Rozwiazac PAN

[Gość: Cezary Wojcik]

tekst pod tym tytulem opublikowalem w "Przegladzie". Inne media, w tym
szanowna "gazeta" nie byly zainteresowane ta publikacja - no bo kogo w koncu
obchodzi stan polskiej nauki? Ale pare BARDZO WAZNYCH OSOB, pare bardzo
znakomitych polskich uczonych tekst przeczytalo i sie smiertelnie na mnie
obrazilo, tak ze, zdaje mis ie nie mam po co juz wracac do Polski. Jakie to
straszne, ze ta komuna sie wcia ztak swietnie trzyma,nauka jest po wojsku i
sluzbie zdrowia jej silna twierdza, ktora mozna rozwalic tylko takimi
zdecydowanymi ruchami jakie zaproponowalem w swoim artykule. wzywam
wszystkich internautow do dysksuji na ten temat,
pozdrawiam,
Czarek Wojcik (obecnie z Dallas)

[Gość: coto]

Popieram w 100%. Jakis czas temu rozpoczalem tu watek "Czy PAN jest potrzebny
Polsce". Jest mozliwosc zebys zamiescil swoj tekst z "Przegladu" tutaj?
Co do PAN to rzadzi nim po prostu stara nomenklatura zagarniajaca pieniadze,
ktore przeznaczone mogly by byc na uczelnie. W duzej czesci pracownicy placowek
PAN to nieproduktywni emeryci, czesto na dyrektorskich i kierowniczych
stanowiskach, blokujacy etaty i mozliwosc tworczej pracy mlodym. W kazdym razie
PAN w obecnej postaci nie powinien istniec. W jego miejsce maglaby powstac
elitarna NAUKOWO korporacja naukowa nie tak rozdeta jak PAN.
coto

[Gość: coto]

www.przeglad-tygodnik.pl/

Rozwiazac PAN - artykul do dyskusji

[Gość: Cezary Wojcik]

Cezary Wójcik

Rozwiązać PAN

Nie stać nas na utrzymanie i obsadzenie wszystkich istniejących
obecnie uczelni i instytutów

Ogłoszenie przez rząd projektu tzw. reformy nauki wywołało gorącą dyskusję w
środowisku uczonych i odbiło się echem w mediach publikujących niektóre ich
wypowiedzi. Głównym założeniem rządowego projektu jest centralizacja decyzji i
ograniczenie roli wybieralnych przedstawicieli środowiska naukowego w
przyznawaniu środków na badania. Biorąc pod uwagę poziom merytoryczny ogółu
polskich naukowców, nie byłby to może nawet najgorszy pomysł, gdyby nie fakt,
że zamierza się zastąpić obecny niezbyt wydolny system scentralizowanym
rozdawnictwem środków według arbitralnych decyzji ministra. Tymczasem sytuacja
w polskiej nauce jest dramatyczna i wymaga radykalnych działań.

Z Polski ucieka kolejne pokolenie młodych uczonych.

