pobranie krwi u dziecka problem

[czarny_petrus]

Robimy drugie podejscie i mlody 2,5 roku nie daje sie przekonac do procedury.
Panie sa bardzo nam juz niechetne a moze niekompetentne, bo nerwowo i z
wyrzutami, ze jak to, ze trzeba przekonac. Moze mi ktos powie gdzie taka
instrukcja przekonywania sie znajduje, mnie uczono, ze u dziecka nic na sile
i tak postepujemy i nie mysle dac sie zwariowac. Problem jednak jest, bo dla
dobra malego, badanie nalezy wykonac. Poradzcie prosze.

[extorris]

jak ty sobie wyobrazasz swiadoma decyzje u 2,5 latka?
boi sie nowych ludzi, innego otoczenia, calej procedury, a jak nawet sie
"zgodzi" to w momencie uklucia urzadzi wrzask jak tuzin kotow w piekarniku

jedyne wyjscie to przytrzymac go na czas badania nie zwazajac na protesty - im
szybciej i sprawniej to pojdzie, bez dodatkowych ceregieli tym dla dziecka
lepiej - za 5 minut nie bedzie pamietal o co chodzi
sprobuj do tego podejsc normalnie - lek rodzicow udziela sie dziecku i banalna
sprawa staje sie dla niego nadmiernie traumatyzujaca

wszelkie znieczulenia skory sa nieskuteczne, bo dziecko bardziej placze ze
strachu niz z powodu bolu, ktory nie jest dla niego bardziej dotkliwy niz dla
doroslego

[czarny_petrus]

Zbyt radykalne.:(( To nie jest pierwsze spotkanie z lekarzem, pielegniarka. Nie
ma traum. Szczepienia byly, badania i zadnych szokow. Ale powstal problem.

powodzenia

[lekel]

1)jest cos takiego jak premedykacja - polega to na podaniu (dziecku czy
doroslemu) malej dawki srodka uspokajajaco,przeciwlekowo,rozweselajacego
np.midazolamu - dostepny tylko na recepte - najlepiej poprosic pediatre lub
jezeli nie da sie przekonac (kazdy sie boi tego czego nie uzywa)-
anestezjologa, podac doustnie 30 minut przed
2)tlumaczenie ustne 2,5 latkowi- jest to cos nieprzyjemnego, co moze troche
zabolec, tak jak uszczypninecie, ale jest konieczne (nie klamac ze nie bedzie
bolalo, a nawet jak nie bedzie, to tylko plus)
3)krem EMLA (znieczulenie miejscowe) nakladany na prawdopodobne miejsce wklucia
30 minut przed zabiegiem - pomaga

zastosowac wszystkie 3 razem + dobra pielegniarke (doswiadczona, ktora bedzie
umiala pobrac krew :) dziecku i nie bedzie sie dziwic ze sie z tego nie cieszy
+ zdecydowanie - lepiej przez 10 sekund przytrzymac reke i dziecko na sile niz
kilka razy narazac je na ten sam stres przychodzenia do przychodni i oczekiwania

ewentualnie zamiast do przychodni to do szpitala, oddzial pediatryczny, ladnie
poprosic z usmiechem, i potem tylko probowke do przychodni.
pozdrawiam

[extorris]

odnosze wrazenie ze premedykacja jest w podobnych sytuacjach najczesciej
leczeniem dziecka z powodu histerii rodzicow

[czarny_petrus]

Dzieki serdeczne,za alternatywne do mocowania sie z malym pacjentem
podpowiedzi. Wlasnie doswiadnie, doswiadczenie i checi, jak w kazdej "branzy",
w tej chyba szczegolnie pomocne a nie oczekiwane od pacjenta i osoby
towarzyszacej.

[czarny_petrus]

Co do nazywania rodzica histerykiem, sugerowanie gwaltu na psychice dziecka, to
gratuluje podejscia do swiata i problemow. Tu odpowiadam na nastepny w
kolejnosci wpis.

