Miłość niepełnosprawnych

[Gość: Mantis]

Hej!!!

Mam pytanko? Co myślicie o miłości osób niepełnosprawnych. O związkach takich
osób z ozobami sprawnymi i innymi osobami niepełnosprawnymi. Chodzi mi o
niepełnosprawność fizyczną. Sam jestem osobą na wózku inwalidzkim i moja
dziewczyna także. Dobrze się dogadujemy ale czasami pojawiają się czyjeś
pytania czy to ma sens i przyszłość. Mam pytanie czy ktoś z was byłby wstanie
zaangażować się w taki związek. Pytam gdyż sam byłem kilka razy zakochany w
sprawnych dziewczynach i zawsze słyszałem to samo "Jesteś fajnym facetem i
kolegą ale zostańmy tylko przyjaciółmi". Nie wiem czy kobietom chodzi głównie
o seks? Ale przecież niepełnosprawność tego nie wyklucza. Właśnie. Co
myślicie na temat seksu osób niepełnosprawnych. Wiem że trochę to dziwne
pytania ale mamy międzynarodowy rok osób niepełnosprawnych i chciałbym
poruszyć ten temat. Ja mój "Świetlisty promyczek" znalazłem blisko siebie
mimo, że szukałem gdzieś daleko. Wydaje mi się że tylko Ona rozumie mnie
najlepiej gdyż sama jest w podobnej sytuacji. Nie wiem natomiast czego boją
się osoby sprawne w takich związkach. Jeśli macie jakieś obawy to chciałbym
je także poznać. Spytacie po co, skoro jestem szczęśliwy w zwiąku? Chcę je
poznać, gdyż mam wielu także samotnych kolegów którzy są niepełnosprawni i
czasami pytamy się nawzajem przy piwku, dlaczego tak jest. Niestety ja nie
znam obaw osób sprawnych dlatego pytam was. Mam nadzieję, że ktoś odpisze.

Narka

[von-koza]

Przede wszystkim to bardzo ważne, budujące jest to co piszesz o tym, że
niepełnosprawność nie zamyka drogi do miłości i bycia razem. Myślę, że Twój
przykład może być dla wielu w podobnej sytuacji źródłem ogromnej otuchy i
nadzieji. Nie tylko zresztą dla nich. Pokazujesz jak na przekór wszystkiemu
umielście szukać i znaleźliście tak każdemu potrzebną miłość. To naprawdę
wielka rzecz i na pewno możecie być z siebie bardzo dumni.
Jesli chodzi zaś o odpowiedź na Twoje pytanie to niesłychanie delikatna sprawa.
Sądzę, że ogromny wpływ może tu mieć presja rodziców, znajomych itd. Poza tym
obawa przed utrudnieniami wiążącymi się ze związku z osobą niepełnosprawną,
konieczność opieki, pewne ograniczenia chociażby na płaszczyźnie seksualnej.
Pamiętaj jednak, że to nie wyklucza, a tylko ogranicza możliwość związku między
osobą niepełno i w pełni sprawną. Myślę, że jest wielu dla których fizyczna
ułomność drugiej osoby nie jest najważniejsza.
Serdecznie pozdrawiam,
P.S. Nie zadawajcie sobie takich pytań w stylu "czy to ma sens?", bo to one go
nie mają.

[ja_nek]

Ludzie obawiają się trudności w związku z kimś niepełnosprawnym. Każdy z nas
woli kogoś zdrowego, taki własny egoizm, chęć, aby problemów, pracy z tym
związanej było jak najmniej. Wygodnictwo? Może.
Gdybys był sprawny postępowałbyś tak samo.
Jesteś z dziewczyną również niepełnosprawną, zawsze będziecie się ciut lepiej
rozumieć.
Myślę, że kwestię związane z seksem mają charakter drugorzędny

Pozdrawiam
janek

[Gość: Ewa]

Mantis, wybacz ze napisze szczerze.
Zazwyczaj my, pelnosprawni, wobec niepelnosprawnych jestesmy
hipokrytami. Znam srodowisko niepelnosprawnych z miejsca pracy.
Oczywiscie ze macie prawo do milosci i przyjazni, jak wszyscy ludzie.
Znam niepelnosprawna dziewczyne, ktora zakochala sie w pelnosprawnym
i porzucila swa rodzine (2-je dzieci) dla spelniania nowej milosci(po-
przednio byla w zwiazku z czesciowo niesprawnym).Uwazam ze jest wyjatko-
wo odwazna. Mam niepelnosprawna przyjaciolka(tu zaczynam byc szczera) i nasza
przyjazn musiala oslabnac, bo ja dluzej nie wytrzymywalam wymagan przyjaciolki.
Podczas wspolnych wakacji bylam na jej uslugi, podawalam , przynosilam,pchalam
wozek, a ona ani raz nie zaproponowala udzialu we wspolnym gospodarstwie.
A przeciez przyjazn miedzy innymi jest wymiana, chocby dobrej woli. Potem
rozmawialam z profesjonalista zdrowia na temat zalamania sie mojej przyjazni i
dowiedzialam sie( moze to nie zawsze prawda), ze niepelnosprawni maja tendencja
oczekiwania uslug ze strony pelnosprawnych, mimo, ze pewne czynnosci sami moga
wykonywac. Podobna opinie potwierdzilo kilka innych osob majacych w codziennym
zyciu do czynienia z niepelnosprawnymi. Wiec cos w tym chyba jest. Moze chodzi o
pewne psychologiczne doznanie zadoscuczynienia za posiadane kalectwo?
Co o tym sadzisz i jak jest w twoim wypadku? Wedlug mnie jest to pewien kluczyk
do poruszonego tematu

[Gość: kamyk]

Ewo Bardzo się mylisz, ze jest coś takiego u niepełnosprawnych
jak "psychologiczne doznanie zadoscuczynienia za posiadane kalectwo". Osoby
niepełnosprawne, które tak jak Twoja przyjaciółka o której piszesz w swoim
liscie, iż nic nie robiła mają wyuczoną bezradnośc. A wyuczyli ich tego ich
rodzice robiąc wszystko za nich i trzymajac pod kloszem. Ale nie wszystkie
osoby niepełnosprawne są takie by im usługiwać. Ja Także jestem niepłnosprawny
poruszam sie wyłacznie na wózku od urodzenia teraz to już 27 lat. i ja przy
sobie wiele robie sam, poniewaz moi rodzice od najmniejszego mnie uczyli abym
sam zadbał o siebie. Wiele pomagam innym Pracujuję jako terapeuta zajęciowy w
pewnym ośrodku z niepełnosprawnymi. I nigdy w życiu nie miałem czegoś
jak "psychologiczne doznanie zadoscuczynienia za posiadane kalectwo".

[Gość: gosia]

Ja osobiście nie czuje uprzedzenia do osób niepełnosprawnych, wydaje mi się ,
że miłość to coś więcej niż tylko sex i ciało. Teraz świat pełny jest
stereotypów, kultu idealnego ciała, diet , siłowni itd . Ludzie często się w
tym gubią, nie potrafią zdefiniować miłości, szukają coraz to innych doznań
seksualnych z coraz bardziej doskonałymi partnerkami bądź partnerami. Nie w tym
rzecz! Gdybym pokochała taką osobę, byłabym z nią do konca zycia, nie uważam
ludzi niepełnosprawnych za gorszych- pod żadnym wzgledem.

