co robić, aby pojechać na dobry PhD

[longraider]

Witam

Mam jedną wielką zagwozdkę pt. "co robić?"

Studiuję sobie spokojnie na polibudzie, drugi rok.
Dziedzina to automatyka/robotyka, stwierdziłem że "czysta informatyka" nie
jest dla mnie aż tak ciekawa.

Coraz poważniej myślę o doktoracie zaraz po(?) mgr, pasowałoby mi siedzenie
nad jakimś ciekawym projektem. No i chciałbym to robić na jak na dość
porządnej uczelni.

Z tego co czytałem/słyszałem o doktoratach, wygląda to tak, że jadę sobie na
kilka lat za granicę, dostaję pieniędzy na tyle że jestem w stanie bez
większych problemów wyżyć i siedzę sobie na uczelni, pracując nad projektem.
Nie mam pojęcia jak wygląda rekrutacja i jakie szanse ma ambitny :-) student z
PL polibudy na załapanie się.
Moją motywacją jest poszerzenie horyzontów jeśli chodzi o karierę, na dzień
dzisiejszy nie mam pojęcia czy będzie ona naukowa czy nie, ale marzy mi się
siedzenie nad czymś rozwojowym, styczność z najnowszymi technologiami i takie
tam :-)

Głównym problemem (przynajmniej tak mi się wydaje) będzie dostanie się na ten
PhD, a także wybór uczelni. Co robić, aby zmaksymalizować swoje szanse na
dostanie się na dobrą uczelnię? I jak naprawdę wygląda rekrutacja na PhD i na
co zwraca się uwagę?
Zaczynam pracę nad dość ciekawym projektem z dziedziny robotyki właśnie, na
99% będę pisał z tego mgr-a. Mam możliwość wyjechania w ramach programu
Socrates-Erasmus, albo na pół roku, albo na rok (wtedy mogę starać się o
podwójnego Bachelora jeśli pojechałbym na 3-cim roku, bądź mgra jeśli na
5-tym), jednak mam co do tego wyjazdu dość duże wątpliwości, głównie
finansowe, bo grant nie wystarcza na wszystko, trzeba sobie dorabiać.
Więc może lepiej zostać w kraju i skupić się ostro na projekcie, wyjechać z
nim na zawody, "pokazać się w świecie"?
Jeśli chodzi o kraj docelowy, to jakikolwiek gdzie da się po ang. dogadać,
chociaż żadnych certyfikatów nie mam, to zrobienie takowego nie powinno być
dla mnie wielkim problemem.

Dzięki z góry za wszelką pomoc.

[ex-rak]

longraider napisał:

> Witam
>
> Mam jedną wielką zagwozdkę pt. "co robić?"
>
> Studiuję sobie spokojnie na polibudzie, drugi rok.
> Dziedzina to automatyka/robotyka, stwierdziłem że "czysta informatyka" nie
> jest dla mnie aż tak ciekawa.
>
> Coraz poważniej myślę o doktoracie zaraz po(?) mgr, pasowałoby mi siedzenie
> nad jakimś ciekawym projektem. No i chciałbym to robić na jak na dość
> porządnej uczelni.
>
> Z tego co czytałem/słyszałem o doktoratach, wygląda to tak, że jadę sobie na
> kilka lat za granicę, dostaję pieniędzy na tyle że jestem w stanie bez
> większych problemów wyżyć i siedzę sobie na uczelni, pracując nad projektem.
> Nie mam pojęcia jak wygląda rekrutacja i jakie szanse ma ambitny :-) student z
> PL polibudy na załapanie się.
> Moją motywacją jest poszerzenie horyzontów jeśli chodzi o karierę, na dzień
> dzisiejszy nie mam pojęcia czy będzie ona naukowa czy nie, ale marzy mi się
> siedzenie nad czymś rozwojowym, styczność z najnowszymi technologiami i takie
> tam :-)
>
> Głównym problemem (przynajmniej tak mi się wydaje) będzie dostanie się na ten
> PhD, a także wybór uczelni. Co robić, aby zmaksymalizować swoje szanse na
> dostanie się na dobrą uczelnię? I jak naprawdę wygląda rekrutacja na PhD i na
> co zwraca się uwagę?
> Zaczynam pracę nad dość ciekawym projektem z dziedziny robotyki właśnie, na
> 99% będę pisał z tego mgr-a. Mam możliwość wyjechania w ramach programu
> Socrates-Erasmus, albo na pół roku, albo na rok (wtedy mogę starać się o
> podwójnego Bachelora jeśli pojechałbym na 3-cim roku, bądź mgra jeśli na
> 5-tym), jednak mam co do tego wyjazdu dość duże wątpliwości, głównie
> finansowe, bo grant nie wystarcza na wszystko, trzeba sobie dorabiać.
> Więc może lepiej zostać w kraju i skupić się ostro na projekcie, wyjechać z
> nim na zawody, "pokazać się w świecie"?
> Jeśli chodzi o kraj docelowy, to jakikolwiek gdzie da się po ang. dogadać,
> chociaż żadnych certyfikatów nie mam, to zrobienie takowego nie powinno być
> dla mnie wielkim problemem.
>
> Dzięki z góry za wszelką pomoc.