[extorris]

"mnie uczono, ze u dziecka nic na sile
i tak postepujemy i nie mysle dac sie zwariowac"

"sugerowanie gwaltu na psychice dziecka"

ja to nazywam histeria i podtrzymuje co napisalem
uzywam mocnych slow

problem nie lezy po stronie dziecka, bo: "To nie jest pierwsze spotkanie z
lekarzem, pielegniarka. Nie ma traum. Szczepienia byly, badania i zadnych szokow"

moja opinia jest taka:
chcesz wytlumaczyc i przekonac do czegos dziecko, ktore nie jest w stanie
zrozumiec na czym polegaja niedogodnosci i korzysci z badania
jezeli sugerujesz dobrowolne poddanie sie bolesnej procedurze dwulatkowi
przedstawiajac mu rownoczesnie jakies odlegle korzysci, ktorych nie rozumie to
oczywiste jest ze sie nie zgodzi
jesli dodatkowo sam boisz sie pobrania krwi (pobrania dziecku) - a tak wynika z
twoich wpisow to dziecko wyczuwa doskonale twoje zaniepokojenie i od razu staje
sie nieufne
nie mozesz tak banalnego zabiegu uznawac za "gwalt na psychice dziecka" i
rownoczesnie tlumaczyc temu dziecku ze ten "gwlalt" jest konieczny
twoje dziecko jest wystarczajaco madre zeby poznac ze sie mu robi wode z mozgu

zycie zmusza kazdego czlowieka do roznych rzeczy, istnieja okolicznosci wobec
ktorych kazdy jest bezradny
nie jestes w stanie ustrzec dziecka przez stresem
nie wyobrazam sobie jak mozesz wychowac dziecko zgodnie z zasada "nic na sile"
male dziecko testuje granice swojej autonomii
do prawidlowego rozwoju ono tych granic potrzebuje
potrzebuje zarowno obszaru w ktorym moze samodzielnie podejmowac decyzje, jak
rowniez jednoznacznych i nieprzekraczalnych granic poza ktorymi nie ma dyskusji
to jest element przygotowania do doroslego zycia, w ktorym caly czas napotykamy
na takie granice

uwazam ze przed takimi badaniami nie nalezy malemu dziecku zbyt wiele tlumaczyc
dzieki temu bedzie mialo mniej czasu zeby sie wystraszyc
rodzic podczas takiego tlumaczenia nie robi nic innego poza przekazywaniem
swoich podswiadomych emocji: strachu i nieufnosci
dziecko doskonale radzi sobie z naglymi problemami - upadki, skaleczenia, drobne
oparzenia, typowe choroby, to wszystko nie powoduje "gwaltu na psychice"
jesli pobranie krwi potraktujesz jako podobne krotkotrwale zdarzenie - obejdzie
sie z pewnoscia bez "traumy"

probujac uzyskac pomoc na oddziale pediatrycznym mozesz napotkac trudnosci
wynikajace z tego ze lekarz pracujacy tam nie uzna za stosowne podawania
premedykacji, a pielegniarki beda mialy mnostwo innych zajec
ewentualna odmowa nie bedzie wynikala z "braku doswiadczenia i checi" lub
"niekompetencji", ale z tego, ze osoby do ktorych sie zwrocisz beda maly mnostwo
innych zajec
ponadto z czysto formalnego punktu widzenia taka procedura wymaga
zarejestrowania dziecka, zalozenia dokumentacji itd - jest to bardziej
klopotliwe niz z pozoru mogloby sie wydawac

uwazam ze pobieranie krwi u dzieci nie powinno byc rutynowo wykonywane w
sedacji, mozna zdecydowac sie na to jedynie, gdy osoba wykonujaca pobranie uzna
to za konieczne
w tym wypadku sadze ze problem lezy po stronie rodzicow
i nie ma sensu leczyc dziecka z powodu tych problemow

[merianna]

Ale popis, coz za koszmarne indywiduum, z pewnoscia przedstawiciel medycyny
penitencjarnej.

[duszkan]

Nie jestem przedstawicielem medycyny penitencjarnej - zresztą pediatrzy
przynajmniej jak dotąd, nie mieli okazji zaistnieć w tej dziedzinie (na
szczęście). Stykam się z tym codzienie- rodzice niestety w dzień w dzień
obiecują na różne sposoby wolność od bólu- a tu nagle w brew obietnicom ktoś
zadaje ból. Zdarzaja się (na szczęście nie rzadko) również dzieci, które (nawet
3latki)które wychodzą z gabinetu zabiegowego i mówią : "mamusiu bolało , ale
byłem dzielny" - z resztą z wielką dumą. Zwykle jednak dzieci nie są
przygotowane na to że coś moze boleć- to rodzi duże frustracje. A w przypadku
autora wątku - najpierw pobranie wbrew woli (moze z użyciem środków miejscowo
znieczulajacych), potem długa praca rodziców nad dzieckiem.

