podwójne życie?

[miekka]

Nie wiem, jak barzdo romantyczne jest to forum, nie wiem w ogóle co to
romantyzm jest, ale chce Wam wszytskim napisać, że bywa tak:
ktos krzyczy w pustym mieszkaniu tylko dlatego, że jest tak cholernie i
przerażajaco sam. Ktoś drży z bólu, bo straszliwie sie boi, że zwasze juz tak
będzie.
Ten ktos potem wychodzi z domu i jest najsilniejszą, najbardziej towarzyską i
energetyczna osobą pod słońcem.

Znacie taką piosenkę Kayah?:
"A mówili o mnie, że jestem
Silna, nie złamie mnie nic
A nie wiedzieli, że wiecznie
Drżałam na wietrze jak liść"

Ten ktoś czasem pije alkohol i wtedy pisze tak irracjonalne posty jak ten...
Przepraszam
miękka

[Gość: Sergiusz]

Nie czasem, często. To nie podwójne życie, to maska.
Ludzie zakładają różne maski, żeby nie pokazać otoczeniu prawdziwego siebie. Bardzo często pod powłoką twardziela, kogoś kanciastego i nieprzystępnego kryje się ktoś całkiem inny - bezbronny, przerażony światem, pragnący ciepła, ale nieraz i arcyciekawy.

Im dłużej żyję, tym bardziej jestem przekonany że warto zaglądać pod te ludzkie maski, bo czasem po dnimi kryją sie prawdziwe perły.

MS.

[ja_nek]

Ktoś mi to niedawno tłumaczył, bo widziałem tylko silną stronę tej osoby.
Jakże było me zdziwienie, gdy poznałem miękką stronę tej osoby. A tą
osobę "utwardziło" życie, a jest przecież w środku wrażliwa i normalna...
Tylko jak takie osoby odróżnić od tych, które takie nie są?

Pozdrawiam
janek

[miekka]

No właśnie... maska... Ale kiedy tej maski już nigdy nie zdejmujemy, nawet
przed najbliższymi, wtedy jest juz chyga źle...
Pisze o tym tez dlatego, że od pewnego mężczyzny usłyszałam: "zawsze pociągały
mnie takie kobiety: silne, zaradne, niezależne". Byłam z nim 9 miesięcy i
udawałam, że wciaz jestem taka właśnie, z rzadka wychodziła ze mnie mała
dziewczynka. Uciekłam.
ja wiem skąd się biora te maski, tzn. wiem skąd mam swoją.
Ja chcę być "małą dziewczynką", ale ... małych dziewczynek nikt nie kocha...
miekka

[Gość: cal.....ka]

to jest prawda - miekka wiec nie warto . Ale mnie zawsze zdziwienie bierze jak
facet ktory jest oblegany przez twarde kobiety woli pogadac z tymi miekkimi,
szerymi i to wiele razy sie spotkalam z taka sytuacja. Wystarczy byc szczerym -
faceci to lubia. A to ze uciekaja - ich problem. Tez bym uciekla i juz.
(Chociaż?)

[miekka]

Wiesz... silna i zaradna to nie znaczy nieszczera! Przynajmniej nie w moim
wypadku. To taka sama "ja"... Po prostu sama się "wciągnęłam" w te grę...
Energiczna śmieszka, co wszędzie jej pełno, ambitna, pośpieszna... potem juz
nikogo nie wyprowadzałam z błędu.
Ludzie mówią mi teraz: jak Ty to robisz? zawsze w dobrym humorze! Na Boga! jak
się mylą!
Nie wiem, po co to pisze, przecież to wszystko MOJA WINA!
miekka

[Gość: cal.....ka]

Zawsze w dobrym humorze dla innych - no to calkiem ludzkie - normalka.
A alkohol..... zrobi swoje i juz tak nie bedzie. Narazie Ty wiesz ze sie
rozklejasz - i nikt inny Ci nie pomoze bo nie wie i zie wie ze to przez
alkohol, skutki wychodza pozniej na wierzch. Ale moze to nie alkohol, moze to
chwilowe zalamanie?
Sztuczny przymusowy usmiech i wziasc sie w garsc. Obowiazkowo.

