trampolinka__
30.12.09, 14:07
Widzę, że dzisiaj wszyscy rzucają się na głęboką wodę i piszą swoje opowiadania. Stwierdziłam, że też spróbuję, więc proszę bardzo oto prolog. Kawałek I rozdziału napiszę pod postem, bo mi się nie zmieści w temacie ... ;] Opowiadanie jest coś na podstawie Twilight FanFiction. Powiedzcie, czy mam pisać dalej, czy szkoda mojego czasu.! Z góry dzięki za krytykę.
Z każdym nowym dniem .!
Prolog.
"Śmierć ukochanej osoby okrada nas z niezbędnego wewnętrznego ciepła. Albo może zdmuchuje stały płomień piecyka, wygaszając palnik."
- Jonathan Carroll
Jakby wpisać w Wikipedii słowo "śmierć" zapewne wyskoczy nam cała definicja typu, że śmierć - to stan charakteryzujący się ustaniem oznak życia. Ciekawe co za debil to napisał? Śmierć nie ma swojego pojęcia, ani wyjaśnienia. Jest dla nas czymś, czego nigdy nie pojmiemy. Wielu ludzi zadręcza się, że ktoś umarł, ale po co? Po co te wylane łzy i smutki? Pomóc i tak tym nie pomożemy, a tylko robimy sobie krzywdę, rozmyślając o tej osobie. Śmierć powinna być dla ludzi czymś normalnym. Rodzimy się i umieramy chyba czas, aby to zaakceptować. Dlaczego tak mówię? A dlaczego nie, skoro to prawda? Mam na imię Lina i mam 15 lat. Odważne słowa jak na piętnastolatkę? Życie porządnie dało mi w tyłek. Mogę wam powiedzieć dużo, więcej, ale żeby mnie zrozumieć trzeba umieć słuchać, a tej cechy nie ma dużo ludzi. Weźmy na przykład moją matkę... Wczoraj oświadczyła mi, że wyjeżdżam do dziadków, których widziałam tylko na pogrzebie taty i praktycznie wcale nie znam. Stwierdziła, że musi ratować swoje małżeństwo, a ja będę jej w tym tylko przeszkadzać. Mój ojciec zmarł 5 lat temu, to stąd wiem tak dużo o śmierci. Matka nie potrafiła się pozbierać, więc co rok miała innego męża. Ja natomiast przyjęłam to całkiem normalnie. Owszem kochałam tatę, ale potrafiłam zrozumieć, że już go nie zobaczę. Ratunek znalazłam w muzyce. Gram od siódmego roku życia, czyli już 8 lat. To wcale nie tak długo, licząc, że średnia życia przeciętnego człowieka wynosi ok. 80 lat. W sumie, w naszym nędznym życiu mamy 25 lat zabawy, a reszta to uciekanie przed śmiercią. To zdecydowanie nie dla mnie, więc postanowiłam nie dożyć tego wieku. Jeszcze nie wiem jak i kiedy, ale kiedyś ze sobą skończę... Wspominałam już jak bardzo niecierpię autobusów? Nie? No to oświadczam, że nienawidzę autobusów! Szczególnie tego, w którym teraz siedzę. Jadę do tych cholernych dziadków właśnie przez człowieka, który nie potrafi słuchać – przez własną matkę. Myślę, że jeśli nasz dom by płonął, a ona miała do wyboru, czy uratować mnie, czy Henry'ego to uratowałaby swojego męża. Naprawdę tak myślę. Szlag! Tabliczka z napisem: Forks, czyli moja podróż tym szmelcem dobiegła końca. Teraz tylko cieszyć się czy płakać?