Poczuwam się do obowiązku zabrania głosu w toczącej się dyskusji w imieniu
własnym i wielu moich kolegów. Mam w tej chwili
34 lata, obroniłem w Polsce doktorat i zdobyłem rok temu habilitację w
dziedzinie nauk medycznych, otrzymałem nagrodę premiera i nagrodę Polskiej
Akademii Umiejętności, opublikowałem ponad 50 prac naukowych w języku
angielskim, jestem współautorem dwóch podręczników, byłem stypendystą UE i
rządu niemieckiego, pracowałem naukowo rok w Heidelbergu, cztery miesiące w
Lyonie, rok w Nowym Jorku itd., itp. Moja pensja jako adiunkta Akademii
Medycznej w Warszawie wynosi brutto około 1,3 tys. zł. Od trzech lat jestem
więc na bezpłatnym urlopie naukowym i pracuję w Szkole Medycznej na
Uniwersytecie Teksasu w Dallas jako Visiting Research Professor, zarabiając 15
razy więcej. A jest to bardzo skromne wynagrodzenie w porównaniu z tym, co
zarabia się w Ameryce na wyższych szczeblach naukowej kariery.
Polska nauka starzeje się i umiera, pogłębiając przepaść cywilizacyjną dzielącą
nas od rozwiniętych krajów. Niewielkie sumy pieniędzy przeznaczane z budżetu
państwa na naukę i szkolnictwo wyższe są w większości marnotrawione, gdyż ich
obecne wykorzystanie przypomina podawanie kroplówki śmiertelnie choremu
pacjentowi, co jedynie przedłuża agonię, lecz nigdy nie doprowadzi do jego
wyleczenia. Potrzebne są bardzo radykalne rozwiązania prowadzące do zmiany
obecnego systemu odziedziczonego w spadku po latach realnego socjalizmu. Jeżeli
naprawdę szybko nie zrobimy czegoś, by poprawić sytuację, to pacjent - czyli
polska nauka - umrze. Nieszczęściem dla nauki i szkolnictwa wyższego jest to,
że inwestowanie w te dziedziny nie daje natychmiastowych korzyści, które dla
decydentów przekładałyby się na głosy wyborców. Niemniej jednak inwestycje te
prowadzą powoli i nieustannie do wzrostu poziomu cywilizacyjnego kraju oraz do
wzrostu konkurencyjności jego gospodarki na rynku światowym, a co za tym idzie,
do rozwoju gospodarczego i wzrostu dobrobytu obywateli.
Podstawową cechą współczesnej nauki jest jej całkowta globalizacja. Naukowiec
jest obecnie bardziej niż kiedykolwiek kosmopolitą i może pracować wszędzie - w
Nowym Jorku, Warszawie czy Tokio. Szukając miejsca pracy, naukowiec - tak jak
każdy normalny człowiek - kieruje się własnym, egoistycznym interesem i wybiera
to, gdzie ma zapewnione najlepsze warunki do pracy oraz godne wynagrodzenie i
warunki życia. Każdy naukowiec staje do morderczej walki i konkurencji z
pozostałymi naukowcami z całego świata. Wygrywa ten, kto pierwszy uzyska i
opublikuje wyniki. Taki sukces przyciąga do danego naukowca więcej pieniędzy na
badania oraz więcej młodych zdolnych adeptów. Przekłada się to na dalsze
przyspieszenie badań i prowadzi do nowych odkryć. Konkurencja, pęd do odkryć i
zwykła pasja badawcza powodują, że uczeni są pracoholikami poświęcającymi
różnym zajęciom związanym z nauką większość swego życia. Dobre uczelnie, takie
jak Uniwersytet Teksasu w Dallas, gdzie pracuję (jedna z dziesięciu najlepszych
uczelni medycznych w USA, czterech laureatów nagrody Nobla na kampusie),
przyciągają zdolnych uczonych nie tylko biernym ogłaszaniem swojej oferty, lecz
poprzez aktywną rekrutację z "podkradaniem" naukowców z mniej atrakcyjnych
uczelni włącznie.
Wszystko to upodabnia zawód naukowca do zawodu menedżera pracującego dla
międzynarodowych korporacji. Podobieństwo to nie kończy się na jego
pracoholizmie, kosmopolityzmie i związanej z tym mobilności, lecz wiąże się z
samym systemem finansowania, co najlepiej widać w USA.

Nie wystarczy być zdolnym i mądrym.