[jmx]

miekka napisała:

> Nie wiem, jak barzdo romantyczne jest to forum, nie wiem w ogóle co to
> romantyzm jest, ale chce Wam wszytskim napisać, że bywa tak:
> ktos krzyczy w pustym mieszkaniu tylko dlatego, że jest tak cholernie i
> przerażajaco sam. Ktoś drży z bólu, bo straszliwie sie boi, że zwasze juz tak
> będzie.
> Ten ktos potem wychodzi z domu i jest najsilniejszą, najbardziej towarzyską i
> energetyczna osobą pod słońcem.
>
> Znacie taką piosenkę Kayah?:
> "A mówili o mnie, że jestem
> Silna, nie złamie mnie nic
> A nie wiedzieli, że wiecznie
> Drżałam na wietrze jak liść"
>
> Ten ktoś czasem pije alkohol i wtedy pisze tak irracjonalne posty jak ten...
> Przepraszam
> miękka

A ja myślę, że każdy po trosze taki jest... Mniej, bardziej ale jest.
To nie jest podwójne życie - to jak awers i rewers, ciemna i jasna strona
księżyca...

Jeśli ten "Ktoś" :-) jest towarzyski i energetyzujący to zarazem jest również
lubiany... Może warto by było pokazać komuś swoją "drugą stronę", pokonać
strach, zaufać... Może ktoś w najblizszym otoczeniu jest taki sam...?
Pozdrawiam :-))

[miekka]

> A ja myślę, że każdy po trosze taki jest... Mniej, bardziej ale jest.
> To nie jest podwójne życie - to jak awers i rewers, ciemna i jasna strona
> księżyca...

Też kiedys tak myślałam, ale kiedy siedzę w domu sama i zaczynam mówić do
siebie, zaczynam płakać, wołać i histeryzować... To juz trzecia taka noc. Nogdy
nie było tak źle (a bywało tragicznie).

Boję się.

[delicatesca]

miekka napisała:

Jezeli lubisz byc mala dziewczynka to czemu nie chcesz byc z mezczyzna ktory
takie kobiety lubi? Wtedy nie bedziesz musiala zakladac maski :)

[jmx]

miekka napisała:

>
> > A ja myślę, że każdy po trosze taki jest... Mniej, bardziej ale jest.
> > To nie jest podwójne życie - to jak awers i rewers, ciemna i jasna strona
> > księżyca...
>
> Też kiedys tak myślałam, ale kiedy siedzę w domu sama i zaczynam mówić do
> siebie, zaczynam płakać, wołać i histeryzować... To juz trzecia taka noc.
Nogdy
>
> nie było tak źle (a bywało tragicznie).
>
> Boję się.

"A po nocy przychodzi dzień a po burzy spokój..."
Nie bój się, w nocy wszystko wygląda dużo gorzej niz ranem.
A tutaj zawsze znajdą sie ludzie, którzy "porozmawiają" z Tobą :-)))
Skoro teraz jest tak źle to potem może być już tylko lepiej... Wahadełko się
odwahnie w drugą stronę.

[miekka]

Dzięki, ale... to nie chodzi o noc. Chodzi raczej o całe moje życie, które
skonstruowałam wg jedenj zasady: "umiesz poradzić sobie SAMA!".
A co do ludzi tutaj... kochani jesteście, ale ja i tak... nie wierzę...
Nie chcę Wam zajmowac czasu, pijana jestem trochę i ... wszystko ze
mnie "schodzi". I chyba dobrze.
Dzięki
miekka

[jmx]

Widzisz, po to się ma kryzysy, by z nich wyciągnąć wnioski. Wiesz co jest nie
tak i .... spróbuj to naprawić.

Powodzenia i dobrej nocy :-)))

[ja_nek]

Skąd tyle obaw przed powiedzeniem: "tak naprawdę jestem małą dziewczynką?"
Niejeden się zdziwi, ale ten i ów będzie zachwycony tą różnorodnością i tym,
że może Cię podziwiać, za siłę i za to, że może się Tobą opiekować i pomagać.
Bo to nie są do końca maski, ale okrajana różnorodność i chowana głęboko.
Awers i rewers, jak mówi Jmx

Pozdrawiam
janek

[krawatko]

jmx napisała:

> Widzisz, po to się ma kryzysy, by z nich wyciągnąć wnioski. Wiesz co jest nie
> tak i .... spróbuj to naprawić.
>
> Powodzenia i dobrej nocy :-)))
>

a ja wole bez kryzysow i wnioskow!

