - o STANISŁAWIE BIENIASZU, pisarzu i reżyserze, pisze
Krzysztof Karwat.

"W niejednym Polaku czy Niemcu wywoływał niepokój, a nawet gorący sprzeciw.
Mówił przede wszystkim w swoim imieniu i na własną odpowiedzialność. Ale Ślązacy
- bo tak to już z nimi zawsze było i jest - słysząc tak donośny i stanowczy
głos, który rozchodził się coraz szerzej i szerzej, przypisali Bieniaszowi
niewdzięczną rolę swego mentora i adwokata. Człowieka, który da świadectwo.
Powie światu, że Śląsk i Ślązacy chcą być rozumiani. I szanowani. Nic więcej,
tylko tyle. Bieniasz z ochotą podjął to wyzwanie. Dobrze się w tej roli czuł,
choć czasami mocno mu ciążyła. Pewnie niejeden raz wolałby uciec w jakąś inną
przestrzeń intelektualną, duchową. Wyzwolić się z tych śląskich zapętleń,
konfliktów, kompleksów i emocjonalnych uniesień. Znaleźć - po ludzku - chwilę
wytchnienia. Jakoś mu się to nie udawało.

Inni od innych

Wierzył w możliwość dokonania zmian mentalnych i świadomościowych, bo przede
wszystkich od nich uzależniał powodzenie reform ustrojowych i szansę na lepsze
życie dla nas wszystkich. Skupiając uwagę na rodzinnym Górnym Śląsku, chętnie
przyjmował perspektywę szerszą - ogólnopolską, europejską. Liczył na to -już pod
koniec lat 80. - że Polska przyjęta zostanie do politycznych struktur
europejskich, co będzie nie tylko impulsem do rozwoju gospodarczego i
społecznego, ale również pozwoli jej wyleczyć rany II wojny światowej, zerwać z
dziedzictwem Jałty i obu totalitaryzmów XX-wiecznych i na nowych, przyjaznych
zasadach oprzeć stosunki polsko-niemieckie. Nie miał jednak złudzeń. Wiedział,
że nie będzie to łatwe. Dopominał się porozumienia i zrozumienia. Wskazywał na
potrzebę wyciągnięcia lekcji z najnowszych dziejów Polski i Europy Środkowej,
ale unikał myślenia ahistorycznego, nieuwzględniającego tych bezprecedensowych
zmian na każdym polu, jakie dokonały się po roku 1945.

Świat Górnego Śląska jest po prostu inny od otoczenia, czy to niemieckiego do
1945, czy polskiego - po tej dacie - pisał w artykule Pogranicze bez granicy [w
roku 1994 w Gazecie w Katowicach - przyp. k. k.]. Przyjazne stosunki pomiędzy
Polską i Niemcami, które dopiero od kilku lat zastąpiły historyczną wrogość,
spowodowały w duszy tych Górnoślązaków, którzy chcieliby zachować polskie i
niemieckie tradycje, głębokie pęknięcie, które powoli zaczyna się spajać. A
dlatego chociażby powoli, że nie napisano dotychczas prawdziwej historii, tej
ziemi, wychodzącej z punktu widzenia odczuć ludzi miejscowych, a nie interesów
polskich lub niemieckich. Tymczasem historia właśnie jest kluczem do zrozumienia
tego, że wciąż jeszcze na tym skrawku ziemi można znaleźć co najmniej pięć opcji
quasi-narodowościowych, których granice przebiegają nader często w poprzek
rodzin, a czasem w poprzek jednej osobowości.

Przeciw nacjonalizmom

Bieniasz bez lęku i zbędnych emocji, wręcz z dużymi nadziejami, przyjął
pojawienie się w kraju organizacji mniejszości niemieckiej. Widział w tym
naturalny akt demokratyzowania się Polski. Ale przestrzegał przed nowymi
niebezpieczeństwami. Przed nieznanymi od lat wybuchami ksenofobii, z jednej i
drugiej strony. Z uwagą śledził wszelkie, nawet najdrobniejsze przejawy
antypolonizmu i antyniemieckości. Piętnował błędy, jakich dopuszczali się
liderzy mniejszości niemieckiej, ale także aroganckie zachowania polskich
urzędników czy polityków średniego i lokalnego szczebla. To oczywiste, że tym
samym narażał się obu stronom. Także Niemcom z Niemiec i przesiedleńcom.

