stosunki uczeń - nauczyciel

[nemo07]

Od czasu do czasu media informują o patologiach szkoły, szczególnie na linii
stosunków uczeń - nauczyciel. Wybucha wtedy gorąca dyskusja, graja emocje i
wszyscy wieezą co zrobic (zwykle poprawic dyscyplinę). Potem ludzie
zapominają, sprawa "przysycha" i tylko poszkodowanio pluja sobie w brode, że
dlai sie w te maliny wpuscić. A może by tak pogadać o tym na spokojnie? Bez
emocji, które sprawie szkodzą. Mysle, że większość forumowiczów zgodzi sie
ze mną, ze szkoła przeżywa ostry kryzays. Jest obciązona zadaniami ponad swe
siły i mozliwości, finansowana jest na zasadzie gaszenia pożaru, a
nauczyciele staja sie powoli pariasami społeczeństwa (nb. czytałem gdzieś,
że na Zachodzie zawód ten uchodzi za najbardziej stresujący). Bardzo ważne
dla funkcjonowania szkoły sa stosunki nauczyciel - uczeń. W moim odczuciu
dzis jest to po prostu chore. Obie strony mają do siebie pretensje, a mało
kto szuka punktów porozumienia. Mnie sie wydaje, ze głównym winowajca jest
system oświatowy. Nauczyciel postawiony jest wobec wymagań, którym sprostac
nie może, podobnie zreszta i uczeń, a ciężar eukacji i niestety również
WYCHOWANIA przerzucony został własciwie całkowicie na szkołe. Ta ostatnia
jest po prostu skostniałai niewydolna, czego dowodem są odzywające sie
rownież u nas pytania o tzw homelerning. Czy da sie z tym (tzn szkoła)
jeszcze cos zrobic? Czy może szukać zupełnie nowych rozwiazań np. opartych o
wiekszą samodzielnoś ucznia i odpowiedzialność odziców za jego edukacje i
wychowanie. Istnieje np w Indiach czy Australii tzw. distance lerning i nie
widac by efekty były duzo gorsze. Co Wy sadzicie o problemach szkoły?
Napiszcie, proszę.

Nasza szkoła została zbiurokratyzowana w stopniu

[Gość: UFO]

znacznie wiekszym niz była nawet w PRL.Ale to nie jej wina, tylko szkolnej (i
nie tylko!)biurokracji MENiS, rzecznik praw obywatelskich, rzecznik praw ucznia
itd.!!!!
Po drugie - nie uogolniaj!!!

[euglena73]

Jestem nauczycielką w szkole średniej i mam 7 letni staż pracy zawodowej. Lubię
swoją pracę i myślę, że jestem szanowana przez moich uczniów. Ale... No
właśnie! Biurokracja! Biurokracja! Mam tyle papierów do wypełniania, że czasem
myślę, że doba powinna mieć z 40 godzin, to może bym sie wyrobiła! Stosy
statystyk: śrenie z ocen ,średnie z frekwencji, zestawienia z ocen z
zachowania, średnie z poszczególnych przedmiotów itd... W klasie w której
jestem wychowawcą, mam 33 uczniów i trzeba to robić dla każdego z nich i dla
całej klasy!!! KOSZMAR!!! Z każdej klasówki trzeba zrobić statystyki i każdą
kartkę należy opatrzyć ... komentarzem! Muszę także sprawdzać zeszyty ( mam ok
300 uczniów). Zatem jak słyszę o tych słynnych 18 godzinach to mnie śmiech
zbiera!!! Powtarzam - lubię swoją pracę, ale ...czasem jestem zwyczajnie
zmęczona! Dodatkowo jak uświadomicie sobie, że mam ok 30 - 35 uczniów w klasie
i mam ich nauczać metodami aktywizującymi (z podziałem na zespoły) to jest to
praktycznie paranoja!!! Przykłady można mnożyć! Mam wrażenie że przepisy tworzą
ludzie, którzy nie znają szkoły!!! A dyscyplina? Dość często zdarza się, że jak
się jest nauczycielem wymagającym i... nie pozwala się ściągać to... jest się
złym nauczycielem!!! Młodzi ludzie często nie znają elementarnych norm
zachowania - a tego niestety powinni nauczyć Rodzice!!! Z resztą wychowanie to
proces ciągły!! Warunkiem udanego przebiegu nauczania i wychowania
jest...WSPÓLPRACA SZKOŁY i RODZICÓW!!!!! Nauczyciel nie musi i nie powinien być
wrogiem!!! I jeszcze jedno... dlaczego media nie piszą o Szkole gdy dzieje się
w niej "coś fajnego"??? Ciekawe, prawda? Łatwo jest pisać o patologiach...
Ale ...uszy do góry! Osobiście spotkałam wielu wspaniałych uczniów, dzięki
którym wierzę w to co robię i... kocham swoją pracę!!!!