[Gość: kasia]

witaj miekka.. och jaki bliski ten Twoj post.. tez wlasnie chodze po scianach
i w ogole siebie nie rozumiem. i tez wszystko dlatego ze na chwile spod fasady
kobiety jakze silnej wyszla zraniona dziewczynka. a on nie wytrzymal :((

[elzbieta28]

To nie jest podwójne życie, to po prostu jesteś TY. Nigdy nie pozbywamy się
twarzy dziecka, bo tylko wtedy (najczęściej) czuliśmy się bezpieczni i kochani.
Pokazuj tą małą dziewczynkę, która jest w Tobie, pamiętaj, że tylko dzieci są
szczere. A jeżeli Ty nadal się nią czujesz to ta szczerość i ciepło są w Tobie -
a to dobrze.Pozdrawiam

[Gość: rachela]

tylko jak znów byc małym dzieckiem...coz mamy instynkt samozachowawczy dlatego
tak kurczowo trzymamy sie hasła poradze sobie...i gdzie tu miejsce na twarz
dziecka które potrzebuje przecierz pomocy, które może byc beztroskie bo zawsze
ktos o nim mysli ktos sie o niego martwi ktos nad nim czuwa
Pozdrawiam:)

[Gość: samowolny]

"więc pijmy wino drodzy koledzy
niech smutki prysna w rozbitym szkle
że nam jest smutno nikt sie nie dowie
że nam jest smutno lecz nie źle..."

[miekka]

Witajcie w nowym dniu! Nie jest on lepszy, wcale nie... To się nie zmieni z
dnia na dzień.
To życie hartuje ludzi, to życie każe sobie "radzić". Ja w którymś momencie
wręcz postanowiłam: koniec z przewrażliwieniem, nie dam się krzywdzić, dam
sobie radę sama.
I dawałam sobie radę, och, doskonale mi szło!! Zakochałam się we własnej
samotności, samodzielności... I tak to trwało, do czasu... Dziś to, co
wtedy "życie mi uratowało" (ta samodzielność etc.) mnie pogrąża, bo okazało
się, że stałam się zwykłym asekurantem i straciłam coś ważnego: ufność w ludzi.
Czasem dokucza mi to mniej, czasem bardziej - jak teraz. Macie rację to nie
podwójne życie - to mój wybór. Ale coraz rzadziej pozwalam sobie na "małą
dziewczynkę" a ona tłumiona i zagłuszana w końcu upomina się o swoje prawa i
wtedy właśnie... "chodzę po ścianach".
pozdrawiam
miękka
Dziękuję, że piszecie. Miałam wrażenie tej nocy, że ktoś mnie głaszcze o głowie.

[Gość: Suzanna]

Aniołek czy Diabełek?


Którą twarz pokarzesz dzis światu?

[miekka]

Dziś światu nie pokażę nic. Ani twarzy ani ręki ani nogi!
A! Ale do pracy iść muszę... Nic nie pokażę, przysięgam milczenie!
miękka

[Gość: samowolny]

miekka napisała:

Zakochałam się we własnej
> samotności, samodzielności... I tak to trwało, do czasu... Dziś to, co
> wtedy "życie mi uratowało" (ta samodzielność etc.) mnie pogrąża, bo okazało
> się, że stałam się zwykłym asekurantem i straciłam coś ważnego: ufność w
ludzi.
>
spokojnie, wybór samotności nie musi trwać do końca życia. zawsze
mozna "zmienić zdanie".. nie trzeba trwać w uporze "dam sobie sama rade"
Powiedz sobie "odpoczełam od drugiej osoby a teraz zmiana"...
powodzenia

[Gość: rachela]

Gość portalu: samowolny napisał(a):