[Gość: gb]

Dla mnie pytanie jest dość dziwnie zadane. To tak jakbyś kogos zapytał czy
woli dziewczynę atrakcyjną czy nie. Wszyscy wolą atrakcyjne ale nie wszyscy
się w nich zakochują. To, jakie relacje zbudujesz sobie z drugą osobą zależy
od Ciebie, od tego jaki jesteś. Teoretyzowanie na temat który określiłeś,
niestety zawsze wypadnie na niekorzyść niepełnosprawnych ale to nie znaczy, że
nie spotka ich miłość :-)

[white.falcon]

Chyba raczej wyczuwam, o co chodzi Autorowi wątku. O to, że my - pełnosprawni -
odmawiamy prawa do miłości ludziom innym, niezależnie od tego, czy ta "inność"
polega na byciu niepełnosprawnym, czy byciu osobą, pochodzącą z innego kręgu
kulturowego, czy wynikającą z jeszcze innych tzw. różnic. Pełnosprawni stanowią
większość, a większość jest przyzwyczajona do utartych standardów w wyglądzie i
w zachowaniu, razi ją, gdy coś odbiega od ogólnie przyjętego schematu, bo
zmusza do myślenia, do zadania sobie trudu zrozumienia różniącej się od nas w
czymś osoby. Niewygodna sytuacja, zdaniem, albo w odczuciu, wielu.

Akurat mam znajomych, którzy są niepełnosprawnymi, sa małżeństwem i są
wspaniałymi, inteligentnymi, wykształconymi, kochającymi się ludźmi - moimi
sąsiadami. Niedawno opowiedzieli mi o rzeczy, której doświadczyli od innych
sąsiadów (mieszkam w bloku-molochu). Dobrze sytuowani Państwo przez inna ich
sąsiadkę zainteresowali się tym, iż moi znajomi zajmują trzypokojowy lokal i
zwrócili się do sąsiadki, by pertraktowała z nimi, wręcz przekonała ich do
zamiany lokalu na ich mniejszy. Argumenty, użyte przez tamtych Państwa,
wykształcone i, kiedyś sądziłam, inteligentne osoby, w dosłownym znaczeniu tego
słowa "zamurowały" mnie. Tamci państwo uznali, iż niepełnosprawne osoby z
pewnościa nie będą mieć dzieci i z pewnościa umysłowo nie dorastają, by je
mieć!!! Poszłam do tych "inteligentnych" osób zapytać, dlaczego nie
zainteresowały się mną i moim mieszkaniem, na co uzyskałam odpowiedź, że -
cytat - "z Pania nie mielibysmy szans, bo Pani jest inteligentna". Rozbrajająca
szczerość!!!

Wielu patrzy na niepełnosprawnych jak na ludzi "gorszych", a tak nie jest. Może
tym swoim wpisem ja osobiście chciałabym przeprosić osoby niepełnosprawne za
tych, którzy nie myślą, są głupsi od Was i odmawiają Wam prawa do myślenia,
miłości i wszelkich uczuć, przysługujących wszystkim ludziom na ziemi, jak by
ich los nie doświadczał. Macie bowiem prawo do wszystkiego na tej Ziemi, a
głupszych i niemądrych (w tym wymienione przez Autora dziewczyny) poprostu nie
należy zauważać i mieć nadzieje, że kiedyś dorosną do tego, by być Ludźmi.:)

Pozdrv.:)

[elzbieta28]

Nigdy nie pytaj o sens, on jest zawsze, miłośc jest uczuciem i dotyczy
wszystkich ludzi,to samo tyczy się życia seksualnego.Przykładem jest znajome
małżeństwo : on pełnosprawny ona niepełnosprawna ruchowo. Są szczęśliwi, mają 2
dzieci i chcą byc ze sobą, tak naprawdę od początku do końca.Drugie małżeństwo
znajome - to głuchoniemi, też doskonale daja sobie radę tam jest i miłość i
szacunek.Nie pytaj o sens, tylko bądź szczęśliwy - bo o to w życiu chodzi.
Pozdrawiam

Odpowiedź twórcy tego wątku.

[Gość: Mantis]

Właśnie stwierdziłem że forum troszkę się rozmyło i mało było odpowiedzi, a ja
sam nie udzieliłem ich osobom mnie pytającym. A więc pragnę dodać swój
komentarz do tych które są i podziękować za nie.

Von-koza napisał, że to piękne iż mimo tych przeciwności znaleźliśmy siebie
nawzajem. I jest to piękne, ale ta odpowiedź tylko potwierdza moje
spostrzeżenie, że jednak osoby niepełnosprawne są postrzegane jako coś nowego,
coś innego. Czy obejrzałby się prędzej za mną całującym się na ulicy z
dziewczyną na wózku czy za sprawnymi osobami? Czy gdybym napisał że jestem
osobą sprawną byłoby to też takie piękne? Powiedziałby to takie naturalne.
Dlatego, że większości osób taka miłość wydaje się strasznie trudna, a wcale
taką nie jest. Owszem są przeciwności ale od czego ma się przyjaciół?
Pytanie „Czy to ma sens?” są faktycznie nie na miejscu ale to nie moje
spostrzeżenia tylko osób sprawnych więc nie mogę ich zmienić.

Janek napisał że każdy z nas jest po części egoistą i boi się niepełnosprawnych
i wynikających z tego obowiązków pomocy. I tutaj mamy problem
postrzegania „nas” osób niepełnosprawnych przez osoby sprawne. Mimo że jestem
od urodzenia niepełnosprawny nigdy nie czułem się inny i nie chciałem
nadmiernej pomocy a wręcz ją odpychałem. Janek pyta mnie czy jakbym był sprawny
nie robiłbym tak samo. Ja kiedyś się zastanawiałem co bym robił gdybym był
sprawny i doszedłem do wniosku, że z moim charakterem to pewnie bym skończył
jakąś podrzędną zawodówkę i był pospolitym „blockersem” na osiedlu lub
skończyłbym jako jakiś rozrabiaka. Jeśli chodzi o seks to chyba nie liczy się
jak go się uprawia tylko co się czuje. Jeśli obie osoby chcą więcej dać niż
brać to jest OK. Ja staram się mojej dziewczynie, więcej romantyzmu i miłości
dawać niż brać. Bo przecież jeśli ona będzie szczęśliwa to i ja będę.

