śmierć kochanków II

[kwasna_cytryna]

Nazwałam go jak poprzedni, mam nadzieję, że rb wybaczy :)))

Rimbaud


Podarował jej ostowy wianek
z czarnej ziemi wilgotny kochanek
i przytulił ją potem bez słowa
i ustami zimnymi całował

Podarował jej nocny głos sowy
na cmentarzu pod niebem lipcowym
i darował pierścionek z kryształem
i swe serce w mogile zmurszałe

Aż objęła go blada i drżąca
jak on zimny taka gorąca
księżyc zmilkłe oświetlał mogiły
wiatr się w liściach szamotał bez siły

Michał Piotrowski

[Gość: Ewa]

W odpowiedzi taka prosta poezja, ktora znalazlam w pierwszej pod reka
ksiazeczce "A l'écoute des arbres":

Ce pin solitaire,
combien de siècles
a-t-il vécus?
Le vent qu'on y
entend est si pur
qu'il suggère
la profondeur
du temps.

Ichihara No Ôkimi

[kwasna_cytryna]

Le temps des cerises

Quand nous en serons au temps des cerises,
Et gai rossignol et merle moqueur
Seront tous en fête.
Les belles auront la folie en tête
Et les amoureux du soleil au coeur.
Quand nous en serons au temps des cerises,
Sifflera bien mieux le merle moqueur.

Mais il est bien court, le temps des cerises,
Où l'on s'en va deux cueillir en rêvant
Des pendants d'oreilles.
Cerises d'amour aux robes pareilles
Tombant sous la feuille en gouttes de sang.
Mais il est bien court le temps des cerises,
Pendants de corail qu'on cueille en rêvant.

Quand vous en serez au temps des cerises,
Si vous avez peur des chagrins d'amour
Evitez les belles.
Moi qui ne crains pas les peines cruelles,
Je ne vivrai pas sans souffrir un jour.
Quand vous en serez au temps des cerises,
Vous aurez aussi des chagrins d'amour.

J'aimerai toujours le temps des cerises :
C'est de ce temps-là que je garde au coeur
Une plaie ouverte,
Et dame Fortune, en m'étant offerte,
Ne saurait jamais calmer ma douleur.
J'aimerai toujours le temps des cerises
Et le souvenir que je garde au coeur.

[Gość: Ewa]

Siedzą razem na ławce
Ich dziecko jest w drodze
Od słońca są chronieni
Przez stary rodzinny orzech

Ona jest z Ogrodowej
On z Kościelnej rodem
Jakoś tak się spotkali
Gdzieś chyba przed rokiem

Wziął ją raz do kina
A film był miłosny
Na kogo miała czekać
Wybór stał się prosty

Teraz lody sobie kupili
I nagle ich zmroziło
Gdyż do końca nie wiedzą
Czy to naprawdę miłość

Siedzą sobie na ławce
Spodziewają się dziecka
On całkiem przeciętny
Ona niezbyt piękna

Zwykła letnia miłość
Z ulicy Ogrodowej
Trochę po polsku wymuszona
Bo dziecko jest w drodze

Adam Ziemianin

[kwasna_cytryna]

DZIECKO KSIĘŻYCA

Nazwij ją dzieckiem Księżyca tańczącą w płyciznach rzeki.
Samotne dziecko Księżyca rozmyślające w cieniu wierzby
utkanym z pajęczych nitek.
Rozmawiające z drzewami,śpiące na schodach fontanny,
zostawiające srebrne nici w nocnej piosence ptaka.
Czekające na Słońce w górze.
On jest dzieckiem Księżyca zbierającym kwiaty w ogrodzie,
śliczne dziecko Księżyca przesuwające się poprzez echo w dolinie.
Żeglujące na Wietrze na mleczno~białym płaszczu.
Rzucające okrągłe kamienie w dół, wprost na Słońce,
bawiące się w chowanego z dziewczynami poranka,
czekające na uśmiech dziecka Słońca.

[Gość: Ewa]

A noir, E blanc, I rouge, U vert, O bleu: voyelles,
Je dirai quelque jour vos naissances latentes:
A, noir corset velu des mouches éclatantes,
Qui bombinent autour des puanteurs cruelles,

Golfes d'ombre; E, candeurs des vapeurs et des tentes,
Lances de glaciers fiers, rois blancs, frissons d'ombelles;
I, pourpres, sang craché, rire des lèvres belles
Dans la colère ou les ivresses pénitentes;

U, cycles, vibrements divins de mères virides,
Paix des pâtis semés d'animaux, paix des rides
Que l'alchimie imprime aux grands fronts studieux;

O, suprême Clairon plein de strideurs étranges,
Silences traversés de Mondes et d'Anges:
- O l'Omega, rayon violet de Ses Yeux!

A Rimbaud

[kwasna_cytryna]

Spotykasz przyjaciela -
jesteś w niebie
spotykasz łotra -
mętny wir się wciąga
trzeba czuwać
Na Ziemi ciągle palą się ogniska
z daleka nie widać
jaki ogień z nich się wydobywa
z których cieszy się Bóg
a z których - Bestia
Trzeba podejść bliżej
i popatrzeć z niewinnością dziecka
trzeba myślom dać swobodę
aby czuły nurt prawdziwy
aby nie błądziły w czarnym dymie
Trzeba chwilę się zatrzymać
wyjść z ciężaru ciała
poczuć własną duszę
uświadomić sobie ciszę głębi
i symbole wąskiej ścieżki
Nie jest łatwo czuwać nad oddechem
jeszcze trudniej - wyczuć Powiew Ducha
szczytem marzeń - poczuć Boga
wszystko jest możliwe
i jest tuż tuż

J. Adamczyk

[Gość: Ewa]

Nosimy używane słowa, wzniosłość i rozpacz
zjedzone przez cudze usta,
chodzimy po zapadniach cudzego przerażenia,
w encyklopedii odkrywamy starość,
wieczorem udajemy, że wybuchła wojna,
rozmawiamy z Baczyńskim,
pakujemy się w pośpiechu,
przypominamy sobie dawnych poetów,
wychodzimy na dworzec, potępiamy faszyzm,
po czym triumfialnie,
w przedziale pierwszej klasy,
w pierwszej osobie liczby mnogiej,
dajemy wyraz naszej przenikliwości,
tak jakbyśmy nie zostali obdarzeni
absolutnym słuchem milczenia.


Adam Zagajewski

[kwasna_cytryna]

[kwasna_cytryna]

by: Anonymous

When I was young
You told me words would never hurt me
I believed you
And then when I was a older...
I'm sick so sick of her
What's wrong with you
Some words may sound
Just like little comments
Maybe you thought they would help me
Well they didn't
They hurt me
They dug a deep hole straight through me
You couldn't fill that hole
Only one thing could
And the one thing comforted me
Made me feel in control
Made me feel good
And made me ignore all my real feelings
It blinded me
And made me feel like It was my only hope
Well guess what
If it wasn't for some special people
That one thing would've killed me
And now I know
Words CAN hurt
Don't let anyone lie to you
Physical damage is half the time fixable
But emotional damage is permanent
I love you
But your words hurt

[Gość: Ewa]

When I think of you
I instantly smile
With that smile
There are so many memories.

There is something about you
that is not replaceable
for no one could fill
the void you would leave

You are always on my mind
on the days the sun shines
When million tiny stars
light up the darkest skies

And though we be separated
by miles upon miles
of wide rivers, deep oceans
higher mountains and dark valleys

Our souls are connected
sharing the bond of Love
To express feelings isn't easy
cause "Its Beyond words

Smriti V Metikurke

[kwasna_cytryna]

NOSTALGIE.

J'ai mis de l'or dans mes bagages
Et des coquillages nacrés.
J'ai mis des fleurs à mon corsage
Fleurs d'hibiscus, fleurs d'orchidée.

J'ai mis du ciel, j'ai mis des vagues
Et le pêcheur à peau tannée
J'ai mis des colliers et des bagues,
Faits dans la noix des cocotiers.

J'ai pris des soleils qui se couchent
Sur des îles toutes dorées
J'ai gardé du sel sur ma bouche
Des parfums sur ma peau bronzée.

J'ai pris des tissus à la cire
Des mangues, des nankas sucrés
J'ai pris de Bali le sourire
Ses Dieux et ses danses sacrées.

J'ai voulu emporter les larmes
Du petit plongeur de Putri,
N'ai pas voulu rompre le charme
Suis restée dans ce doux pays.

[Gość: zahedan]

tata moje zawsze mi mówić: ucz się języków obca my son.ale ja to mieć gdzieś.i
oto skutki teraz być opłakane I was fu...'n stupid boy!!!!!!!!!! It's too late

[white.falcon]

Gość portalu: zahedan napisał(a):

> tata moje zawsze mi mówić: ucz się języków obca my son.ale ja to mieć
gdzieś.i
> oto skutki teraz być opłakane I was fu...'n stupid boy!!!!!!!!!! It's too late

Nigdy nie ma tak dobrze, że jest zbyt późno na coś. Przyznaj się, Zahedanku,
jesteś poprostu leniwy.;)
Pozdrv.:)

[Gość: Ewa]

Kochajcie czasem poetę

On jest rybim okiem

Śladem po locie motyla

I wężową łuską między ziołami



Gdy zechce - ognisko rozpali

Na środku pokoju

I firanki ogniem tańczą

W porywach miłości



Najczęściej jednak bywa

Pasażerem smutnego tramwaju

I bez biletu - nawet ulgowego

Patrzy ludziom w oczy



Tam zapisane są wiersze

Alfabetem zmarszczek

Kreskami uśmiechów

Strumykami żyłek podskórnych



Kochajcie czasem poetę

On musi być rybim okiem

Białym śladem odrzutowca

I zielem dziurawca gdy już wszystko boli

Adam Ziemianin "Jest rybim okiem"

[kwasna_cytryna]

Wieczór autorski

Muzo, nie być bokserem to jest nie być wcale.
Ryczącej publiczności poskąpiłaś nam.
Dwanaście osób jest na sali,
już czas, żebyśmy zaczynali.
Połowa przyszła, bo deszcz pada,
reszta to krewni. Muzo.

Kobiety rade zemdlec w ten jesienny wieczór,
zrobią to, ale tylko na bokserskim meczu.
Dantejskie sceny tylko tam.
I wniebobranie.

Nie być bokserem, być poetą,
mieć wyrok skazujacy na ciężkie norwidy,
z braku muskulatury demonstrować świat
przyszłą lekturę szkolna - w najszczęśliwszym razie -
o Muzo. O pegazie,
aniele koński.

W pierwszym rządku staruszek słodko sobie śni,
że mu żona nieboszczka z grobu wstała i
upiecze staruszkowi placek ze śliwkami.
Z ogniem, ale niewielkim, bo się placek spali,
zaczynamy czytanie. Muzo.

[Gość: Ewa]

ça continue jusqu'a fin du monde

Je suis vraiment très désolée . . .
J'écris ce poème avec des
larmes violettes, la couleur des
fleurs du printemps, courant
sur mon visage. Vous m'avez
dit que je devais écrire moins de poèmes.

