viviene 15.08.07, 12:05 I oczy wilgotne I serce samotne I nie wiem co robic dalej Tak chciałbym gdzieś w lesie A niech mnie rozniesie Umrzec z żalu. ( W.Broniewski) Odpowiedz Link Zgłoś Obserwuj wątek Podgląd Opublikuj
viviene Re: I oczy.... 15.08.07, 19:53 hahhaaaaha,ostatnio to mi ciagle jest smutno,tak cos mnie naszło i nie chce odejsc,,,,buu Odpowiedz Link Zgłoś
caruzzo Re: I oczy.... 15.08.07, 20:20 al to jest objaw,ze zyjesz i czujesz...i to tez jest wazne.;PPP Odpowiedz Link Zgłoś
Gość: viviene Re: I oczy.... IP: *.crowley.pl 15.08.07, 20:30 a mnie sie wydaje,ze własnie nieżyję,ze zycie mi gdzies miedzy palcami ucieka... Odpowiedz Link Zgłoś
caruzzo Re: I oczy.... 16.08.07, 12:10 Nie tylko Tobie tak się wydaje,czas ucieka do przodu wszystkim jednakowo... nie ma lepszych i gorszych... Odpowiedz Link Zgłoś
seweryn_makatka Broniewski inaczej, smutkom mówimy 3 x nie :)) 16.08.07, 14:11 To też Broniewski :))) Uśmiechnij się viviene:) "Wiek dziewiętnasty gasł, jak gaśnie gazowa latarnia na ulicach fabrycznych osad, wiek maszyn parowych i haseł, wiek, w którym proletariat nie mógł ziemi wysadzić z posad. Wiek „Manifestu" Marksa, telefonów i telegrafów, klęsk Komuny i zwycięstw Bismarcka, hausse'y i baisse'y, fortun i krachów. Rosły przędzalnie Manchesterów i Łodzi, skakały akcje żelaznych kolei, a z suteren, z poddaszy, z przedmieść łum nadchodził z piersią nagą i z pieśnią nadziei. Pieśni Pottiera! w krwawej glorii dalej szum pokoleniom! „Rewolucja — to parowóz historii" — powiedział Marks, zdziałał Lenin. Wiek dziewiętnasty gasł, jak lampa gazowa w oddali. Zrodzony wśród walki klas, lat dwadzieścia miał Stalin. Chwała tym, co się nie ulękną historii, jak strasznej bajki! Życie burzliwe, życie piękne, od Kaukazu do tundry i tajgi! Ciszo więzienna, kłamiesz! Wrą w głębokościach zaskórne wody. Zwiastuny burzy własną krwią znaczą drogę swobody. To nic, że sztandar bojowy padł na demonstrantów w Tyriisie — iskra, rzucona w Rosję i w świat, nie gaśnie, żarzy się, tłi się. Dziewięćset piąty rok — to próg, Październik — drzwi otwarte. Szóstą część świata osaczył wróg, chce zdusić Partię. Partia jest wszędzie, gdzie gniew i ból, gdzie krzywda proletariatu, i oto świeci, wśród świstu kuł, Część Szósta — całemu światu. „Rewolucja — parowóz dziejów..." Chwała jej maszynistom! Cóż, że wrogie wiatry powieją? Chwała płonącym iskrom! Chwała tym, co wśród ognia i mrozu, jak złom granitowy, trwali, jak wcielona wola i rozum, jak Stalin. Przeleciały watahy lotne białogwardyjskiej konnicy... Trwał, jak skała samotny, Carycyn. Parły niemieckie kolumny, waliły stalowym gradem, aż padły pod pięknym i dumnym Stalingradem. Pokój, pokój, pokój! Pokojem oddycha świat. Ty go strzeżesz, opoko, Związku Republik Rad. Wiek dwudziesty rozłupał atom. Runęła Hiroszima. Atom zawisnął nad światem — czy nic go nie powstrzyma? Czy nowa wojna, czy Wał Turgajski stłuc jak łupinę orzecha?' Kraju Republik, nowe twórz bajki: wstecz