[metamorphosis4]

Jestem matką dziecka, które robilo w dziecinstwie podobne problemy. Na początku
bylo OK - szczepienia itp. Mniej więcej w wieku 5 lat zachorowal dość ciężko.
Dostawał zastrzyki w pupę dwa razy dziennie przez tydzaień. Nie bylo już gdzie
kłuć. Przeżył to strasznie i od tego momentu zaczęły sie schody. Nie pozwalał
się dotknąć jeśli tylko przedmiot trzymany przez kogoś w dłoni choć trochę
przypominał strzykawkę. Problem był nawet z lakowaniem zębów. Dzięki Bogu nie
było potrzeby zbyt często krwi mu pobierać. Chcialam jednak powiedzieć, że
całkowicie i w 100% zgadzam się z extorrisem. Jego wypowiedź jest życiowa i
mądra. Ja rowniez przejmowałam sie starchem mojego syna, ale nie bylo to
przyczyną rezygnacji z zaplanowanych zabiegów medycznych. Pewnego razu trzymały
go dwie pielęgniarki i ja, bo inaczej nie dało rady pobrac mu krwi. Serce mi
się kroiło, ale to bylo dla jego dobra. Nie przestał się bać, ale też nie
zrywał się w nocy z tego powodu. Na drugi dzień już nie pamiętał. Dopiero w
wieku 14 lat pierwszy raz świadomie zgodzil się na zastrzyk znieczulający u
dentysty. Facet (dentysta) był niesamowity. Poświęcił 30 minut na spokojne i
rzeczowe wyjaśnienie korzyści płynących z tego zabiegu. Wcześniej żadne rozmowy
nie pomagały, bo strach byl silniejszy. Aktualnie ma lat 17 i chociaż nie
płacze przy pobieraniu krwi, to przyznaje sie do lęku, ale ze smiechem wspomina
swoje wcześniejsze histerie.
Reasumując - jak trzeba, to się robi i tyle. Nie przesadzajmy z tą traumą. Co
zrobicie jak w razie ciężkiej choroby będzie MUSIAŁ natychmiast dostać
zastrzyk, czy nosić wenflon? Będziecie tłumaczyć i przekonywać? Każde dziecko
się boi. Nie dajmy się zwariować. Pobierzcie mu tę krew, a skoro tak poważnie
traktujecie ten problem, to marsz do psychologa. Przyda się terapia i Wam i
dziecku, a będziecie mieć poczucie, że zrobiliście co się dalo w tej kwestii.

[reszka2]

Uważam, że extorris ma rację. Przy całym poszanowaniu autonomii dziecka - ma
racje jak cholera, i tez podpisuje sie pod zdaniem, że nie można naćpać dziecka
bo rodzice sobie nie radzą z własnymi emocjami, uzasadniając to argumentami w
rodzaju "dla dobra małego", poszukiwaniem jakiejś wyimaginowanej instrukcji.
W praktyce - możecie poszukac certyfikowanego laboratorium, gdzie badania
robione sa z kropli krwi, dosłownie, pobiera się z palca bez wygniatania, i nie
wyobrażam sobie dziecka które odniosłoby traume po takim urazie.
No chyba że należycie do tej wcale licznej grupy rodzicó, którzy w
imię "niedania się zwariować" pozwalają dziecku na kopanie lekarza po twarzy,
oraz wymagacie aby jednoczesnie badał i zabawiał wyjącego brzdąca.

[reszka2]

Już nie mówie o tym, że w życiu nie podałabym premedykacji bez zabezpieczenia
aneste, bo ciekawe kto odpowiadałby za efekty braku sprzętu do reanimacji w
sytuacji, gdy doszłoby do powikłań w trakcie działania leku? Innymi słowy - jak
w razie zgonu dziecka po podaniu "syropku premedykacyjnego" uzasadnię
konieczność dokonania premedykacji do banalnego zabiegu? Bo punkty pobierania
krwi nie mają rutynowo na wyposażeniu sprzętu do resuscytacji.