Je suis vraiment très désolée, mais
c'est comme si vous m'aviez demandé de
ne plus respirer, de ne plus parler, de ne plus voir, de ne
plus chanter jamais. La poèsie, c'est un boulot.
Ça continue jusqu'à la fin du monde. Comme
poète, je peux écouter au ciel quand il
me parle. Je peux comprendre le
soleil quand il crie près de mon visage.

C'est la qualité de la vie qui compte.
Je ne veux pas devenir une femme qui est
"solide," ou "responsable." Je veux
qu'on dise que je suis orange parsemée de
jaune, et que j'ai des fleurs noirs comme
cheveux et que mes jambes sont comme
les pilons d'un poulet. Mais souvenez-vous
que je serai invisible. Vous avez décrit, parfaitement,
ce que je ferai dans l'avenir. Je vais
tourner les yeux des arbres, je vais donner
un coeur aux nuages, mes larmes vont être
vides et sêches. Ce n'est pas du tout un signe
de tristesse si on écrit la poèsie. Probablement,
c'est nous qui sommes plus heureux--bien sûr, nous sommes
trop heureux de temps en temps, mais c'est nous qui
gardons la folie, la colère, la joie et l'inquiétude.

Pour moi, il y a des sommets et des précipices,
mais rien ne peut me sauver -

Sauf moi-même. Chaque fois que j'écris, je
me sauve. Je réchauffe le feu de mon âme. Je suis
nulle dans ce monde sans ma poésie. Ce n'est pas
une question de bonheur, mais une question
de liberté d'être libre en soi-même.

Je serai libre. Même si je dois le payer par mes cris,
mes larmes, mes désespoirs,
je mourrai libre. Et j'espère que mon travail aidera
quelqu'un qui a crié comme moi, quelqu'un
qui a crée comme moi, ou seulement un agneau perdu
dans ce monde gris qui a besoin d'une âme soeur.
Mais ce sont mes espoirs. Maintenant, j'espère que
je peux survivre cette nuit, cette semaine

[kwasna_cytryna]

To dusza moja wyszła ze mnie

Ktoś ty , że możesz iść przede mną
niby poezji panna żywa
ciesząc mnie twarzą swą przyjemną ,
która mnie z ziemskich mąk wyrywa .

Widzę cię , żyję i oddycham -
dla mnie to kwitnie twoja szata ,
twój świeży urok szarość spycha ,
pójdę za tobą w otchłań świata .


Śmieję się śmiechem zachwycenia
i idę dziwnie urzeczony ,
jak w chwilach , które świat docenia ,
za narzeczoną narzeczony .

Opadły ze mnie wszystkie pęta ,
trud samotności , złudzeń poty ,
widząc cię krzywd już nie pamiętam ,
cieszę się twoją zjawą lotną .

Choć idziesz w tłumach Marszałkowskiej ,
- a ja po drugiej kroczę stronie -
zbyteczne tutaj wszystkie troski
w twych oczach światło dla mnie płonie .

To dusza moja wyszła ze mnie
i idzie w tłumach uśmiechnięta ,
piękniejsza , czystsza niż marzenie ,
w kobiecy , czuły kształt zaklęta .

Nas wiąże nieśmiertelny związek ,
tajemny , żywy , nieprzerwany ,
lecz czemuś wyszła panno ze mnie ,
czylim już śmierci zapisany ?

Tyś moje życie ! szczęśliw idę ,
czy może zniknąć twoja postać ?
i gdy ty w tłumie raptem giniesz ,
jakże ja mogę sam pozostać ?

Błądzę szukając cię daremnie ,
na oczach czuję twoje lśnienie ,
żyję - bo wyszłaś jak kwiat ze mnie ,
pamiętam wdzięczne twe zjawienie .

[Gość: Ewa]

Więc pokochałeś kruche, ciepłe ciało,
które się w formach słowiczych ustało,
jak mleko płynie w szklanym smukłym dzbanie,
skrzypiec ma smutek i roślin śpiewanie.
Więc pokochałeś je. Jak ruczaj sobie
przed oczy stawiasz, aby twarze obie:
i ta odbita, i twoja prawdziwa,
były jak jeden ruch, co poukrywa
ziemię jak pożar i niebo jak jaśmin,
na które jedno serce jest małe i ciasne.

I pokochałeś jeszcze ziemię grozy
z ognistym śladem wielkich kroków bożych,
ziemię, gdzie bracia popieleją z tobą,
gdzie śmierć i wielkość jak dwa gromy obok
stoją u skroni i skrzydłami biją
tym, co umarli, i tym, którzy żyją.
Więc pokochałeś jej rzek bicz srebrzysty
i białe pióra mazowieckiej Wisły,
i góry ciężkie jak chmury na ziemi,
i ludzi skutych - i tak żyjesz niemi.


I kiedy z szablą rozpaloną stoisz
u huraganów ostatniego boju,
i kiedy broń jak życie w dłoni ważysz,
a nie masz łzy na sercu i na twarzy,
gdy rzucasz ciało jak puchy świetliste,
wiotkie jak śpiew, a z nim odbicie czyste,
by mieć twarz jedną nie odbitą w ciszy,
napiętnowaną śmierci czarnym krzyżem,
myślisz, że z Boga musi być ta miłość,
dla której młodość w grobie się prześniło.


Krzysztof Kamil Baczyński .

[kwasna_cytryna]

KIM JESTEŚ KOCHANIE?

Jesteś złotym ptakiem nocy

w trzepocie tęczowych skrzydeł

przysiadasz na brzegu mojego łóżka

Jesteś motylem pełnym szczęścia

który uczy mnie tańczyć o świcie

by nie przegapić wschodu słońca

Jesteś srebrzystym delfinem

który w rytmie gorącego dnia

obmywa z grzechu moje ciało

Jesteś kotem drapieżnym

który pożera mnie na śniadanie

a potem niewinnie mruczy piosenki

Jesteś pielgrzymem strudzonym

który mimo całej mądrości

u mnie szuka drogi do domu

[Gość: capricorne 13]

Motto
Ostatni listek wstydu
Już dawno odrzuciłam
Sunrise [e-mail]


Ostatni listek

Pokazałaś mi ciało
Pokaż może więcej
Pokaż swoje wnętrze
Naturę pierwotną
Swą duszę ulotną

Z rozchylonymi płatkami
Twą różę ujrzałem
Spłakaną perłowymi łzami
Zerwać jej nie chciałem
Nie mogłem
Więc kłamałem !

Dawałem Ci duszę
Nie mogłem dać więcej
W moich oczach łzy
Dziś w mojej ręce
Kwiat róży tylko drży

[rb13]

RB13 - przeczytał i wybacza .Znów musiałem siedziec ze słownikiem na francuskim
tłumaczeniem wierszy. I wychodzi ło mi ble,ble .
Jak zwykle ...słomiany zapał do nauki francuskiego mnie ogarnął i ciekawym
jak długo wytrzymam...
Ech nieśmiało polecam moje wierszowane wypociny na www.wiersze.nex.pl i potem
trzeba wlepać w - szukaj - rb13 lub Ryś B.
Można krytykować , oceniać głosowo i pisać na mój adres na gazecie.pl swoje
przemyślenia !

[Gość: Ewa]

Si les poètes étaient moins bêtes

Si les poètes étaient moins bêtes
Et s'ils étaient moins paresseux
Ils rendraient tout le monde heureux
Pour pouvoir s'occuper en paix
De leurs souffrance littéraires
Ils construiraient des maisons jaunes
Avec des grandsjardins devant
Et des arbres pleins de zoizeaux
De mirliflûtes et des feuvretes
Des plumuches, des picassiettes
Et des petits corbeaux tout rouges
Qui diraient la bonne aventure
Il y aurait de grands jets d'eau
Avec des lumières dedans
Il y aurait deux cents poissons
Depuis le croûsque au ramusson
De la libelle au pépamule
De l'orphis au rara curule
Et de l'avoile au canisson
Il u aurait de l'air tout neuf
Parfumé de l'odeur des feuilles
On mangerait quand on voudrait
Et l'on travaillerait sans hâte
A construire des escaliers
De formes encor jamais vues
Avec des bois veinés de mauve
Lisse comme elle sous les doigts

Mais les poètes sont très bêtes
Ils écrivent pour commencer
Au lieu de s'mettre à travailler
Et ca leur donne des remords
Qu'ils conservent jusqu'à la mort
Ravis d'avoir tellement souffert
On leur donne des grands discours
Et on les oublie en un jour
Mais s'ils étaient moins paresseux
On ne les oublierait qu'en deux.

[kwasna_cytryna]

Chatterton

Quand vous aurez prouvé, messieurs du journalisme,
Que Chatterton eut tort de mourir ignoré,
Qu'au Théâtre-Français on l'a défiguré,
Quand vous aurez crié sept fois à l'athéisme,

Sept fois au contresens et sept fois au sophisme,
Vous n'aurez pas prouvé que je n'ai pas pleuré.
Et si mes pleurs ont tort devant le pédantisme,
Savez-vous, moucherons, ce que je vous dirai ?

Je vous dirai : " Sachez que les larmes humaines
Ressemblent en grandeur aux flots de l'Océan ;
On n'en fait rien de bon en les analysant ;

Quand vous en puiseriez deux tonnes toutes pleines,
En les faisant sécher, vous n'en aurez demain
Qu'un méchant grain de sel dans le creux de la main. "

[Gość: Ewa]

When my love swears that she is made of truth
I do believe her though I know she lies,
That she might think me some untutored youth
Unlearned in the world's false subtleties.
Thus vainly thinking that she thinks me young,
Although she knows my days are past the best,
Simply I credit her false-speaking tongue;
On both sides thus is simple truth suppressed.
But wherefore says she not she is unjust,
And wherefore say not I that I am old?
O, love's best habit is in seeming trust,
And age in love loves not to have years told.
Therefore I lie with her, and she with me,
And in our faults by lies we flattered be.

[kwasna_cytryna]

"FAŁSZ, ZAWIŚĆ..."

Fałsz, zawiść, płaskość, mierność, nikczemność, głupota:
oto rafy, o które łódź moja potrąca,
płynąc przez życia mętne i cuchnące błota
pod niebem zachmurzonym, bez gwiazd i bez słońca.

Wiem, że błot nie przepłynę - odrzucam precz wiosła
i przymknąwszy powieki na dnie łodzi leżę,
nie dbając, kędy by mnie mętna woda niosła,
nie dbając, gdzie i jakie czeka mnie wybrzeże?

Tak płynę ja, zrodzony od czystego morza,
do purpurowych wschodów, zachodów złoconych,
do gwiazd kroci, orkanu, co gna przez przestworza,
do cisz wielkich i sennych i do wysp zielonych.

Tak płynę ja, zrodzony, by słoneczne fale
pruć silnym ruchem ręki leżącej na sterze,
by wiry i wietrzyce roztrącać zuchwale - -
tak płynę i półmartwo na dnie łodzi leżę.

[Gość: Ewa]

Nieznajomej, dalekiej - nieznany, daleki,

Kiedy nas jeszcze dalej wyrok chce rozegnać,

Posyłam, by cię razem poznać i pożegnać,

Dwa wyrazy; "Witam cię!", "Bądź zdrowa na wieki!"