Wiele lat temu w paryskiej Kulturze pisał: Czas przyjąć do wiadomości, że
trzystutysięczna mniejszość w prawie czterdziestomilionowym narodzie nie stanowi
żadnego zagrożenia. Historyczne resentymenty nie są dobrym doradcą. Akceptujmy
więc każdego takim, jaki jest, i skończmy z przerabianiem wszystkich na takich,
jakimi chcielibyśmy, by byli - na obraz i podobieństwo swoje. W przeciwnym razie
postępować będzie zauważalny już dziś proces polaryzacji narodowej na Górnym
Śląsku i prawdziwe kłopoty dopiero się zaczną. Utrzymywany w mocy system mitów i
stereotypów powoduje, iż ci mieszkańcy tego regionu, którym tradycje polskie są
obce, musieliby codziennie pluć do lustra: za to, że nie walczyli o polskość, że
byli w Wehrmachcie albo w HJ, że nie zdeklarowali się jako Polacy w czasach
hitlerowskich i nie dali się tym samym wywieźć do Oświęcimia, i że nie potrafią
nienawidzić Niemców (...). Jeśli Polska naprawdę chce się znaleźć w Europie,
musi nauczyć się tolerancji.

Stanisław Bieniasz nie chciał, by o regionalnych śląskich sprawach decydowały
odległe ośrodki władzy. Był zagorzałym entuzjastą regionalizacji i
decentralizacji Polski. Chciał dla Śląska (i innych regionów) autonomii
politycznej i gospodarczej, wierząc, że ona nie osłabi państwa polskiego, lecz
je wzmocni, upodobni do innych, najsilniejszych i najlepiej zorganizowanych
struktur europejskich.

Rozczarowany Związkiem Górnośląskim Stanisław Bieniasz z determinacją i
żarliwością marzyciela głośno i wręcz maniakalnie nawoływał do górnośląskiego
pojednania. Ale przecież tkwił w nim również zażarty polemista i obrazoburca,
który nie bał się głosić haseł niepopularnych i wchodzić w zwarcia z
nacjonalistami polskimi i niemieckimi, także górnośląskimi, bo i takich nie
brakowało i nie brakuje. Te sprzeczne żywioły, które pchały go do pisania i
działania, musiały czasami wywoływać w nim samym irytację, a nawet frustrację.
Stąd jego krytyka Związku Górnośląskiego, w którym pokładał tak wiele nadziei.
Czuł się rozczarowany, że aktywiści tego stowarzyszenia pomijają niemieckie
dziedzictwo kulturowe Górnego Śląska i lekceważą doświadczenia tych, którzy
świadomie nie chcą się narodowo samo-określać (idea prawnego usankcjonowania
natio silesiae pojawiła się później (...). Marzyła mu się organizacja
wszechogarniająca wszystkie opcje, szczerze i prawdziwie je tolerująca. Nie
tylko w statutowych zapisach. Stąd z taką życzliwością przyjmował narodziny
opolskiego Związku Górnoślązaków, który jednak szybko okazał się niewiele
znaczącą efemerydą. Stąd jego zainteresowanie Ruchem Autonomii Śląska. Podobało
mu się, że ta organizacja przypomina o istnieniu śląskich Ślązaków. On sam
przecież na każdym kroku czynił podobnie.

Dziecko w publicyście

Ale - jednak - z instytucji i stowarzyszeń regionalnych, których aspiracje
polityczne były z czasem coraz wyraźniejsze, nie był zadowolony. Ba, ich
działania wywoływały w nim gorycz. Dlaczego? Bo żadna z tych organizacji i
quasi-partii nie dążyła do tego, co on sobie wymarzył - do porozumienia, uznania
racji wszystkich. Jedynym wyjściem - powtarzał do znudzenia - jest znalezienie
punktów stycznych, podjęcie w tym celu rozmów i rozpoczęcie prawdziwej
integracji, opartej na tolerancji, która zaczyna się dopiero tam, gdzie kończy
się możliwość zrozumienia drugiej strony. Porozumienie można osiągnąć tylko
własnymi siłami, bez odwoływania się do najbardziej nieciekawych kart w historii
polskiej endecji i bez wprowadzania do gry rewizjonistycznych elementów skrajnej
prawicy niemieckiej.

Był naiwny? Może... Dobry publicysta, dobry pisarz polityczny, musi mieć w sobie
coś z dziecka, które chce, by świat i ludzie byli lepsi i rozumniejsi, niż są w
rzeczywistości. Ale właśnie w tej naiwności, w tym Bieniaszowym marzycielstwie i
chciejstwie zawiera się jądro jego politycznego przesłania. Zrealizujmy je, a
przekonamy się, że to on miał rację.