Kolejny komentarz poruszył mnie dość mocno, ale sam tego chciałem i muszę jego
autorce podziękować. To jest to co uwielbiam najbardziej. Szczerość, która mija
się czasami z prawdą. Wiem Ewo, że jeśli to przeczytasz możesz być
zbulwersowana albo zaskoczona, ale niestety albo miałaś wyjątkowego pecha do
osób niepełnosprawnych albo nie wszystko dobrze odczytałaś. Jeśli chodzi o tą
dziewczynę która porzuciła rodzinę z dwójką dzieci dla innego to uważam że jest
niedojrzała emocjonalnie. Wiem ostre słowa ale niestety takie jest moje zdanie.
Jeśli nie jest się pewnym swoich uczuć to nie zakłada się rodziny i nie miesza
się w to dzieci. Jeśli potrafiła odejść od swojego mężczyzny to znaczy że albo
się mocno zauroczyła w tym „nowym” albo nie kochała swego „starego”. Nie jest
mi żal tego faceta który został z dziećmi mimo, że jak piszesz był
niepełnosprawny, bo znaczy, że nie umiał zadbać o dziewczynę skoro było jej
łatwo odejść. Żal mi tych dzieci, które będą pozbawione normalnej rodziny a
niepełnosprawny facet z dziećmi ma małe szanse (moim zdaniem) na znalezienie
nowej żony.
Ale nie to mnie tak zbulwersowało. Sorry, że to powiem ale nie rozumiem Twojej
przyjaźni z tą dziewczyną i tego czego oczekiwałaś od niej. Albo ona jest
przyzwyczajona do brania albo ty za wiele dajesz i się litujesz nad osobą
niepełnosprawną. Moja dziewczyna jest chora na zanik mięśni i nawet zwykłe
uniesienie kufelka z piwem :) jest dla niej dużym problemem. Ale nie prosi o
pomoc jeśli może coś zrobić sama (np. jeśli szklanka jest na tyle mała że może
ją unieść). Ja osobiście uważam że robi się dla niepełnosprawnych zbyt mało.
Ale nie pomocy doraźnej gdzie ktoś chce pomóc w danym momencie. Chodzi mi o to
że robi się zbyt mało aby te osoby były postrzegane jak inni obywatele naszego
kraju. Jeśli chodzi o mnie nigdy nie byłem ulgowo traktowany i nie chciałem
tego. Musze tu wykrzyczeć jedno hasło: NIENAWIDZĘ LITOŚCI. Tak jest nie lubię
gdy ktoś mówi że jestem biedny bo to on jest biedny, że tak myśli. Dlaczego tak
mówię? Bo wiele osiągnąłem mimo swego wózka. W tym roku ukończyłem Elektronikę
i Telekomunikację na Politechnice Poznańskiej i byłem jedynym studentem na roku
jeżdżącym na wózku. Nie myśl sobie Ewo że miałem przez to lekko. Wręcz
przeciwnie wykładowcy nie mogli się litować bo ktoś by się poskarżył do
dziekanatu. Mogę powiedzieć że nie było lekko miałem nawet przedmiot zaliczany
warunkowo. W tym roku osiągnąłem coś jeszcze tytuł Mistrza Polski w tańcach na
wózkach w kategorii DUO. Dla mnie jest to powód do dumy bo trenuję taniec tylko
od 2 lat. Poza tym i tu Cię zaskoczę postanowiłem pomagać innym i stworzyłem
serwis internetowy dla niepełnosprawnych i udzielam się w Poznańskim Centrum
Wolontariatu gdzie jako redaktor piszę artykuły do gazety. Może i troszkę mało
ale czy Ty robisz aż tak wiele? Może się na mnie obrazisz ale uważam, że ktoś
kto z powodu przyjaźni „leci” do terapeuty po poradę sam jest mocno
niepełnosprawny. Tylko gorzej bo niepełnosprawny emocjonalnie. Na marginesie
pytam retorycznie „Co może wiedzieć pełnosprawny terapauta o problemach
niepełnosprawnych?” Ja zawsze miałem twardy charakter ale cóż życie mnie nie
rozpieszczało i nie mam temu za złe. Zamiast się użalać patrzę na życie
optymistycznie i staram się pomagać innym nie pytając czy się odwdzięczą. Ja
nigdy nie miałem pretensji do społeczeństwa o moje kalectwo, acz miałem jednak
pretensję dlaczego jestem postrzegany jako ten gorszy. Jeśli mogę coś dodać to
powiem że osoby sprawne czerpią od niepełnosprawnych optymizm i twardość
charakteru bo nie jeden na naszym miejscu dawno byy z sobą skończył mysląc że
jest beznadziejnie. Sam widziałem osoby sprawne które poznawały nasza „paczkę”
niepełnosprawnych jako cichutkie i zakompleksione osoby a teraz są zupełnie
inne, bo nabrały wigoru. To tyle jeśli chodzi o Twoje pytania Ewo.

Gosiu piękne słowa. Dziękuję za nie w imieniu niepełnosprawnych. O to mi
właśnie chodzi. Bo czy miłość to miłość czy seks dla seksu. Ja uchodzę w kręgu
swoich znajomych za optymistycznego romantyka i mimo szczerych chęci nie
potrafię się zmienić i być „macho”. Zresztą moja dziewczyna ewidentnie mi tego
zakazała jeszcze na długo zanim byliśmy razem. Myślałem że jak będę bardziej
taki „twardy” to laski na mnie będą inaczej patrzyły. Wydawało mi się, że
romantyzm jest OK ale już to kobiet nie bawi. Muszę stwierdzić że się myliłem.
A, że romantyzm mam we krwi (piszę nawet wiersze) to już się chyba nie chcę
zmieniać. Rada miłosna dla wszystkich, bądźcie sobą i nikogo nie udawajcie a
znajdzie się ta jedyna. Jedyno „ale”, które mi się nasuwa jest takie, że zawsze
jest „gdybym pokochała lub pokochał”. Nikt nie chce spróbować bo się boi i nie
ma odwagi zrobić pierwszego kroku żeby pogadać z niepełnosprawną osobą.

Temat który porusza gb zahacza o ten, który zaczęła Gosia. Muszę przyznać
rację, każdy lubi mieć kogoś sprawnego niż niepełnosprawnego i, że serce nie
wybiera w kim się zakochasz. Jest tylko jeden mały problem. Nigdy u osób
niepełnosprawnych nie będzie tego początkowego zauroczenia, które pozwoli
zbliżyć się do człowieka poznać go lepiej. A tylko wtedy istnieje szansa że
ktoś się w kimś zakocha. Nikt nie patrzy na niepełnosprawnego jako osobę
wartościową (chodzi mi o pierwsze wrażenie). I to jest właśnie ten minus osób
niepełnosprawnych. Np. Kobieta patrząca na faceta na wózku widzi „On nie może
być wspaniałym kochankiem, ojcem, może nie mieć dzieci. Po co mam go bliżej
poznawać więcej problemów niż plusów”. Niestety kult ciała jest obecnie ogromny
a uczucia schodzą gdzieś na dalszy plan. Mówię o stereotypach które należy
łamać a na które my niepełnosprawni mamy niewielki wpływ. Ja staram się je
łamać będąc w pełni aktywnym i nie siedząc w domu a będąc zwyczajnym
człowiekiem.

Właściwie chyba White Falcon rozumie mnie dokładnie o co mi chodzi. Al

[elzbieta28]

Mantis, sporo czasu spędziłam z osobami niepełnosprawnymi,byłam z nimi
w "Szkole życia", na obozach, miałam na studiach kolegę niepełnosprawnego,
nigdy nie traktowałam tych ludzi jako innych, obcych potrzebujących litości.
Oni uczestniczyli w moim życiu, byli dla mnie partnerami, może to być dziwnie,
ale to Ci znajomi pomogli mi żyć. Wiem, że wielu ludzi nie uznaje ludzi
niepełnosprawnych za osoby samodzielne i wartościowe, ale zmiana takiego
postrzegania ludzi niepełnosprawnych wymaga pracy całego społeczeństwa. Twoja
postawa i praca drąży skałę, tak samo jak drążą ją znajome małżeństwa, o
których pisałam wcześniej.Pozdrawiam

Do Mantisa

[jmx]

No to teraz ja spróbuję wtrącić swoje trzy grosze. Od początku śledziłam
dyskusję na tym wątku i....