Tak przechodzeń zbłąkany w alpejskim parowie,

Pieśnią chce nudnej drodze przyczynić wesela;

A kiedy nie ma komu śpiewac serce wdowie,

Śpiewa piosnkę kochance swego przyjaciela;



Lecz nim piosnkę przypędzą echo ku jej stronie,

Może już podróżnego wieczny śnieg pochłonie.

Dla Ludwiki przyszłej Chodźkowej
pisałem w godzinę po otrzymanyn
rozkazie oddalenia się z Polski.
R. 1824. D. 22 Oktobra

[rb13]

Zapomnienia kraina


Samotny leżę w trumnie ,bez żadnych trosk
Z żałobnych świec kroplami spływa wosk
Snem wiecznym pokryte me powieki
Boże – już mam spać tak przez wieki
Czuję zapach wosku z palącej się gromnicy
Słyszę głosy w tej przedwiecznej ciemnicy
Płacz, modlitwy ciche i organów granie
Dlaczego odszedłeś – To twoje pytanie ?

Ktoś nachyla się nade mną w żałobie
Kto to jest .Nie mogę przypomnieć sobie
Twarz znana kiedyś - teraz nieznana
Kochałem ją – poznaje to moja ukochana ?
Po jej policzku perłowa łza płynąc lśni
Pusto tu bez Ciebie , a minęło kilka dni
Brak mi pocałunków i oddechu tchnienia
Żaru Twego ciała i miłosnego westchnienia

Więc otwieram oczy inaczej widzące
Biegnę ku Tobie po niebiańskiej łące
Stoisz ,a sina mgła otula Twą twarz
Już jestem blisko , czemu wciąż łkasz
Jesteś zmoknięta morzem wylanych łez
Pachnie liliami, jaśminem ,pachnie bez
Te czarowny zapach coś mi przypomina
Wdycham go i ...znów o Tobie zapominam


Rys B. Kraków 14.07.2003r. godz. 1230

[kwasna_cytryna]

Poezja w Nowym Jorku

Gdy zdarza mi sie raz po raz pojsc do najwczesniej otwieranej na Manhattanie
ksiegarni Borders (czynnej juz od siodmej rano), mieszczacej sie w kompleksie
budynkow World Trade Center, i patrze pod ostrym katem na slawne Twin Towers,
nie dopadaja mnie skojarzenia obracajace sie wokol pieniedzy, bowiem kazda suma
wieksza od 10 dolarow jest dla mnie wieksza abstrakcja niz najbardziej
abstrakcyjny system matematyczny. W tym miescie zyje taka mnogosc narodow -
mysle sobie - wiec, ile z nich pracowalo przy tym gigantycznym projekcie, jaki
byl ich jezyk ojczysty i ile ich w sumie bylo? Projekt siegnal chmur,
wspolczesna wieza Babel stoi; moze gdzies z niebianskich pastwisk patrzy na nia
Piotr Breughel i rozumie, ze juz nie bedzie powtorzenia biblijnej sytuacji. Ja
mialem inny trop, bo poetycki, ozywiony wierszem Anny Frajlich Ergo sumus, w
ktorym czytamy, ze w Nowym Jorku poeci pisza w dwustu jezykach dla nikogo. Czy
to tesknota za archetypicznym mitem poety-trybuna powolanego do gloszenia
Logosu? Sposrod poetow tylko Wlodzimierz Majakowski mogl pochwalic sie
kilkudziesieciotysieczna publicznoscia zgromadzona na stadionach ledwie co
poczetego ZSRR, ktora sluchala jego agitacyjnych recytacji; tragiczna refleksja
nadeszla rychlo pozniej, gdy autor Brooklynskiego Mostu spostrzegl, jak
fatalnej sprawie sluzyl. Do mniejszej liczebnie, ale zadnej spektaklu
siegajacego dalej niz prezentacja poetyckiego slowa zwracal sie tu Dylan Thomas.

Ale od roku 1992 wybranych poetow spotkal przywilej mowienia do publicznosci
rownej liczbie tych wszystkich, ktorzy dzien w dzien korzystaja z nowojorskiego
metra i autobusow. Demokratycznie ich wszystkich laczy jeden jezyk zarowno
oryginalu, co i przekladow - angielski.

Co to za fenomen? Zanim o nim napisze chce przypomniec, ze Nowy Jork ma swoje
imie wlasne - Wielkie Jablko; Rzym jest Wiecznym Miastem, Paryz - Miastem
Swiatla, St. Petersburg to Wenecja Polnocy, zas Nowy Jork to owoc, ktorego
warto posmakowac. Czasem zdawal sie byc kwasny, niedojrzaly - moze dla Norwida?
Przyjechal tu na poltora roku, mieszkal na Manhattanie i Brooklynie; na zycie
zarabial rabaniem drewna na opal i robotami sztukatorskimi. Dluzej oden zyli
tutaj Jozef Wittlin, Jan Lechon, Kazimierz Wierzynski, zas Julian Tuwim na
Upper East Side napisal Kwiaty polskie. Szkoda doprawdy, ze po polskich poetach
nie pozostal trwalszy slad w postaci tablicy pamiatkowej.

Nie moge pochwalic sie ugruntowanymi znajomosciami posrod nowojorskich poetow,
jakkolwiek korzystajac z informacji zamieszczanych w miesieczniku Poetry
Calendar wiele razy (kilkadziesiat?) bywalem na poetyckich wieczorach na
Manhattanie - w ksiegarniach, literackich kawiarniach Greenwich i East Village,
w bibliotekach nalezacych do sieci New York Public Library i w miejscach na
poezje upatrzonych, ktore tu opisze. Sluchajac zywej poetyckiej mowy nie za
kazdym razem bylem zdolny ustalic range poety. Kierowalem sie przeto slawa;
kilkakrotnie sluchalem Allena Ginsberga, Anny Waldman, Gary'ego Snydera, Josifa
Brodskiego, Tomasa Venclovy; bylem na spotkaniu z Adamem Zagajewskim i z Anna
Frajlich. Spotkanie poetyckie to za kazdym razem rodzaj spektaklu i nie powiem,
zebym wychodzil zawiedziony, ale zdezorientowany - owszem. Za wymienionymi
wyzej nazwiskami, zywymi poetami (dzis Allen Ginsberg i Josif Brodsky juz nie
zyja) stala moja znajomosc ich poezji, niekompletna zreszta. Na przyklad poemat
Ginsberga Skowyt czytalem juz na poczatku lat 70. we wroclawskim domu Malgosi
Dzieduszyckiej w amerykanskim "dywersyjnym" pismie Tematy. Sposrod garstki
poetow znanych mi wczesniej jedynie z tekstow, jakich spotkalem w Nowym Jorku
od roku 1992, najwieksze wrazenie wywarl na mnie Josif Brodski. Jego nagla
smierc w styczniu 1996 roku - gdy na Nowy Jork zwalily sie masy sniegu - do
dzis wydaje mi sie fatalnym nieporozumieniem. Tak czy owak, nie zaznalem w tym
miescie "czasu marnego", miedzy innymi dzieki poetom, przeto Martin Heidegger
nie przekonal mnie do swej sentencji; do tego miasta ona nie pasuje.

Zanim Nowy Jork stal sie melting pot, jego XIX-wieczny mieszkaniec Walt Whitman
(1819-1892), poeta i piewca amerykanskiej ziemi napisal byl z emfaza, w iscie
pionierskim duchu: The Americans any nation and any time upon the Earth have
probably the fullest poetical nature. The United States themselves are
essentially the greatest poem. Moze mial racje.

Jesienia 1992 roku jechalem metrem linii F z Queensu na Manhattan. W cizbie
reklam we wnetrzu wagonu wylowilem plakat opatrzony tytulem Poetry in Motion
ponizej wiersz, na samym dole imie i nazwisko poety; w lewym dolnym rogu
plakatu nazwa dwoch sponsorow programu: New York City Transit i Poetry Society
of America. Pierwsze wrazenie to mimowiedne przekonanie, ze idea programu
POEZJI W RUCHU (obejmujaca nowojorskie pociagi metra i autobusy) jest
miejscowego chowu. Tymczasem nic podobnego; narodzila sie w Londynie na
poczatku 1986 roku pod nazwa Poems on the Underground. Szesc lat pozniej w
Anglii ukazala sie antologia zawierajaca 114 wierszy, ktore podrozowaly w
labiryntach londynskich tuneli. Nowojorczycy raz jeszcze wiec siegneli po wzor
za Atlantyk, jest tu wiec nie tylko tzw. Tudor Style w architekturze przelomu
XIX/XX wieku, wziety ponoc z Wysp Brytyjskich, lecz i poetycka mysl na ulotnym
druku. Po adaptacji pozostal slad-lacznik, jako ze bodaj pierwszym wierszem w
nowojorskim metrze w serii Poetry in Motion jest Western Wind - wiersz
anonimowego poety angielskiego z poczatku XVI wieku. Oto jego poczatek:

Western Wind when wilt thou blow
The small rain down can rain
Christ if my love were in my arms
And I in my bed again.

Ale wtedy, jesienna pora 1992 roku, gdy jechalem metrem, na poetyckim plakacie
studiowalem inny juz wiersz, ktory zdawal sie miec dla mnie dramatyczny
kontekst, jakze osobisty. Znawca poezji bez trudu przypisze go konkretnemu
autorowi, lecz my, zjadacze chleba powszedniego jeszcze na aniolow nie
przerobieni? Kto odgadnie autora tego wiersza:


Encounter


We were riding through frozen fields in a wagon at dawn.
A red wing rose in the darkness.
And suddenly a hare ran across the road.
One of us pointed to it with his hand.
That was long ago. Today neither of them alive,
Not the hare, not the man who made the gesture.
O my love, where are they, where are they going.
The flash of hand, streak of movement, rustle of pebbles.
I ask not out of sorrow, but in wonder.


Jak na miasto wielu kultur przystalo - tutaj poeta mowi w dwustu jezykach do
nikogo, ale jezykiem uniwersalnym jest oczywiscie angielski, na ktory przeklada
sie poezje z japonskiego, eskimoskiego, hiszpanskiego, starogreckiego,
chinskiego, rosyjskiego i polskiego. No i rozpietosc czasu jest doprawdy
olbrzymia - od starogreckiej poetki Safony (rok 600 przed Chrystusem) po
wspolczesnych poetow amerykanskich. Gdy po czterech latach od narodzin
tej "ruchomej" inicjatywy poetyckiej zebrano owoce w liczbie stu5), nie bylo
jeszcze posrod nich jednego, ktory dostrzeglem w wagonie linii 4 jesienia 1997
roku, gdy wracalem z Bronksu po wizycie na Woodlawn Cementry, tutejszym
odpowiedniku paryskiego Pere-Lachaise. Oto jego angielski przeklad:


Four in the morning

The hour from night to day.
The hour from side to side.
The hour those past thirty.
The hour swetp clean to the crowing of cooks.
The hour when earth betrays us.
The hour when wind blows from extinguished stars.
The hour of and-what-if-nothing-remains-after-us.
The hollow hour. Blank, empty.
The very pit of all other hours.
No one feels good at four in the morning.
If ants feel good at four in the morning.
three cheers for the ants.
And let five o'clock come
if we're to go on living.


