supermarket

[addam.ka]

Jest 7 kwietnia 2005, dzień przed pogrzebem Papieża. Godzina osiemnasta z
minutami, wybieram się do jednego z hipermarketów, słusznie przewidując, że w
dniu kulminacyjnym największej od lat żałoby narodowej pieczywa ni sera nie
uświadczę nigdzie. Dla ewentualnych oburzonych, komentujących moje wywody,
podaję zawczasu listę zakupów: chleb biały, chleb ciemny, dwie paczki sera
żółtego w plasterkach, dwa kartony soku, woda mineralna, papier toaletowy,
żarcie dla królika (bo trzymam w domu taką niebogę…). Koniec. I przechodzimy
już do rzeczy.
W okolicach południa tego samego dnia, korzystając z wolnej chwili w pracy
wyskrobałem maila do przyjaciółki w Stanach, w którym wyraziłem się, że być
może moje poprzednie spostrzeżenia na temat histerii narodowej były nieco
zbyt cyniczne. Los jest jednak złośliwy – moje ekspiacje za chwilę zostaną
zweryfikowane.
Przed hipermarketem samochodów miliard. Nie dziwi, skoro ja sam też się
wybrałem w oczekiwaniu na nadchodzące, chwilowe trudności z zaopatrzeniem.
Wchodzę. I wpadam głową wprost w rozkwakany, rozdeptany, rozdziobany tłum.
Żałoba narodowa, a jakże. Pełne kosze zakupów, łokcie w ruch, twarożków
zabrakło już dawno, dwie baby w beretkach przepychają się przy koszu z
przecenionymi gaciami męskimi, rozmiar do wyboru. Zmęczona panienka ciągnie
potwornej wielkości paletę z chipsami i słyszę jednym uchem komentarz
puszczony do koleżanki z coca-colą: „Ale impreza !”. Piwo noszone zgrzewkami,
przy stoisku z alkoholem ustawiła się kolejka jak przed Sylwestrem. Tylko mi
confetti do kompletu brakuje, mogłoby być czarno-fioletowe, żeby zachować
nastrój chwili. Przypomina mi się, jak dzień wcześniej nie wytrzymałem i
powiedziałem jednej pani w sklepie, że skoro tak bardzo przeżywać chce Ten
Dzień, to może sobie wziąć urlop, niekoniecznie potrzebuje do tego odgórnie
zarządzonego wolnego. No chyba, że jej urlopu szkoda.
Pani się obraziła.
To taka dygresyjna, do smaku.
A tymczasem, dookoła tłum, kolorowy, roześmiany, zadowolony z życia. Zaduma i
zamyślenie na twarzach maluje się jedynie przy wspomnianym stoisku z wódką,
gdzie to trzeba dokonać istotnego, moralnego wyboru: Wyborowa czy Bols.
Wódka w większych ilościach obecna chyba w każdym koszyku, w który uda mi się
zajrzeć.
Mam ochotę stanąć na środku i zacząć wrzeszczeć. Albo walić dookoła, po
łbach, tą wodą mineralną, bo akurat najcięższa z dobytku. Już widzę tę żałobę
jutrzejszą, te stypy przed telewizorami. Najpierw pewnie będzie smutnawo, co
bardziej wymuskani może nawet pokuszą się o „Requiem” Mozarta w miejsce Ich
Troje. Ale potem nosy opuchną, policzki się zaczerwienią, krawaty rozluźnią i
dalejże, Góralu, czy ci nie żal, za zdrowie Papieża, i na drugą nóżkę, i
heja, za balony pani Mani... W końcu mamy długi weekend, w sobotę można
wytrzeźwieć.

Janie Pawle, Karolu najdroższy. Kochaj nas tam dalej. Możliwe, że kiedyś
zmądrzejemy, wytrzeźwiejemy, nauczymy się żyć, pracować, cieszyć się i
cierpieć nie na pokaz, ale prawdziwie, chociaż przy okazjach takich, jak ta,
doprawdy coraz trudniej mieć na to nadzieję. Ale czy nie nadziei właśnie nas
próbowałeś nauczyć ?