Naukowiec musi przekonać finansujące badania instytucje (prywatne i państwowe)
za pomocą skutecznie napisanych projektów badawczych (tzw. grantów), że warto
te badania finansować. W grantach oprócz wykazania się wiedzą należy
przedstawić szczegółowy biznesplan przedsięwzięcia. Jeżeli się uda uzyskać
środki finansowe, to naukowiec musi następnie dobrać i zatrudnić personel,
wybrać odpowiedni sprzęt, pokierować badaniami i wreszcie odpowiednio te
wyniki "sprzedać", czyli jak najlepiej opublikować. Od tego zależy, czy
dostanie pieniądze w kolejnym cyklu przyznawania grantów. Nie jest to system
doskonały, gdyż wymaga pracy w ciągłym napięciu i niepewności jutra. Może
niekiedy promować ludzi mających duże uzdolnienia menedżerskie przy dość
kiepskich podstawach naukowych lub odwrotnie, utrudniać życie wybitnym uczonym,
którzy są bezradni w zarządzaniu. Niemniej jednak nie wymyślono jeszcze niczego
lepszego, system ten przynosi bowiem doskonałe rezultaty i stanowi o potędze
amerykańskiej nauki.
Jak na tym tle wypada atrakcyjność oferty pracy składanej naukowcom przez
polskie uczelnie i instytuty naukowe? Niech to pozostanie pytaniem retorycznym.
W polskiej nauce zdecydowaną większość stanowią ludzie, którzy w ogóle nie są
konkurencyjni na rynku światowym i wegetują w kraju na obrzeżach gospodarki
rynkowej w swoistym postkomunistycznym skansenie. Cały dorobek polskiej nauki
tworzy garstka wybitnych ludzi z różnych względów niemogących lub niechcących
przyjąć ofert pracy składanych im przez zagraniczne uczelnie. Chwała im za to,
lecz jest ich za mało, a na dodatek ich pracę nieustannie utrudnia większość
utytułowanych polskich "naukowców", dla których ich osiągnięcia są solą w oku.
Niestety, demokratyczny system wyboru władz na uczelniach daje głos właśnie tej
beznadziejnej większości "naukowców". Ich wizja poprawy polskiej nauki
sprowadza się do postulatu zwiększenia środków na naukę, tak by mogli
sprawiedliwie i demokratycznie powiększyć swoje marne pensje, nie dając jednak
nic w zamian. Na przykład w jednej z polskich akademii medycznych przez kilka
lat przewodził senackiej komisji ds. nauki profesor wymieniony na jednym z
pierwszych miejsc w rankingu polskich naukowców tygodnika "Wprost". Próbował on
wprowadzać pewne zmiany systemu rozdzielania środków, premiujące tych, którzy
mają jakieś osiągnięcia naukowe. Trudno się więc dziwić, że demokratycznie
wybrany senat uczelni utrącił nawet zgłoszenie jego kandydatury na kolejną
kadencję, a na przewodniczącą komisji nauki wybrano jedynie słuszną kandydatkę
zgłoszoną przez rektora - panią profesor, która publikuje prace jedynie w
czasopismach krajowych, i to głównie w języku polskim. Nie muszę przekonywać,
że takie publikacje na świecie zupełnie się nie liczą. Z takimi ludźmi nie da
się naprawić polskiej nauki.
Jedynym rozwiązaniem prowadzącym do naprawy polskiej nauki jest

bolesna zmiana systemowa,

podobna do tej, jaką przeprowadzono w byłej NRD po zjednoczeniu z Niemcami
zachodnimi. Poznałem dokładnie te przemiany podczas rozmów z obecnym dyrektorem
jednego z instytutów na Uniwersytecie Humboldta w dawnym Berlinie wschodnim. Z
dnia na dzień zwolniono tam wszystkich pracowników uczelni, przeprowadzono
gruntowny remont pomieszczeń i zakupiono nowoczesną aparaturę, po czym
ogłoszono na wszystkie stanowiska konkurs. Nad jego wynikami czuwała komisja, w
skład której wchodziło wielu uczon

[alex.4]

sTAN POLSKIEJ NAUKI JEST TAKI JAKI JEST. Potrzebne są fundamentalne zmiany. Z
jednej strony potrzeba zwiękrzenia płac, z drugiej sprawniejszej selekcji kadr.
Zdaje się, że kolejny rok odwleczono kolejne etapy podwyżki płac na
uniwersytetach. Niedługo moze zabraknąć osób, które będą młodych zdolnych uczyć.
Pozdr

[Gość: Right On]

W PAN (Polskiej Akademii Nieukow) od lat siedzi grupa buffonow
odizolowanych od calej nauki swiatowej ktorzy
prawdopodpobnie "odziedziczyli" te stanowiska poprzez przynaleznosc
partyjna w latach powojennych.

Organizacja taka jak PAN powinna wzmocnic i popierac mlodych naukowcow
a nie siedziec i baki puszczac.

