nie mogę zapomnieć

[Gość: on40]

Dwa lata temu poznałem mężatkę. Sam jestem zonaty. Pół roku temu
postanowiliśmy się rozejść. Dla naszego, a w zasadzie jej dobra. Lecz nie
potrfimy o sobie zapomnieć. Czy czas może osłabić pamięć???

[vena111]

Czy czas może osłabić pamięć???

Dokładnie tak !!!! Przestajesz dzwonic, przestajesz rozmawiac i wtedy
zaczynasz zapominac.....nie od razu ale z biegiem czasu zapominasz az pojawia
sie ktos, kto jest dla Ciebie znowu wazny.....i tym kims moze byc Twoja żona.
Proponuje rozbudzic wasz zwiazek na nowo a wtedy mozesz sobie uświadomic ile
tak naprawde dla Ciebie znaczy własna żona......a o tamtej .....zapomnisz

pozdrawiam
vena111

[nadine_]

vena111 napisała:

> Czy czas może osłabić pamięć???
>
> Dokładnie tak !!!! Przestajesz dzwonic, przestajesz rozmawiac i wtedy
> zaczynasz zapominac.....nie od razu ale z biegiem czasu zapominasz az pojawia
> sie ktos, kto jest dla Ciebie znowu wazny.....i tym kims moze byc Twoja żona.
> Proponuje rozbudzic wasz zwiazek na nowo a wtedy mozesz sobie uświadomic ile
> tak naprawde dla Ciebie znaczy własna żona......a o tamtej .....zapomnisz
>
> pozdrawiam
> vena111

Ale czy na pewno? Czy można wrócic do tego co było wcześniej wymazać , to co
się wydarzyło i nie idealizować tego?
Czy na prawdę przerywając z własnej woli , dla dobra ...
można ponownie uświadomić sobie ile ktoś kogo oszukiwaliśmy dla nas znaczy?
Czy wtedy nie znaczył? Czy po prostu był?

Pozdrawiam i życzę jednak zapomnienia!

[vena111]

Nie wiem czy na pewno!!!
Całe zycie kłamiesz, kombinujesz, oszukujesz siebie i innych......ale właśnie
czasami taki moment, nazwijmy to rozstanie z kochankiem/kochanka uswiadamia nam
ile tak naprawde znacza dla nas Ci którzy sa najblizej, potrzeba tylko
zrozumienia i odkrycia na nowo.

Spotykałam sie kiedys z facetem, który miał zone i dziecko, on, chciał dla mnie
rzucić wszystko......przesadził bo mnie nie zapytał o zdanie.......wiec
rozstalismy sie na jakis czas, po pół roku spotkalismy sie i wiecie co mi wtedy
powiedział:??? ......ze dzieki mnie odkrył swój zwiazek na nowo, ze pokazałam
mu jak mozna kozystac z dotyku, ze spojrzenia i takich tam innych rzeczy.
Spytacie sie czy nie byłam rozczarowana jego tekstem, oczywiście, że nie,
przeciez ja nic do niego nie czułam a zwiazku równiez nie zamierzałam rozbijac.

potrzeba tylko zrozumienia i odkrycie na nowo- jestem za tym ............a o
tamtej zapomnij

[nadine_]

vena111 napisała:

> Nie wiem czy na pewno!!!
> Całe zycie kłamiesz, kombinujesz, oszukujesz siebie i innych......ale właśnie
> czasami taki moment, nazwijmy to rozstanie z kochankiem/kochanka uswiadamia
nam
>
> ile tak naprawde znacza dla nas Ci którzy sa najblizej, potrzeba tylko
> zrozumienia i odkrycia na nowo.
>
> Spotykałam sie kiedys z facetem, który miał zone i dziecko, on, chciał dla
mnie
>
> rzucić wszystko......przesadził bo mnie nie zapytał o zdanie.......wiec
> rozstalismy sie na jakis czas, po pół roku spotkalismy sie i wiecie co mi
wtedy
>
> powiedział:??? ......ze dzieki mnie odkrył swój zwiazek na nowo, ze pokazałam
> mu jak mozna kozystac z dotyku, ze spojrzenia i takich tam innych rzeczy.
> Spytacie sie czy nie byłam rozczarowana jego tekstem, oczywiście, że nie,
> przeciez ja nic do niego nie czułam a zwiazku równiez nie zamierzałam
rozbijac.
>
> potrzeba tylko zrozumienia i odkrycie na nowo- jestem za tym ............a o
> tamtej zapomnij
A jeśli odkryje jednak że ten związek w którym był ( z żoną , dziewczyną.. ) to
jednak nie to, że dzięki tej poznanej póżniej odkrył coś więcej... ?
Czy ma o tym zapomnić?
Czy jednak nadal kłamać , oszukiwać żonę że wszystko jest ok?