Moim zdaniem to nie do końca tak, że sprawni patrzą tylko na niesprawność,
jakiś "defekt", chorobę niepełnosprawnych. Rzeczywiście duzo w takich
kontaktach użalania się, może nawet litowania ale generalnie nie sądzę, ze to
wynik tego, ze ktoś patrzy na niepełnoisprawnych jako na tych gorszych ale
autentycznie im współczuje. Pisanie, że sprawni są tacy, niepełnosprawni owacy
tez nie do końca ma potwierdzenie w życiu bo i tu i tu zdarzaja sie po prostu
różni ludzie. Zależy to chyba od wielu czynników, sposobu wychowania, rodzaju
choroby, ludzi jakich sie spotykało na swej drodze. Wydaje mi się, ze tak samo
wśród pełno- jak i niepełnosprawnych można spotkać osoby, które się nad soba
użalają, którzy mają roszczeniową postawę wobec życia i tylko patrzą co może im
ktoś ofiarować a nie co sami mogą dać innym.

A co sprawia, że niepełnosprawni są postrzegani jako niepełnoprawni członkowie
społeczeństwa? Wg mnie jest to strach tych pełnosprawnych. Ludzie na co dzień
nie mają kontaktu z tego typu osobami. To rodzi obawy, lęki; takie osoby
to "dziwo", są obce, nieznajome... nie wiadomo jak z nimi rozmawiać, jak się
zachować, żeby nie urazić, co mówić, w jaki sposób. A dlatego się tak myśli bo
się ich nie zna... Nie ma okazji, zeby poznać w takim normalnym codziennym
życiu. Nie mówię tu o ludziach, którzy zajmują się wolontariatem albo zawodowo
zajmujących sie problemami niepełnosprawnych (lekarze, rehabilitanci itp.). Nie
spotyka się niepełnosprawnych w sklepie, kościele, na ulicy. Świat
niepełnosprawnych i pełnosprawnych to dwie enklawy. Owszem przenikające się ale
jeszcze dużo nam do osiągnięcia normalności, takiej, zeby niepełnosprawny w
takich zwykłych miejscach nie budził sensacji a był kimś naturalnym i
zwyczajnym właśnie.

Natomiast temat miłości pomiędzy niepełnosprawnymi to wg mnie zupełnie odrębna
sprawa, wynikająca być może z hipokryzji polskiego społeczeństwa. Sprawa
miłości osób, które odbiegają od kanonu "piękni i młodzi" jest tematem tabu.
Nie tylko chodzi o miłośc niepełnosprawnych ale także osób chorych (np.
psychicznie), starszych itd. Ale to już chyba kwestia stereotypów...
Postrzegania, że ułomności ciała sprawią, że dany człowiek przestanie odczuwać,
myśleć, tęsknić tak samo jak robi to każdy przeciętny, sprawny człowiek....


Mam nadzieję, że nie uraziłam Cię tym co napisałam.
Pozdrawiam i.... troszkę zazdroszczę umiejętności odnalezienia się w codziennym
życiu. Powodzenia :-)

[Gość: kamyk]

"Nie ma okazji, zeby poznać w takim normalnym codziennym
życiu. Nie mówię tu o ludziach, którzy zajmują się wolontariatem albo zawodowo
zajmujących sie problemami niepełnosprawnych (lekarze, rehabilitanci itp.).
Nie
spotyka się niepełnosprawnych w sklepie, kościele, na ulicy. Świat
niepełnosprawnych i pełnosprawnych to dwie enklawy."

JRMX to zależy gdzie miaszkasz ale w kazdym Wielkim mieście np Poznań mozna
spotakć osoby niepełnosprawne na ulicy, w kościele, w sklepie, mnie można
spotkać nawet w knajpie, kinie, czy dyskotece. Cześto jestem na Starym Rynku.

A tak poważnie to jest ich mało może dlatego ze maista w polsce dopiero
zaczynają myśleć o osobach niepełnosprawnych i w żówim tempie przystosowują
je do ich potrzeb. Poznań np ma jeszcze za mało tramwaji przystosowanych bo
tylko jedną linie. autobusy też by się prosiło o wiecej niskopodłogowych. w
samym Poznaniu Kin czy knajp przystosowanych jest na palcach jednej ręki.
Wszędzie indziej są schody. Można powiedziedz Ze MULTIKINO I KINEOPOLIS są
przystosowane. To prawda można ładnie wjechać do sal ale żeby oglądac trzeba w
pierwszym rzędzie bo tam są dla nas miejsca wyznaczone. Więc jak ma soię
niepełnosparwny więcej pokazywać jeżeli miasta nie są dostosowane do ich
potrzeb.
a podrugie czsto osoby niepełnosprawne mają barierę psychiczną przed
pokazywanie się puplicznie ponieważ na nich dziwnie patrza się ludzie więc
pozostają zamknieci w swoich domach. dlatego jest ich tak mało na ulich.

Kolejne odpowiedzi (White falcon i dla Elżbiety)

[Gość: Mantis]

Cóż dopiero dziś zauwazyłem, że nie wszystko co napisałem zostało na forum
umieszczone bo tekst był zbyt długi. Więc odpisuję resztę którą wczoraj nie
zdążyłem wkleić.

Właściwie chyba White Falcon rozumie mnie dokładnie o co mi chodzi. Ale może
przez to że w życiu codziennym ma do czynienia z osobami niepełnosprawnymi. Tak
chodzi mi o te stereotypy o których powiedziała. Chodzi mi o to że ludzie nawet
wykształceni myślą że my niepełnosprawni jesteśmy głupi nie potrafilibyśmy
wychować dzieci itp. Ale to upośledza ich w naszych oczach a nas samych obraża.
Ja skończyłem studia i mimo że nie lubię się chwalić, to z pewnością na swoich
wizytówkach będę miał przed nazwiskiem mgr inż. I nie dlatego że jestem aż taki
próżny i dumny z tego, tylko dlatego żeby utrzeć nosa takim ludziom jak
opisani. Aby nie traktowali mnie jak margines społeczny tylko człowieka
inteligentnego i normalnego. Muszę Ci podziękować za przeprosiny ale nie musisz
tego robić. Ty niczego nie zawiniłaś, a ci ludzie którzy tacy są i tak tego nie
zrozumieją póki w ich rodzinie nie przydarzy się nieszczęśliwy wypadek.

Muszę nawiązać do ostatniego komentarzu. Tak dziękuję Ci Elżbieto za te słowa .
Naprawdę jeśli słyszy się, że innym również się udaje to człowiek jest od razu
radośniejszy i patrzy lepiej w przyszłość. Jako podsumowanie mogę powiedzieć że
ja mam 26 lat i nigdy jeszcze nie spotkałem dziewczyny która by mnie pokochała,
to ja podkochiwałem się w nich ale nigdy żadna mi tego nie powiedziała. Do
czasu. Do czasu gdy z moim promyczkiem, którą do niedawna traktowałem jak swoją
siostrę, nie poszedłem o krok dalej. Znajomi od dawna mówili że pasujemy do
siebie. Ale ja nie dawałem sobie szansy. Widziałem masę problemów. Ona jest na
wózku i ma zanik mięśni a więc chorobę postępującą. Z roku na rok jest słabsza.
Ja jestem także na wózku ale ręce mam sprawne i stan mojej choroby się nie
zmienia. Mimo to byli ludzie którzy kiedyś mi pokazali światełko w tunelu i
zrozumiałem że miłość dwóch osób na wózkach jest możliwa. Wszyscy nasi znajomi
się cieszą. A my cóż mogę tylko powiedzieć, że wszystko przed nami, ale całując
się czujemy się jakbyśmy byli jednością. Wszystkim życzę tego uczucia, bo sam
przez 26 lat myślałem że go nie znajdę. Przyjaźń owszem ale nie miłość. A
jednak można. Mój promyczek mówi, że nie jestem w tym i owym laikiem choć
nikogo nie miałem wcześniej a ona ma za sobą pewne doświadczenia. Nie wiem czy
to prawda ale ja jej wierzę na słowo. Pozostaje mi tylko zakończyć to słowami,
które rozpoczynają mój wiersz zatytułowany „Miłość”

Miłość jest jak woda,
Którą się do kwiatu życia doda.
Bez niej człowiek usycha,
A z jej nadmiaru gnije.