Mysle, ze to zagadka latwa do rozwiazania - kim sa dwaj poeci, ktorzy jakis
czas podrozowali pociagami nowojorskiego

[kwasna_cytryna]

cd.

Mysle, ze to zagadka latwa do rozwiazania - kim sa dwaj poeci, ktorzy jakis
czas podrozowali pociagami nowojorskiego metra w serii Poetry in Motion.

Inicjatywa wyszla - zdaje sie - od instytucji pomieszkujacej w budynku bedacym
wlasnoscia National Art Club, a stojacym w miejscu - o moja zazdrosci! - w
istocie rownie pieknym, co i drogim: przy Grammercy Park South.

Do snobistycznego National Arts Club nie wchodzi sie z marszu w przyodziewku
nowojorskim, czyli niechlujnym. Tylko dzieki poetyckiemu wieczorowi
organizowanemu przez Poetry Society of America obejrzalem wnetrza, w ktorych
Andrzej Wajda moglby krecic duble z zycia lodzkich kapitalistow czasow Ziemi
obiecanej. W istocie - pieknie! Wiem juz, ze organizacja ta jest najstarszym
poetyckim zrzeszeniem w USA, przyznaje nagrody, kieruje programem wymiany
z "kontynentalnymi" (tj. europejskimi) odpowiednikami, szczyci sie czlonkostwem
takich slaw, jak George Santayana, Wallace Stevens, Robert Frost, Ezra Pound,
Wystan H. Auden. PSA wraz z NYC Transit Authority wylonilo komisje, ktora
kwalifikuje wiersze do druku na plakatach w serii Poetry in Motion. Kryterium
ilosciowe jest proste - maksimum szesnascie linijek, lecz to nie zdarza sie
czesto; im mniej linijek, tym wiekszy moze byc druk na plakacie, na czym
zyskuje wizualna percepcja. Nie moze tu byc nic o przemocy i destrukcji, zadnej
smierci i tematow kostuszych. Tak wiec nie zobaczymy w nowojorskich pociagach
mego ulubionego poety - ksiedza Jozefa Baki (wiek XVII) z fragmentami z Uwag o
smierci niechybnej, turpista Stanislaw Grochowiak tez nie przejdzie. O!, zdaje
sie mam cos na podoredziu - piekny lagodny wiersz... nie powiem kogo. Oto jego
fragment:


Do Marka Aurelego

Dobranoc Marku lampe zgas
i zamknij ksiazke juz nad glowa
wznosi sie srebrne larum gwiazd
to niebo mowi obca mowa
to barbarzynski okrzyk trwogi
ktorego nie zna twa lacina
to lek odwieczny ciemny lek
(...)


Niestety, dalej ida tresci depresyjne i obawiam sie, ze kolegium rymolowcow z
Poetry Society of America i NY Transit Authority musialoby siegac po prozac.
Nie jest wiec latwo wybierac wiersze wystawiane na widok publiczny w tutejszym
metrze.

Jak wiadomo, w kraju zwanym Ameryka i tutaj, w Nowym Jorku wszystko jest na
sprzedaz, czyli do kupienia, rowniez i plakaty z serii Poetry in Motion.
Gapiostwo sprawilo, ze w swej kolekcji mam tylko trzy i kiedy do sklepiku na
Grand Central Terminal bedacego w gestii New York Transit Museum zajrzalem z
lista potrzeb, skonczylo sie na nich samych. Nie ma, wyczerpane! Szkoda; ponoc
jest jeden kolekcjoner, ktory ma je wszystkie - to Eugene Roach z Transit
Police, ktory - uwaga! - jest off-hours poet.

[Gość: Ewa]

Buildings rose and fell and smashed

In waves and blasts of wood and brick

and glass and stone.

Dust swirled, cavorted, playing games

As though to mock the earth

And every living thing that ever was,

as though to say:

“Forget the songs, the poems, science, books,


Ignore the paintings, hopes, joys, love,

The sorrows and the ugliness,

And the beauty

That once was Man.”

Then, from the loudest cries and noises ever heard

There came a silence never known–

Not even one small scream,

As Armageddon, Man’s last creation, ended war–

forever

Charlotte M. Weller

[Gość: Ewa]

Although I Am Taking Courses in the Language



Although I am taking courses in the language
of children, penguin socialization
and creative writing, now, in my dotage —

dotage, what a striking word — I find
myself betrayed — betrayed — by what?
Betrayed! That's what it means to be human.

First acceptance, then rage, then reiteration.
Once dinner was always exactly at seven.
We said a prayer. Naturally, I imagined

my grandchildren would have red hair and make
kipful good as my own. I didn't think they'd
arrive right off the green farms of Alpha Centuri

out of touch, wearing headphones and refusing
to move without tape decks and wide receivers.
Exhausting, their tolerance for a drifting world.

How can I get through to them? Listen, listen
I want to say (as if it would make a difference)
without order there can be no love, not even

tenderness, the only possible purpose
under a dying sun — the only one.
My hearing grows worse with the years;

what passes from human to human is inaudible,
yet how clearly I hear what they hear. Fragile
and pale, Humpty-Dumpty bounces on his wall

in the sky, high on the timeliest twaddling tunes
and worlds may break to bits, worlds may be reglued.
I nod and sigh. What else can I do?

It is not to me, alone, the little
angels cry, Come to dust Come to dust
The sun has ten billion years to go.




Summer 1980

[kwasna_cytryna]

В ОЖИДАНИИ НОЧНОГО ПОЕЗДА

Светлый немец
Пьет светлое пиво.
Пей, чтоб тебя разорвало!
А я, иноземец,
Сижу тоскливо,
Бледнее мизинца,
И смотрю на лампочки вяло.
Просмотрел журналы:
Портрет кронпринца,
Тупые остроты,
Выставка мопсов в Берлине...
В припадке зевоты
Дрожу в пелерине
И страстно смотрю на часы.
Сорок минут до отхода!
Кусаю усы
И кошусь на соседа-урода —
Проклятый! Пьет пятую кружку.
Шея, как пушка,
Живот, как комод...
О, о, о!
Потерпи, ничего, ничего,
Кельнер, пива!
Где мой карандаш?
Лениво
Пишу эти кислые строки,
Глажу сонные щеки
И жалею, что я не багаж...
Тридцать минут до отхода!
Тридцать минут...

򒼶>
Веймар. Вокзал

[Gość: Ewa]

Волк, лиса и собака


Однажды лиса забралась в курятник, наелась там вволю и быстро убежала, пока
хозяйка ничего не заметила.
Но тут лиса почувствовала сильную жажду; она стала искать, где бы напиться, но
нигде не могла найти ни капли воды. Едва не умирая от жажды, бродила она
повсюду, пока наконец не наткнулась на колодец. Без раздумий лиса прыгнула в
привязанное к нему ведро, надеясь найти в нем хоть немного воды. Но ведро под
тяжестью ее тела стало падать на дно колодца, поднимая другое ведро наверх.
В ту пору мимо проходил волк. Он увидел на дне колодца лису и спросил ее:
- Как это тебя угораздило свалиться туда, сестрица?
- Я увидела туг много рыбы, братец, и спустилась половить. Если не веришь, иди
сюда и ты увидишь это собственными глазами. О братец, какая это сытная и нежная
пища!
- Что случилось, сестрица? Первый раз ты приглашаешь меня покушать. Такого еще
никогда не бывало. Коварная лиса возразила:
- Если ты сомневаешься в том, что я говорю правду, друг мой, посмотри на дно
ведра и ты увидишь большую рыбину.
Волк поверил лисе и прыгнул в ведро. Оно стало быстро спускаться, а другое
ведро, с лисицей, начало подниматься наверх. Когда ведра поравнялись, волк
увидел, что лиса поднимается наверх, и спросил изумленно:
- Куда же ты?
- Такова уж наша жизнь, она как лестница: один поднимается, другой опускается,-
коварно ответила лиса.
В тот самый момент, когд

[Gość: zahedan]

o boh moj!!!!!!!skąd ty cyrylica wziąść?

[kwasna_cytryna]

Le Renard et les Raisins

Certain renard gascon, d'autres disent normand,
Mourant presque de faim, vit au haut d'une treille
Des raisins mûrs apparemment,
Et couverts d'une peau vermeille.
Le galand en eut fait volontiers un repas;
Mais comme il n'y pouvait point atteindre:
«Ils sont trop verts, dit-il, et bons pour des goujats.»

Fit-il pas mieux que de se plaindre?

[kwasna_cytryna]

Chłop, lis i pies

Lis, wyjadacz starej daty,
Co różne w życiu przebył tarapaty,
Nadaremnie przez czas długi
Kręcił się koło kurnika.
Przepłoszony raz i drugi,
Z dala wietrzy, ślinkę łyka,
Widzi kury i koguty,
I kurczęta, i kapłony
I głodem wielce dręczony,
Chodzi jak struty.
"Tfu, do licha! - pomyślał - jam nie bity w ciemię,
A znoszę takie męczarnie!
Dokądże to chamskie plemię
Drwić ze mnie będzie bezkarnie?
Śledzę, czatuję od zmroku do świtu,
I już mi nawet konceptu nie staje
Na lada figiel wart lisiego sprytu.
Biedzę się, trudzę, aż mi pęka głowa,
A chłop wykarmi, utuczy, sprzedaje
I bez zachodu grosz do srzyni chowa.
Onegdaj wpadł mi w łapy jakiś kogut stary:
Twardy, chudy, jak trzaska, sama skóra, kości,
A przecie(wstyd powiedzieć), szczęśliwy bez miary,
Zjadłem go płacząc z radości!
Czekaj, chłopie! Masz rygle, masz wrota i pieski,
Lecz jam ci przysiągł zemstę do grobowej deski,
Zobaczym, czyje na wierzchu."
Kiedy to mówił, o zmierzchu
Wraca chłop z karczmy po kwaterkach pięciu;
Zatoczył się do chaty, padł koło komina
I w Morfeusza objęciu
Chrapać zaczyna.
Tego czekał lis zażarty.
Gdy noc zapadła, do kurnika bieży,
Patrzy - i oczom nie wierzy:
Kurnik otwarty!
Dał susa i na początek
Zadusił troje pisklątek;
Potem wzioł się do kokoszy,
Chwyta, goni, łowi, płoszy,
Gryzie i dławi,
We krwi się pławi,
A gdy już zemstę nasycił zajadłą,
Porwał, co mu w paszczę wpadło,
Resztę zostawił i nie tracąc czasu
Drapnął do lasu.
Nad ranem chłop wytrzezwiał; wziął przetak pośladu
I jeszcze na wpół senny powlókł się do sadu,
Kędy stał kurnik. Wszedł w otwarte wrota -
Leżą kurczęta, kapłony, koguty!...
"O rety! - krzyknie - lis tu był, niecnota!
Gdzie pies? A łotr! A zdrajca! A skóra na buty!
Dać tu psa? Już parobek ciągnie go za ucho.
"Ha, psisynu! - chłop krzyknął - czy widzisz tę szkodę?
Nie ujdzie ci to na sucho:
Kamień do szyi - i w wodę!
Czemuś nie szczekał, czemuś nie ujadał,
Gdy lis do kur się zakradał?
Ty jesteś sprawcą mej straty!
Na ten raz jeszcze daruję ci życie,
Lecz abyś służbę pełnił należycie,
Dostaniesz baty."
"Szczekałem ci ja - pies odrzecze na to -
Lecz ty, wróciwszy wieczorem
Tak... niby... pod dobrą datą,
Drzwi zostawiłeś otworem.
A potem... i jam zasnął, wyznaję to szczerze,
Bo jeśli tobie wcale się nie chciało
Dbać o swe mienie, dlaczegoż ja, zwierzę,
Mam być mędrszym od ciebie i czuwać noc całą?"
W ustach czlowieka takie argumnta
Byłyby wielce cenione,
Lecz gdy je na swą obronę
Zechcą przywodzić bydlęta,
To bajki, brednie wierutne!
I pies z tej racji wziął cięgi okrutne.
Na co psa winić? Chcecie nie być stratni,
Wstańcie pierwsi do pracy - idzcie spać ostatni.
Przez posły wilk nie tyje - jest to prawda święta.
I człek się nie zbogaci przez plenipotenta.

