Moskiewska pożyczka

[eric_theodore_cartman]

ujawnienie tej sprawy to powinien być pierwszy krok do delegalizacji SLD

wiadomosci.onet.pl/1325787,11,item.html

[sklerotycznylud]

Delegalizacja to raz, mury wiezienne to dwa.

[...]

[aska951]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Traktujesz dzieci niepedagogicznie:))) A wiec,

[kropek_oxford]

drogie dzieci, poniewac nie potraficie czytac to wam powiem, ze:
1) Polak i po szkodzie glupi - sprawa rosyjskiej pozyczki przedawnila sie w
2000 roku, z blogoslawienstwa rzadu AWS:)
2) Kilka tygodni temu przyjecie wysokich darow pienieznych dla partii od
podmiotow obcych wykazano zarowno Labour Blaira, jak i Torysom Camerona.
Pytanie: w ktorym wiezieniu Jej Krolewskiej Mosci siedzi dzis Blair, a w ktorym
Cameron?

[eric_theodore_cartman]

Przyjemnie widziec wasze bezsilne podskoki. Wiec podskakujcie żwawo dalej ku
mojej uciesze.

Naucz sie dziecko czytac, bo umiejetnosc samego

[kropek_oxford]

pisania tylko wykazuje twa bezgraniczna glupote:))) Ja zarobilem na rublu
transferowym (pozyczka moskiewska to przy tej przewale smieszny szmal, 1,5 mln
dolcow!), a ty nie. I dlatego nie podskakujesz - bieda kark do ziemi przygina;)

[eric_theodore_cartman]

kropek_oxford napisał:

> pisania tylko wykazuje twa bezgraniczna glupote:))) Ja zarobilem na rublu
> transferowym (pozyczka moskiewska to przy tej przewale smieszny szmal, 1,5 mln
> dolcow!), a ty nie. I dlatego nie podskakujesz - bieda kark do ziemi przygina;)

No tak! Teraz już wiemy skąd wziąłeś pieniądze na pobudowanie tych wszystkich
piramid w Egipcie.

No wlasnie, a tobie zawisc:)))

[kropek_oxford]

Sedziowie zza krzaka!

[joannabarska]

Och wy, sędziowie zza krzaka! Pozyczke tzw. moskiewską ,niestety, Rakowski
oddał, mimo ze juz nie bylo ZSRR. Za to mozna go sadzac: za uczciwosc,
ciemniaczki. W 1991 roku bardzo obszernie pisała o tym prasa, ale Ziobro byl
wtedy szczeniakiem i widocznie dlatego dzisiaj robi z tego sensacje.

[sklerotycznylud]

Twoje minuty sa policzone Joasiu, dobiora Ci sie do kasy z Moskwy.

[eric_theodore_cartman]

Zwykłe sądy się do tego jak widać nie nadają. Zrobimy wam teraz małą, spóźniona
niestety, Norymbergę:-)

[zruc]

To pani Joanna nie wie że od pożyczki płaci sie podatek.Chyba że pożyczka jest
lewa.

łyk historii

[stefandetko]

słabo pamiętającym historię przypominam, że w II RP Komunistyczna Partia Polski
była traktowana jako obca agentura.
Ani Polska Partia Robotnicza, ani jej nastepczyni Polska Zjednoczona Partia
Robotnicza - wbrew pozorom legalności - nigdy nie były niczym innym niż
agenturą sowiecką w Polsce.
Historia "moskiewskiej pożyczki" ukazuje dobitnie zależność finansową
komunistów od ich mocodawców z Moskwy i gdyby nie ona nie byłoby żadnego SLD,
ani pijanego prezia nad grobami pomordowanych Polaków.
StefanDetko
nowamedia.w.interia.pl

O...Stefan Detko znowu!

[joannabarska]

Znow,Stefanie Detko,ujadasz na forum krajowym? Zadnej nowej mysli. Jestes jak
skorupiak, nie rozwijasz sie ani ani... To wszystko juz tutaj glosiles, ze nie
wspomne o innych portalach odmiennej opcji. Łykaj tę historie,ale sie nie
zadław z wścieklosci!

[stefandetko]

a świeta Joanna od Gryzmołów jak zwykle przeciw temu co polskie, uczciwe i
przyzwoite :-)

towarzyszy będa wyłapywać jak kaczki

[smok62]

po kolejnych śledztwach związanych z korupcja -ciesielski i piechota na pierwszy
strzał :)

eric_theodore_cartman napisał:

[henryk.log]

...
Wojna z Niemcami zbliżała się do końca, ale spokój nie zagościł jeszcze na długo
w Hadeńkowcach, mimo, że minął rok od przegonienia Niemców przez Armię Czerwoną.
Bojówkarze ukraińscy skutecznie terroryzowali zarówno resztki polskiej ludności,
swoich ukraińskich rodaków, jak i nowe władze radzieckie. Dziadek, który był w
polskiej armii Berlinga (II Armia Wojska Polskiego) właściwie nie miał po co
wracać do domu - on był trochę bardziej Polakiem, niż babcia, dlatego mógłby być
natychmiast zabity po powrocie.