> miekka napisała:
>
> Zakochałam się we własnej
> > samotności, samodzielności... I tak to trwało, do czasu... Dziś to, co
> > wtedy "życie mi uratowało" (ta samodzielność etc.) mnie pogrąża, bo okazał
> o
> > się, że stałam się zwykłym asekurantem i straciłam coś ważnego: ufność w
> ludzi.
> >
> spokojnie, wybór samotności nie musi trwać do końca życia. zawsze
> mozna "zmienić zdanie".. nie trzeba trwać w uporze "dam sobie sama rade"
> Powiedz sobie "odpoczełam od drugiej osoby a teraz zmiana"...
> powodzenia

Mysle ze w takiej sytuacji tylko czeka sie na to by moc zmienic zdanie- zeby
pojawiła sie inna możliwość szansa na inne życie...
Samotność nie jest zazwyczaj swiadomym wyborem- czesto to koniecznośc i nie ma
w tym niczyjej winy ot tak po prostu jest.
Miekka nie daj sie nikomu ani niczemu!!!Pozdrawiam:)))

[white.falcon]

Mozna wszystko przezwyciężyć, przeżyć, można, by nie prowokować współczucia
życzliwych Tobie osób i "uciechy" nieżyczliwych, zakładać uśmiech na twarz i
dobry humor na pokaz, a to, co wewnątrz kipi - zostawiać dla siebie. Można, ale
sama siebie nie oszukasz, bo znasz siebie. Nie rozklejaj się - bywa gorzej. A
taki stan duszy - cóż można go oswoić, jak niebezpieczne zwierze, zdając sobie
sprawę, że zawsze w najmniej odpowiednim momencie może Ciebie ugryźć, bo nie
jest przyjacielem. Można ten stan duszy nauczyć siedzieć na uwięzi, w pewnym
stopniu - zmusić siebie do akceptacji przebywania z niebezpiecznym intruzem
razem. Od siebie nie uciekniesz, ale tak, jak zmuszasz siebie do usmiechania
się i bycia "twardą", zmuś siebie do niepoddawania się. Może świadomość tego,
że "nie poddaję się, wygrywam" będzie chociaż jakimś jaśniejszym pocieszeniem.

Pozdrv.:)

[Gość: leziox]

Bycie przysłowiowym "twardzielem"niestety męczy i na dłuższą metę jest nie do
zniesienia.Pozostaje konieczność odreagowania się w jakiś sposób,gorzała nie
jest tu najlepszym wyjściem,bo potem takie miękko-twarde,wartościowe dziewczyny
kończą w rynsztoku albo w klubie AA.
Może zmień pracę,otoczenie,cholera wie,co,ale jakaś rzecz w twojej bliskości
jest chora i to trzeba wyleczyć.

[ja_nek]

Prędzej czy później coś pęknie, z czymś sobie nie poradzisz. Najlepiej
pozostań twardą w pracy, ale w życiu prywatnym poluzuj. Nie udawaj na siłę
niczego, bo walka z samą sobą jest bez sensu. Trzeba zaakceptować swe
słabości, nauczyć się z nimi żyć. Tak jest najzdrowiej.

Pozdrawiam
janek

[jmx]

Ale nie nazywajmy pokazywania swego oblicza, zwierzania się za słabość...

[white.falcon]

ja_nek napisał:

> Prędzej czy później coś pęknie, z czymś sobie nie poradzisz. Najlepiej
> pozostań twardą w pracy, ale w życiu prywatnym poluzuj. Nie udawaj na siłę
> niczego, bo walka z samą sobą jest bez sensu. Trzeba zaakceptować swe
> słabości, nauczyć się z nimi żyć. Tak jest najzdrowiej.
>
> Pozdrawiam
> janek

Nie pęka się - człowiek to nie balonik i wiele potrafi przetrzymać. Praca nad
sobą i lubienie siebie, a przede wszystkim - jak najmniej udawania, załatwiają
sprawę skutecznie. Nikt nie jest ubezpieczony od gorszych dni, napadów chandry
i zniechęcenia. Jeżeli pozna się tego "zwierza", to mozna przewidzieć, gdy
zaczyna nam szczerzyć zęby, by kąsnąć. Wtedy należy przedsięwziąć środki
zapobiegawcze, opracowane według swojego "ja" i je zastosować, albo pójść i
wypłakac się w poduszkę.:)

Pozdrv.:)

[ja_nek]

Ja mam wrażenie czegoś innego. Autorka wątku próbuje być kimś innym niż w
środku jest. A tak się nie da. TO nie jest kwestia tego, że ona ma chandrę, ale
czegoś mocniejszego mającego źródła w oszukiwaniu siebie i otoczenia. Trzeba
powiedzieć przed samą sobą, jaką się jest i nie udawać przed sobą. W pracy
można zgrywać twardą, ale nie przed sobą i najbliższymi.