[Gość: sachedan]

czy mnie rozerwać jak ja pić mnóstwo piwo?

[Gość: Ewa]

ty, zachedan, jak mnostwo piwo pic to roznoje
jazyki comprends very good i zabawa dobra miec

[Gość: Ewa]

Radziecki statek podpływa do afrykańskiego portu. Marynarz rzuca linę
cumowniczą na brzeg, krzycząc do Murzyna stojącego na nabrzeżu:
- Dierzi linu!
Murzyn nie rozumie. Rosjanin znów rzuca cumę krzycząc:
- Dierzi linu!
Murzyn stoi bez ruchu. Rosjanin pyta:
- Gawari pa ruski?
Cisza.
- Parlez vous francais?
Cisza.
- Sprechen Sie Deutsch?
Cisza.
- Do you speak English?
- Yes, I do.
-No to dierzi linu!

[Gość: zahedan]

Gość portalu: Ewa napisał(a):

> ty, zachedan, jak mnostwo piwo pic to roznoje
> jazyki comprends very good i zabawa dobra miec
"bez wódki nie razbieriosz"

[Gość: Ewa]

Pokoren sem.
Vdan sem.
Ljubljen nisem.
Sem kot samotno drevo
nad otožno poljano
in le tiho, modro nebo
ve, kaj je z mano.
Saj le ptič,
ko dvigne peruti
v visokem letu,
morda komaj čuti,
kaj je človek na svetu

France Magojna

[kwasna_cytryna]

Drażniące przyjemności

Zupełnie ci odbiło, fiucie- mówi taka jedna, której w życiu
Nie posądziłbym o coś podobnego. Chociaż w żadnym stopniu
Nie przypomina Marleny Dietrich, to jednak nie mogę się
Oprzeć wrażeniu, że skądś ją znam. Znam wiele takich,
Co to mówią niestworzone rzeczy, a potem długo tego żałują.
Gdyby, dla przykładu, powiedziała to Gena Rowlands,

Sprawy przybrałyby stanowczo inny obrót. No więc
Wcinam solone orzeszki, przełykam puszkowego browca i patrząc
W ekran słucham, co ma mi jeszcze do powiedzenia. A ona
Wytrzeszcza podretuszowane gały, jak gdyby dostała zatwardzenia,
I nic, ani słowa. Weźmy taką Sonię Bragę w filmie
Pocałunek kobiety pająka, ona już wiedziałaby, co powiedzieć,

Ona zawsze wie, co powiedzieć, nie to co Klaus Maria Brandauer,
Któremu przeważnie coś się komplikuje. Wkurza mnie
Klaus Maria Brandauer, ten jego dwuznaczny uśmieszek.
Takim facetom jak on zawsze coś nie pasuje, chyba że w grę
Wchodzi klepanie po tyłkach. Klepanie po tyłkach jest tak
Eklektyczne i mało oryginalne. Yoko Tsukasa nigdy by sobie

Na to nie pozwoliła, tym bardziej Liv Ullmann. Wiem o tym,
Bo oglądałem każdy film z jej udziałem. Co innego B. B.
Albo C. C. One tylko na to czekają, wierzcie mi lub nie,
Z takimi trzeba ostrożnie, na dystans, bez zbędnych
Hipererekcji. Wolę już Faye Dunaway, Isabellę Rosselini
Czy Nastassję Kinski w roli uciekającej żony

W Paris, Texas. Szanuję żony znikające z pola widzenia
W najmniej spodziewanym momencie bez złośliwego mamrotania
O pieluchach, zwałach tłuszczu, drapiącym zaroście etc.
Inaczej ma się rzecz z maniakami tropiącymi swoje żony
Przy czterdziestostopniowym upale (patrz: Harry Dean Stanton).
Nigdy nie potrafiłem zrozumieć, o co im tak naprawdę chodzi.

Więc pewnie chodzi o to, żeby nie dać się wykopać
W pierwszej kolejności. Żal mi Lubow Orłowej nie mniej niż
Marii Schneider czy Grace Kelly. Tyle piękna i wszystko na nic.
Co z gwiazdami niemych supergigantów i Polą Negri w roli
Madame Dubarry? Co z kinem grozy i melodramatami Griffitha?
Co z przemysłem porno i talentem Teresy Orlowsky?

Raczej darujmy sobie jakiekolwiek przypuszczenia i chodźmy
Na kolejny seans. Zapewne pani Ula wpuści nas za darmo. Takich
Jak my pani Ula zawsze wpuszcza za darmo, żeby nie wiem co.

[Gość: Ewa]

Paryżanka w każdym calu, Isabelle Hupert po raz pierwszy pokazała się na scenie
w sztuce Alfreda de Musset "Kaprys". Występ ten zapewnił jej wstęp bez
egzaminów do prestiżowego Conservatoire d'Art Dramatique w Wersalu. Jako
dyplomowana już aktorka grała głównie w klasyce: "Medei" Eurypidesa
czy "Miesiącu na wsi" Turgieniewa. W 1971 dostała propozycję zagrania w filmie
i od tej chwili można mówić o dwóch życiach Isabelle. Teatralnym, o którym
wiedzą tylko paryskie elity i drugim, lekkim jak chmurka filmowym wcieleniu
aktorki. W pismach z 70. widzimy Isabelle Huppert obok największych gwiazd
francuskiego kina: "lekka jak Miou Miou, tajemnicza jak Isabelle Adjani" -
czytamy poniżej. Choć jak podkreślała sama aktorka, nie grała postaci z
wielkiego świata, nie była seksbombą ani przyjmowała ról komicznych - była, ot,
taką banalną dziewczyną z sąsiedztwa. Taką prostą dziewuszkę zakochaną w
studencie gra u Claude'a Goretty w La Dentellere, choć już u Jean-Luca Godarda
w Sauve qui peut (la vie) - pierwszym postmaoistycznym filmie mistrza pojawia
się jako prostytutka, a w Loulou Maurice'a Pialata - jako kobieta z wyższych
sfer zauroczona młodym osiłkiem-wagabundą czyli Gerardem Depardieu.

Lata 70., złota era lewackich ruchów i społecznego fermentu we Francji, były
dla Isabelle Huppert łaskawe. Role, jakie grała, kobiet łamiących społeczne i
erotyczne tabu doskonale wpisywały się w retorykę Ruchu Wyzwolenia Kobiet,
którego Isabelle stała się symbolem. Jednak to było za mało. W 1980 roku
Isabelle Huppert postanowiła zrobić karierę za oceanem i zgodziła się wziąć
udział we Wrotach niebios Michaela Cimino - superprodukcji, która poniosła
jedną z najbardziej spektakularnych klęsk w historii kina. Na szczęście w tym
momencie, na scenę wkroczył Claude Chabrol, którym okazał się dla Isabelle
Huppert mężem równie opatrznościowym, co Techine dla Catherine Deneuve i Sautet
dla Emmanuelle Beart. Duet Chabrol-Huppert odpowiedzialny jest za szereg
celuloidowych majstersztyków: Violette Noziere (Huppert gra tu młodą kobietę,
która morduje swoich rodziców), Une Affaire de femmes (postać akuszerki
wykonującej nielegalne aborcje, która staje się ostatnią kobietą straconą we
Francji), Madame Bovary (Emma) i w końcu La Ceremonie (za rolę obłąkanej
pokojówki Huppert dostała Cesara i nagrodę dla najlepszej aktorki na festiwalu
w Wenecji). Od roli szalonej Jeanne można mówić o nowej ekranowej osobowośći
Isabelle - znacznie mroczniejszej i mniej obliczalnej od poszukujących wrażeń
żon, które dotychczas grywała. W Szkole dziewic gra fanatyczną przełożoną
pensji stosującą wobec swoich wychowanek metody, jakich nie powstydziliby się
islamscy terroryści; pełną hipokryzji dyrektorkę fabryki czekolady w Gorzkiej
czekoladzie, czy sfiksowaną nauczycielkę muzyki - nimfomankę w kontrowersyjnej
Pianistce (nagroda w Cannes w 2001 roku). Jaśniejszym punktem w karierze
Isabelle ostatnich dwóch lat była komedia 8 kobiet, ale czy jako komiczna lecz
zgorzkniała Augustine uciekła od etykietki pierwszej wariatki europejskiego
kina - można się sprzeczać. Etykietki tyle krzywdzącej, co po prostu
nieprawdziwej: mało kto wie, że prywatnie Isabelle jest szczęśliwą żoną i matką
trojga dzieci.

[kwasna_cytryna]

Życie to nie teatr

Życie to nie teatr, mówisz ciągle, opowiadasz;

Maski coraz inne, coraz mylne się nakłada;

Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra

Przy otwartych i zamkniętych drzwiach

To jest gra!



Życie to nie teatr, ja ci na to odpowiadam;

Życie to nie tylko kolorowa maskarada;

Życie jest straszniejsze i piękniejsze jeszcze jest;

Wszystko przy nim blednie, blednie nawet sama śmierć!

Ty i ja – teatry to są dwa.

Ty i ja!
Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.

Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.

Nawet kiedy źle ci jest, to nie jest źle.

Bo ty grasz!



Ja – duszę na ramieniu wiecznie mam.

Cały jestem zbudowany z ran.

Lecz kaleka nie ja jestem, tylko ty!