Ale lepiej żeby odkrył na nowo swój związek i ona również! Tak byłoby łatwiej
dla każdej ze stron :)))

[vena111]

Ja troszke inaczej mysle: jezeli jest zle to próbuje cos naprawic, jezeli sie
nie da- to odchodze.........ja tak robie, nie mam zamiaru meczyc sie w zwiazku
w którym nie widze przyszłosci.
Jeżeli on pragnie tej drugiej i chce z nią byc....no coz rozbija dwie rodziny,
ale wybór nalezy do niego.

Jezeli chodzi o mnie postepuje tak , bo nie potrafie zyc w kłamstwie, ale inni
potrafia......i najlepiej niech kazdy decyduje o swoim życiu

[kwasna_cytryna]

Gość portalu: on40 napisał(a):

> Dwa lata temu poznałem mężatkę. Sam jestem zonaty. Pół roku temu
> postanowiliśmy się rozejść. Dla naszego, a w zasadzie jej dobra. Lecz nie
> potrfimy o sobie zapomnieć. Czy czas może osłabić pamięć???

A można zapomnieć, że się kocha ??? Tak po prostu zapomnieć? Z dnia na dzień?
Tego nie da się zapomnieć nigdy, a czas może tylko wyłagodzić ostrość uczuć,
bólu, tęsknoty....

[Gość: on40]

Chyba masz rację. Tego się chyba nie da zapomnieć. Człowiek zamyka oczy i wciąż
widzi. U niej jest tak samo. Ma męża, który ją kocha. Ja wiem że nie powinienem
podtrzymywać tego, lecz nie mogę zatrzymać myśli. A rozstanie z nią nie
przybliżyło, lecz oddaliło mnie od żony.

[nadine_]

Gość portalu: on40 napisał(a):

> Chyba masz rację. Tego się chyba nie da zapomnieć. Człowiek zamyka oczy i
wciąż
>
> widzi. U niej jest tak samo. Ma męża, który ją kocha. Ja wiem że nie
powinienem
>
> podtrzymywać tego, lecz nie mogę zatrzymać myśli. A rozstanie z nią nie
> przybliżyło, lecz oddaliło mnie od żony.

Jeśli nie da się zapomnić , trzeba podjąć decyzję... na coś się zdecydować -
tak oszukując zaczniecie w końcu ranić..
Ale podejmując decyzję też zranicie - tylko kogo - siebie?

[kwasna_cytryna]

nadine_ napisała:

> Gość portalu: on40 napisał(a):
>
> > Chyba masz rację. Tego się chyba nie da zapomnieć. Człowiek zamyka oczy i
> wciąż
> >
> > widzi. U niej jest tak samo. Ma męża, który ją kocha. Ja wiem że nie
> powinienem
> >
> > podtrzymywać tego, lecz nie mogę zatrzymać myśli. A rozstanie z nią nie
> > przybliżyło, lecz oddaliło mnie od żony.
>
> Jeśli nie da się zapomnić , trzeba podjąć decyzję... na coś się zdecydować -
> tak oszukując zaczniecie w końcu ranić..
> Ale podejmując decyzję też zranicie - tylko kogo - siebie?