[Gość: Darwin]

Calkiem niedawno skonczylem liceum i mielismy tam nauczyciela matematyki,
ktory mial gleboko gdzies papierkowa robote i aktywizujace metodu (okolwiek by
to nie bylo:)). Nie wypelnial praktycznie dziennika (tj.jak ktos sie czepial
to wpisywal pierwszy lepszy temat) pracowal z grupka uczniow, ktora byla
chetna do pracy i wyglaszal tylko krotkie monologi o naszej samodzielnosci
itd.... Ale byl to swietny nauczyciel, bardzo szanowany przez uczniow i ludzi.
Wychowal wielu olimpijczykow a nawet przecietni uczniowie chwala sobie
wspolprace z nim...
jak widac papierkowa robota to rowniez kwestia nastawienia dyrekcji
co nie zmienia jednak faktu,ze biurokracja jest zbyt rozbudowana

Pozdrowienia

[Gość: Rodzic]

No właśnie współpraca Rodziców i Nauczycieli, powiedz dlaczego
nauczyciele nie chcą upodmiotowić Rodziców, ni wspomne o uczniach.
Przecież to my Rodzice jesteśmy pierwszymi nauczycielami,
wiem,ze w szkołach, w których jest współraca zdecydowanie osiąga się lepsze
wyniki w każdej dziedzinie.
pozdrawiam

[Gość: nauczyciel]

Rzadko zdarza mi się czytać wypowiedzi, z którymi tak dokładnie się zgadzam.
Jestem nauczycielem z długim stażem i widzę, jak powoli i nieubłaganie szkoła i
jej potrzeby spychane są na margines. Dyskusje, najczęściej wywołane jakąś
rzeczywiście bulwersującą sprawą, urywają się po opadnięciu pierwszych emocji.
Ciągle słyszymy o reformach. Ale nie każda zmiana jest reformą. Ostatnia z nich
to było dobicie oświaty. Za ogromne pieniądze zmieniliśmy bezmyślnie całą
strukturę edukacji, ale nie określiliśmy zadań szkoły na tyle konkretnie, by
wiadomo było, po co się do niej chodzi. Ciągle za niepoprawne uchodzi
twierdzenie, że nie wszyscy są tak samo zdolni, chętni i "zmotywowani",
widoczne gołym okiem różnice ma niwelować szkoła.
Wielu napisało pewnie prace naukowe, przytaczając dane, jak to ogólnie
wykształceni ludzie lepiej radzą sobie na rynkach pracy. Tylko zapomniano o
tym, że do tych "ogólniaków" szli najczęściej ci, co już w szkole radzili sobie
lepiej. Kilka miesięcy temu przeczytałam, jak jakiś pożal się Boże psycholog,
twierdził, że gdyby jakaś fabryka miała taki procent braków, jaki ma
współczesna szkoła, dawno by ją zamknięto. Tak, zgadza się, tylko w żadnej
fabryce nie używa się surowca, jak leci, bez określenia, co ma być produktem
finalnym. Więc może jednak porownanie chybione?
Nie wiem, czy ktoś uwierzy ( no, bo nauczyciele są bez serc i bez mózgów), ale
dla mnie ogromnym obciążeniem psychicznym jest moja bezradność. Uczę chemii w
szkole ponadgimnazjalnej. Nie potrafię dużej części moich uczniów nauczyć
najprostszych rzeczy, np.co to jest liczba atomowa i jaki jest wzór acetylenu.
Tak właściwie, powinni to umieć, przychodząc do nas, ale nie umieją. Jeżeli mój
wykład i ćwiczenia, pokaz, są niejasne, mają podręczniki. Dodatkowo mogą zawsze
zapytać o cokolwiek. Więc dlaczego?
"Jeżeli ogórek nie śpiewa, i to o żadnej porze, to widać, z woli nieba
prawdopodobnie nie może".
Po prostu, nie mogą. Spora część nauczyłaby się, choćby dla świętego spokoju,
ale nie może. Z różnych powodów. Bo ich to wszystko nie interesuje (jak to, nie
zachwyca, jak zachwyca?), bo nie mają odpowiednio dużo czasu na trening
trudnych umiejętności, bo nie mają w domu warunków, bo się zakochali, bo się
nie mogą zakochać. No i sto tysięcy innych ważnych i mniej ważnych przyczyn.
No a w szkole wszystko "na gwizdek". Wszyscy z danego rocznika osiągnęli
1.września dojrzałość szkolną. Ci, którzy nie osiagnęli, są ugotowani. Albo się
kręcą i przeszkadzają, albo płaczą za mamą, albo wszystko im trzeba powtórzyć
sto razy. A tu już tabliczka mnożenia, wyciąganie przed nawias i na co
odpowiada przymiotnik. Banały, prawda? Ale dlaczego nie można nauczyć chodzić
półrocznego dziecka, przecież to proste?
A jak my, dorośli, się czujemy, gdy ciągle z czymś nie dajemy sobie rady?
Unikamy, jak możemy, przykrych sytuacji, obwiniamy otoczenie i reagujemy
agresywnie. Tak samo postępują nasi uczniowie. Chodzą na wagary,skarżą się na
nauczycieli, no a czasem wsadzają im wiadro na głowę.
Nie chciałabym, żeby to, co piszę, było zrozumiane, jako usprawiedliwianie
kogokolwiek. Po prostu opisuję.
Ale myślę, że dopóki w szkole podstawowej nauczyciel będzie uczył 30 lub więcej
uczniow,( zamiast 15), dopoki uczniom nie pozwoli sie pracować własnym tempem
(zrehabilitujmy drugoroczność), dopóki będą się uczyć mnóstwa niepotrzebnych
wiadomości( może się kiedyś przydać), dopóki będziemy podpisywac się pod
dopuszczającym z miłosierdzia i dla swiętego spokoju( niszcząc uczniom morale
do reszty), nic w szkole się nie zmieni.