[Gość: Ewa]

A Madame Henriette d'Angleterre Duchese d'orlèans


Madame,

Je suis le plus embarrassé homme du monde, lorsqu'il me faut
dédier un livre ; et je me trouve si peu fait au style d'épître
dédicatoire, que je ne sais pas où sortir de celle-ci. Un autre
auteur, qui serait en ma place, trouverait d'abord cent belles
choses à dire de Votre Altesse Royale, sur ce titre de l'Ecole des
femmes, et l'offre qu'il vous en ferait. Mais, pour moi, Madame,
je vous avoue mon faible. Je ne sais point cet art de trouver des
rapports entre des choses si peu proportionnées ; et, quelques
belles lumières que mes confrères les auteurs me donnent tous les
jours sur de pareils sujets, je ne vois point ce que Votre Altesse
Royale pourrait avoir à déméler avec la comédie que je lui
présente

[kwasna_cytryna]

List Juliusza Głowackiego
do Joanny Bobrowej

(...) Oto żegnam Panią! - Nic w mojem sercu nie ma,
co by się mogło przydać Pani, owszem, wszystko może
odwiodłoby Ją od egoizmu, od szczęścia... Jam ciągnął
za Panią dawny jęk przeszłości, ze mną do salonu wchodziła
wieść, wspomnienie, boleść dawna. - A ilem ja osobiście,
jako środkowy kamień, cierpiał, tego trudno zliczyć i tej nuty
może nigdy Pani między różnemi tonami wspomnień
nie znajdziesz. Lepiej więc, że się rozstaniemy, że ja zniknę,
jak gdybym nigdy nie egzystował, nigdy nie żył. Wszystko
zniknie! i wszystko się znajdzie w łonie Bożem, ale biada
ludziom, co nie zrywają prędko ostatnich bolących łańcuchów.
Znikajmy więc, abyśmy się odnaleźli... Na ostatnią pamiątkę
zaimprowizuję Pani, jak gdybym żył jeszcze.

O! gdybym ja wiódł Panią do kaskady!
To tak, jak ludzie przyjaciołom wierni,
Aż tam bym zawiódł, gdzie pył leci blady
Śród leszczyn w Gisbach, a śród laurów w Terni.
Dzikie bym zrywał na murawie kwiaty,
A Pani w skałach siadłabyś myśląca,
Jak Anioł, skrzydłem kaskady skrzydlaty,
Czekając znad skał śpiewu - i miesiąca.
Gdybym ja Panią do kaskady woził,
Może bym wieczną tam zatrzymał siłą -
Śpiewem skamienił i lodem zamroził.
I kazał tęczom świecić nad mogiłą.
Dzisiaj siedzącej przed kaskadą w koczu
Sumienie Pani powie samo głuche...
Że niegdyś łzy się tak sączyły z oczu!
A dzisiaj! oczy patrzą - takie suche.
Czyś tem przeklęta, czy błogosławiona,
Że serce zimne - oczy łez nie leją!
Powie Ci kiedyś mogił druga strona,
Gdzie serca pękną albo się rozgrzeją.
Co do mnie - wiem ja, jak to praca pusta
Serce kobiece na czas przeanielić! -
Dlatego odtąd - wiecznie zamknę usta,
I wolę nie być z Panią - niż zgon dzielić.
Gdybym był duchem Wersalskiej natury,
A taką Ciebie między tłumem zoczył,
Zleciałbym na Cię jak kaskada z góry,
Porwał i rzucił w przepaść - i sam skoczył.

O! dosyć już, trzeba się rozstać - bez groźby ze smutną
cichością odchodzącego człowieka... Żegnaj mi Pani -
do jaśniejszych i wyświetlonych czasów.

Dnia 4 maja 1842. Paryż

Juliusz

[kasia-s]

Robert Desnos
DERNIER POEME

j'ai reve tellement fort de toi,
j'ai tellement marche, tellement parle,
tellemnt aime ton ombre, qu'il ne me reste plus rien de toi.
il me reste d'etre l'ombe parmi les ombres
d'etre cent fois plus ombre que l'ombre,
d'etre l'ombre qui viendra et reviendra
dans ta vie ensoleillee.

[rb13]

Wspomnienia cień

Napis wyryty już trochę zbladł
Z epitafium został tylko ślad
Już tylko brzozy srokaty pień
Rzuca wspomnienia szary cień
Nad grobem anioł skrzydlaty
Patrzy na zwiędnięte kwiaty
Na znicz zapomnienia wypalony
Na grób szarością zakurzony
Minęło ponad pięćdziesiąt lat
W pamięci nawet nie został ślad


Kraków Ryś B. 21.07.2003 r. godz. 1200

[rb13]

To tylko był sen ?

Z kąta pokoju wypełza smutek siny
Łoskot wskazówek odmierza godziny
Towarzyszem mu cisza grobowa
W sinościach mgielnych giną słowa
Szeptem strachu wypowiedziane
O niedotykalnym ,o tym co nie znane
Czuję to, widzę w kącie jakieś cienie
Są coraz bliżej , nie - to nie złudzenie

Ciało me oplatają mgielne opary
Zimne ,oślizłe i północ biją zegary
Krzyk strachu zamiera mi na ustach
Ta postać - spowija ją czarna chusta
I ta poświata – blade światła lśnienie
Śmierć nadchodzi ,czy to złudzenie
Już blisko zimno ,coś mnie dotyka
Ręka ze strachem szuka wyłącznika

Ostrze światła kłuje po oczach igłami
Pustka, znajome ściany, znikły omamy
Co za ulga - nie ma tu przecież nikogo
Koszmary znikły - och jak mi błogo
Cóż tam na ścianie jakaś smuga cienia
Znów w obraz w pokoju się zmienia
Rośnie, przekształca się i kołysze
Wypełza i jakiś okropny jęk słyszę

Jęk przeciągły, straszny i wibrujący
W korę mózgową się wkręcający
Napędza nowym koszmarem sen
Nie wiem ktoś ty - czyj jęk jest ten
Ręka odruchowo tłumi terkot budzika
Otwarte oczy ,jęk ścichł , zanika...
Przez okno przesącza się blady dzień
Boże - jaka ulga. To tylko był sen ?


Ryś B. Kraków 21.07.2003 r. godz.0108

[Gość: Ewa]

Koń by też pisał wiersze,
gdyby mu dać sto złotych,
też miałby aspiracje,
ambicje i tęsknoty;

co mówię? nawet wielbłąd
gwizdnąłby na pustynię,
gdyby mu, jak Boyowi,
dać przednich wódek skrzynię;

i nawet nietoperze,
które wiszą na głowie,
pisałyby komedie -
a cóż dopiero człowiek?

Ty więc, o Muzo moja,
rymem mnie słodkim natknij -
możem ja tu nie pierwszy,
aleć i nie ostatni!

Umiem i metr wyszukać,
i uśpić rym przy rymie,
puent mam tyle w głowie,
ile jest śniegu w zimie;

a jakie miewam wizje,
koncepcje, problematy!
W ogóle: bardzo dziwne,
że nie jestem bogaty;

toć jednym aforyzmem
mógłbym spalić Warszawę;
gdybym się rodził w Anglii,
byłbym Bernardem Shawem.

Więc jakże tu nie pisać,
więc jakże! panie złoty...
Koń by też pisał wiersze,
gdyby mu dać sto złotych.


Konstanty Ildefons Gałczyński
1929

[kwasna_cytryna]

piszę wiersze
coraz lżejsze
wyrzucając jak z balonu
balast rzeczywistości


by mogły się unosić
coraz wyżej i wyżej
przezroczyste
liryki czyste
napełnione
samą tylko
WlECZNOŚCIĄ

Józef Baran

[Gość: Ewa]

rozprawiali o milionach

cudownie przemieniających się w miliardy

wachując swe muzy niedbale

tą najpiękniejszą muzyką cyfr



w restauracji chińskiej

gdzie kwiecisty rosół i schab lakierowany

siedziałem niczym Chrystus kuszony na Górze

goły pomiędzy biznesmenami



i rozmyślałem o swych oszczędnościach

kupie tzw. bezcennych metafor

słuchając jak triumfuje w ich słowach

nowoczesna poezja walutowa



Jozef Baran

[kwasna_cytryna]

Ballada zimowa

z tobą pić nie trzeba alkoholi
żebyś uderzyła do głowy
gdy przez stół patrzymy sobie w oczy
to się człowiek do dna zauroczy

co masz w środku pod tymi lodami
jak je stopić serca dotykiem
żebyś wybuchnęła mi w dłoniach
najgorętszym nagim erotykiem

jeszcze dzieli nas lodowa tafla
lecz już tu i tam zaczyna trzaskać
to wezbrane zduszone słońca
pragną się wyłamać z potrzasku

już ruszają w lutych oczach pierwsze lody
rozstępują się śniegi na trwałe
i tak mocno uderza do głowy
twoich spojrzeń wiosenny szalej

Józef Baran

[rb13]

Nocą wyciągam ku Tobie trwożliwe dłonie

Motto
Nocą wyciągam ku sobie trwożliwe dłonie
Józef Baran
Ostra pieśń miłosna

Nocą wyciągam ku Tobie trwożliwe dłonie

Co nas jeszcze łączy
Znaki zapytania
Wypalony żar miłości
Więc tak to się kończy ?
Prócz wspólnego mieszkania
Pozostała pamięć
Fornirowanych mebli
Pokrytych kurzem zapomnienia
Dni kiedy nosiłem Cię na rękach
Szeptając sprośne słowa
Odgłosów wersalki
Znowu
Daj spokój boli mnie głowa

Zostały
Ulotne wspomnienia
Obiady pospiesznie jedzone
Z rozbieganym pilotem
Chwile wspólnego zapatrzenia
W zatrzymany kanał tv - potem
We wspólnym milczeniu
Szukamy wypalonego uczucia
W pospiesznym zbliżeniu

Wsłuchani
W oddechy śpiących dzieci
Szukamy dogasającej miłości
Nieśmiało wyciągając ku sobie ręce
Zasypiamy z uśmiechem radości
Splatając trwożliwie dłonie
W podzięce
Coś nas jeszcze łączy!
Przytuleni

Ryś B. Kraków 22.07.2003 r. godz.1254

[kwasna_cytryna]

Mijanie się

mijają stulecia
a one fruną
i są dla nas wciąż te same

zadzierając głowy
niezmiennie mówimy na nie:
kawki bociany pszczoły
nie próbując rozróżnić
kawkę od kawki
bociana od bociana
pszczołę od pszczoły

i one dostrzegają w nas
stale tego samego człowieka
żyjącego teraz i przed wiekami

w tej gatunkowej perspektywie
(może nie tak znów niedorzecznej)
mijając się a nie przemijając
istniejemy dla siebie
bezimiennie ale za to wiecznie

Józef Baran

[elzbieta28]

Samą pamięcią nie powinno się:
dotykać marmuru, muskać spadających liści
zapalać zniczy i kłaśc na grobie
najpiękniejszych chryzantem
ocierać lez
czuć bliskości wspomnień
Samą pamięcią nie powinno się:
dotykać zapachu cmentarza
zamyślać się nad drgającym płomieniem
Samą pamięcią nie zazna się spokoju
i nie pozwoli bliskim przejść na drugą stronę.

Pozdrawiam

[Gość: Ewa]

Satyra na leniwych chlopow

Chytrze bydlą z pany kmiecie,

Wiele się w jich siercu plecie.

Gdy dzień panu robić mają,

Częstokroć odpoczywają,

A robią silne obłudnie:

Jedwo wynidą pod południe,

A na drodze postawają,

Rzekomo pługi oprawiają;

Żelazną wić doma złoży,

A drzewianą na pług włoży;

Wprzągają chory dobytek,

Chcąc zlechmanić ten dzień wszytek:

Bo umyślnie na to godzi,

Iż się panu źle urodzi.