[jasna_79]

Moim zdaniem przesadziłeś z cynizmem. Ludzie są tylko ludźmi.

[luka41]

wiesz Adam, ja postanowiłam nie oceniać i nie sądzić.Każdy odpowiada za własne
życie, za własne czyny (lub ich brak).Masz rację, sporo ludzi zachowuje się
tak, jak opisaleś.Ale co to zmienia? Czy przez to postac Jana Pawła II traci na
znaczeniu?
Moze wystarczy, ze jeden mlody chlopak zastanowi sie nad sobą w tym tygodniu,
że ktos sie rozpłacze i postanowi wrócić do koscioła, a dwaj kibice zamiast
okladac sie i dźgać nożami staną obok siebie.
Ja w tym tygodniu zalobnym odpoczywam przy mediach, wyciszam sie w
samochodzie, bo z radia plynie łagodna piękna muzyka. I dalam sobie ten luksus
nie osądzania innych. I jest mi łatwiej.
Wiem, że troche napisalam obok tematu, ale moze nie do konca....?
Pozdrawiam

[addam.ka]

Zgadzam się z Tobą, oczywiście. Zawsze uważałem, że jeżeli jakieś zdarzenie
pomoże jednemu człowiekowi, to znaczy, że było warte by się zdarzyć :) Niemniej
mierzi mnie całość kontekstu, ta cała histeria, cierpienie i żal na pokaz,
pretensje do Czechów, że nie przeżywają, pretensje do całej Europy, że pomników
jeszcze nie stawia, itd. - stąd to, może faktycznie cyniczne, wynurzanie się.
Pozdrawiam i dzięki za ten komentarz, bo pomógł mi trochę, Adam

[luka41]

Dzięki :)... mam pelno takich osob i takich pretensji, o ktorych piszesz, koło
siebie. Ale widzę tez piekne gesty i slowa. Widzialam chudego harcerza, ktory
powiedzial, ze jedzie do Rzymu , bo chce byc blizej, ale wie, ze nie dotrze do
centrum, i spokojne osoby w kolejce do Bazyliki, i starszą wzruszoną panią, i
mądrego księdza, i szalenie osobiste wpisy w necie, takie jak Twój np. , i
wzruszonych dziennikarzy,i mlodziez na Bloniach w Krakowie.Powiem Ci szczerze:
myślalam, ze bedzie histerycznie z jednej strony, i obojętnie z drugiej. A to,
co sie wydarza, przeszlo moje oczekiwania. Nie wydaje ci sie, ze troche
normalniejemy?

[addam.ka]