Podoba mi sie twoje podejscie. Masz duza szanse.

Robotyka to co prawda nie moja specjalnosc. A i za moich czasow to zamiast na
Soktatesy wyjezdzalismy w Legiony, ale wydaje mi sie, ze kazdy wyjazd to duze
doswiadczenie. Jak wyjedziesz w dobre miejsce to projekt, nad ktorym bedziesz
pracowal w ramach pracy magisterskiej moze zyskac. A i sam sie rozwiniesz,
poznasz nowych ludzi. Moze swojego przyszlego promotora. Osobe, ktora moze dac
ci dodatkowe referencje. Polecic cie innym swoim znajomym, znac ludzi w dobrych
osrodkach, ktorzy szukaja kandydatow do robienia doktoratu pod ich opieka.
Slowem networking. I jezyk mozesz sobie wyostrzyc. Oczywiscie to tylko teoria.
Wszystko pogrzebane jest w szczegolach. Osrodek do ktorego mialbys jechac moze
okazac sie gowniany, szef grupy ciamajda, jezyk malo praktykowany......

[kot.behemot]

> Więc może lepiej zostać w kraju i skupić się ostro na projekcie, wyjechać
> z
> > nim na zawody, "pokazać się w świecie"?

Tak jak ex-rak, nie znam Twojej specjalności (moja to chemia), ale na powyższe
odpowiedzieć mogę: zdecydowanie lepiej "pokazywać się w świecie" z USA. Z Europy
Zachodniej trochę gorzej, a z Centralnej, pospolicie zwanej Wschodnią, znacznie
gorzej. Jeśli masz możliwość - wyjeżdżaj, uważając tylko, żeby nie trafić w
jakąś dziurę (za granicą też się zdarzają). Szybkie sprawdzenie perspektyw u
nowego promotora polegałoby na przeszukaniu listy jego publikacji (ze
szczególnym uwzględnieniem reviews, które są pisane na zaproszenie) i pełnionych
funkcji oraz udziału w organizowaniu konferencji.

[longraider]

Dzięki raz jeszcze za pomoc i.. proszę o jeszcze :-)
Z odpowiedzi wnioskuję że jadę poprostu pokazać się, że coś potrafię.
A ten cały proces rekrutacyjny na PhD, to poprostu promotor dobiera sobie ludzi
wg. własnego hmm.. uznania, nie działa to jakoś "globalnie", tzn. uczelnia
przyjmuje x najlepszych ludzi i są oni odpowiednio rozdzielani? Wybaczcie takie
podstawowe pytanie, ale tematem zacząłem interesować się od stosunkowo niedawna.
Kolejne pytanie, to wyjazd na którym nie będę pisać mgr-a (3-ci rok/pół roku),
czy takie coś działa, w sensie jestem dobry, jakiś prowadzący mnie przyuważy,
czy jednak trzebaby zabłysnąć mgrem? Problem polega na tym, że w PL
prawdopodobnie będę miał dobrą magisterkę, w końcu zabieram się za projekt który
będę ciągnać cały czas, ale czy taki dobry mgr w PL jest wogóle istotny, czy
lepiej zrobić za granicą?