Gdy pan przydzie, dobrze orze -

Gdy odydzie, jako gorze;

Stoji na roli, w lemiesz klekce:

Rzekomoć mu pług orać nie chce;

Namysłem potraci kliny,

Bieży do chrosta po jiny;

Szedw do chrosta za krzem leży,

Nierychło zasię wybieży.

Mnimać każdy człowiek prawie,

By był prostak na postawie,

Boć się zda jako prawy wołek,

Alić jest chytry pachołek.

[kwasna_cytryna]

JAK NAPISAĆ WIERSZ BARDZO MIŁOSNY

W miłosnym wierszu: atmosfera
Powinna sprzyjać uniesieniu,
W napięciu trzymać,jak cholera
I łzy wywołać w zakończeniu.

Unikać znaczeń oklepanych:
Kochanie, miłość, żal, rozstanie.
Używać raczej,słów mniej znanych:
Namiętność, żądza, spółkowanie.

Wskazane aby było dwoje,
Choć są przypadki wyjątkowe
- Powiedzmy - jacyś tam oboje...
Lecz skojarzenie to niezdrowe.

Wyglądać winni,wprost prześlicznie:
On tulipanem, ona różą.
Wyeksponujmy ich lirycznie -
Uznanie takie wiersze wróżą.

I bardzo ważne !- miejsce akcji:
Na ziemi wszystkie kąty znamy,
Nie będzie zatem...tej reakcji,
A efekt trudu opłakany.

Umieśćmy naszych zakochanych,
W rakiecie albo gdzieś w kosmosie
Lub setce innych miejsc wybranych
I miejmy złośliwości...w nosie!

Można być w wierszu...wykrzyknikiem,
Hebelkiem, śrubką lub pilnikiem.
Można muterką lub nakrętką,
Metali stopem,częścią giętką -
Od mercedesa być resorem,
W rowerze amortyzatorem.


Kilka prostych przykładów:

Ja gasnę,luba ! (jestem świecą)
Więc przedłuż żywot mego knota!
I ogrzej dłonią swą kobiecą
Zbielałą z zimna parafinę,
Niechaj powróci znów ochota,
By płonąć...chociaż przez godzinę.

............................................................

Na zawsze będziesz moją Nimfą...
(Spotakałem ją na polowaniu)
Gdym ujrzał Ciebie, stojąc z flintą:
Tyś otulona była tiulem
I chyba zmarzłaś,trochę drżałaś -
Jam zerwał z siebie w mig koszulę...

:))))

[elzbieta28]

-To był tylko sen?"
Witam nowy dzień
Lecz duchów nocnych cień
Zostawiam w duszy mej
Nadal boję się słów
Które tkwią w głowie jak cierń
Mówiące duchy? No cóż
Wyobraźni figiel i już
Koszmary oswajam w dzień
Lecz wieczór już zbliża się
Znów boję się nocy i mar
Jak dziecko garbię ramiona
Ach dusza ma udręczona
Boi się śmierci, istnienia
Jest ciężka jakby z kamienia
Szybko chcę zapaść w głęboki sen
By znów z ulgą przywitać dzień.
:)))) Pozdrawiam

[bluewolf]

Daniel Naborowski
Łowy

Cicho, cicho, Kupidynie,
Tu w tej zielonej krzewinie
Lub pada, lub słońce wschodzi,
Śliczna łani się przechodzi.
Wej trop świeży; serce czuje,
Że gdzieś pobliżu żyruje.
Weźmi łuk i prętkie strzały:
Ono, ono, zwierz zuchwały.
Teraz strzelaj, Kupidynie,
O ślepy Wezery synie!
Coś uczynił najlepszego?
Mnieś postrzelił, a prętkiego
Zwierzaś chybił; on przez szkody
Przez gęstwy gdzieś i przez wody
Przepadł i nie masz nadzieję,
Że się wróci do tej knieje.
Ja z łowu, łowczy ubogi,
W sercu niosę postrzał srogi

[Gość: J Tuwim]

Moje zycie

Krwi, snów, mknień, żądz,
Gór, chmur, drżeń, zórz,
Łez, chwil, róż, słońc,
Łkań, gwiazd, gróz, mróz --!
O, życie moje!
O, życie moje!
Bierz, gub, trwoń, trać,
W lot, w śmiech, w gniew, w szał!
Żyć! śnić! drżeć! łkać!
Mknij, leć, pędź, w cwał!
O - życie moje!!
O życie moje!!
Ból? Śmierć? Tak, tak!
Wiem, wiem: czar złud!
Nic, nic! Dzień - ptak!
W pęd! w lot! w wir! w cud!
O życie, życie moje

[kwasna_cytryna]

A wokół pięknie
Skóra i kości
Serca zgłodniałe
Spuchniete nogi
Co po nic stały
Nadęty brzuch
I myśli ciężarne

A wokół pięknie
Choć życie jest marne

Zgłupiałe ciała
Maszyny parowe
Zatrute usta
I łóżka niezdrowe
Seks bez Miłości
To ruchy niezdarne

A wokół pięknie
Choć życie jest marne

Zmęczone uszy
Oczy zmęczone
Zmęczona lampa
Co w oczach płonie
Krzyk niemowlęcia
I suknie czarne

A wokół pięknie
Choć życie jest marne

[Gość: Ewa]

Tenir l'âme en état de marche

Tenir le contingent à distance
Tenir l'âme au-dessus de la mêlée
Tenir Dieu pour une idée comme une autre
un support, une éventualité,
une contrée sauvage de l'univers poétique
Tenir les promesses de son enfance
Tenir tête à l'adversité
Ne pas épargner l'adversaire
Tenir parole ouverte
Tenir la dragée haute à ses faiblesses
Ne pas se laisser emporter par le courant
Tenir son rang dans le rang de ceux qui sont décidés
à tenir l'homme en position estimable
Ne pas se laisser séduire par la facilité
sous le prétexte que les pires
se haussent commodément au plus haut niveau
et que les meilleurs ont peine à tenir la route
Etre digne du privilège d'être
sous la forme la plus réussie: l'homme.
Ou mieux encore, la femme

Jean-Pierre Rosnay

[kwasna_cytryna]

par Musique

Je sais que tu aimes les poemes, mais quelqu'un m'a dit que, les poemes
n'étaient pas tous écrits en vers. Alors j'ai décidé de t'écrire, toi, ma
petite soeur disparue.

Je sais que de la-haut, de ton pays de rires et de chansons, tu me regardes, et
tu vois le monde. Tu dois etre heureuse. Tu dois meme te dire: "Pourquoi ne
l'ai-je pas fait avant?"

Mais moi j'en souffre, petite soeur. Si tu savais. Il ne fallait pas aimer, si
ça devait te donner de ces idées. Si j'avais su que tu étais si malheureuse, je
serais venue te réconforter. Je t'aurais prise dans mes bras, toi, l'oiseau
blessé et je t'aurais consolée.

Qui t'a montré ça? Est-ce lui? Je te vengerai, si c'est ça. Tu aurais pu m'en
parler. Je t'aurais écoutée. Tu aurais peut-etre renoncé a ce dessein. Qui
sait? Les miracles, je n'y crois plus maintenant, mais avant...

Pourquoi, petite soeur, pourquoi? Il te battait? Il te maltraitait? Que te
faisait-il? Que faisaient ses sales mains sur ton corps fragile? Pourquoi
t'emmurais-tu dans ce silence impénétrable? Tu aurais pu me dire... qu'il
t'avait violée...

Pourtant, tu l'aimais. Mais il a abusé de ton innocence, il t'a détruite par la
suite. Tu aurais du m'en parler, au lieu...de te suicider...

[Gość: Ewa]

Pendant que vous êtes là à jaser, mon cher ami, je vais vous écrire, moi. Je
suis très aise que vous ne doutiez plus de mon amitié pour vous (vous auriez
grand tort au moins si c'était autrement) ; mais je voudrais que cette
persuasion-là ne vous servît qu'à m'aimer davantage et ne vous rendît si sûr de
ma tendresse que vous négligiez de conserver mon coeur : mais je crois que vous
n'avez pas besoin que je vous dise tout cela ; si vous m'aimez bien, vous
tâcherez sans doute de faire que je vous aime aussi toujours.

Je suis impatiente au moins en ce que M. Rodrigo ne s'en va pas ; à la fin,
c'est horrible ! Il ne lui manque plus que la guitare. Dépêchez-vous donc, mon
cher ami, si vous voulez me voir.

Oh ! mon Dieu, vous ne m'aimez guère puisque vous ne vous pressez pas plus.

Oh ! non, je ne sais ce que je dis ; vous m'aimez bien, mon cher ; mais je suis
impatiente, parce que je prévois que si vous venez si tard, je vous verrai
moins ; et je suis très aise de vous voir les soirs, parce que je vous vois un
peu plus librement... Mais j'entends remuer ; eh ! bien... oh ! ce n'est encore
rien... Je m'impatiente.

Oh ! Sia lodato quel che diceva la signora zia ! Ils partent, ils partent ! Et
j'en suis ravie, car je vais vous voir bientôt. Mais quoi ! Mme Jules ne s'en
va pas ?... Ah ! si fait, la voilà partie ! Ah ! Dieu soit béni !

Je vous attends à présent, vous. Ah ! si vous lambinez, vous devez sentir, mon
cher ami, autant d'impatience que moi ; si vous m'aimez, arrivez donc ! Je
quitte la plume à chaque moment pour vous attendre !... Ah ! vous voilà !

Manon Balletti

[kwasna_cytryna]

Nessun dorma, nessun dorma ...
Tu pure, o Principessa,
Nella tua fredda stanza,
Guardi le stelle
Che tremano d'amore
E di speranza.

No one sleeps, no one sleeps...
Even you, o Princess,
In your cold room,
Watch the stars,
That tremble with love
And with hope.

Ma il mio mistero e chiuso in me,
Il nome mio nessun sapra, no, no,
Sulla tua bocca lo diro
Quando la luce splendera,
Ed il mio bacio sciogliera il silenzio
Che ti fa mia. But my secret is hidden within me;

My name no one shall know, no, no,
On your mouth I will speak it*
When the light shines,
And my kiss will dissolve the silence
That makes you mine.

Il nome suo nessun sapra
E noi dovrem, ahime, morir.

No one will know his name
And we must, alas, die.


Dilegua, o notte!
Tramontate, stelle!
All'alba vincero!

Vanish, o night!
Set**, stars!
At daybreak, I shall conquer!