Stanisław Bieniasz (1950 - 2001), dramaturg, prozaik, reżyser, publicysta.
Urodził się w Pawłowie (obecnie dzielnica Zabrza). Debiutował w 1977 r.
monodramem Hotel pod Konfesjonałem. W następnych paru latach napisał serię sztuk
zrealizowanych w teatrach i telewizji, m.in.: Hałdy, Urlop zdrowotny, Czerwone
słoneczko i Stary portfel. Na krótko przed stanem wojennym wyjechał

[paul11]

Przeciw nacjonalizmom

Bieniasz bez lęku i zbędnych emocji, wręcz z dużymi nadziejami, przyjął
pojawienie się w kraju organizacji mniejszości niemieckiej. Widział w tym
naturalny akt demokratyzowania się Polski. Ale przestrzegał przed nowymi
niebezpieczeństwami. Przed nieznanymi od lat wybuchami ksenofobii, z jednej i
drugiej strony. Z uwagą śledził wszelkie, nawet najdrobniejsze przejawy
antypolonizmu i antyniemieckości. Piętnował błędy, jakich dopuszczali się
liderzy mniejszości niemieckiej, ale także aroganckie zachowania polskich
urzędników czy polityków średniego i lokalnego szczebla. To oczywiste, że tym
samym narażał się obu stronom. Także Niemcom z Niemiec i przesiedleńcom.

Wiele lat temu w paryskiej Kulturze pisał: Czas przyjąć do wiadomości, że
trzystutysięczna mniejszość w prawie czterdziestomilionowym narodzie nie stanowi
żadnego zagrożenia. Historyczne resentymenty nie są dobrym doradcą. Akceptujmy
więc każdego takim, jaki jest, i skończmy z przerabianiem wszystkich na takich,
jakimi chcielibyśmy, by byli - na obraz i podobieństwo swoje. W przeciwnym razie
postępować będzie zauważalny już dziś proces polaryzacji narodowej na Górnym
Śląsku i prawdziwe kłopoty dopiero się zaczną. Utrzymywany w mocy system mitów i
stereotypów powoduje, iż ci mieszkańcy tego regionu, którym tradycje polskie są
obce, musieliby codziennie pluć do lustra: za to, że nie walczyli o polskość, że
byli w Wehrmachcie albo w HJ, że nie zdeklarowali się jako Polacy w czasach
hitlerowskich i nie dali się tym samym wywieźć do Oświęcimia, i że nie potrafią
nienawidzić Niemców (...). Jeśli Polska naprawdę chce się znaleźć w Europie,
musi nauczyć się tolerancji.

Stanisław Bieniasz nie chciał, by o regionalnych śląskich sprawach decydowały
odległe ośrodki władzy. Był zagorzałym entuzjastą regionalizacji i
decentralizacji Polski. Chciał dla Śląska (i innych regionów) autonomii
politycznej i gospodarczej, wierząc, że ona nie osłabi państwa polskiego, lecz
je wzmocni, upodobni do innych, najsilniejszych i najlepiej zorganizowanych
struktur europejskich.

Rozczarowany Związkiem Górnośląskim Stanisław Bieniasz z determinacją i
żarliwością marzyciela głośno i wręcz maniakalnie nawoływał do górnośląskiego
pojednania. Ale przecież tkwił w nim również zażarty polemista i obrazoburca,
który nie bał się głosić haseł niepopularnych i wchodzić w zwarcia z
nacjonalistami polskimi i niemieckimi, także górnośląskimi, bo i takich nie
brakowało i nie brakuje. Te sprzeczne żywioły, które pchały go do pisania i
działania, musiały czasami wywoływać w nim samym irytację, a nawet frustrację.
Stąd jego krytyka Związku Górnośląskiego, w którym pokładał tak wiele nadziei.
Czuł się rozczarowany, że aktywiści tego stowarzyszenia pomijają niemieckie
dziedzictwo kulturowe Górnego Śląska i lekceważą doświadczenia tych, którzy
świadomie nie chcą się narodowo samo-określać (idea prawnego usankcjonowania
natio silesiae pojawiła się później (...). Marzyła mu się organizacja
wszechogarniająca wszystkie opcje, szczerze i prawdziwie je tolerująca. Nie
tylko w statutowych zapisach. Stąd z taką życzliwością przyjmował narodziny
opolskiego Związku Górnoślązaków, który jednak szybko okazał się niewiele
znaczącą efemerydą. Stąd jego zainteresowanie Ruchem Autonomii Śląska. Podobało
mu się, że ta organizacja przypomina o istnieniu śląskich Ślązaków. On sam
przecież na każdym kroku czynił podobnie.