[felinecaline]

Oczywiscie, ze jestem przeciwko "premedykacji" i zatrudniania jakiegokolwiek
oddzialu szpitalnego do pobrania probki krwi.
Zastanawia mnie jedno; czy owi tak czuli i dbajacy rodzice bawia sie z
dzieckiem? Czy nie wpadli na to, ze mozna tak przystosowac zabawe, by
przygotowala dziecko na takie wydarzenie.
Maly choc maly ma juz pewnie jakiegos swojego bohatera, nalezy to wykorzystac
do wspolzawodnictwa: bohater jest wspanialy, odwazny, nic nie jest dla niego
problemem, nie boi sie najwiekszych potworow, choc spadaja na niego co chwila
jak wiosenny "kapusniaczek".
-"Wiesz, mlody, zobaczymy, czy Ty jestes rownie odwazny co Twoj bohater" - ciag
dalszy: sprobujn zostac spokojnie w ciemnym pomieszczeniu az cie zawolamy
(podczas, gdy my czekajac na moment zawolania jednak dyskretnie obserwujemy te
okropne ciemnosci, coby aby mlodego nie wzieli i nie polkneli ;-D.
Nastepnie jeszcze jedna rownie trudna proba, potem przypomnienie jakiegos
najtrudniejszego zadania, ktore "spiewajaco" i bez dreszcza strachu wypelnil
bohater. Wresczie propozycja: jutro a jeszcze lepiej pojutrze idziemy na
pobranie krwi. Odbedzie sie to tak i tak. Nie ma krwiozerczych potworow, jest
tylko koniecznisc uklucia dla pobrania paru kropelek, by w nich zmierzyc
zawartosc bohaterstwa. Im kandydat na bohatera w momencie uklucia jest
spokojniejszy, grzeczniejszy, moze nawet usmiechniety tym tego bohatera we krwi
jest wiecej. W niektorych laborach i na niektorych oddzialach delikwentom
wydaje sie nawet dyplomy, moze kandydaci na rodziciw bohatera mogliby taki
zawczasu wyprodukowac?
Tako rzecze stara aneste.

[anatemka]

czytam i dochodzę do wniosku że wyrodną matka jestem.
Moje dziecko panicznie boi sie szczepień, pobierania krwi i zastrzyków, ale dla
mnie to nie jest problem. Pewne rzeczy zrobić trzeba i już. I nie robię setek
podchodów. Mówię poprostu, że owszem, będzie trochę bolało, bo przeciez ukłucie
igłą boli, ale że będzie szybko jesli nie bedzie sie bardzo wyrywał:) Trzymam
go na siłę, poprostu. Sama zakładałam mu kiedys wenflony, wrzeszczał, kopał,
serce mi sie krajało, ale co miałam zrobić? Nie dac leku /zap.płuc/ bo dziecko
się boi??

[anatemka]

acha, dodam, że sama tez potwornie boje się zastrzyków, mdleje w czasie gdy
pobierane mi sa badania...

[duszkan]

Wcale nie jesteś wyrodną matką , tylko zdrowo myślącą. Popieram takie
podejście. Szczęśliwego Nowego Roku.

[kasia_kl8]

Jedyna i najlepsza rada to żadnych rodziców w trakcie procedury!!!A wtedy
pielęgniarki zrobia swoje.

[czarny_petrus]

Zimna, perfekcyjna, erudycja zawodowa, ale nie oto chodzi. Nazywanie rodzicow,
ktorych nie znacie histerycznymi, nieudolnymi, nieodpowiedzialnymi graniczy
naprawde z perwersja. Zalecanie przemocy w wykonaniu rodzica albo personelu to
juz porazajaca strategia zawodowa i wychowawcza. Znajdziemy wyjscie:) Good
luck. Dobrej zabawy sylwestrowej.

[felinecaline]

przepraszam, ale byla tez propozycja alternatywna: wytlumaczenia dziecku i
potraktowania w sensie "ludycznym", czego jakos postanowiles nie zauwazyc, a
bylaby po temu pora, jesli chcesz "mlodego" przygotowac na przezycie tego
ewenementu we wzglednym spokoju w pierwszych dniach Nowego Roku.
Malemu zycze, zeby operacja odbyla sie jak najlepiej, bez zbednej brutalnosci,
by okazal sie "supermanem" a "pobieraczom" by przychodzili do nich jak
najliczniejsi supermani dobrze przygotowani i nastawieni przez rodzicow.
Rodzicom zycze dorosniecia do poziomu bycia rodzicami.