Wyglada na to ze w akademickich kregach w Polsce jest po komunistyczna
ciemnota ludzi ktorzy niewiele maja wspolnego z nauka, niektorzy sa
na uczelniach po przez jakies machloje polityczne. Wystarczy spojzec
na takich kretynow jak Geremek, ktorzy nie wiadomo w jaki sposob dostali
sie do rzadu, a po kadencji "wracaja" na uczelnie aby "przesladowac"
studentow swoja glupota.

Takie organizacje jak PAN powinny byc organizacjami czlonkowskimi gdzie
czlonkowie corocznie glosuja na swoich "wodzow". Organizacja powinna
byc przynajmniej dwujezyczna z oficjalnym jezykiem Angielskim aby jej
nadac status miedzynarodowy. Organizacja powinna szukac mozliwosci
kontaktow na calym swiecie i umozliwiac wszystkim naukowcom
miedzynarodowe kontakty naukowe. PAN powinno szukac funduszy na poparcie
badan naukowych.

Co PAN robi w tej chwili? .... bierze pieniadze ...
Nauka? Jaka nauka, jakie sa osiagniecia PANu?

Wyglada ze to jest nadal archaiczna grupa niedobitkow ery
komunistycznej, ktora paralizuje nauke Polska.

Cala kariera naukowa PANu z wyjatkiem kilku ich czlonkow, jest obecnie
ograniczona do pierdzenia w stolki albo do ..... mieszania alkoholu w
zoladkach ...

[alex.4]

Zmiany w PANie są poptrzebne, jej struktura archaiczna. Ale Right on widać po
twojej wypowiedzi sflustrowanego osiołka który zazdrości prawdziwym naukowcom,
takim jak prof. B.Geremek. Ale ty pewnie o jego wkładzie w polska i nie tylko
mediewistyke pewnie nie słyszałeś, bo ledwie literki umiesz ze soba sklecić

[Gość: Right on]

alex.4 napisał:

) Zmiany w PANie są poptrzebne, jej struktura archaiczna.
) Ale Right on widać po twojej wypowiedzi sflustrowanego osiołka który
) zazdrości prawdziwym naukowcom, takim jak prof. B.Geremek.

Alex zastanow sie co ty klepiesz!
Zazdroscic? Czego? Co on takiego osiagnal?


Czego mam jemu zazdroscic?
Raczej ty mozesz mnie zazdroscic ......

Ani nie sflustrowany, ani nie "p-oseł"

Czy ty wiesz co znaczy NAUKOWIEC?

Geremek naukowiec? powiedz: "nałukowiec"!
Profesor? .... Co on "profesuje" ???

W Polsce w latach powojennych komunisci wykształcali profesorow od
łopatologi. Z łopata na uczelnie, i łopata na siłe ładowac ...

Chyba tak ... on sie nadal uczy ... wieczny talent ... i w tym samym
czasie stara sie wszystkich uczyc ... jak nałogowo nałukowo dokładac
znaczy dokradac!

On chyba dostanie nagrode "łobla" za wybitne osiagniecia "nałukowe"!!

On nic nie wkładał, on tylko wyciagał od podatkowiczow ...

) Ale ty pewnie o jego wkładzie w polska
) i nie tylko mediewistyke pewnie nie słyszałeś, bo ledwie literki umiesz ze
) soba sklecić

Wkład GEREMKA w Polske: wywiad Hanny Krall z Bronislawem Geremkiem:

Hanna Krall:

Panie profesorze, wydaje mi sie, ze pan niezbyt lubi Polaków!

Bronislaw Gieremek:

Niezbyt lubie?
Takie okreslenie jest niezbyt scisle!
Ja ich po prostu nienawidze.
Tak nienawidze, ze nie wiem jak to wyrazic slowami.

Krall:
Ale przeciez pana i pana matke uratowal wlasnie Polak!