niech popłynie rzeka! Odwrócimy łożyska rzek i pustynię woda użyźni, popędzimy dwudziesty wiek ku szczęściu Światowej Ojczyzny! Wiatry pustynne — wstecz! Pragniemy wiedzieć, nie — wierzyć. Budujemy Pospolita Rzecz robotników, chłopów, żołnierzy. Pędzi pociąg historii, błyska stulecie-semafor. Rewolucji nie trzeba glorii, nie trzeba szumnych metafor, potrzebny jest maszynista, którym jest On: towarzysz, wódz, komunista — Stalin — słowo jak dzwon! Któż, jak On, przez dziesiątki lat na dziobie okrętu wytrwał? Szóstej Części przygląda się świat. Bitwa. Tam — bezrobocia, strajki, głód. Tu — praca. Natchniony traktor. Tworzy historię zwycięski lud. Chwała faktom! Któż, jak On, przez dziesiątki lat wiódł ludzkość na krańce dziejów? Jego imię — walczący świat: nadzieja. Rewolucjo! — któż wiatr powstrzyma, kto ziemię zawróci w biegu? Rewolucjo! tablice praw Rzymu obalamy od Chin po biegun! Rewolucjo! siedemdziesiąt lat Stalinowych powiewa nad światem. I rodzi się nowy świat, świat stary pęka jak atom. Na mojej ziemi miliony mogił, przez moją ziemię przeszedł ogień, przez moją ziemię przeszło nieszczęście, na mojej ziemi był Oświęcim. Ziemio cmentarna, ziemio radosna! Kiełkują ziarna, budzi się wiosna! Dumna Warszawo, dumna Moskwo — kiedyż łzy krwawe w oczach oschną? Uścisk nasz bratni od Chin po biegun. Bój to ostatni, w jednym szeregu. Miliony ludzi Związku Rad i krajów idących drogą socjalizmu tworzą świat nowy, niosąc w sercach i na ustach imię STALINA. Ludowa armia chińska kroczy naprzód i wypędza ze swego kraju przemoc obcą i niewolę pieniądza, wołając: STALIN! W Vietnamie, Burmie, na Wyspach Malajskich bojownicy wolności, niepodległości i sprawiedliwości walczą przeciw kolonizatorom wołając: STALIN! Górnicy francuscy trwają w strajkach i wyciągają dłonie na wschód z okrzykiem: STALIN! Chłopi włoscy zajmują obszarnicze nieużytki i odpędzani gwałtem wołają: STALIN! Poeta, wypędzony ze swej ojczyzny za umiłowanie wolności i spra- wiedliwości społecznej, piękny poeta chilijski pisze poemat o STALINIE. Zmiażdżona okrutnie Warszawa dźwiga swe okrwawione cegły tym szybciej z imieniem STALINA. Wszędzie na świecie, gdzie sięga przemoc pieniądza, bagnet żołdaka i pałka policjanta, ludzie walczą i będą zwyciężali z imieniem STALINA. Setki milionów ludzi wołają: STALIN! STALIN! STALIN! Piękne i groźne jest morze, gdy pędzi po falach szkwał, piękny jest w niebie orzeł nad szczytami urwistych skał, piękny jest napór i trwanie, piękny jest lot i polot: morze zatrzyma granit, orła wyprzedzi samolot, myśli wyprzedzą czyny, czyny legną opoką... Chwała imieniu Stalina! Pokój światu, pokój..." Odpowiedz Link Zgłoś
free_wolna Re: Broniewski inaczej, smutkom mówimy 3 x nie : 16.08.07, 18:26 babka tka i matka tka i tatka tka i tez tam tka!!! Odpowiedz Link Zgłoś
Gość: viviene Re: Broniewski inaczej, smutkom mówimy 3 x nie : IP: *.crowley.pl 17.08.07, 16:55 Oczy,zwierciadłem duszy-podobno.... Odpowiedz Link Zgłoś
