IQ a romantyzm

[questy]

Według mnie - tylko przeszkadza.
Za dużo analizowania, wyciagania wniosków, doszukiwania się sensu lub jego
braku tam, gdzie go nie ma.
No i nieumiejętność bycia spontanicznym z powodów w/w

[meduza4]

To znaczy za wysokie IQ przeszkadza w byciu
romantycznym, czy za niskie? :))))

[questy]

Za wysokie, przecież to chyba oczywiste:)

[meduza4]

Nie, nie oczywiste :) Bardzo inteligentny czlowiek
nie bedzie analizowal w nieskonczonosc, bo i po co?
Ja sie na codzien zajmuje analiza danych i czym
glupszy czlowiek tym dluzej sie zastanawia nad
interpretacja i nad decyzja...
A to o czym piszesz raczej wynika ze strachu przed
zaangazowaniem sie a nie z wysokiego IQ -nawet
idiota jak sie sparzy nie bedzie pchal paluchow do
ognia. A ludzie, ktorzy analizuja wszelkie za i przeciw,
nie wiedza czy kochaja czy nie, itd...
to rownie czesto osoby po zawodowce jak i po studiach.

[questy]

Dla mnie strach przed zaangażowaniem się jest wynikiem uświadomienia sobie zbyt
wielu konsekwencji jakiegoś czynu i zachowania, co z kolei wypływa z
umiejętności intelektualnych. Głupi się zastanawia, bo problemy decyzyjne leżą
już na poziomie biały, czarny. Inteligentny ma do wyboru całą paletę szarości i
innych mieszanek, niekoniecznie związanych bezpośrednio z kolorem - mądrzejsi
utrudniaja sobie życie - ale to tylko takie moje rozumowanie:)

[meduza4]

No wiec zaprzeczasz sobie:
wedlug ciebie glupi ma prosciej bo wybiera tylko
miedzy bialym a czarnym, a inteligentny ma jeszcze
do wyboru rozne odcienie szarosci...
Niemniej jednak oboje musza wybierac -a teraz pomysl
ile czasu glupiemu musi zabrac podjecie nawet tak
prostej decyzji :)))))))))
A tak powaznie -albo osoba, ktora kochasz odwzajemnia
to co czujesz, albo nie i nie ma tu zbyt wielu wariantow.
Jak ktos lubi drazyc temat i komplikowac sobie zycie
to niezaleznie od IQ namnozy problemow ponad potrzebe.
Niektorzy maja taka nature, a zapewne nikt nigdy
nie przeprowadzil naukowych badan nad tym czy
madry analizuje dluzej sprawy sercowe niz glupi,
wiec nasze rozwazania sa czysto akademickie i ich
wynik i tak nic nie zmieni w tej materii.

[grogreg]

Mylisz inteligencje z wyrachowaniem.
Moje IQ, przez zwykla skromnosc nie napisze ile, jest powyzej sredniej krajowej
a spontanicznosci mi nie brakuje. I niczego nie analizuje. Chce i juz.

[meduza4]

grogreg napisał:

> Mylisz inteligencje z wyrachowaniem.
> Moje IQ, przez zwykla skromnosc nie napisze ile, jest
powyzej sredniej krajowej
>
> a spontanicznosci mi nie brakuje. I niczego nie
analizuje. Chce i juz.

I znowu mam takie samo zdanie jak kolega :)
i IQ takze wyzsze od sredniej krajowej i analizuje...
tylko w pracy a nie w kwestiach uczuciowych...
Mnie tez spontanicznosci nie brakuje, pisze do tego
wiersze ktore od czasu do czasu mozna poczytac na
tym forum (ostatnio cos to zaniedbalam) i jakos nie
widze zwiazku mojego IQ czy wyksztalcenia
z jakkolwiek pojetym romantyzmem. Spotykam faceta,
ktory wydaje mi sie OK, zakochuje sie, potem czesto
zycie brutalnie to weryfikuje wiec sie odkochuje...
I gdzie tu analizowanie?

[questy]

A co robisz, gdy podoba ci się długonoga, młodzieńcza, trzpiotowata choć
głupiutka (niekoniecznie o blond włosach) dziewczyna?
Chcesz i...już?

[grogreg]

Nie podobaja mi sie glupiutkie strzebiotki.

[Gość: s]

questy napisała:

> Według mnie - tylko przeszkadza.
> Za dużo analizowania, wyciagania wniosków, doszukiwania
się sensu lub jego
> braku tam, gdzie go nie ma.
> No i nieumiejętność bycia spontanicznym z powodów w/w

chyba podchodzicie do dyskusji od zlej strony: ktos kto
analizuje, doszukuje sensu itd - nie jest romantyczny?
wprost przeciwnie, wlasnie ten nadwrazliwy
intelektualista, z natlokiem mysli, analiz, szukajacy
sensu, nadinterpretujacy milion spraw i zachowan jest
stricte romantyczny... wprawdzie sa ludzie z wysokim IQ,
ktorzy nie maja w sobie zadnego romantyzmu, sa
wyrachowani i zimni jak ryby, ale wlasnie modelowy
romantyk - to inteligent z przerosnietym ego, z dusza
ktora czuje i cierpi za miliony...

i taki moj koncowy wniosek romantyzm nie jest zalezny od
inteligencji, zdarzaja sie ludzie wrazliwi, wsrod osob o
niskim IQ, jak i wsrod tych z wysokim (czyt. tych
przekonanych, ze maja wysokie IQ)...

i panowie przestancie sie zachwoywac jak pawiany, "a ja
to mam wysokie", "a ja bardziej"... zaraz zaczniecie
mowic co macie dluzsze, a co wieksze ;) i te wasze
przechwalki swiadcza o waszej faktycznej sprawnosci
umyslowej...

[lokaut]

A przypominacie sobie dziadków i babcie? Dzisiaj ich swięto. Może własne, może
sąsiadki z całym swoim ciepłem, umiejące przytulić, pocieszyć itd. Czy
odznaczały sie wysokim IQ?
I czym jest romantyzm: teorią codzienną, czyli subiektywnym przeżywaniem
sytuacji, myśli, słów, czy też praktyką podobna babcinej: kocha i niczego nie
żąda w zamian.
To nie chodzi o inteligencję: wszystko zależy od nas i nie tylko ilość szarych
komórek wpływa na to jak przetwarzamy napływające do nas dane.
pozdr

[Gość: AtoS]

Mylicie inteligencje z IQ. IQ ma z nia niewiele wspolnego.

Nieprawda jest, ze ktos inteligentny, o ile tylko jest wrazliwy, nie jest
spontaniczny i marnotrawi czas, zastanawiajac sie, czy warto sie angazowac.

Chociaz mysle, ze gdy juz sie zaangazuje, to potem ma znacznie wiecej spraw do
przemyslenia niz przecietny czlowiek...

A gdy nadejdzie rozstanie... wtedy sie dopiero zaczyna najsmutniejszy okres.
Wtedy czlowiek zaczyna zalowac, ze tak wiele widzi, czuje, ze tak szybko
wyciaga (smutne) wnioski.

I - chocby nie wiem jak inteligentny by nie byl - staje bezradny wobec
niejasnosci sytuacji, jaka czasem ma miejsce. Odpowie sobie na wszystkie
pytania, ale na to najwazniejsze - "dlaczego?" - nigdy...

[Gość: Misia]

Kwestia osobowości a nie IQ. ;)