poszanowanie intymności

[Gość: wstydliwy]

leżałem ostatnio dość długo w szpitalu..
Nagminnie się zdażało że musiałem przed kimś się rozbierać, że praktykantki
toważyszyły mi w trakcie kąpieli. Lekarka w trakcie obchodu, przy łóżku
kazała mi zdjąć spodnie, aby niby sprawdzić stan uda i.t.p.
Gdzie przebiega granica kiedy mogę odmówić badania ?, wiadomo, że każdy
lekarz uzasadni, że teraz potrzeba się rozebrać, że on jest przecież lekarzem
i takie tam. Podobno względem kobiet jest lepiej, ale czy np. pielęgnirz ma
prawo zakładaćcewnik kobiecie ?
Jakie macie doświadczenia w tym względzie ?

[Gość: Bruford]

Opisane zachowania to oczywiste nadużycie lekarzy i praktykantek.jak wiadomo
środowisko medyczne jest skrajnie zdegenerowane.Wymienione praktykantki
zamierzały zaspokoić swoje perwersyjne żądze oglądaniem ponętnego
ciała.wspomniania lekarka ,to jak wszyscy lekarze,zboczeniec,fetyszystka
męskich ud.Od dawien dawna wiadomo , że pacjent winien być badany przez
ubranie,zanadto nie wypytywany o wstydliwe dolegliwości a najlepsza diagnoza to
ta z fusów.

[Gość: lekarz]

jestem lekarzem i domyslam sie Bruford ze Ty tez, totez doceniam ironie, czasem
tez mam tego dosyc i podzielam Twoje zdanie..
Ale powaznie odpowiadajac na list- przede wszystkim nie powinienes nazywac
sie "wstydliwy" - tak jakbys siebie za cos winil- Kazdy czlowiek, jak staje sie
pacjentem ma prawo do prywatnosci i kazdy lekarz powinien umozliwic jak
najlepsze warunki dla badania, zachowujac prywatnosc pacjenta.
Domyslam sie ze "wstydliwy"- lezales w szpitalu uniwersyteckim, a to oznacza ze
wlasnie tak tam jest.To sa szpitale ktore sluza nauczaniu studentow medycyny- i
kobiety ktore nazwales "praktykantki" to za pare lat lekarze i beda musialy
same podejmowac decyzje co do zdrowia i zycia innych ludzi.
Nastepnym razem, proponuje porozmawiac z lekarzem i poprosic zeby badanie mialo
miejsce w pokoju zabiegowym, nie przy calej reszcie pacjentow. To zawsze mozna
zrobic- a co do ilosci studentow przy badaniu- realnie tego nie da sie zmienic-
to juz zalezy od wyczucia lekarza.
Mimo tego ze juz zaden normalny czlowiek nie chce, a przynajmniej majac troche
oleju w glowie- nie powinien szukac kariery w medycynie, (bo w Polsce to to
wlasnie tak wyglada- z jednej strony notoryczne braki w srodkach, nerwy,
dyzury, popaprane zycie osobiste, co sie przeklada na wieksze nerwy, mieszkanie
z rodzicami/tesciami do trzydziestki+ n i wszystko za 800PLN netto.)
To jeszcze tych studentow jest za duzo-mlodziezy sie po prostu wydaje, ze po 6
latach nagle sie cos poprawi.

[piasia]

A ja trafiłam na lekarza- chirurga, który umiał uszanować intymność. Podczas
obchodu z każdym pacjentem rozmawiał w taki sposób, że inni pacjenci nie
wiedzieli, jaki zabieg go czeka. Mówił same ogólniki, a na szczegółową rozmowę -
zapraszał do gabinetu, gdzie wyłuszczał pacjentowi w cztery oczy co go czeka
i w jaki sposób się to odbędzie, a także dlaczego tak, a nie inaczej. Wyznawał
zasadę "pacjent uświadomiony to pacjent współpracujący".

Mnie czekalo badanie, a potem - ewentualnie - drobny zabieg. Jedno i drugie
nieprzyjemne i krępujące. Lekarz powiedział, że może uda się to załatwić "za
jednym zamachem", żeby oszczędzić mi "występów" na stole. Tak się zresztą
stało - jedna wizyta w sali zabiegowej i było po wszystkim.
Chociaż zabieg był bardzo nieprzyjemny, a cały pobyt w szpitalu wspominam z
dreszczykiem, to zachowanie zarówno tego lekarza jak i pozostałego personelu
oceniam na piątkę z plusem.
Za mojego pobytu zmieniał się ordynator - przyszedł do każdej sali, pożegnał
się z każdym pacjentem, każdemu życzył zdrowia. Musiał? Nie musiał. I gdyby
tego nie zrobił, nikt by nie mial pretensji. Ale ten jego gest był czymś
naprawdę wspaniałym.