Pozdrawiam
janek

[miekka]

> zakładać uśmiech na twarz i dobry humor na pokaz, a to, co wewnątrz kipi -
>zostawiać dla siebie.
>taki stan duszy - cóż można go oswoić, jak niebezpieczne zwierze, zdając sobie
>sprawę, że zawsze w najmniej odpowiednim momencie może Ciebie ugryźć, bo nie
>jest przyjacielem. Można ten stan duszy nauczyć siedzieć na uwięzi, w pewnym
>stopniu - zmusić siebie do akceptacji przebywania z niebezpiecznym intruzem
>razem.

white.falcon, dzięki, wiem, że intencje miałeś dobrei serdeczne, ale niestety
jest zupełnie odwrotnie. To, o czym piszesz, to "oswajanie" zwierza itd. to
jest dokładnie to, czym zajmowałam sie ostatnie kilka lat! I co? Jasne, że
świetnie mi szło, tłumiłam go w sobie idealnie, gdy wypełzał na powierzchnie,
robiłam wszytsko, by go zignorować. Ale są takie chwile, gdy "szklanka się
przelewa". To trwało za długo!!! A teraz ten "zwierz" upomina sie o swoje z
ogromną siłą. Dlatego to nie jest metoda dla mnie.
Znacie takie stany, kiedy niby wszystko jest okej, trzymacie się w garści, a tu
nagle np. ... stłucze się szklanka i... wszystko w Was pęka, wszystko, co
tłumione wyłazi na wierzch z powodu banalnej szklanki! Klęczy się nad tą
stłuczoną szklanką czy rozlanym mlekiem i szlocha się, i rozpacza.
I to jest właśnie ten stan.
Całe dnie na granicy płaczu, całe dnie ze ściśniętym gardłem, całe dnie z tym
skurczem w żołądku.
Ktoś pisał - gorzałka to nie wyjście. Jasne że nie! Nie piję dla odreagowania,
ale czasem mi się zdarza coś wyhylić z przyjaciółmi. A po alkoholu jeszcze
mocniej czuję ten ścisk... Dlatego napisałam.
Boję się, że to nie mija, że to już za długo. Trudno mi zobaczyc
cokolwiek "przed sobą" jasnego, dobrego. Wszystko napawa mnei panicznym wręcz
lękiem. Dziś przyjeżdża do mnie mój najlepszy przyjaciel. I co? Boję się!!!
pozdrawiam Was wszystkich i dziękuję ja_nkowi - za zrozumienie, bo chyba jest
najbliżej tego rpoblemu (choć to nie plebiscyt;))
miłego dnia
miękka

[jmx]

Znamy ten stan bardzo dobrze...
Da się z niego wyjść choć jest trudno, najtrudniej chyba uwierzyć w światełko w
tunelu - że coś jednak będzie (jest?) dobrego, że nie tkwi się w całkowitej
ciemności, z której nie ma wyjścia.
Nie bój się przyjaciela - on Ci krzywdy nie zrobi, daj sobie szansę przeżywać
takie stany emocjonalne jakie czujesz w danej chwili, przy nim, odetchnij i
okaż, ze nie jesteś jedynie maszyną do uśmiechania i bycia "twardą". A obecność
bliskiego człowieka może w tym pomóc i dać prawdziwe ukojenie.
Powodzenia :-)

[Gość: cal.....ka]

Posluchaj, wiem co Ci jest, i wiem kto Ci moze pomoc. Niestety - mam tyle spraw
na glowie, ze niewiedzialabym ktora osoba bys byla ktora bym sprowadzila na
Ziemie, (juz mam ich za duzo). Nie ja, tylko moi ludzie.
I pomogliby Ci bo tylko tym sie zajmują. Słuchaj - jest wyjście!!!!!!!!!
Wystarczy tylko uwierzyc. Mam to pieknie wylozone co i jak, nawet z checia bym
sie Tobą zajela sama, tylko musialabys troche poczekac.