[lekel]

w wiekszosci bardzo rozsadne wpisy z ktorymi sie w pelni zgadzam i chyba nikogo
z powyzszych nie posadzilbym o brak serca ;)
male nieporozumienie - "premedykacja" nie oznacza tu zaawansowanej procedury i
nie widze potrzeby posiadania defibrylatora, kidy ktos bierze w domu 2mg
relanium
co do histerii i przesadzonego strachu - to jedyna przyczyna problemu - w koncu
to dzieci
co do trzymania na sile kazdego dziecka - za granica robi sie przesadne
ceremonie i cuda, a u nas czasem wrecz w druga strone- wolimy pol godziny
walczyc z wrzeszczacym dzieckiem niz dac mu glupia tabletke (przyklad z zycia
zakladania 7 latkowi 3 szwow na glowie), ktora go troche uspokoi, jak ktos to
ladnie ujal "nacpac" -ktore to slowo pieknie obrazuje nastawienie piszacego.
osobiscie troche bardziej szanuje moje dziecko (bez nadinterpretacji) i
staralbym sie (w miare rozsadnych mozliwosci) unikac pokazywania ze silniejszy
ma racje. kiedys operacje tez robili w ten sposob ;)
nie dajmy sie zwariowac, nie strzelajmy do komara z armaty, ale poprostu
zdroworozsadkowo szukajmy zlotego srodka w proporcjach do przyczyny
pozdrawiam

[lekel]

p.s. 98% dzieci wystarczy na 5 sekund przytrzymac
u 2% trzeba trzmac dzieci (i rodzicow) duzo dluzej i nadal nie gwarantuje to
sukcesu i u tych pomyslalbym o innym rozwiazaniu
co do zostawiania dziecka bez rodzicow - to zla metoda (chyba ze faktycznie
rodzice bardziej histeryzuja niz dziecko)

[pesteczka5]

Premedykacja do pobrania krwi? Luudzie... Przerost formy nad treścią.
Z doświadczenia wiem, że wiele można dziecku wytłumaczyć, a jeśli się nie da,
to są sytuacje, gdzie dorosły po prostu musi byc dorosły i dziecku pomóc, a nie
utrudniać stawianiem swojego lęku na pierwszym miejscu. Czasem trzeba dziecko
przytrzymać, oczywiście zrobić co się da wcześniej (np. nie kłuć żyły, tylko
palec dobra igłą, jesli istnieje taka możliwość) i utulić i nagrodzic po fakcie.
Chociaż mnie zdarzyła się pielęgniarka, która żądała uspokojenia dziecka
półtorarocznego, bo ona "nie ma warunków" (!)
Też podkłuwałam własne dzieci i pobierałam im krew, jak trzeba, to trudno. A
szczególnie starszy synek jest typem wrażliwca.
A kolejnym dowodem na to, że się da, są moje dzieci u dentysty - szczerze
mówiąc, byłam w 99% przekonana, że z leczenia i lakowania nici. Trafiła się nam
jednak dentystka - czarodziejka, do której moi chłopcy idą w podskokach.
Reszko, a co masz przeciwko zabawianiu dziecka przez lekarza?... No zdarza się
i bajki zagajać;)

[milla1]

Wiesz, doskonale rozumiem Twoje rozterki i absolutnie nie uważam Cię za
histeryczkę!!!
Moja dwulatka po próbie pobrania krwi(przytrzymałam ją jak radzili Ci wszyscy
"mądrzy" powyżej)zaczęła się jąkać.
I nigdy sobie nie wybaczę, że nie wzięłam jej pod rękę gdy widziałam
zniecierpliwienie niesprawnej i nerwowej pielęgniarki!!!
A na koniec jeszcze usłyszałam, że TAKIEGO dziecka to ona jeszcze nie widziała.
Bo przecież wszystkie dwulatki grzecznie siedzą przy pobraniu krwi...

[tygrysiatko1]

nie wyobrażam sobie żebym miała nie pobrać badania u dziecka, bo sobie nie
daje... czy jeżeli będzie trzeba założyć dziecku wenflon i np. podać kroplówkę
bo będzie odwodniony, to też nie należy tego robić, bo sobie nie da?? czy głowy
jak sobie rozbije też nie dać zeszyć Bo trzeba do tego dziecko przytrzymać, bo
inaczej sobie tego nie da zrobić??
małe dziecko rodzic musi mocno przytrzymać, a pielęgiarka zrobić szybko swoje,
żeby nie przedłużać stresu dziecka, jeżeli rodzic nie chce do niczego zmuszać
dziecka (nie chce być żle kojarzony), to zawsze trzymać może inna
pielęgniarka...