Skuli tego byda tam disioj.

Jaka: Jedność ?!

[osi-ris]

lswaczyna napisał:
Halębie.

A ja myślę jako "Halymbiok" że ten błąd jest niewybaczalny!! Ktoś kto pisze
odezwy do mieszkańców z błędami nazw dzielnic-miejscowości i chce startować nie
znając nazw dzielnic do rady, na posła z tej dzielnicy lub miasta.. Wstyd - ja
tego nie zapomnę!

[w36]

hepik1 napisał:

> ĘĄ kolego?Bo ja mieszkam w Halembie,też mogę przyjść?
> Ewyntualnie -jo miyszkom na Halymbie,tyż moga przijść?

Hepik, ty czytasz byle jak i nie zauważasz istoty sprawy (może perspektywa
darmowego piwa Ciebie skusiła ;)))).

P. Swaczyna pisze jak zwykle z użyciem bardzo konsekwentnej logiki:

"nigdy nie udzielać poparcia wyborczego tzw. spadochroniarzom, to jest osobom
nie związanym ze Śląskiem, którzy głosy śląskich wyborców traktują jedynie jako
odskocznię dla osobistej politycznej kariery. "


Więc widzisz wyraźnie z cytowanego tekstu, że dopuszcza się udział ludzi, którzy
głosy Ślązaków potrzebują dla realizacji własnych prywatnych celów (a takich ci
u nas dostatek), byle tylko był związany ze Śląskiem.
Nie wiem tylko jak wygląda egzamin na "związanie ze Śląskiem", czy wystarczy
wiedzieć co to nudelkula i klopsztanga i znać odpowiedź na pytanie "wiela
godzin?", czy sprawa jest trudniejsza i trzeba dodatkowo np. umieć poprawnie
odmieniać nazwy dzielnic naszego miasta przez przypadki ;)))

[hepik1]

w36 napisał:

> czy sprawa jest trudniejsza i trzeba dodatkowo np. umieć poprawnie
> odmieniać nazwy dzielnic naszego miasta przez przypadki ;)))

Jeśli sam szef pisze Halęba to odmiana przez przypadki nie może wchodzic w rachubę.
Ty to zawsze jakiś spisek musisz węszysz przeciw gorolom-spadochroniarzom;))

PS A coca też będzie darmowa?
Choć coli też nie piję,za słodka.
To może kawa?Może byc bez cukru;)

[w36]

hepik1 napisał:

> Jeśli sam szef pisze Halęba to odmiana przez przypadki nie może wchodzic w rach
> ubę.
> Ty to zawsze jakiś spisek musisz węszysz przeciw gorolom-spadochroniarzom;))

Hepik, to jest jednak dużo poważniejsza sprawa.
Nurtowało mnie, dlaczego taki Ślonzok jak Swaczyna robiąc błąd ortograficzny
akurat napisał Halębie, a nie np. Chalembie, nie mówiąc o poprawnym zwrocie "na
Halymbie" albo "we Halymbie".

Zrobiłem badania i wyszło mi to co zresztą wcześniej przeczuwałem, że litera "ę"
jest wyraźnie obcego, gorolskiego pochodzenia i Ślonzoki doskonale dają sobie
radę bez niej.
Do badań użyłem typowo śląskich tekstów dużych objętościowo, a mianowicie wątku:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=261&w=8718330

Szukałem w nim litery ę i wyszło mi że Bronek (użyty w moich badaniach jako
wzorzec) ani razu nie użył w swoich bardzo licznych postach tej litery (chyba że
w dokładnych cytatach).
Takim samym badaniom poddałem inne wątki i też generalnie tak
samo (ani jednego ę), lecz z małym bardzo zastanawiającym wyjątkiem (może nawet
sensacyjnym).
W wątku:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=261&w=8707774

w dniach 27 grudnia 2003 wieczorem oraz następnego dnia też wieczorem, Bronek
użył w swoich postach fraszkowych 6 razy litery ę. Ani wcześniej ani później mu
się to nie zdarzyło, w wątku tak rozległym w czasie.
Nie wiem jak to interpretować, czy to wtedy Bronek miał pierwszą styczność ze
Swaczyną tak lubiącym tą literę ?