Mnie najbardziej uderzają zawsze kontrasty - i na nie chyba najgwałtowniej
reaguję, pozytywnie, czy negatywnie. Stąd pewnie moja agresja po tej wizycie w
markecie. Wiesz, ja sam jeszcze parę dni temu nie przypuszczałem, że mnie ta
śmierć do tego stopnia poruszy. Poruszyła - i dlatego chyba nie mogę sobie
poradzić do końca z tym zgiełkiem dookoła, bo wolałbym to wszystko jakoś
wyciszyć, stonować, zamyślić. Zastanawiam się nad własną reakcją i tego samego
chyba oczekiwałbym od innych. A tutaj proszę - parę minut temu zbierałem
zapomniane pranie ze sznurków przed domem i chcąc, nie chcąc, wsłuchiwałem się
w imprezę z naprzeciwka. A tam, zgodnie z moimi "marketowymi" przypuszczeniami,
dźwięczy juz szkło i mocno wstawione głosy chichoczą na temat tego, że jedna
pańcia powinna zostac kardynałem, bo ma kieckę w odpowiednim kolorze, już chcą
dzwonić po papamobile. Dla jasności - nie jestem fanatykiem, nawet nie wiem,
czy mogę się uważać za katolika. Miniony pontyfikat oceniam chyba dość
obiektywnie, mógłbym wskazać zarówno strony najjaśniejsze, jak i te, które mi
się nie podobały. Ale bilans mi wychodzi na ogromny plus. I widzę, że
straciliśmy właśnie umysł wielkiego formatu, humanistę, który jako chyba jeden
z nielicznych w dzisiejszych czasach prawdziwie wierzył w Boga i w człowieka. A
może w Człowieka, przez wielkie "C". Nie wiem, czy mam prawo napisać tak:
współczuję takim ludziom, jak imprezowicze z drugiej strony ulicy, bo jeśli coś
takiego nie jest ich w stanie poruszyć, to doprawdy, nie wiem, co mogłoby to
zrobić. Jednocześnie mam żal do samego siebie, bo brakuje mi odwagi, żeby
zapukać w te drzwi naprzeciwko i normalnie poprosić, żeby towarzystwo trochę
stonowało choćby. Pamiętam reakcje z pracy, kiedy ogłoszono dzień wolny -
wszystkie bez wyjątku w tonie "hurra ! impreza !". I wiesz - ja nie mam żalu do
nikogo o te reakcje, ostatecznie nikogo sie nie zmusi do konkretnego uczucia.
Tylko jednocześnie mam w głowie tę ogólnonarodową pokazową żałobę i jedno mi
się kłóci z drugim. Na Onecie wyczytałem multum postów o tym, jacy to Francuzi
są okropni, bo nie przeżywają, jacy to Niemcy paskudni, bo nie żałują. Z TVN
pamiętam komentarz przyganiający Czechom, bo zachowują się bardzo
powściągliwie. A my tutaj proszę, jak pięknie cierpimy, ponownie za milijony, a
imię jego czterdzieści i cztery, więc dalej, panie, prawy do lewego !
Ale owszem, przyznaję, są też zdarzenia dobre, takie, które mi mówią, że jednak
śp. Karol słusznie wierzył w to, w co wierzył. Powoli, małymi kroczkami trzeba
iść ku lepszemu :) Każdy na swoim poletku.
No to może pójdę jeszcze na tę hałaśliwą, drugą stronę ulicy ?
Pozdrawiam :)

[luka41]

Nie wiem, jak mądrze skomentowac, to co napisales, bo sie z tym zgadzam. I to
całkowicie :). Jestesmy narodem gestów, symboli, działań na pokaz i często
praktykującym a niewierzącym. Ale chyba idzie ku dobremu :) - tak, jak uczymy
sie odpowiedzialnosci i samodzielnosci w swiecie demokratycznym, tak tez uczymy
sie odpowiedzialnosci za swoje zycie rowniez w sensie duchowym.W koncu religia
a wiara to nie to samo.Czlowiek podejmuje decyzje sam, i za to bedzie
odpowiadal. No tak mysle w kazdym razie.
Ja tez nie podejrzewalam, ze bede poruszona do głębi. Moje wlasne reakcje mnie
zadziwily, i co wiecej - jestem za nie wdzięczna, bo to oznacza, ze jednak
otaczajacy nas swiat komercji i powierzchownych relacji calkiem mnie nie
pokonal :).
Więc sobie zapamiętam ten tydzień, zeby miec co wspominac, jak kibice zaczna
sie znowu okladac, a politycy kąsać.
Też pozdrawiam
PS. Dziękuje za tę wymiane poglądów!

[addam.ka]