Muszę też wziąść pod uwagę fakt, że za granicą będę musiał sobie dorobić na
utrzymanie, chociaż mam nadzieję że to nie będzie problemem, to jest to kolejne
kilka h/tydzień out.

[kot.behemot]

> A ten cały proces rekrutacyjny na PhD, to poprostu promotor dobiera sobie ludzi
> wg. własnego hmm.. uznania, nie działa to jakoś "globalnie", tzn. uczelnia
> przyjmuje x najlepszych ludzi i są oni odpowiednio rozdzielani?

I tak, i tak. "Globalnie" to się zdaje GRE (w USA) i na podstawie wyników
uczelnie dokonują selekcji. Ale i nie zaszkodzi wcześniej nawiązać kontakt z
profesorem - na poziomie "graduate" to zupełnie normalne (przynajmniej w chemii).

> Kolejne pytanie, to wyjazd na którym nie będę pisać mgr-a (3-ci rok/pół roku),
> czy takie coś działa, w sensie jestem dobry, jakiś prowadzący mnie przyuważy,
> czy jednak trzebaby zabłysnąć mgrem?

Tu nie chodzi o zabłyśnięcie: bez magistra musisz zaczynać studia od poziomu
bachelor's, a na to sporo kosztuje. Z magistrem możesz już jechać na doktorat,
na studia "graduate", a na takich już się do interesu nie dokłada, bo są
wystarczające na życie stypendia.

Poza tym osobiście (co nie znaczy, że generalnie słusznie) jestem zwolennikiem
polskiej edukacji. W oparciu o własne doświadczenia i porównanie tego, czego się
uczyłem na magisterce w Polsce z poziomem kształcenia w USA.

[longraider]

> Tu nie chodzi o zabłyśnięcie: bez magistra musisz zaczynać studia od poziomu
> bachelor's, a na to sporo kosztuje. Z magistrem możesz już jechać na doktorat,
> na studia "graduate", a na takich już się do interesu nie dokłada, bo są
> wystarczające na życie stypendia.
>
> Poza tym osobiście (co nie znaczy, że generalnie słusznie) jestem zwolennikiem
> polskiej edukacji. W oparciu o własne doświadczenia i porównanie tego, czego
> się uczyłem na magisterce w Polsce z poziomem kształcenia w USA.

Nie bardzo mi o to chodziło, bo mgr-a będę oczywiście mieć, ale wyjeżdżając na
Erasmusa na 5 roku na cały rok, jestem w stanie zrobić podwójnego mgr-a.
Chodziło mi raczej o "rangę" polskiego mgra, pomijając rzeczywiste różnice w
poziomach edukacji PL a Europa i USA, innymi słowy - czy taki mgr robiony na
Erasmusie to jakiś ogromny plus?

Wszystko kręci się wokół problemu - kiedy jechać na Erasmusa? Z jednej strony
pojechanie na 5-tym roku może być takim wstępem do PhD, łapanie kontaktów, mgr
za granicą i w efekcie podwójny dyplom. Z drugiej strony - na 3-cim roku też
można załapać kontakty(?), a do mgr się przyłożyć w polsce.
Z trzeciej ;-) strony, istnieje możliwość że nie będę w stanie (finanse)
pojechać na rok.