Ukraińcy, którzy nie uciekli do band UPA byli wcielani do Armii Czerwonej, nie
mieli nawet prawa wyboru, czy wolą armię polską, czy nie. Uchylanie się od
wojska było karane śmiercią i spaleniem domu. A cała wioska była drewniana i
kryta w większości strzechami, nieliczne domy miały dach blaszany. Niektórzy
byli wcielanie do "striełków", czyli takiego niby-wojska do pilnowania magazynów
i ci mieli największą szansę na zastrzelenie przez albo UPA, albo władze. Każdy
podejrzewał ich o współpracę z przeciwnikiem, bez względu na to, czy służyli
tylko jednej, czy wszystkim stronom jednocześnie. I tak nie mieli wyboru.

Władze radzieckie skolektywizowały formalnie Ukraińców, nie zostawiając im
żadnej możliwości dyskusji. Miejscowi Polacy, a właściwie żony Polaków, którzy
byli w wojsku Berlinga, bo innych już prawie nie było, wykręcały się, że mąż
walczy na wojnie, a one same nie mogą decydować o przystąpieniu z całą rodziną
do kołhozu. Władze nie naciskały, pewnie wiedząc, że będą organizowane
przesiedlenia ludności polskiej na zachód.

Wojna się skończyła, dziadek po jakimś czasie został zdemobilizowany i miał
możliwość zajęcia jakiegoś gospodarstwa na ziemiach odebranych Niemcom, jako
osadnik wojskowy. Znalazł prawie pustą wioskę w lesie, niedaleko ujścia Warty do
Odry i stwierdził, że może przez jakiś czas tam będzie można spokojnie
przeczekać zamieszanie w domu. To Ownice.

Właściwie wtedy już było pewne, że tam, w Hadeńkowcach Polski nie będzie, ale
przecież tam był dom i rodzina, i wszystko. To przecież nie pierwszy raz w
historii tej ziemi, że granice państw wędrowały, ale ludzie zawsze zostawali
albo wracali, jeśli musieli uciekać. Zawsze trzeba posprzątać bałagan zostawiony
po wojnie i ktoś to musi zrobić. Jednak czasy się zmieniały i nie było powrotów,
ale wtedy jeszcze nie wszyscy o tym wiedzieli - ani Niemcy z małej wioski w
lesie, ani Polacy z większej wioski w Zachodniej Ukrainie.

Coraz więcej Polaków z Ukrainy zgłaszało się do punktów przesiedleńczych, babcia
też. Władze radzieckie już dogadały się z władzami polskimi o przesiedleniu na
zachód "obywateli polskich narodowości polskiej" z terenów Litwy, Białorusi i
Ukrainy wcielonych do Związku Radzieckiego. Nazwano to repatriacją, mimo, że
przecież ci ludzie wyjeżdżali ze swoich domów, a nie do nich wracali. Polityka.

Lokalni bojówkarze ukraińscy chcieli zachować swoich wrogów dla siebie: starali
się zastraszyć polskie rodziny wybierające się na zachód, że zostaną
wymordowani, zanim dotrą na kolej. A to nie były żarty: wtedy w dzień rządziły
władze radzieckie, ale w nocy coraz bardziej zdesperowani bojówkarze.

Dlatego przygotowania do wyjazdu starano się ukryć przed wszystkimi. Powoli
załatwiano formalności w mieście, sprzedawano niektóre rzeczy, przygotowywano
zapasy na drogę, wybierano zwierzęta, które miały być zabrane: krowa, kilka kur
i kurczaków, ściśle zabronione prosiaki. Przygotowano także zapas twardej waluty
na drogę: suszony tytoń i samogon. Wyjechać miała moja babcia z dwójką dzieci, a
jej mama miała zostać w domu. No, bo ktoś musiał dbać o gospodarstwo, zamim się
nie uspokoi i będzie można wrócić.

I pewnego dnia wszystko znalazło się w towarowym wagonie kolejowym, a ściśle
zabronione prosiaki zostały podane przez siostrę dziadka przez dziurę w podłodze
wagonu. I tak zaczęła się podróż, trwająca dwa tygodnie do innego świata.

Co było dalej?

Co ja będę wypisywać, lepiej sobie obejrzeć film - cudo "Sami swoi". Kto
widział, ten wie, kto nie widział, ten niech szybko sobie obejrzy. To wszystko
to święta prawda. I spotkania typu "- Wróg? No, to co, że wróg! Ale to swój
wróg", i dziki koń z UNRY, i cenne zwierzę - kot, i myśl, że my tu tylko na
chwilę, wiele innych rzeczy. Może niektóre szczegóły w mojej rodzinie były nieco
inne niż w filmie, ale to wszystko prawda.

