Wingmakers fragment z komory 5

[szybki_wytrysk]

"Jeśli skupiasz się na odnalezieniu rzeczywistości niebios to tym samym
uszlachetniasz prawdziwy pierwiastek wiedzy w tobie, przyśpieszając jego
naturalne pragnienie do ekspresji braterstwa miłości, które rozciąga się na
wszystkie stworzenia, zarówno te duże jak i małe, bliskie i odległe, mądre i
słabe. Owa forma miłości krystalizuje się w postaci bezgranicznej dobroci
serca i miłosierdzia. Jest największym błędem ludzkości fakt umieszczenia
ziemskiej rzeczywistości ponad jej (ludzkości) wrodzonym poszukiwaniem
boskości we własnym wnętrzu oraz otaczających ją istotach. To właśnie to, i
nic więcej, powoduje iż ludzkość nie potrafi zrozumieć swego miejsca we
wszechświecie.”

skąd ten sekciarski tekst ziom

[Gość: kebeb]

.

[white.falcon]

Czy prowadząc takie rozważania nie oddalamy się przypadkiem od "tu i teraz",
dopuszczając się idealizacji lub wywyższania siebie, sądząc, że posiadanie
wiedzy o pierwiastku wiedzy czyni nas lepszymi? Nie lepiej, gdy to, co uznajemy
za wrodzone samo dochodzi do głosu, a my tylko w rozsądny sposób temu pomagamy,
będąc świadomi istnienia pierwiastka, ale nie rozkładając go na czynniki
pierwsze? Zrozumienie swojego miejsca we wszechświecie, moim zdaniem, nie jest
konieczne, by uczynić świat odrobinę znośniejszym miejscem do koegzystencji
tych dużych i małych, tych bliskich i odległych, tych mądrych i głupich. Po to
wystarczy mieć dobre serce bez udziału w wyrażaniu tegoż pierwiastka rozumu
(proszę nie zapominać, że mówię o wyrazie, nie o dodatkowych czynnikach
towarzyszących, jak rozsądek). :-)