Zapraszam na stronę republika.pl/sonda_poznan

:-)

[Gość: gb]

Mantis, chyba zdajesz sobie z tego sprawę jak wiele posiadasz. Ale może
jednego nie wiesz - o tym, że jesteś najbardziej sprawnym człowiekiem świadczy
to, że ciągle szukasz i odczuwasz niedosyt.

[Gość: gb]

I jeszcze jedno bo zapomniałam, jestem bardzo powierzchowna...czasami :-)
Uważasz, że zauroczenie to zachłyśniecie się uroda innego człowieka? Wydaje mi
się, że to kombinacja różnych jego cech i na pewno nie jest tu decydujący
oszałamiający wygląd. Jeżeli tylko to miało by znaczenie to czar pryska gdy
obiekt naszych westchnień otwiera usta... :-) Nie przejmuj sie, ja też się
staram podążać w tym kierunku.

[Gość: kamyk]

Hej Mantis! Na wstępie mojego listu Pozdrawiam Cię serdecznie i gratuluje
Tobie udanego związku z piękniejszą połową ciebie. a tak poważnie teraz w
odpowiedzi na Twój list zamieszczony tutaj. ja sam jestem niepełnosprawny od
urodzenia i poruszam sie wyłacznie na wózku inwalidzkim mam 27 lat i jestem
bardzo aktywny staram sobie zapewnic do oporu mój czas nie tylko
przyjemnościami ale także pracą. od 8 miesięcy jaestem z kimś bardzo blisko
uczuciowo związany. Moja połówka jest osobą pełnosprawną. poznalismy się przez
czata i postanowiliśmy się spotkać na żywo więc się umówiliśmy i powiem że
zaiskrzyło mniędzy nami od pierwszego wejżenia. Wiele razy pytałem ją czy wie
co robi angażujac się w ten zwiazek . Zawsze odpowiadała ze widzi we mnie
człowieka a nie osobę na wózku inwalidzkim. Powiem Tobie ze zwiazek pomiędzy
osobą niepełnosprawną i pełnosprawną może jak najbardziej miec miejsce. Trzeba
tylko wiedziec na co się godzi i ze pewnych rzeczy nie będzie można
przeskoczyć więc należy je obejśc lub zastąpić innymi rzeczami. Po drugie
trzeba znaleść odpowiednia osobę która będzie widziec w tobie człowieka a nie
breka który siedzi na wózku i jest nieszczęśliwy i napewno biedny według jej
mniemania. Pozdrawiam Cię Mantis.

[Gość: kasia(studentka)]

Witam. Bardzo zaciekawił mnie poruszany temat miłości osób niepelnosprawynych.
Chciałabym się podzielić z wami moim zdaniem na ten temat. Jestem osobą
sprawną i od 8 miesięcy jestem związana ze wspaniałym chłopakiem, który
porusza się na wózku.Uważm, że ludzie niepełnosprawni są naprawdę wspaniałymi
partnerami potrafią obdarzyć drugą osobę wielkim uczuciem. Na początku
obawiałam się tego, że nie poradzę sobie z obowiązkami i nie będe umiała pomóc
mojemu chłopakowi w takich codziennych sprawach, ale moje obawy były
bezpodstawne,świetnie dajemy sobie rade uważam ze tworzymy razem dobrany
zespół.Niektóre dziewczyny obawiają się tego, że będą musiały się opiekować
osobą na wózku przez 24 godziny i tu pojawia się następny mit.Mój chłopak jest
osobą bardzo aktywną,pacuje ma bardzo ciekawe hobby jest mistrzem Polski w
tańcu na wózkach ma wielu znajomych i bardzo dużo rzeczy robi sam. Jest
jeszcze jedna moim zdaniem bardzo ważna rzecz często my osoby zdrowe obawiamy
się reakcji środowiska na to, że jesteśmy z osobą na wózku ja też kiedyś tego
się bałam, ale jak się okazało moi znajomi bardzo miło przyjęli mojego
chłopaka. Napewno zostaje jeszcze problem związany z akceptacją związku przez
rodziców, ja jestem jedynaczką i mogłoby się wydawać, że rodzice szukają dla
mnie księcia z bajki i nigdy nie zakcepyują mojego chłopaka Jednak jest
inaczej rodzice są bardzo zadowoleni, że jesteśmy razem i nie mają nic
przeciwko naszej znajomości.Zostaje jeszcze jedna kwestia, która bardzo
ciekawi zdrowe osoby, jak wygląda sex z osobą niepelnosprawną,jeżeli mam być
szczera jest naprawdę cudownie,wiadomo istnieją pewne ograniczenia, ale jeżeli
ustali się z partnerem pewne zasady to można naprawdę mieć wspaniałe życie
seksualne. Wiem, że to, co pisze jest takie doskonałe, że może wydawać się nie
realne,ale naprawdę tak wygląda nasze życie, owszem czasami też mamy ciężkie
dni kłócimy się, ale to chyba normalne w związku. Naprawdę nie bójcie się
związać z osobami niepełnosprawnymi to wspaniali ludzie, których warto
poznawać i kochać.

[white.falcon]

Dziekuję, Mantis, za miłe słowa, skierowane do mnie. Nie pomyliłeś się - mój
pogląd na życie i stosunek wobec osób niepełnosprawnych w znacznym stopniu
został ukształtowany przez to, że mając opisanych przeze mnie przyjaciół-
sąsiadów oraz dwie inne przyjaciółki, wprawdzie nie jeżdżące na wózku, ale z
chorobami wrodzonymi, czyniącymi je niepełnosprawnymi fizycznie, przekroczyłam
pewna barierę, a ją miałam kiedyś. Chodzi mi o wyżej wymieniony w którymś z
wpisów nieuzasadniony strach wobec osób niepełnosprawnych, taki, który trochę
jest podobny do obaw, gdy ktoś daje do potrzymania niemowlaka: "Ojej, żeby to
dziecko nie skrzywdzić...". Już dawno zapomniałam o tych swoich śmiesznych
obawach.

Cieszę się, że znalazłeś swoją Prawdziwą Miłość. To jest bardzo budujące, a w
obliczu Prawdziwego Uczucia wszystko postrzega się inaczej, prawda? :) Życzę Ci
z całego serca wiele szczęścia i miłych chwil, choć wiem, że nie wszystkie
chwile są jednako miłe. Życzę też wytrwałości oraz odwagi, siły i odporności na
świat, który Cię i Twoją Promyczek nie zawsze zrozumie odpowiednio.