Zawsze jest tak, że myśli się bardziej o tym, kto jest bliższy sercu. Może być
tak, że to dominuje nad wszystkimi innymi uczuciami i obowiązkami. Że nic poza
tym jednym nic się nie liczy i na nic nie ma sie ochoty. W takiej sytuacji
zawsze kogoś się zrani. Jednych mniej, drugich bardziej. Może jest to kwestia
dokonania pewnego wyboru - w rodzaju mniejszego zla. Tu nie ma czasem miejsca
na racjonalne argumenty. Bo głowa mówi jedno, a serce coś innego. Ile razy w
życiu jest tak, że nie bierze się pod uwagę tego co widzimy, a tylko to co
czujemy???

[nadine_]

kwasna_cytryna napisała:

> Zawsze jest tak, że myśli się bardziej o tym, kto jest bliższy sercu. Możebyć
> tak, że to dominuje nad wszystkimi innymi uczuciami i obowiązkami. Że nic
poza
> tym jednym nic się nie liczy i na nic nie ma sie ochoty. W takiej sytuacji
> zawsze kogoś się zrani. Jednych mniej, drugich bardziej. Może jest to kwestia
> dokonania pewnego wyboru - w rodzaju mniejszego zla. Tu nie ma czasem miejsca
> na racjonalne argumenty. Bo głowa mówi jedno, a serce coś innego. Ile razy w
> życiu jest tak, że nie bierze się pod uwagę tego co widzimy, a tylko to co
> czujemy???

Właśnie chyba nie zawsze, albo nie każdy...
Biorąc pod uwagę to co czujemy jesteśmy egoistami
Biorąc to co widzimy, akceptując obecną sytuację, to co mamy - zyjemy dla
innych, a czy sami w tym wszystkim potrafimy znależć odrobinę szczęścia dla
siebie? Ja tego jeszcze nie wiem...

[kwasna_cytryna]

nadine_ napisała:

>
> Właśnie chyba nie zawsze, albo nie każdy...
> Biorąc pod uwagę to co czujemy jesteśmy egoistami
> Biorąc to co widzimy, akceptując obecną sytuację, to co mamy - zyjemy dla
> innych, a czy sami w tym wszystkim potrafimy znależć odrobinę szczęścia dla
> siebie? Ja tego jeszcze nie wiem...

W miłości raczej nie należy liczyć na altruizm. W końcu to nas dotyczy tak
bardzo, że mimowolnie stajemy sie egoistami. Czasem tak bardzo, że zamiast żyć
swoim życiem, żyjemy cudzym, a miłość, która powinna przynosić szczęście,
przynosi ból i cierpienie. Bywa, że jest toksyczna. Że opanowuje wszystkie
sfery życia. I nie sposób sie od niej uwolnić.

[nadine_]

kwasna_cytryna napisała:

> W miłości raczej nie należy liczyć na altruizm. W końcu to nas dotyczy tak
> bardzo, że mimowolnie stajemy sie egoistami. Czasem tak bardzo, że zamiast
żyć
> swoim życiem, żyjemy cudzym, a miłość, która powinna przynosić szczęście,
> przynosi ból i cierpienie. Bywa, że jest toksyczna. Że opanowuje wszystkie
> sfery życia. I nie sposób sie od niej uwolnić.

A jeśli jedna strona idzie za uczuciem a druga, nie patrząc na swoje uczucia,
uczucia kochanej osoby - stara się uczynić dobro innym...
Przynosi ból i cierpienie swoją decyzją osobie którą kocha w imię czynników
wyższych, a dlaczego niby wyższych ?...

[ja_nek]