I kończąc - bo piszę cały czas w kontekście wyjazdu, załapania znajomości itp. ALE:
Przypuśćmy że pojadę sobie na Erasmusa do takiej Danii/UK, przyjadę spowrotem
bogatszy o kilka dobrych opinii naukowców, ale na PhD będę na ten przykład
aplikował do jakiejś uczelni w USA. Pytanie brzmi, czy rzeczywiście taki Erasmus
pomoże mi w znaczącym stopniu? Bo wyjazd łączy się z dość znacznymi kosztami
(naprzykład strata czasu na dorabianie po godzinach żeby wyżyć, który możnaby
przeznaczyć na robienie czegoś konkretnego), nie mówię że sobie nie poradzę,
raczej pytanie jest - czy się opłaca.
Nie mówiąc już o tym, że korci mnie wydanie zgromadzonych fundusze ze stypendium
na zbliżające się wakacje, ale to tak "btw" ;-)

[ex-rak]

Slowem do swojej pracy magisterskiej musisz wlaczyc podtemat:

''Organoleptyczna analiza produktow stosowania nowoczesnych systemow
automatycznego pakowania hamburgerow w barach McDonalda prowincjonalnej Anglii
(Europy)''.

I sie rozwiniesz i wyzyjesz.

[kot.behemot]

Wszystko się sprowadza do planów doktoratu. Jeśli chcesz go robić w USA, to zrób
tylko mgr w Polsce i jedź od razu na doktorat do USA, do jakiejś dobrej grupy.
Szkoda czasu na kombinacje europejskie.

[ex-rak]

W UK to do robienia PhD magister nie jest wcale potrzebny. Wiekszosc ludzi tego
nie robi. Jest to raczej tak; magister to ten, ktory byl za slaby by zrobic
doktorat. Slowem loser.

Ludzie koncza studia (nie maja zadnej magisterki) i bezposrednio skladaja
aplikacje na PhD. Sa ogloszenia w prasie, na uczelni. Pewnie trzeba spelnic
jakies kryteria (na przyklad jezykowe)w sumie to o tym kogo promotorowac
decyduje promotor, a nie panusia w dziekanacie. Na promotorze sam tytul
MAGISTRA pewnie nie wywrze wielkiego wrazenia, ale z checia poslucha (poczyta)
od tym nad czym pracowales, jakie miales osiagniecia, jaki byl twoj udzial w
projekcie, jak rozlegla masz wiedze, gdzie studiowales (chyba lepiej PW niz
szkola wyzsza Samoobrony w Przemyslu), jakie masz doswiadczenia, jakie
podejscie do pracy naukowej, czy udzielales sie w Europejskim Forum Mlodych
Robocikow, co inni szacowni naukowcy o tobie sadza.

[sulpiryd]

MGR Z POLSKI

Szukam PhD od dawna i po licznych kontaktach z uczelniami w USA i w UK
zauwazylem, ze nasz mgr jest nic nie warty :( zeby zrobic Master na przecietnym
city university london trzeba miec 'magister degree'. Natomiast na dr potrzeba
Masters czym ich zdaniem nasz 'magister' nie jest. Podbnie z uczelniami w USA -
ZNACZNIE latwiej dostac sie na PhD posiadajac juz Masters. Nasza magisterka jest
uznawana jedynie jako undergrad degree. Jest opcja zeby skladac papiery przez
organizacje zajmujaca sie uznawalnoscia wyksztalcenia WES ale jest to dosc
kosztowne. Chcialem skladac papiery np. University of Washington w moim
ukochanym Seattle czy na University of North Carolina - Chapel Hill i dupa :(

Dwie magisterki (szczegolnie na 5), to zawsze lepiej niz jedna. Dodaja Ci
credibility, a ponadto byc moze magisterke z np. UK uznaliby Ci jako Master degree.