Pozdrv.:)

Miłość uskrzydla niepełnosprawnych

[Gość: Mantis]

Wiem że mój wątek na tym forum upada i nic nie poradzę widocznie Ci co mieli
coś do powiedzenia już powiedzieli (Za co im dziękuję) a reszta wstydzi się
udzielić głosu w dyskusji. Ja tylko mam jeszcze jedną rzecz do powiedzenia.
Moim zdaniem miłość uskrzydla, uzdrawia i pomaga być bardziej samodzielnym.
Ktoś powie że ględzę gupoty. Może i tak ale ja wiem po sobie jak to jest. Jak
wspomniałem mam 26 lat (4 sierpnia mam urodziny ale to tak na marginesie) i
dotychczas przez te 26 lat byłem w wielu rzeczach uzależniony od innych. Np. co
rano gdy wstawałem musiałem korzystać z pomocy matki lub kogoś innego (Nie
umiałem sobie poradzić z założeniem np. spodni). komuś wydaje się to dziwne ale
jeśli czytelniku jesteś osobą sprawną to spróbuj założyć spodnie nie stojąc a
siedząc nie podnosząc tyłka do góry? Ale do czego zmierzam. W ten sposób byłem
uzależniony od osób trzecich. Piszę byłem bo jakieś dwa tygodnie temu gdu mój
tato znalazł sie w szpitalu intensywnie myślałem co mógłbym zrobić żeby choć
moją matkę odciążyć. I nie potrafiłem nic wymyśleć. I moja obecna dziewczyna
zrobiła coś czego nie udało się zrobić moim rodzicom przez 26 lat. Namówiła
mnie abym spróbował się sam ubrać. Gdy podpowiadali mi to rodzice nie widziałem
takiej opcji gdż przerażała mnie możliwość porażki i czas trwania takiej
czynności. Jednak dziewczyna będąca sama niepełnosprawną doskonale to rozumiała
i mnie namówiła. A wystarczyło powiedzieć "Wiesz gdy ty będziesz bardziej
samodzielny będzie nam w przyszłości łatwiej". No i zrobiłem to i już robię i
będę pewnie tak do konca życia. Cieszę się z tego bo to wielki postęp w moim
życiu. Przełamałem pewną barierę której sam bym nie pokonał. I z tego też
przykładu widzę że miłość uskrzydla a może dodaje sił i wiary w siebie. Musze
tu i teraz podziękować mojej dziewczynie za to. Naprawdę skarbie KOCHAM CIĘ i
nie wiem co bym bez Ciebie zrobił. To że czynność ta zajmuje mi codzienie około
30 minut nie jest problemem bo warto się pomęczyć i mieć satysfakcję że nie
potrzeba nikogo do pomocy. jest jeszcze jeden aspekt dlaczego to zrobiłem.
Gdzieś tam w podświadomości krył się wstyd i obawa "Jak poradzę sobie np. gdy
będę sam na sam z dziewczyną i będę się chciał z nią kochać? Czy i wtedy będę
potrzebował osób trzecich do pomocy?". Niby naiwne ale puki nie miałem
dziewczyny, nie myślałem o tym. Gdy ją mam stanęło to pytanie i musiałem je
rozwiązać. Powiem jedno miłość przenosi góry. Ja swoją już przeniosłem. Myślę
że to uczucie dodaje sił nie tylko nam niepełnosprawnym ale i innym. Co o tym
myślicie? Czy macie podobne doświadzenia i robiliście rzeczy których bez
wsparcia drugiej osoby byście nie zdołali zrobić?? Pozostawiam temat otwarty.

Może to już ostatni dopisek w tym forum ale mam nadzieję, że nie.

[elzbieta28]

Twoje wypowiedzi są piękne i mądre i jednocześnie dotykają życia w sposób
szczególny. Twoje małe kroczki, przenoszenie gór...są godne podziwu- uczą
innych jak żyć. Nie tylko niepełnosprawnych, ale ludzi, którzy mając wszystko,
mają kłopoty ze sobą. Tylko czy oni Twoje listy czytają? Masz rację, miłośc
uskrzydla dodaje sił, a przede wszystkim pomaga dokonywać rzeczy niemożliwych.
Tylko tego trzeba po prostu chcieć...a w naszym życiu przyzwyczailiśmy się do
grzechu - zaniechania. Tak jest lepiej i wygodniej. W moim życiu miłość
pomagała mi niejednokrotnie, tylko trzeba cały czas o niej myśleć i ją
pielęgnować w zdrowy sposób. Nie zawsze się to udaje...Dbajcie o siebie...Ty i
Twój Promyczek...Pozdrawiam

[Gość: gb]

Gratuluję Ci z całego serca Twoich sukcesów i jednocześnie mam prośbę.
Rozumiem Twój entuzjazm ale oszczędż nam opisu tego, w jaki sposób kochałeś
się ze swoją dziewczyną (gdy to nastąpi). W pewnych sprawach mężczyzna
powinien, mimo radości która go rozpiera, zachować dyskrecję :)

Miłość i dyskrecja

[Gość: Mantis]

Hmmmm widzę że ktoś tu mnie moralizuje ale i dobrze, że są ludzie którzy
pilnują aby inni nie powiedzieli za dużo. Nie ma obaw na pewno z czytelnikami
forum taką nowinką się nie podzielę (Co najwyżej mogę powiedzieć czy było
fajnie czy nie ;)) Zresztą bym dostał po głowie od mojej dziewczyny bo
powiedziałem jej o tym forum i by przeczytała. Miłość jest w moim odczuciu tą
wsapaniałą tajemnicą dwóch kochanków, której nikt inny nie ma prawa poznać. To
wsapniałe chwile (Mam nadzieję). Przez cały ten czas gdy tu piszę różne rzeczy
staram się poruszyć temat miłości niepełnosprawnych jako ogółu, ale wiem, że
nic tak nie rozwija rozmowy jak przykłady, więc postanowiłem odsłonić kapkę
siebie aby inni wiedzieli, iż można zaznać miłości i być romantycznym a tych
którzy nigdy się z tym nie spotkali przekonać że tacy ludzie jak ja istnieją.
Może wkrótce nikt się za mną nie obejrzy gdy będę się z mym promyczkiem na
ulicy całował bo będzie to normalna rzecz? Tego nie wiem i tak naprawdę nie
wiele mnie osobiście to obchodzi. Ale wiem że są osoby które mają strach
wynikający z tych właśnie obaw. Mam więc nadzieję że to forum komuś pomogło się
przełamać lub choćby docenić co mają.
Na koniec tego wpisu coś osobistego co przedstawia moją wizję miłości, to moj
wiersz który napisałem pewnego wieczoru a nie jest jedynym poświęconym temu
wspaniałemu uczuciu.

Miłość ?!

M iłość? Ach cóż to znaczy?
I czy naprawdę wszystko wybaczy?
Ł atwiej o tym pisać niż zrozumieć,
O dpowiedź znaleźć i na pamięć umieć.
Ś miech, tęsknota, całusy, rozmowy, przy świecach kolacja we dwoje,
Ć wierkanie ptaków podczas spaceru, to miłości wyobrażenie moje.