Bronislaw Gieremek:
To prawda. Stefan Gieremek ukryl nas oboje w Zawichoscie. Pózniej nawet, kiedy
bylo juz jasne i pewne, ze mój ojciec Borys Lewartow - nauczyciel ze szkólki
rabinackiej, zginal w getcie warszawskim, ozenil sie z moja matka.


http://www.niniwa2.cad.pl/GEREMEK.HTM

http://www.polonica.net/Zdrada_zydowska-geremek.htm

http://www.ciemnogrod.net/Czworaki/ziemek/geremek.htm

http://www.yad-vashem.org.il/download/about_holocaust/studies/bikont.PDF


Ja nie uzywam literek, ja sie nadal bawie LEGO!
A jak mi sie nawet uda to z tego mozna zrobic nawet słowa!

Takich NAUKOWCOW jak Geremek, i nawet lepszych to na wage mozna
kupic na kazdym przystanku autobusowym!



Czy ty na prawde znasz roznice miedzy naukowcem a niedobitkiem
komunistycznym?

Jego prawdziwe nazwisko Berele Lewartow a nie Bronislaw Geremek!

Dokumenty scisle tajne

NIE PUBLIKOWANE FRAGMENTY WYWIADU z BRONISLAWEM GIEREMKIEM.

Prawdziwe nazwisko - Berele Lewartow

Wywiad przeprowadzony przez Hanne Krall do wybiórczego opublikowania w
tygodniku "POLITYKA" w 1981 roku/

Wywiad z doc., dr. Bronislawem Gieremkiem, przewodniczacym Rady Programowej
przy KKP "Solidarnosc" a takze kierownikiem Pracowni Historii Kultury
Sredniowiecza PAN byl gotowy do druku w czerwcu 1981 roku.
"POLITYKA" oglosila go w dniu 8 sierpnia 1981 roku, Redakcja "POLITYKI"
zmienila tytul, który brzmial: "Historia nie zwalnia biegu" i wylaczyla
najwazniejszy dla Polaków fragment. Zapis magnetofonowy dokonany przez ekipe
Radia i Telewizji KKP NSZZ "Solidarnosc"

Podajemy w calosci fragment wywiadu wylaczony z druku przez "Polityke", a
wydrukowany w powielaczowym periodycznym wydawnictwie pod tytulem "Solidarnosc
Radia i Telewizji" /biuletyn wylaczne do uzytku wewnetrznego/. Tekst danego
wywiadu poza tym odbito w 33 scisle numerowanych egzemplarzach i przekazane
nastepujacym osobom: Edwardowi Ochabowi, Janowi Karolowi Wende, Leonowi
Chainowi, i calemu kahalowi czyli zarzadowi gminy zydowskiej. Otrzymala poza
tym centrala propagandowa gminy: Jerzy Morawski, Wladyslaw Matwin, Artur
Starewicz, Michal Brodzki, Adam Schaff. Równiez wszyscy przewodniczacy zespolów
I, II, III, i IV oraz kierownicy sekcji Radia i Telewizji: Gdansk, Wroclaw,
Lódz, Kraków, Katowice, Lublin, Szczecin, Olsztyn, Poznan, Rzeszów, Bialystok,
Kielce.


Nizej Zamieszczamy ów niepublikowany w "Polityce" fragment.



Hanna Krall: Panie profesorze...


Bronislaw Gieremek: Ten tytul nalezy mi sie juz od dawna, ale niech go pani nie
uzywa, ciagle jestem tylko docentem.


Hanna Krall: Ale przeciez otrzyma pan godnosc profesora, musi pan ja otrzymac.


Bronislaw Gieremek: To prawda i chyba juz niedlugo. Teraz kiedy Geysztor jest
Prezesem PAN, Madejczyk nie odwazy sie przeciwstawiac wnioskowi o wystapienie
do Rady Panstwa o profesure dla mnie.

Hanna Krall: No to ja bede mówila: panie Profesorze, a w tym co bedzie szlo do
druku zmienimy na: panie Docencie. A wiec, panie Profesorze, musze powiedziec,
ze mojemu szefowi redakcyjnemu ogromnie zalezy na tym wywiadzie, a scisle
mówiac na tym, aby zapewnic pana wybór do Komisji Krajowej na Zjezdzie w
Gdansku.