Upływ czasu może wyeliminować miłość, ale nie zawsze tak jest.
Jeśli to co dwoje ludzi łączy to miłość to i upływ czasu może tu nie pomóc.
Żeby czas był lekarstwem, TRZEBA TEGO CHCIEĆ.
A jeśli on będzie o niej myślał, wzdychał, zepchnie myśłi o niej głęboko w
siebie, stłumi, to jak za 2 lata spotkają się przypadkiem, wybuchnie bomba z
opóźnionym zapłonem i wszystko rozpocznie się na nowo. Czasem uczucia bywaja
silniejsze od woli i wtedy choćbyś chciał, nie zdołasz zapanować nad tym.
Z sercem nie wolno igrać, zwłaszcza z mężatkami.
Ktoś wspomniał i miał rację, że każdy zostanie tu zraniony.
Zakochany człowiek nie patrzy na otoczenie. Dla niego liczy się JEGO miłość i
JEGO szczęście (czy można mieć o to pretensje? sami byśmy tak nie zrobili?)
oraz to, aby ukochaną osobę zranić w tej całej sytuacji jak najmniej. Nie ma tu
bezbolesnych rozwiązań. Ale to, że ona w tym ucierpi będzie go boleć.

Pozdrowienia
Janek

[kwasna_cytryna]

nadine_ napisała:

> kwasna_cytryna napisała:
>
> > W miłości raczej nie należy liczyć na altruizm. W końcu to nas dotyczy tak
>
> > bardzo, że mimowolnie stajemy sie egoistami. Czasem tak bardzo, że zamiast
>
> żyć
> > swoim życiem, żyjemy cudzym, a miłość, która powinna przynosić szczęście,
> > przynosi ból i cierpienie. Bywa, że jest toksyczna. Że opanowuje wszystkie
>
> > sfery życia. I nie sposób sie od niej uwolnić.
>
> A jeśli jedna strona idzie za uczuciem a druga, nie patrząc na swoje uczucia,
> uczucia kochanej osoby - stara się uczynić dobro innym...
> Przynosi ból i cierpienie swoją decyzją osobie którą kocha w imię czynników
> wyższych, a dlaczego niby wyższych ?...


Czyżbyś mówiła o wzniosłych uczuciach ??? To wtedy staję na baczność:-)
Natomiast jeśli czyni się dobro innym nie zważając na swoje uczucia i uczucia
kochanej osoby, to logika nakazuje stwierdzić, że w rezultacie czyni się zło...

[nadine_]

kwasna_cytryna napisała:

Czyżbyś mówiła o wzniosłych uczuciach ??? To wtedy staję na baczność:-)
Nie jestem pewna czy zawsze chodzi o wzniosłe uczucia, zależy jeszcze jakie
wzniosłe i dla kogo... hierachia wartości

> Natomiast jeśli czyni się dobro innym nie zważając na swoje uczucia i
uczucia
> kochanej osoby, to logika nakazuje stwierdzić, że w rezultacie czyni się
zło...
może nieświadomie czyni się zło...-może uczucia tej "niby" kochanej osoby nie
są już w danej chwili tak ważne...
Może to było tylko zuroczenie
Myślę że w takiej sytuacji nie do końca wiadomo co "poeta" miał na myśli,
nagle stawiając innych przed sobą czy ukochaną, co nim kierowało...

[kwasna_cytryna]

nadine_ napisała:

> kwasna_cytryna napisała:
>
> Czyżbyś mówiła o wzniosłych uczuciach ??? To wtedy staję na baczność:-)
> Nie jestem pewna czy zawsze chodzi o wzniosłe uczucia, zależy jeszcze jakie
> wzniosłe i dla kogo... hierachia wartości
>
> > Natomiast jeśli czyni się dobro innym nie zważając na swoje uczucia i
> uczucia
> > kochanej osoby, to logika nakazuje stwierdzić, że w rezultacie czyni się
> zło...
> może nieświadomie czyni się zło...-może uczucia tej "niby" kochanej osoby nie
> są już w danej chwili tak ważne...
> Może to było tylko zuroczenie
> Myślę że w takiej sytuacji nie do końca wiadomo co "poeta" miał na myśli,
> nagle stawiając innych przed sobą czy ukochaną, co nim kierowało...



OOO ja moze nie na temat, ale czy Szanownej Pani dzisiaj cos jest ????

[nadine_]

kwasna_cytryna napisała:

> OOO ja moze nie na temat, ale czy Szanownej Pani dzisiaj cos jest ????

Pozdrawiam Cytrynko! Chwilowy spadek formy...wiesz czasami tak jest...