[white.falcon]

Życzę Wam, Mantis i Twojej Promyczek, wszystkiego jak najbardziej słonecznego w
życiu. Jest cudem - odnalezienie prawdziwego wzajemnego uczucia, jest pięknem -
odwaga jego pielęgnowania, jest ogromna radością - wspólnego przezywania
kolejnych dni, dzielenia się nimi z bliska osobą, wspólnego doceniania ich
mozaikowych drobinek codzienności, z których składa się nasz istnienie. Nie
martw się, gdy pocałujesz swoją Promyczek na ulicy, wiele osób, tak sądzę,
popatrzy na Was z uśmiechem, myśląc z nutką zazdrości w sercu: "Ale piękne
uczucie." Tych, co pomyślą inaczej - nie warto zauważać, bo ich odczucia na
szalach wagi odczuć, ważą tyle, co pyłek, który zostanie zmiecionych przez
leciutki podmuch sympatii do Was innych ludzi.:)

Pozdrv.:)

[grooszek]

white.falcon napisała:

co tam, oszczedzmy sobie cytatu. super slowa napisala, i tyle:))) Obiema rekami
i zebami sie podpisac moge:)

[Gość: ola]

Mantis
mysle ze duza role odgrywa lek przed dodatkowym zranieniem osoby
niepelnosprawnej, ludzie sie spotykaja , sa ze soba a czesto i rozstaja i
wlasnie to rozstanie z taka osoba moze byc duzym moralnym problemem, czesto
przed jakimis dalszymi krokami moze nas ten strach zatrzymywac.
Ja nie podjelabym samowolnie , dobrowolnie takiego ryzyka, choc nie wykluczam
mozliwosci kochania kogokolwiek
pozdrawiam
p.s. na co jestes chory?

Odpowiedź dla Oli

[Gość: Mantis]

Wiesz Twoja odpowiedź świadczy jednak, że stereotypy istnieją. Myślę tak
dlatego iż myślisz, że niepełnosprawny to inny człowiek i nie wolno go ranić i
trzeba szczególnie traktować. A cobyś zrobiła gdybyś spotkała swego
niepełnosprawnego chłopaka z inną w łóżku? Przecież też móże Cię zranić tak jak
inni więc równie dobrz mogłby dostać od Ciebie za to w twarz. I nie ma tu co
zastawiać się niepełnosprawnością. Uczucia w ludzkim ciele są takie same
niezależnie od sprawności fizycznej. My (niepełnosprawni) tak samo kochamy,
płaczemy, zdradzamy, i robimy inne rzeczy. Gdy zobaczysz niepełnosprawną osobę
pomyśl że to Ty po jakimś wypadku (Czego Ci broń Boże nie życzę) i pomyśl
jakbyś chciała być traktowana. Wiesz kiedyś mi powiedziała jedna dziewczyna z
internetu, że też się bała kontaktuz niepełnosprawnymi i porównała te obawy do
trzymania dziecka na rękach. Wtedy też człowiek się boi że je skrzywdzi ale po
chwili sie przyzwyczaja. ta dziewczyna traktuje niepełnosprawnych bardzo
normalnie ale musiała sie przełamać. Chciałbym wiedzieć co Ciebie za strach
ogarnia przed takim kontaktem i o jakim ryzyku mowisz że byś go nie podjęła.
Jeśli możesz to odpisz bo naprawdę mnie to interesuje, bo być może takie jak Ty
obawy mają inni, którzy nie mieli nawet odwagi się tu wpisać.

Jeśli chodzi o moją chorobę to jest to przepuklina oponowo-rdzeniowa (spina
biffida) inaczej zwana rozszczepem kręgosłupa (Choć tego można też nabawić się
w wyniku urazu). Ogólnie polega ona na tym że mam sparaliżowane ciało od pasa w
dół. Ciekawe Co teraz myślisz? Napisz mi swoją pierwszą myśl która trafiła do
twojej głowy. Choćby była dziwna ja się nie obrażę bo dla mnie nie ma tematów
tabu.

[white.falcon]

grooszek napisał:


> co tam, oszczedzmy sobie cytatu. super slowa napisala, i tyle:))) Obiema
rekami i zebami sie podpisac moge:)

Dziękuję, grooszku.:) Ja poprostu piszę, co myślę na dany temat, ot tyle.
Pozdrv.:)

[grooszek]

white.falcon napisała:

> grooszek napisał:
>
>
> > co tam, oszczedzmy sobie cytatu. super slowa napisala, i tyle:))) Obiema
> rekami i zebami sie podpisac moge:)
>
> Dziękuję, grooszku.:) Ja poprostu piszę, co myślę na dany temat, ot tyle.
> Pozdrv.:)

z tym mysleniem to tak troche ostrozniej, bo to nie zawsze jest modne;)))

[jmx]

grooszek napisał:

> white.falcon napisała:
>
> > grooszek napisał:
> >
> >
> > > co tam, oszczedzmy sobie cytatu. super slowa napisala, i tyle:))) Obi
> ema
> > rekami i zebami sie podpisac moge:)
> >
> > Dziękuję, grooszku.:) Ja poprostu piszę, co myślę na dany temat, ot tyle.
> > Pozdrv.:)
>
> z tym mysleniem to tak troche ostrozniej, bo to nie zawsze jest modne;)))


Hihi, i głowa może rozboleć ;-)))


Grooszku - masz dwa zęby?? ;-D


A Mantisowi życzę samych szczęśliwych chwil z Promyczkiem :-)). I sądzę, że
takiej miłości jaką żywicie do siebie, żadne nieostrożne słowo czy gest nie
zniszczy. Pozdrawiam serdecznie :-)

[white.falcon]

grooszek napisał:

> z tym mysleniem to tak troche ostrozniej, bo to nie zawsze jest modne;)))
>
Ale pozwala na luksus bycia sobą w każdej chwili i sytuacji. Wygodnictwo przeze
mnie przemawia. ;)
Pozdrv.:)

[grooszek]

white.falcon napisała:

> grooszek napisał:
>
> > z tym mysleniem to tak troche ostrozniej, bo to nie zawsze jest modne;)))
> >
> Ale pozwala na luksus bycia sobą w każdej chwili i sytuacji. Wygodnictwo
przeze
>
> mnie przemawia. ;)
> Pozdrv.:)
>

A ladnie to tak zazdrosc w innych wzbudzac?;))) k...a, nie moge jej jakos
odpuscic, bo mnie strasznie bawi:)))

[jmx]

grooszek napisał:

> k...a, nie moge jej jakos odpuscic, bo mnie strasznie bawi:)))

Przypominam, że ten post ma tytuł "miłość i dyskrecja" ;-)))))

[grooszek]

jmx napisała:

> grooszek napisał:
>
> > k...a, nie moge jej jakos odpuscic, bo mnie strasznie bawi:)))
>
> Przypominam, że ten post ma tytuł "miłość i dyskrecja" ;-)))))
>
toz dyskretny jestem i nie powiedzialem, kogo mam na mysli;))))
>

[white.falcon]

grooszek napisał:

> A ladnie to tak zazdrosc w innych wzbudzac?;))) k...a, nie moge jej jakos
> odpuscic, bo mnie strasznie bawi:)))

Bezwiednie czynione rzeczy nie są karalne. ;)
Pozdrv.:)

[jmx]

Hihi, nieznajomość prawa nie zwalnia z jego egzekwowania ;-)))))

[white.falcon]

jmx napisała:

>
> Hihi, nieznajomość prawa nie zwalnia z jego egzekwowania ;-)))))
>
Sąd sądem, a sprawiedliwość i tak będzie po stronie Karguli (jacy by oni nie
byli). ;)))
Pozdrv.:)

[Gość: gb]

Mantis, nigdy nie odważyłabym się kogoś, a Ciebie szczególnie, pouczać czy też
prawić morały. Ale, jak sądzę, poznajesz dopiero życie i w swej ufności do
swiata, wiele błędów popełnic możesz. To tylko troska, aby Twoja miłość, tak
piękna, budząca się dopiero do życia, nie została zniszczona nieopatrznym
słowem czy gestem. Twój wiersz jest przeuroczy. Och....gdyby ktoś tak pisał
dla mnie....ale cóż, nie wszystkim jest dane przeżywać to, co jest Twoim
udziałem. Jesteś wybrańcem!