Ale wracając do Swaczyny, jego koledzy chyba powinni na przyszłość mieć na niego
oko, bo coś niewyraźnie z tą śląskością.

[kapioh1]

Panie Leonie ! Ludzie i tak wybiorą Macieja Giertycha, dla którego
najważniejszy problem to czy przyjmowanie komunii świętej na rękę jest zgodne z
polską racją stanu i tradycją KNP (Katolickiego Narodu Polskiego)

[malpa413]

Hej! Swaczyna jak moja pamięć mnie nie zawodzi startowoł za prezydenta i dostoł
coś ze 1000 głosów. I tak dużo, ale larmo wokół siebie robioł ogromne. Potem
się sprzedowoł roz Domżalskiemu roz Stani i tyn doł najwiecej. Przeca czytałach
całe fora o WR i drukowaniu tam Swaczyny i jego pierdoł. Teraz znowu mom iść i
sie dowiedzieć że ślonzokiem jest tyn którego wskaże Swaczyna. Głupoty. Cos mi
sie wydaje że swaczyna rozpovczyno swoja kamapnia do sejmu a potym na
prezydenta miasta bo o tym on maży. Ze Swaczyny jest taki poliytyk jak z koziej
dupy trabka.Nie dajcie sie nabrac, ktos na forum napisoł że jak wsadzioł
Swaczyny i szymuły razem to wyskoczyła mu lista ubeków ze śląska.Niech najpierw
to wyjasni.

[w36]

malpa413 napisała:

> Teraz znowu mom iść i
> sie dowiedzieć że ślonzokiem jest tyn którego wskaże Swaczyna.

No cóż, z historii wynika że nie pierwszy raz na Śląsku takie rzeczy się planuje
urządzać ;)

> Cos mi
> sie wydaje że swaczyna rozpovczyno swoja kamapnia do sejmu a potym na
> prezydenta miasta bo o tym on maży.

Nie wydaje Ci się, a tak jest.
> Nie dajcie sie nabrac, ktos na forum napisoł że jak wsadzioł
> Swaczyny i szymuły razem to wyskoczyła mu lista ubeków ze śląska.Niech najpierw
>
> to wyjasni.

Tutaj muszę pewną rzecz szerzej wyjaśnić, bo zaszło pewne nieporozumienie, zdaje
się z mojej winy.
Tutaj:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=261&w=20136465

uska19 potwierdziła to że Swaczyna i Szymała należeli do PZPR, i to jedna
sprawa (oczywiście dająca dużo do myślenia).

Potem dopisałem tam wyraźnie z zaznaczeniem że to żart (bo ci wyżej wymienieni
nie wyglądają na ludzi z poczuciem humoru), że po wpisaniu do wyszukiwarki
internetowej razem obydwóch nazwisk, wyszedł link do strony na niemieckim
serwerze gdzie te nazwiska razem występują i rzeczywiście nazywa się ona: Spis
funkcjonarjuszy Policji Województwa Ślaskiego.

Ale jest to lista z 1928 roku, z jakiegoś kaledarza i oczywiście nie ma nic
wspólnego z tymi osobami o których tu mówimy. Dowodzi jedynie popularności tych
nazwisk na Śląsku, a uwzględniając znaną uczciwość i poczucie obowiązku
przedwojennych policjantów, nie jest niczym negatywnym (odwrotnie niż w naszych
poubeckich czasach).
Niestety ta strona ostatnio zniknęła z internetu (sprzątanie na serwerze).
Dostępna jest jeszcze jej kopia w wyszukiwarce Google:

tinyurl.com/65cuu

Przepraszam za powstałe zamieszanie.

Koleżanka z PZPR czy z SB?

[slezan]

Pytam o tę przynależność Swaczyny do PZPR. Czytam, że jakaś ustka potwierdziła
ową rzekomą przynależność. Istnieją dwie możliwości. 1) Uska przyjmowała
Swaczynę do PZPR i mówi prawdę. 2) Uska nie przyjmowaa Swaczyny do PZPR, na
temat jego przynależności partyjnej nic nie wie i stosuje typowo ubecką
prowokację, co ma niewątpliwy związek z kampanią wyborczą pewnego pana z Rudy
Śląskiej.

[lswaczyna]

Zapraszam "Ustke" i nie tylko Ją do kawiarni "AS" 16 marzec 18.00

[broneknotgeld]

Mo ta "Jedność" swoje typy?
Niy utopiom ślonski "krypy"?