[messja]

kwasna_cytryna napisała:

> nadine_ napisała:
>
> >
> > Właśnie chyba nie zawsze, albo nie każdy...
> > Biorąc pod uwagę to co czujemy jesteśmy egoistami
> > Biorąc to co widzimy, akceptując obecną sytuację, to co mamy - zyjemy dla
> > innych, a czy sami w tym wszystkim potrafimy znależć odrobinę szczęścia dl
> a
> > siebie? Ja tego jeszcze nie wiem...
>
> W miłości raczej nie należy liczyć na altruizm. W końcu to nas dotyczy tak
> bardzo, że mimowolnie stajemy sie egoistami. Czasem tak bardzo, że zamiast
żyć
> swoim życiem, żyjemy cudzym, a miłość, która powinna przynosić szczęście,
> przynosi ból i cierpienie. Bywa, że jest toksyczna. Że opanowuje wszystkie
> sfery życia. I nie sposób sie od niej uwolnić.


wtedy to juz nie jest milosc, tylko uzaleznienie:)

[nadine_]

Gość portalu: on40 napisał(a):

> Dwa lata temu poznałem mężatkę. Sam jestem zonaty. Pół roku temu
> postanowiliśmy się rozejść. Dla naszego, a w zasadzie jej dobra. Lecz nie
> potrfimy o sobie zapomnieć. Czy czas może osłabić pamięć???

To indywidualne...
Wiesz , pisałam wcześniej o ranieniu siebie, innych w takim układzie
praktycznie każdy zostanie zraniony i jakaś cząstka jego na tym ucierpi,
pisałam o konieczności podejmowania decyzji i to niełatwych decyzji... Ale
wracając do pytania czy zapomnisz-tego nikt nie wie i nie będzie wiedział
dokąd nie dokona wyboru. A dokonując w tej sytuacji wyboru , podejmując taką a
nie inną decyzję musimy na siłę wymazać to co mogłoby być. Nie zapomnieć
osoby, tego co z nią nas łączyło , ale to co mogłoby być , gdyby nasz wybór
był inny. Wiem , ze w inny sposób nie można na powrót być szczęśliwym i
cieszyć się życiem.

Jeśli nadal jesteś z żoną ,a ona z mężem – to nigdy tak naprawdę nie byliście
razem, mieliście chwile i te chwile były najcudowniejsze ale to były chwile
rozmowy o wszystkim i o niczym, ale nie były codziennością, której wspólnie
nie znacie. I znowu wybór bo możecie wspólnie ja poznać – jaka będzie tego
znów nikt nie wie.

Piszesz ,że oddalasz się coraz bardziej z żoną, pomimo dokonania „ wstępnego”
wyboru- nie staraj się na siłę robić z żoną , tego co byłą z tamtą. Zapomnij o
mailach, sms-ach takich jak do niej... To się nie uda- nie wiem tego na pewno
ale tak mi się wydaje, znając żonę i tę drugą będziesz wiedział czego w nich
oczekiwać i w ten sposób na nie patrzyć.

Pozdrawiam Cię i myślę ,żeby wybór jakiego dokonasz przyniósł jak najmniej
bólu, bo że przyniesie to na pewno i żebyś po prostu był szczęśliwy.Nadi

A i jeśli postanowisz zostać z żona , postaraj się wytłumaczyć tak tej która
kochasz swój wybór –by nie czuła że może Ci się znudziła, że przywiązanie do
żony wzięło górę – tylko w inny sposób , Ty najlepiej będziesz wiedział jaki ,
że ten wybór był wspólny a nie tylko Twój!