No własnie, kochamy te gesty i symbole. To chyba historia na nas wymusiła ten
charakter narodowy - ciagle w konspiracji, ciągle w opozycji, stąd też masom
łatwiej było demonstrować symbole, niż faktycznie działać, a czasami wręcz owa
demonstracja symboli była jedyną możliwą formą działania. Tak więc mogę
zrozumieć źródła tego zachowania. Mogę też zrozumieć, że aby zmienic te od
wieków utrwalone standardy potrzeba jest nie lat, lecz dziesięcioleci, a może
nawet więcej. Najczęściej przechodzę nad tym do porządku dziennego, skoro nie
można pstryknąć palcami i zmienic wszystkiego ot, tak, na trzy-cztery, to nie
porywajmy się z motyką na słońce, tylko działajmy tam, gdzie się da. Ale bywają
okazje, kiedy jednak nerwy mi puszczają - i to była właśnie jedna z tych
okazji.
Faktem jednak jest, że całość wydarzenia pozostanie w mojej pamięci na długo
jednak jako coś pozytywnego, zdarzyło sie kilka rzeczy, dla których warto było
przejść przez ten supermarket :)
Choćby to, że sam zastanowiłem się dłużej nad wybitnym człowiekiem, nad tym, co
chciał nam przekazać, nad tym, że przed moimi oczami tworzyła się po raz
kolejny Historia przez wielkie "H" :)
Także dziękuję za wymianę poglądów :) I pozwalam sobie wyrazić nadzieję, że
może nie będzie ona ostatnią :)))
Pozdrawiam, Adam

[luka41]

Z jednej strony kochamy symbole i gesty, a z drugiej strony calkiem nieźle
sobie radzimy w swiecie rzeczywistym ,nie wszyscy rzecz jasna, ale to chyba
normalne.I podobno mamy najwyzszy wskaźnik optymizmu wsrod przedsiębiorców w
Europie. To dopiero dziwne...
Dzis juz spokojniej, emocje ze mnie opadają powoli. Czekam na pierwszy zgrzyt
rzeczywistosci, czekam w ... nie rezygnacji, ale w pewnosci, ze on nastapi
lada moment.I ze trzeba zachowac spokoj :)...
Wiesz, wymieniamy poglądy tylko w wydarzeniach na miarę Tysiąclecia, wiec nie
wiem, kiedy znowu znajdziemy godny temat :)) Pewnie nieprędko?
Nieustające pozdrowienia :)

[addam.ka]

Przyznaję, że nie słyszałem o tym "wskaźniku optymizmu" - a dziwi mnie to
szczególnie w kontekście faktu, ze gdzie się nie obrócę, tam słyszę
narzekania :)
Zgrzyty rzeczywistości na pewno nastąpią juz gdzieś w okolicy poniedziałku,
chwilowo cieszę się weekendem i owej rzeczywistości staram się nie dopuszczać
do siebie. Czytam znakomitą książkę, dość obszerną zresztą, co gwarantuje mi
odłączenie od codzienności :) Więc póki co, póki sobota / niedziela,
pozostanę "unplugged" :)))) Zgrzytami zajmę się w swoim czasie.
A co do wydarzeń na miarę Tysiąclecia, to obyś nie w złą godzinę... :) Do celów
wymiany poglądów, tak na dobrą sprawę, w zupełności mi wystarczą wydarzenia
mniejszego kalibru :))) W każdym razie obiecuję, że będę zerkał na różne fora w
poszukiwaniu Twojego nicka :)))
Kontynuując pozdrowienia chwilowo wracam do lektury :)

[luka41]

No z tym wskaźnikiem to musi byc prawda, bo pisali o nim w GAZETACH :).
Niedziela nieuchronnie ma sie ku końcowi, i jutro stawimy czoła nowej/starej?
codzienności. Kiedyś czytałam /jak jeszcze czytalam :)/ bardzo pouczającą
opowiesc o rybaku, ktorego zastał na morzu sztorm podczas połowu. Zmagając się
z falami i wichrem, przysiągł przy świadkach - załodze kutra, że jak ocaleją,
to on ufunduje złoty świecznik do kosciola. Po dziś dzień wszyscy mieszkancy
wioski moga podziwiać mały żelazny kinkiet, ufundowany przez rybaka w podziece
za ocalenie.
Więc ja pozostaję z nadzieją na chociażby małe żelazne kinkiety
:)
Stałe pozdrowienia
PS. Wiesz, ja sie nie udzielam na forach. Czasem cos podczytuję..