[staua]

Mnie uznali w Szwajcarii bez problemu magistra jako Master's (a przyjmowali
Brytow tylko po Master's to samo z Amerykanami, francuskie uznawali tylko DEAE,
Maitrise nie). Wiem, ze inni znajomi z Polski tez nie mieli problemow (z
wyjatkiem jednej osoby, ktora musiala dorbic rok studiow, uznanie zalezalo nie
tylko od przedmiotow ze studiow, ale tez od jakosci eksperymentalnej pracy
magisterskiej).
W USA magister z Polski spokojnie wystarcza, znam mase osob na programach
doktoranckich, odpowiednik Bachelor's jest wymaganiem, a nie Master's.
W UK (King's College, Cambridge, Oxford) tez trzeba miec odpowiednik
Bachelor's, tylko, ze najlepiej jest miec First Class (no, moze byc 2a). Jak
nie mozesz udowodnic, ze byles najlepszy, to najpierw proponuja Master's, i
tyle. Moja znajoma dostala sie bez trudu na studia doktoranckie w Cambridge po
fizyce na Politechnice Warszawskiej.

[koekast]

Spokojnie, spokojnie....
Jesli jestes na drugim roku jedz sobie na jakiegos Erasmusa, rozejrzyj sie,
pomysl co chcesz robic, zazwyczaj kolo czwartego roku studiow sie
czlowiekowi samo z siebie rozjasnia :)
Start z "czystej informatyki" nie jest taki zly - sam tak startowalem
i mozliwosci wyboru ciekawego zajecia sa duze i wcale nie trzeba byc
programista (ale jesli 30-50% czasu sie programuje to bdb).
Mozliwosci robienia doktoratu jest mnostwo, zasady rekrutacji bywaja najrozniejsze.

[charadrius_vociferus]

Odpowiem jako ktos kto mial ten dylemat wiele lat temu. Wtedy kierowalem sie
wylacznie prestizem uczelni. W moim przypadku oznaczalo to, ze chcialem dostac
sie na MIT, co zrobilem, i mialo to swoje plusy (you could do worse). Specjalnie
nie zastanawialem sie, kto bedzie moim promotorem i gdybym mial to robic
ponownie, wiecej uwagi zwrocilbym na promotora. Jesli masz pieniadze aby
pojechac i osobiscie porozmawiac z kilkoma profesorami na uczelni ktora zlozyla
ci oferte, zrob to. Wybor promotora jest jak wybor zony, blad moze miec powazne
konsekwencje.

Dostanie sie na JAKIES studia doktoranckie (mowie o USA gdzie sytuacje znam z
autopsji, ale gdzie indziej pewnie jest podobnie - naczynia polaczone) nie jest
trudne. Jest systemowa nadprodukcja doktoratow.

Rekrutacji dokonuje sie (w USA) na podstawie GRE, stopni i listow
rekomendacyjnych. Znam tez przypadki, ze ktos pisal do potencjalnego promotora
bezposrednio i jesli ten byl zainteresowany, robote papierkowa mozna bylo pominac.

Co do "dostaję pieniędzy na tyle że jestem w stanie bez większych problemów
wyżyć" - w zasadzie tak, ale nic specjalnego, np. doktoranta rzadko stac na
wynajecie kawalerki, z reguly sie konczy na pokoju, np. mieszkanie wynajmowane
do spolki z paroma doktorantami albo pokoj u jakiejs starszej pani. Zona, jesli
taka masz lub chcesz miec, musi byc osoba gotowa do poswiecen materialnych.

[sqtek]

Zaraz, zaraz, jesli chodzi o "wyzyc" to ja czegos nie rozumiem. Zdaje sie, ze na
stypendiach typu Erasmus pieniadze sa w porzadku, wiec nie ma potrzeby dorabiac
po godzinach, myle sie? Jesli chodzi o doktoraty to roznie jest w roznych
miejscach, ale i tak zawsze jest lepiej niz w POlsce (chyba, ze sie ma bogata
rodzine, ktora pomaga, albo wlasne mieszkanie - wtedy prawdopodobnie jest lepiej
w Polsce). W kazdym razie pieniadze na pewno nie moga byc motywacja, bo nie sa
to kokosy, ale dorabiac nie trzeba (tym bardziej, ze moze to wplynac na jakosc
pracy).