[messja]

generalnie - zgadzam sie. a od siebie jeszcze dodam- moze sprobuj poznac zone
na nowo. niekoniecznie od razu zblizyc sie... daj sobie troche wiecej czasu,
nabierz dystansu...
jesli juz raz podjales taka, a nie inna decyzje, mysle, ze wysoko cenisz swoje
malzenstwo...
dlatego latwo sie nie poddawaj...


nadine_ napisała:

> Gość portalu: on40 napisał(a):
>
> > Dwa lata temu poznałem mężatkę. Sam jestem zonaty. Pół roku temu
> > postanowiliśmy się rozejść. Dla naszego, a w zasadzie jej dobra. Lecz nie
> > potrfimy o sobie zapomnieć. Czy czas może osłabić pamięć???
>
> To indywidualne...
> Wiesz , pisałam wcześniej o ranieniu siebie, innych w takim układzie
> praktycznie każdy zostanie zraniony i jakaś cząstka jego na tym ucierpi,
> pisałam o konieczności podejmowania decyzji i to niełatwych decyzji... Ale
> wracając do pytania czy zapomnisz-tego nikt nie wie i nie będzie wiedział
> dokąd nie dokona wyboru. A dokonując w tej sytuacji wyboru , podejmując taką
a
> nie inną decyzję musimy na siłę wymazać to co mogłoby być. Nie zapomnieć
> osoby, tego co z nią nas łączyło , ale to co mogłoby być , gdyby nasz wybór
> był inny. Wiem , ze w inny sposób nie można na powrót być szczęśliwym i
> cieszyć się życiem.
>
> Jeśli nadal jesteś z żoną ,a ona z mężem – to nigdy tak naprawdę nie byli
> ście
> razem, mieliście chwile i te chwile były najcudowniejsze ale to były chwile
> rozmowy o wszystkim i o niczym, ale nie były codziennością, której wspólnie
> nie znacie. I znowu wybór bo możecie wspólnie ja poznać – jaka będzie teg
> o
> znów nikt nie wie.
>
> Piszesz ,że oddalasz się coraz bardziej z żoną, pomimo dokonania „ wstępn
> ego”
> wyboru- nie staraj się na siłę robić z żoną , tego co byłą z tamtą. Zapomnij
o
> mailach, sms-ach takich jak do niej... To się nie uda- nie wiem tego na pewno
> ale tak mi się wydaje, znając żonę i tę drugą będziesz wiedział czego w nich
> oczekiwać i w ten sposób na nie patrzyć.
>
> Pozdrawiam Cię i myślę ,żeby wybór jakiego dokonasz przyniósł jak najmniej
> bólu, bo że przyniesie to na pewno i żebyś po prostu był szczęśliwy.Nadi
>
> A i jeśli postanowisz zostać z żona , postaraj się wytłumaczyć tak tej która
> kochasz swój wybór –by nie czuła że może Ci się znudziła, że przywiązanie
> do
> żony wzięło górę – tylko w inny sposób , Ty najlepiej będziesz wiedział j
> aki ,
> że ten wybór był wspólny a nie tylko Twój!

[kwasna_cytryna]

Stres związany z rozstaniem z człowiekiem, którego się kochało jest czasem
porównywany do stresu, jaki przeżywa się po śmierci najbliższej osoby. Cały
organizm odmawia posłuszeństwa. Każda najmniejsza komórka odczuwa ten ból.
Człowiek nie zawsze jest w stanie zapanować nad nim. Stąd może szukanie
najmniejszego pretekstu, by znów zobaczyć, poczuć, udowodnić sobie samemu, że
to się tylko tak wydawało, że wcale nic się nie skończyło. Niestety w
większości przypadków okazuje się, że kolejny telefon, kolejne spotkanie pod
jakimkolwiek pretekstem rani jeszcze bardziej i powoduje samonakręcanie się
spirali "syndromu rozstania". Ktoś również wymyślił kiedyś powiedzenie "czego
oczy nie widzą, tego sercu nie żal". I chyba jest to jedyna skuteczna metoda na
przetrwanie rozstania.
A powroty?
Powrot do żony/męża, do szarego codziennego dnia, pozbawionego tych emocji,
które dawała inna kobieta/mężczyzna? To też ogromny stres. Ten, kto wraca, musi
zaakceptować od nowa, jeśli potrafi, stałego partnera, musi zapomnieć, to co
przeżył a może nadal przeżywa. Ta osoba, do której się wraca, musi
sprobować "pogodzić" się ze zdradą i wybaczyć. To nie jest wcale ani takie
proste ...