[addam.ka]

No tak, szczególnie w obliczu dzisiejszej informacji o nowej burdzie kibiców,
którzy kilka, de facto, godzin temu się byli pojednali, nadzieja na kinkiety
wydaje się średnio uzasadniona... No dobra, ale malkontenctwo proponuję jednak
odrzucić, uznajmy, że na nagłe nawrócenie mas tak na prawdę nigdy nie było
szans i każdy, kto na to liczył jest niepoprawnym marzycielem. Może więc
chwilowo niech wystarczy to, od czego zaczęliśmy (a właściwie Ty
zaczęłaś :)) ) - pojedyncze przypadki zachowań pozytywnych :)
Niedziela się kończy i książka mi się też kończy. Ja się też na forach średnio
udzielam, kiedyś coś tam na Onecie wypisywałem, ale mnie przeraził poziom
agresji i zrezygnowałem. Teraz, w związku z okolicznościami, jakoś chciałem dać
upust emocjom i tak trafiłem na Gazetę. I proszę, jak dobrze mi się udało :)))
W takim więc razie trzeba liczyć na szczęśliwy przypadek, a jakbyś kiedyś się
bardzo nudziła, to po prostu wystukaj parę słów na e-maila :)))
Adres "gazetowy" znasz :)
Pozdrawiam nadal !
Adam

[zuitka]

Nie wiem, czy moge wtracic pare slow do tak osobistego forum... nie mam tu na
mysli tematyki, ale raczej uczestnikow - az mam ochote wycofac sie, jakbym
przeszkodzila w randce... mam nadzieje, ze tak nie jest i nie zgasnie to forum
dla innych, bo jest bardzo ciekawe!

Pewnie, ze w takich duzych skupiskach, w jakich zyjemy w dzisiejszych czasach,
trudno jest wyciszyc sie, odizolowac i wykluczyc wszelkie "zgrzyty". Nie wiem
tylko, po co sie na zgrzytach skupiac? Wydaje mi sie, ze jeszcze nigdy nie bylo
takich wydarzen, takiego pojednania, prawie "zatrzymania sie" sie swiata i to
dopiero jest bomba!

Nie mozna oczekiwac, zeby 6 miliardow osob oddalo hold papiezowi albo zeby ci,
co oddaja, robili to wszyscy we wlasciwy sposob... Ale mnie ogarnia nie smutek,
ze niektorzy sa zaklamani, inni pija wodke, jeszcze inni krzycza "hurra!" -
czyli po prostu robia to co zwykle, tylko euforia, ze tyle ludzi znalazlo
wspolny jezyk, ze staneli, sprobowali sie wyciszyc i ze "cos" sie stalo, innego
niz zwykle, niespotykanego, dobrego. Mysle, ze nikt nie mogl sie spodziewac
czegos na taka skale, pewnie sam papiez wzruszyl sie i zdziwil, gdy to wszystko
ogladal z "gory". A jednak to "cos" zawladnelo ogromna rzesza ludzka, nie
wszystkimi, ale jednak masami. Niesamowite, wzruszajace, wspaniale.

Inna kwestia to juz nasz narodowy charakter. Dlatego tez podchodze z dystansem
do tego, jak Polacy beda w przyszlosci korzystac z tej niesamowitej energii,
jaka nam przekazal JP2. Bo nie robia na mnie wrazenia pomniki czy fakt, ze 38
mln ludzi zachowaloby sie w ten dzien tak, jak tego bys oczekiwal, lecz
konkretne dzialania, na pozor nie zwiazane z zaloba, a w tych wypadamy juz
gorzej.