[Gość: Mantis]

Nie mam żalu do Ciebie o morały. To były miłe ostrzeżenia. lepiej milczeć niż
kogoś skrzywdzić słowem. Napisałaś że szkoda że nikt tak nie pisze dla Ciebie
Jeśli chcesz mogę coś dla Ciebie napisać tylko nie wiem co na to mój skarb
powie. Kiedyś nawet pisywałem wierszyki o dziewczynach poznanych na chacie ale
to były czasy gdy byłem smutnym samotnym facetem (może smutny nigdy nie byłem
ale nie byłem tak radosny jak teraz). Wiesz mam jednak te 26 lat i co nieco w
życiu już przeżyłem ale człowiek i tak uczy się na błędach i jak to mawiają
niektórzy "Rodzi się głupi i głupim umiera". Mówisz, że niekażdemy jest
wskazane przeżywać to co jest moim udziałem i że jestem wybrańcem. Cóż może
masz rację ale poczułem się jak NEO z matrixa "jesteś wybrańcem". Wybrańcem
jest moj promyczek. Wiesz nikt obcy mi tego nie mowił choć mója "rybka" zawsze
mi mówiła że jestem wyjątkowy. Może siebie nie doceniam i myśląc że jestem
zwyczajnym człowiekiem???
Za te piękne słowa dam Ci tutaj prezencik. To jest mój drugi wierszyk
poświęcony miłości, który bardzo lubię. Dodam że mój promyczek podlewa mnie tą
wodą obficie i kwitnę przy niej radością.

Miłość

Miłość jest jak woda,
Którą się do kwiatu życia doda.
Kwiat wtedy rozkwita i nęci płatkami,
A w koło tryska swymi kolorami.
Coraz bardziej i bardziej ładnieje,
A w koło jakby się cieplej dzieje.
Lecz gdy nie ma miłości, choć cienia,
To kwiat się w suchy badyl zmienia.
Robi się czarny i skręca,
A swym widokiem do siebie zniechęca.
Nie usiądzie już na nim żaden z motyli,
I nikt go już nigdy nie zapyli.
Uschnie samotnie i zgnije w glebie,
Będąc przestrogą także dla ciebie.
Dlatego miłość bierz i miłość dawaj,
A robić tego nigdy nie przestawaj.
Bo może to ty ożywisz ten kwiat,
Który będzie ci wierny przez wiele lat.
Pij też wodę, bo ktoś inny ci ją dawać może,
I to ty rozkwitniesz w swoim kolorze.
Będziecie się wtedy razem wodą dzielić,
I przez całe życie weselić.
Nikt wtedy nie uschnie i nie zgnije,
I całe swoje życie dobrze przeżyje.
I to już koniec wiersza tego,
Może wyniknie z niego coś dobrego.

[Gość: gb]

Dziękuję, jestem oczarowana :) Pragnę Cię zapewnić, że żyję zgodnie ze
wskazówkami, które byłeś tak uprzejmy zawrzeć w wierszu. Proponuję jednak
zakończyć już naszą korespondencję bo czasami coś mimo naszej woli wchodzi nam
w nawyk od którego trudno sie uwolnić. Poza tym sugeruję abyś więcej czasu
poświęcał Promyczkowi by nie czuła się osamotniona.

[Gość: Mantis]

To ostatnia chyba (mam nadzieję) moja odpowiedź dla Ciebie. Mój promyczek nie
jest zaniedbany bo w tej chwili jest na wakcjach. Napisałbym co robi bo to
wspanałem zajęcie i jest w tym świetna ale nie powiem bo można by ją po tym
rozpoznać a chcę by była tu anonimowa. Powiem tyle, że wraca w poniedziałek a
wyjeżdża znów w środę i napewno w poniedziałek i wtorek nie będzie tu moich
opisów. A teraz sobie głuchamy smsujemy i tęsknimy. Mogę powiedzieć działa
w "branży rozrywkowej". Bardzo ją kocham i czekam na 14 sierpnia gdy pojedziemy
na dwa tygodnie na turnus rehabilitacyjny i bedziemy ze sobą 24h na dobę. Miło
się z Tobą gawędziło na forum a temat zostawiam otwary. A swoją drogą to forum
zaczęło schodzić na tematy poboczne ale świenie, że ludzi chcę się na ten temat
wypowiadać. Dziękuję Ci gb za wypowiedzi.

[white.falcon]

Szanowny Autorze,

Gdybyś Ty lub Promyczek mielibyście taką ochotę, to proszę napisać do mnie.:)
Zapomniałam napisać o tym poprostu.

Pozdrv.:)

Ciąg dalszy

[mantis77]

Dziękuję za odpowiedzi i czekam na następne. Może ktoś z was w czasie tych
wakacji poznał osoby niepełnosprawne lub nawet się zakochał. Większość osób
pisało tu o dużej tolerancji ale czy to staje się normą? Jak myślicie? Mam też
takie pytanie troszkę jakby obok tematu głównego. Znam kilka osób które mają
niepełnosprawne rodzeństwo, sami będąc osobami sprawnymi i z tego powodu mają
problem ze znalezieniem partnera. Bo często partner okazywał się nie
wyrozumiały i mówił "Wiesz byłbym z Tobą ale nie mam ochoty przez całe żeycie
opiekować się twoją siostrą lub bratem" Czy takie osoby muszą być odrzucane
przez społeczeństwo. Ja sam mam starszego brata który ma swoją dziewczynę i nie
widzi ona problemu ale brat poznał ją gdy przestał mieszkać z nami w domu. Co
sądzicie na ten temat? Wydaje mi się że najbardziej ten problem dotyczy gdy
jest to rodzenstwo uposledzone umysłowo które samo nie da sobie rady w życiu
bez opieki. A przeciż rodzice nie są wieczni.

Do Mantisa

[Gość: ola]

sorry za tygodniowe milczenie ale wyjechalam sobie gdzies dalej i dopiero dzis
przeczytalam ten watek

co do stereotypow masz 100 % racji to jest stereotyp myslenia ale tacy jestesmy
w wiekszosci a Ty chciales to wiedziec,

co mi przyszlo do glowy po przeczytaniu Twojego stanu choroby?
ze jeszcze nie jest tak zle z Toba masz sprawne rece i sprawny umysl a to jest
niezwykle cenne,
ja niepelnosprawnosc traktuje inaczej niz Ty , ja ja traktuje z punktu widzenia
matki takiego dziecka , dziecka z porazeniem mozgowym i zalezy mi tak samo
jak Tobie zeby bylo ono traktowane na rowni z innymi dziecmi na rowni z innymi
ludzmi w przyszlosci, ale ja staram sie i walcze o jego obecnosc w normalnym
zyciu w zwyklym przedszkolu w normalnej szkole i wiesz co , ma teraz 3
narezczone a dzieci w przedszkolu traktuja go jak rownego sobie choc sa
uwrazliwione na jego innosc. Te dzieci zawsze beda patrzec na niepelnosprawnosc
jak na cos normalnego ale o to trzeba walczyc. Kiedys jedna bardzo madra
pedagog powiedziala ze niepelnosprawni sa najbardziej potzebnie tym w pelni
sprawnym i o to powinno sie walczyc o ich obecnosc w kazdym publicznym miejscu,
w szkole przedszkolu urzedzie, itp
pozdrawiam