[bea.bea]

pisze to bedac matką, i mamtle wspólnego z medycyna, ze wiem jak wygląda
strzykawka..:)
pobranie krwi u takiego dziecka nie jest łatwą sprawazarówno dla dziecka, matki
i z doswiadczenie wiem ,ze dla pielegniarki to tez nielada sztuka...
ale cóz, zycie nie jest proste i maluch tez o tym dowiedziec sie musi...
wiec wytłumacz mu że idziecie na zastrzyk, że bedzie bolało, ale bedziesz
obok...ze potem dostanie super zabawke, i ze nawet jak bedzie bardzo plakał to
dla ciebie bedzie najdzielniejszy na świecie....a potem....
a potem uscisk pytona i zapas chusteczek dla siebie w torebce...i tyle...

przy pobieraniu krwi mojemu synowi 3 lata , chyba sama musiałam być bardziej
dzielna..6 probówek, a przy trzeciej przestało leciec...i chyba tylko dzieki
mojej wytrzymałości nerwowej obeszło sie bez charatania palców...
wszyscy byli zadowoleni, ja ze krótko, siostra, ze uscisk pytona podziałał
dziecko bo dostało "order"

jakos nie potrafie sobie wyobrazić siostry , jak bezdusznej baby która ma frajde
z dziabania dzieciaka....
mysle, ze czesto nasze zachowanie...generuje zachowanie innych...
choc pewnie sa wyjatki...

[loganmylove]

Przede wszystkim spokój i opanowanie nawet jak człowieka udar strzela.
Spanikowana albo mdlejąca mama to niestety gwarantowana porażka. Dzieci są
różne i rodzice niestety też:-( Niektórym można wytłumaczyć,innym odwrócić
uwagę a na niektóre nic nie zadziała a badania pobrać trzeba. Jeśli to pobranie
planowe warto pokazać żyły dzień wcześniej a pielęgniarka powie gdzie najlepiej
nakleić plaster z Emlą-zawsze trochę pomaga,chocby na psychikę:-) No i trzeba
byc stanowczym-wychodzenie z gabinetu,przychodzenie po kilka razy jest
gwarancją,że panika będzie za każdym razem coraz większa-mówię z perspektywy 8
lat pracy w szpitalu dziecięcym i kilku w przychodni(prywatnej,dla
obcokrajowców gdzie mamusia potrafiła przyjśc i powiedzieć-musi się pani wkłuć
od razu bo na więcej się nei zgadzam:-))

[mama007]

nie wyobrazam sobie:
- nie byc przy zabiegu, ktory ktos robi mojemu dziecku (nie panikuje wtedy, nie
mdleje, nie przeszkadzam),
- trzymac na sile dziecka, ktore histeryzuje i pokazywac, ze jestem silniejsza i
tylko dlatego zabieg zostanie wykonany,
- nie wytlumacyzc dziecku na czym polega zabieg,
- oklamac dziecka (nie bedzie bolalo czy cos rownie glupiego)

moja corka nie boi sie igiel - ma 3,5 roku, normalne szczepienia, 2 razy
pobierana krew. chodzi ze mna gdy ja oddaje krew i widziala donacje moje,
znajomych, pobieranie krwi - jest oswjona z tymi widokami. tlumacze za kazdym
razem, ze troche boli, ze igla musi przejsc przez skore, widzi ze leci krew
czasem - to chyba najlepszy sposob na pokazanie dziecku, ze to nic strasznego,
ze ludzie robia to z usmiechem, ze nie uciekaja.

ja bylam dzieckiem, ktore PANICZNIE balo sie igiel, ktoremu na sile robiono
zastrzyki, pobierano krew. mialam traume... przeszlo dopiero jak bylam w ciazy i
musialam miec bardzo czesto robione badania wlasnie z krwi. do tej pory odczuwam
pewien dyskomfort lezac kwadrans w czasie donacji na przyklad, ale w porownaniu
z tym co bylo 5 lat temu.... niebo a ziemia.
pozdrawiam

[delco]

Emla przed a w trakcie pobrania zdecydowana postawa bez słuchania sprzeciwów.
Im trwa to dłużej tym bardziej dziecko traumatyzujesz.

[czarny_petrus]

"Kompetencje medyczne w Polsce" kosztowaly 200 ZLP. A teraz jestesmy z daleka
od polskich realiow i wszystko jest ok, zadnych stresow wiecej, zadnych pseudo
kompetentnych medykow. Papatki od nietresowanych rodzicow i szczesliwego
dziecka.

[alergenzb]

Gratuluję:-)

[kredka99]

Twój "stary" problem jest również moim problem ale z pewnością siłowe
rozwiązania będą ostatnimi,które zastosuję.
Sądzę,że zdroworozsądkowe, praktyczne i mądre rady,które Ty otrzymałeś można
sobie przeczytać ..... i nie denerwować się nimi, doceniając dobre intencje ich
autorów.

Pozdrawiam i powodzenia w nowym miejscu;)