Pora, zebysmy powalczyli troche z korupcja, zlodziejstwem, klamstwem,
kombinowaniem, itp., itd., itp., itd. I tu dobrze jest brac przyklad z
tych "moralnie zepsutych i zimnych" spoleczenstw zachodu, gdzie nie ma tygodnia
zadumy, ale gdzie ceni sie uczciwosc i przejrzystosc, a takze w wiekszym
stopniu szanuje cudza wlasnosc. Wiadomo, ze nie mowie tutaj, ze sa idealni, czy
ze wszyscy tamci obywatele sa krysztalowo czysci, a my nie, tylko, ze tam te
wartosci sa jednak troche lepiej stosowane w praktyce, bardziej stanowczo
wcielane w zycie. Niestety, Polacy sa niesamowicie obecni na mszy w niedziele i
placza nad JP2, ale rownoczesnie nie widza nic zlego w przekupieniu policjanta.
Nie apeluje, wiec, zeby bardziej sie wyciszyli, bo tu i tak sa niezrownani, ale
zeby wstrzasneli troche swoim spojrzeniem na sprawy "od poniedzialku do soboty".

Dlatego bardzo sie wzrusze, jesli okaze sie, ze smierc JP2 nie tylko sprowadzi
bladzacego na lono Kosciola (Kosciele, tylko tego nie zmarnuj!), ale sprawi, ze
zarowno ten, kto od dawna nie bladzi, jak i ten, co bladzi dalej, powstrzyma
sie od wreczenia lapowki, zaplaci za bilet w tramwaju i nie kupi komorki
niewiadomego pochodzenia, bo wlasnie z takich zakupow po nitce do klebka
powstaje mafia. Nie opluje sasiadki i nie bedzie intrygowal w pracy. I to nawet
jesli w dzien pogrzebu sobie popil (czy to wiadomo, jak komu latwiej cos
przezyc?), (choc nie chcialabym usprawiedliwiac tu wszystkiego, bo
wiekszosc "zgrzytow' jest rzeczywiscie okropna), to moze nastepnego dnia zrobi
cos inaczej niz zwykle, cos lepiej niz zwykle?

To sa drobiazgi. Trudno jednak wytracic kogos z jego zwyklego toru i sprawic,
zeby zmienil jakis drobiazg w sobie, trudniej jeszcze zeby zrobil cos wiecej -
zamiast pomnika czy znicza (JP2, czy naprawde potrzebujesz tyle ton zniczy?)
rodzinny dom dziecka, stypendium, pomoc. To co papiez mowil do szerokiego kregu
sluchaczy na swiecie, to tak naprawde sa rzeczy proste - jakze trudno jednak je
powiedziec, jak trudno prosic, aby starali sie je wcielic w zycie. Mysle, ze
JP2 to Wielki Czlowiek, nawet jesli nie zgadzam sie z pewnymi rzeczami. Nie
musze sie zgadzac, zeby przed nim schylic glowe.

Kiedy mam ochote powybrzydzac, oburzyc sie i potepic, staram sie pamietac, ze
JP2 kochal nas wszystkich, wszystkich, czyli kazdego co do jednego i od razu
wszystko staje sie prostsze. Krytykowal zachowanie, ale nie skazywal na
potepienie tego, ktory je podejmowal. Wydaje mi sie, ze na tym polega milosc,
ktora nas obdarzal. Dlatego to smutne, ze ten czy tamten nie przezywa zaloby,
ale ja ciesze sie, bo mam nadzieje, ze cos do niego i tak dotarlo i ze w
odpowiedniej chwili jednak okaze sie, ze juz nie jest tym samym czlowiekiem,
tylko ciut lepszym.

[minerwamcg]

Wiesz co, a ja Ci coś napiszę a propos hipermarketu. W dzień po śmierci Ojca
Świętego przypadało Święto Miłosierdzia Bożego, szczególnie uroczyście
obchodzone w Łagiewnikach. I pobliski hipermarket na znak żałoby się zamknął,
ale przysłał do Łagiewnik samochód z chlebem i bułkami, które rozdawane były
pielgrzymom za darmo. I, wyobraź sobie, wcale nie wywalił przy tej okazji
dwumetrowego logo i napisu "Uroczystość w Łagiewnikach sponsoruje
hipermarket ...". Gdyby nie napisy na drzwiach samochodu z pieczywem, nie
wiedziałabym nawet, który to.