[nemo07]

No i dobrzez,że się zgadzamy. Tylko kto ma to powiedzieć:
1. rodzicom, którzy z jednej strony wierzą, że ich pociechy sa najzdolniejsze,
z drugiej przyzwyczaili się do tego, że jak cos nie tak, to winna szkoła

2. kandydatom na studia- maturzystom, którzy dyplom przecież OTRZYMALI i MAJĄ
PRAWO UWAŻAĆ, ze sa nauczeni, bo ktos sie pod tym podpisał.

3. urzednikom, którzy to wszystko tak dokładnie zaplanowali i tyle w to
włozyli pracy

4. metodykom, którzy nauczaja jak nauczyć niewyuczalnych.

Mógłbym tak jeszcze, ale po co. Powiedz, kto ma to ludziom powiedzieć? I to
tak by go usyszeli i ZROZUMIELI.

[Gość: M]

Tyle pięknych, ale niewypełnionych treścią słów padło przy okazji mówienia o
reformie: że wyrównać szanse, że traktować podmiotowo,że nauczać aktywnie
itp.Nie mogę jako nauczyciel zrozumieć jednego: dlaczego nasza pani minister
czy inni nawiedzeni reformatorzy nie widzą prostego (przynajmniej dla mnie)
związku między jakością nauczania a liczbą uczniów w klasie.To winien być
główny postulat reformy!!!Mamy niż, zamiast wykorzystać go, by zrobić normalne
24-25 osobowe klasy, proponuje się zamykanie szkół (patrz: Łódź), zagęszczanie
klas.Miałam I LO 23-osobową, po roku władze kazały klasę "dopakować" i w II
klasie mam 32 uczniów, naprawdę widzę różnicę w jakości nauczania, a mam ich
przygotować do nowej matury. Wiem też, że winni będą za porażkę nauczyciele i
jedynym efektem słabych wyników także matur (bo słabe wyniki gimnazjalne już
mamy!) będzie pisanie programów naprawczych, które zdadzą się psu na budę, bo
nie można dobrze uczyć w tak licznych klasach (jak w 32-osobowej klasie KAŻDEGO
nauczyć pisania interpretacji wiersza?). Zgadzam się także z innymi
wypowiadającymi się na forum,że nie każdego można nauczyć i że nie da się
zadekretować (jak chce pani minister) powszechnej matury (problem liceów
profilowanych wyjdzie dopiero po pierwszej nowej maturze. Pozdrawiam.