Bronislaw Gieremek: Wiem sam dobrze, ze coraz wiecej delegatów patrzy nam na
rece coraz to z wieksza nieufonoscia. Musze przyznac, ze nie wiem, czy Rakowski
dobrze robi inspirujac ten wywiad, moga sie ludzie zorientowac, ze ja i
Rakowski gramy te sama melodie, tylko na innych fortepianach i w innych salach
koncertowych...Przepraszam, kto tu zagladal?

Hanna Krall: Nikt wazny. To Bijak. Zastepca Rakowskiego.

Bronislaw Gieremek: Musicie go tutaj trzymac? Przeciez to...

Hanna Krall: Jeden Polak musi tu byc. Zdarza sie, ze przychodzi to redakcji
ksiadz. Kto ma wówczas z nim rozmawiac? Moze Passant? Jezeli taki ksiadz dobrze
pamieta lata 1949-1956, to moze sie zdarzyc, ze w areszcie albo na holdowniczym
zebraniu ksiezy-patriotów przesluchiwal go Roman Zambrowski. A przeciez Danek
kubek w kubek podobny do swego wujka. Jego matka to rodzona siostra Romana.

Bronislaw Gieremek: Wszystko jedno, w takiej redakcji jak "Polityka" to ja bym
byl bardziej ostrozny. Poklóci sie o wierszówke, a potem opisze was
w "Rzeczywistosci".

Hanna Krall: Nie pan wypluje to slowo, takie brzydkie, niech pan lepiej powie,
profesorze, do czego mamy sie przygotowac w gazecie - strategicznie i
taktycznie.

Bronislaw Gieremek: O samym zjezdzie gdanskim nie bede pani mówil, bo Marta
Wesolowska zrobi to genialnie. Ostatecznie od dawna siedzi w KOR i zna
dokladnie wszystkie niuanse. Ale trzeba dac cale wsparcie ogniowe kilku
niezwykle waznym sprawom:
Ustawie o Samorzadzie Spolecznym, o spolecznej kontroli nad radiem i telewizja,
a i nad prasa takze. Ustawa o samorzadzie przedsiebiorstw otwierajaca
mozliwosci tworzenia spólek polsko-zagranicznych, socjalistyczno-
kapitalistycznych ma tutaj wezlowe znaczenie. To jest wprawdzie glówne zadanie
dla Andrzeja Krzysztofa Wróblewskiego, który ten problem postawil mocno zaraz
po Nadzwyczajnym Zjezdzie Delegatów Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w
pazdzierniku ubieglego roku, ale to musicie Wy wszyscy, bo to jest nakaz Gminy,
polozyc jak najwiekszy nacisk. Równoczesnie trzeba wysunac takze na glówny plan
projekt ustawy o podwójnym obywatelstwie dla wszystkich, którzy kiedykolwiek na
terytorium Polski mieszkali i obojetnie gdzie przebywaja dzis, i ich prawni
nastepcy równiez.

Hanna Krall: Nie chwycilam jeszcze, czemu to takie wazne juz w tej chwili.

Bronislaw Gieremek: Bo kuc zelazo trzeba wtedy kiedy jest gorace, a historia
nie zwalnia biegu, kiedy sie ja kijem pogania. Znala pani profesora Wyke?

Hanna Krall: Tak, poznalam go osobiscie w Krakowie, a poza tym czytalam
wszystko co napisal w ksiazkach i periodykach.

Bronislaw Gieremek: Wszystko? Naprawde wszystko? A jego rozmowe historyczo-
socjalistyczna pod tytulem "Gospodarka wylaczona" tez pani zna?

Hanna Krall: "Gospodarka wylaczona"? Przeciez on nie zajmowal sie nigdy
historia gospodarcza!

Bronislaw Gieremek: Ale sie na tym znal, zreszta rozmowe napisal z osobistej
inspiracji Jakuba Bermana i Romana Zambrowskiego, ogloszona w pierwszym numerze
miesiecznika "Twórczosc" z 1945r. Wyka

[Gość: coto]

Kolejna instytucja, ktora nalezaloby natychmiast zlikwidowac jest
poststalinowska Centralna Komisja ds. Tytulow i Stopni Naukowych, zlozona w
wiekszosci z ludzi niekompetentnych, wybieranych z klucza. Nauce nie jest
potrzebne zadne centralne sterowanie.
coto