[psyhiatra]

Gość portalu: cal.....ka napisał(a):

>
> Posluchaj, wiem co Ci jest, i wiem kto Ci moze pomoc. Niestety - mam tyle
spraw
>
> na glowie, ze niewiedzialabym ktora osoba bys byla ktora bym sprowadzila na
> Ziemie, (juz mam ich za duzo). Nie ja, tylko moi ludzie.

he??? Twoje inne wyimaginowane ja? Moja diagnoza - szizofrenia

[ja_nek]

Przyjaciel jest po to, abyś mogła z nim porozmawiać. Przed przyjacielem nie
musisz starać się wyglądać tak, albo inaczej.
Im dłużej tłumisz to, tym mocniej się to odezwie w przyszłości.
Znasz problem, pracuj nad nim, bo jeśli nie zrobisz tego, to posypiesz się przy
jakiejś poważnej sprawie i przyjaciel może nie wystarczyć.

Pozdrawiam
janek

[elzbieta28]

Podobno - " a po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój", niby wszystko się
zgadza, ale...to wszystko występuje w realnym świecie i Ty jesteś realna, bądź
sobą dziewczyno i tylko sobą!!!Inaczej zostaną Tobie tylko takie słowa, wiem,
ze piękne, ale bardzo smutne...."Jedyne co mam to złudzenia, że mogę mieć
własne pragnienia, jedyne co mam to złudzenia...że mogę je mieć" . Żyj, bądź
tym co jest w Twojej duszy, tym kim chcesz być. Czyli sobą...
Pozdrawiam i życzę odwagi, bo trochę musisz "przemeblować" swoje
życie.

[Gość: już nie miękka]

Wiem doskonale o czym piszesz miękka. Jestem takim samym przypadkiem, a
przynajmniej byłam. Nikt z mojego otoczenia, nawet najbliżsi, moja rodzina, po
prostu nikt nie wiedział jaka jestem naprawdę. Też grałam fantastycznie swoją
rolę, tylko w samotności pozwalałam sobie na bycie sobą, ale moje depresje
zaczęły wymykać mi się spod kontroli, Twój stan świadczy o tym, że w tej chwili
przeżywasz to samo. Zaczęłam rozmawiać z przyjaciółmi o moich prawdziwych
uczuciach. Niektórzy do dzisiaj nie mogą uwierzyć w to, co im mówiłam i mówię.
Jedno jest pewne - wyszło mi to tylko na dobre. Nikt mnie nie skrytykował, nikt
nie odwrócił się ode mnie. Nie spotkała mnie mnie żadna przykrość z tego
powodu. Spróbuj być sczera, zacznij od przyjaciół, naprawdę warto. Mnie też
trudno było zejść z tego piedestału, na którym mnie postawili, ale szcerze
zachęcam, nic złego się nie stało, wręcz przeciwnie - jestem o wiele
szczęśliwsza (choć depresje nadal miewam, to nie da się tego porównać z moim
poprzednim stanem). Jeśli chcesz to daj znać, moze się zaprzyjaźnimy, nie
będziesz musiała przede mną udawać nikogo.
Życzę powodzenia w wysiłkach bycia szczerym wiem, że to trudne, ale wierzę w
Ciebie.
Trzymaj się cieplutko.
PÓŁTWARDA.

[miekka]

Witam,
powróciłam po dłuższej bieobecności, by wam napisać, że postanowiłam pojechać
na dłużej do Rodziców - tam właśnie mogę byc małą dziewczynką! Tyle że
oczywiście teraz, kiedy już wiem, czego chcę nie mogę się ruszyć. Ale pojadę.
Odpocznę. A później? Pewnie znów będzie tak samo...
pozdrawiam was wzystkich
miekka

ps dziwnie wyszło z tym moim nickiem, bo on nie miał oznaczać tej miękkości, o
której tu pisaliśmy, przypadkiem wyszło, że pasuje, ale powstał sporo
wcześniej;)