[longraider]

> Zaraz, zaraz, jesli chodzi o "wyzyc" to ja czegos nie rozumiem. Zdaje sie, ze na
> stypendiach typu Erasmus pieniadze sa w porzadku, wiec nie ma potrzeby dorabiac
> po godzinach, myle sie?

Jeśli dobrze pamiętam, to teoretycznie Erasmus ma pokryć różnicę w kosztach
życia w PL i kraju do którego się jedzie, ale w praktyce stypendium Erasmusa to
około połowa kosztów życia za granicą, drugą połowę trzeba sobie jakoś skombinować.

> W kazdym razie pieniadze na pewno nie moga byc motywacja, bo nie sa
> to kokosy, ale dorabiac nie trzeba (tym bardziej, ze moze to wplynac na jakosc
> pracy).

Jeśli chodzi o pieniądze, to chodzi mi o to, żeby nie trzeba było się martwić.
A motywacją przedewszystkim są większe możliwości rozwoju.

[ex-rak]

longraider napisał:

> > Zaraz, zaraz, jesli chodzi o "wyzyc" to ja czegos nie rozumiem. Zdaje sie
> , ze na
> > stypendiach typu Erasmus pieniadze sa w porzadku, wiec nie ma potrzeby do
> rabiac
> > po godzinach, myle sie?
>
> Jeśli dobrze pamiętam, to teoretycznie Erasmus ma pokryć różnicę w kosztach
> życia w PL i kraju do którego się jedzie, ale w praktyce stypendium Erasmusa
to
> około połowa kosztów życia za granicą, drugą połowę trzeba sobie jakoś
skombino
> wać.

Oczywiscie koszt zycia za granica to sprawa dosc indywidualna, ale jesli do
kosztow zycia w PL doda sie roznice kosztow zycia ZG - PL to powninnien wyjsc
koszt zycia ZG. [ PL + (ZG-PL) = ZG ]. Oczywiscie studencko-naukowego
zycia!!!!, a nie rozwiazlo-balowego.

Erasmus

[staua]

Od dawna jest juz tak, jak pisze Longraider...
Sqtek, to za czasow naszych studiow rzeczywiscie Tempus byl niezly finansowo i ludzie nawet
odkladali. Ale wtedy spotykalam tez ludzi z Francji i Holandii, ktorzy mieli malutkie stypendia i musieli
dorabiac, albo po prostu wydawac oszczednosci - wtedy dla Europy Wschodniej byly inne zasady. Po
paru latach (jeszcze przed naszym wejsciem do Unii) to sie zaczelo wyrownywac i teraz juz pewnie dla
Polakow te stypendia sa tak samo niskie, jak dla innych Europejczykow.

[longraider]

Dzięki wszystkim, którzy wzięli udział w dyskusji :-)
Mniej więcej ułożyło mi się w głowie, erasmus - pewnie pojadę, ale bez jakiegoś
ostrego nacisku na tym wyjazd i pewnie będzie to pół roku, z wywiadem "czy tu
można PhD robić". Oczywiście bez obijania się.
A głównie rozwijanie się w PL siedząc nad tym swoim projektem.
Tym samym decyzję gdzie i do kogo na PhD pozostawiam sobie na później, ale z
tego co na dzień dzisiejszy wiem, to głównie będę rozpatrywać USA i UK, a potem
ewentualnie reszta świata.

[klaryska]

nie wiem jak w innych krajach ale w Szwecji bez zrobienia i pokazania kim jestes
w czasie pracy magisterskiej tzw. Exjobb, raczej nei masz szans na studia
doktoranckie. Nikt osoby z ulicy na 4 -letni cyrograf nie przyjmie.
Wiec do Szwecji wygglda to ta, po 3 roku przyjezdzasz na Erasmusa do Szwecji
tuaj zostajesz robic magiterke i wtey szansa na doktorat. Inna mozliwosci
jedzisz gdzies indziej na zachod konczyc studia i wtedy starasz sie do Szwecji.