Pociąg jechał przez Śląsk, gdzie tamtejsza ludność witała przesiedleńców
radosnymi okrzykami typu "jedzie czerwone bydło". Chyba mieli już wtedy jakieś
kłopoty z przybyszami, powojennymi zdobywcami "Dzikiego Zachodu", czy tępymi
urzędnikami, którzy nie rozumieli różnych kategorii Volkslisty i
współpracującymi ze zwykłymi szabrownikami. Jednak część przesiedleńców została
na Śląsku Opolskim, reszta jechała dalej.

Stacja kolejowa Słońsk, noc, w oddali płonie las podpalając kolejne niewypały,
które dają taką kanonadę, że babcia przez całą wojnę takiego łomotu nie
słyszała, jak wtedy, w czasie już pokoju. Ale wszystko już jest wyładowane,
pociąg odjechal. Do Ownic - wioski, gdzie osiadł dziadek było jeszcze 7
kilometrów przez las.

W oddali majaczyło się światełko - w budce kolejarskiej siedziało kilku
żołnierzy. Zabrana twarda waluta spowodowała, że po pierwsze okazało się, że
znali dziadka, a po drugie byli gotowi popędzić te 7 kilometrów, by go
zawiadomić, by zorganizował transport rodziny.

Wioska była zamieszkana przez kilku zdemobilizowanych żołnierzy czekających na
swoje rodziny, kilka młodych Niemek, które zostały na swoich gospodarstwach,
myśląc, że to się wszystko uspokoi, rodziny wrócą do siebie i będzie jak
dawniej. Poza tym było kilka rodzin niemieckich i kilka już połączonych rodzin
polskich. Większość gospodarstw stało jednak pustych. Niektórzy samotni
"kawalerowie z odzysku" mieszkali razem z niemieckimi dziewczynami, jednak to
się kończyło z chwilą przyjazdu żony z dziećmi: niemiecka dziewczyna wyjeżdżała
za Odrę. Niestety, zdarzali się zaradniejsi "kawalerowie z odzysku", którzy
korzystając z powojennego bałaganu, potrafili sobie załatwić ślub, nawet
kościelny z nową żoną, bez rozwodu z poprzednią. Wystarczyło, że wmówił taki
koledze, że jest kawalerem, i kolega przed sądem w dobrej wierze świadczył, że
tak było. Jednak, zwykle po kilku latach prawda wychodziła na jaw i dwie kobiety
i kilkoro dzieci musiało się pogodzić z faktem, że zostały oszukane przez ojca i
męża.

Powoli gospodarstwa wypełniały się przesiedleńcami ze wschodu, ostatnie rodziny
straciły nadzieję na powrót do domu. W 1957 roku przyjechali ostatni Polacy,
którzy mieli dokąd jechać i wyjeżdżali ostatni Niemcy, którzy zrezygnowali z
walki o przetrwanie w Ownicach. Najwytrwalsza rodzina niemiecka została aż do
śmierci starszego pokolenia, a młodzi wyjechali do Niemiec w latach 70-tych. W
Hadeńkowcach na Ukrainie zostałi tylko rodziny mieszane, które wolały zostać i
Polacy, którzy mniej bali się Związku Radzieckiego i band ukraińskich, niż
nieznanego: na przykład wdowa z trójką dzieci... Niektore rodziny podzieliły się
- Polacy pojechali, Ukraińcy zostali. Ostatni przesiedleńcy opowiadali, że
Ukraińcy ciągle jeszcze kopali jakieś bunkry po polach.

Styczeń 2003.

Ukraina pewnego dnia się obudziła jako niepodległe państwo, i pewnie do dziś
dawni bojówkarze UPA nie rozumieją jakim cudem: przecież nikt nie został w tym
celu zabity. Nie ma już miasteczek żydowskich, nie ma folwarków, nie ma
kolonistów, prawie nie ma Polaków. Kołhozy już zostały sprywatyzowane. Wszystko
mija i czas leczy rany, jeśli mu tylko na to pozwolić... Jest inaczej - to inny
świat, tamtego nie ma.

Ale - jest Ukraina, coraz bardziej stająca na nogi, mimo biedy, kryzysów,
polityków i zwykłych klęsk żywiołowych. W latach 90-tych Polacy i Ukraińcy
uczyli się, jak żyć myśląc o przyszłośzłości i wzajemnych korzyściach płynących
z sąsiedztwa, uczyli si+e stawiać pomniki ofiarom wspólnych wojen, po to, by te
wojny zakończyć, może na zawsze. "-