[Gość: Ewa]

la plus belle lettre d'amour date du 18 juin 2001. c'est un lundi. il fait
chaud. je porte une robe noire décolletée et des chaussures à brides rouge
foncé. le matin j'ai pris le métro et puis j'ai ri encore, le front collé à la
vitre entre les stations sèvres-babylone et mabillon de la ligne dix, lorsque
les murs soudain s'écartent et que pendant quelques secondes, très courtes
vraiment, le métro fou traverse la station de métro fantôme de la croix-rouge.
c'est lui qui me dit ça dans la lettre, que la station fantôme se situe à
l'intersection des rues de grenelle et du dragon, à l'endroit dit : de la croix-
rouge. c'est la plus belle lettre d'amour du monde et elle parle de ça, de la
station fantôme entre sèvres-babylone et mabillon qui s'appelait croix-rouge.

tout à l'heure en allant rejoindre D, j'ai collé mon front à la vitre entre
sèvres-babylone et mabillon et j'ai souri encore. je ne passe plus souvent par
ici. j'ai quitté le lycée et puis cette part secrète de ta vie. je me souviens
de tout pourtant, chaque chose et chaque instant. la motte-piquet-grenelle, une
fille sanglote sur un banc. j'ai pleuré là aussi, pleuré pour toi sur ce
presque même siège, il y a longtemps. je lui souris tout doucement. la motte-
piquet-grenouille, je descends bien avant auteuil maintenant.

lundi 18 juin 2001, s'il avait fallu alors donner des raisons de rester vivant
je n'aurai donné que ça : les pierres jetées par les fenêtres, rue d'auteuil,
les bouteilles à la mer, l'évanouissement à chaque pas. paris n'avait plus
d'autre corps que le tien. j'étais déchirée d'amour et de tristesse, j'ai tout
déchiré autour de moi je ne regrette rien. la plus belle lettre d'amour du
monde date du 18 juin 2001. je m'en souviens très bien. elle ne dit rien
d'autre peut être que ce qui a déjà été dit mille fois entre les lignes, de
cahier, de métro. tout ce qui est caché dans les mots. et qu'est-ce que ça peut
faire maintenant, si tu ne m'aimes plus, si je ne t'aime plus, qu'est-ce que ça
peut faire vraiment ? la plus belle lettre d'amour c'est celle-là. c'est celle
qui hurle en secret dans le langage. c'est celle qui marque le signe, le corps
écrit, l'amour comme la mer qui avance. personne ne sait cela. personne ne
saura jamais. personne n'écrit comme toi.

[kwasna_cytryna]

Lettre LXIV. Le chef des eunuques noirs à Usbek, à Paris

Je suis dans un embarras que je ne saurais t'exprimer, magnifique seigneur: le
sérail est dans un désordre et une confusion épouvantables; la guerre règne
entre tes femmes; tes eunuques sont partagés; on n'entend que plaintes, que
murmures, que reproches; mes remontrances sont méprisées: tout semble permis
dans ce temps de licence, et je n'ai plus qu'un vain titre dans le sérail.

Il n'y a aucune de tes femmes qui ne se juge au-dessus des autres par sa
naissance, par sa beauté, par ses richesses, par son esprit, par ton amour, et
qui ne fasse valoir quelques-uns de ces titres pour avoir toutes les
préférences. Je perds à chaque instant cette longue patience avec laquelle,
néanmoins, j'ai eu le malheur de les mécontenter toutes: ma prudence, ma
complaisance même, vertu si rare et si étrangère dans le poste que j'occupe,
ont été inutiles.

Veux-tu que je te découvre, magnifique seigneur, la cause de tous ces
désordres? Elle est toute dans ton coeur et dans les tendres égards que tu as
pour elles. Si tu ne me retenais pas la main; si, au lieu de la voie des
remontrances, tu me laissais celle des châtiments; si, sans te laisser
attendrir à leurs plaintes et à leurs larmes, tu les envoyais pleurer devant
moi, qui ne m'attendris jamais, je les façonnerais bientôt au joug qu'elles
doivent porter, et je lasserais leur humeur impérieuse et indépendante.

Enlevé dès l'âge de quinze ans au fond de l'Afrique, ma patrie, je fus d'abord
vendu à un maître qui avait plus de vingt femmes ou concubines. Ayant jugé à
mon air grave et taciturne que j'étais propre au sérail, il ordonna que l'on
achevât de me rendre tel, et me fit faire une opération pénible dans les
commencements, mais qui me fut heureuse dans la suite, parce qu'elle m'approcha
de l'oreille et de la confiance de mes maîtres. J'entrai dans ce sérail, qui
fut pour moi un nouveau monde. Le premier eunuque, l'homme le plus sévère que
j'aie vu de ma vie, y gouvernait avec un empire absolu. On n'y entendait parler
ni de divisions, ni de querelles: un silence profond régnait partout; toutes
ces femmes étaient couchées à la même heure, d'un bout de l'année à l'autre, et
levées à la même heure; elles entraient dans le bain tour à tour; elles en
sortaient au moindre signe que nous leur en faisions; le reste du temps, elles
étaient presque toujours enfermées dans leurs chambres. Il avait une règle, qui
était de les faire tenir dans une grande propreté, et il avait pour cela des
attentions inexprimables: le moindre refus d'obéir était puni sans
miséricorde. "Je suis, disait-il, esclave; mais je le suis d'un homme qui est
votre maître et le mien, et j'use du pouvoir qu'il m'a donné sur vous: c'est
lui qui vous châtie, et non pas moi, qui ne fais que prêter ma main." Ces
femmes n'entraient jamais dans la chambre de mon maître qu'elles n'y fussent
appelées; elles recevaient cette grâce avec joie et s'en voyaient privées sans
se plaindre. Enfin, moi, qui étais le dernier des noirs dans ce sérail
tranquille, j'étais mille fois plus respecté que je ne le suis dans le tien, où
je les commande tous.

Dès que ce grand eunuque eut connu mon génie, il tourna les yeux de mon côté;
il parla de moi à mon maître, comme d'un homme capable de travailler selon ses
vues, et de lui succéder dans le poste qu'il remplissait. Il ne fut point
étonné de ma grande jeunesse: il crut que mon attention me tiendrait lieu
d'expérience. Que te dirai-je? je fis tant de progrès dans sa confiance qu'il
ne faisait plus difficulté de mettre dans mes mains les clefs des lieux
terribles qu'il gardait depuis si longtemps. C'est sous ce grand maître que
j'appris l'art difficile de commander, et que je me formai aux maximes d'un
gouvernement inflexible. J'étudiai sous lui le coeur des femmes; il m'apprit à
profiter de leurs faiblesses et à ne point m'étonner de leurs hauteurs. Souvent
il se plaisait à me les voir conduire jusqu'au dernier retranchement de
l'obéissance; il les faisait ensuite revenir insensiblement, et voulait que je
parusse pour quelque temps plier moi-même. Mais il fallait le voir dans ces
moments où il les trouvait tout près du désespoir, entre les prières et les
reproches: il soutenait leurs larmes sans s'émouvoir et se sentait flatté de
cette espèce de triomphe. "Voilà, disait-il d'un air content, comment il faut
gouverner les femmes. Leur nombre ne m'embarrasse pas: je conduirais de même
toutes celles de notre grand monarque. Comment un homme peut-il espérer de
captiver leur coeur, si ses fidèles eunuques n'ont commencé par soumettre leur
esprit?"

Il avait non seulement de la fermeté, mais aussi de la pénétration: il lisait
leurs pensées et leurs dissimulations; leurs gestes étudiés, leur visage feint,
ne lui dérobaient rien; il savait toutes leurs actions les plus cachées et
leurs paroles les plus secrètes; il se servait des unes pour connaître les
autres, et il se plaisait à récompenser la moindre confidence. Comme elles
n'abordaient leur mari que lorsqu'elles étaient averties, l'eunuque y appelait
qui il voulait, et tournait les yeux de son maître sur celle qu'il avait en
vue; et cette distinction était la récompense de quelque secret révélé. Il
avait persuadé à son maître qu'il était du bon ordre qu'il lui laissât ce
choix, afin de lui donner une autorité plus grande. Voilà comme on gouvernait,
magnifique seigneur, dans un sérail qui était, je crois, le mieux réglé qu'il y
eût en Perse.

Laisse-moi les mains libres; permets que je me fasse obéir. Huit jours
remettront l'ordre dans le sein de la confusion. C'est ce que ta gloire
demande, et que ta sûreté exige.

De ton sérail d'Ispahan, le 9 de la lune de Rebiab 1, 1714.

[Gość: Ewa]

[Gość: Ewa]

Premier acte

Scène 3

Osmin

Ces aventurirs infâmes
qui ne cessent de courir les femmes,
par diable, je les déteste;
car tous les faits et gestes
visent à nous espionner;
mais ces têtes-là na suraient m'abuser.
Vos intrigues, vos malices,
vos ficelles, vos astuces
je ne les connais que trop.
Et pour me duper,
il faut vous lever tôt,
je ne suis pas sot;
Aussi, par barbe du prophèete!
jour et nuit je médite
sans repos, pour avoir ta tête,
prends garde à toi, c'est ton affaire.

[kwasna_cytryna]

Avant, nous aimions l'aventure, n'est-ce pas ? Qui, nous ? Mais les hommes,
voyons, les Ulysse à qui manquaient toujours du vent dans les voiles et de
l'élan dans la mâture, les Perceval en quête du Graal, les Don Quichotte en mal
d'absolu. Au temps des chevaliers, l'aventure était un exploit, une prouesse
telle que l'amour même s'y soumettait - l'amour courtois glorifiait ces
errances héroïques lancées toujours plus avant dans la conquête sacrée de
l'idéal et des moulins à vent. De nos jours, elle a du plomb dans l'aile, les
coureurs d'aventures courent surtout le guilledou, sans porter pour autant les
couleurs d'aucune dame. On peut multiplier les aventures sans sortir de chez
soi, les odyssées sont domestiques, les tours du monde se réduisent à rien, il
y a des réseaux pour ça.

Autrefois, l'aventure exigeait son poète, le héros son héraut, on en composait
le récit, l'épopée, le rêve ; à présent les aventures sont brèves - moins
passion que passade - rarement de quoi en faire une histoire : les aventures
d'aujourd'hui n'ont pas d'avenir, elles sont sans lendemain.

Quel paradoxe, pourtant, et quel déclin du sens, si l'on songe
qu'étymologiquement l'" adventure " est justement ce qui doit advenir,
l'imprévu qui va transformer notre routine en destinée. Les arcanes du tarot et
les lignes de la main nous la disent toujours bonne, la mauvaise est tue, on
comprend pourquoi. Mais au vrai, nous n'en savons rien, la figure en est tracée
par le sort, " le destin de qui le compas/Marque à chacun son aventure ".
L'aventure, alors, c'est la vie. Notre vie est une aventure, le dictionnaire la
définit au plus juste : " Ce qui arrive d'inattendu ; entreprise hasardeuse, où
se mêle souvent de l'attrait. " Pour la rendre plus agréable, et quelque plates
qu'en soient les péripéties, parfois on la raconte : point n'est besoin d'être
Jules Verne, d'aller vingt mille lieues sous les mers ni de couper la tête du
Morholt, l'aventure est dans les mots, c'est la langue, et qu'importe les
gestes pourvu qu'on ait la chanson ! " Que ton vers soit la bonne
aventure/Éparse au vent crispé du matin/Qui va fleurant la menthe et le
thym./Et tout le reste est littérature. " Dans le dernier poème des Fleurs du
Mal, Baudelaire retrace les étapes de ce voyage humain : l'existence. Bonne ou
male aventure, elle se déroule au gré des désirs et des déceptions, sans cesse
bourlinguée vers un inaccessible horizon, jusqu'à ce que le Temps l'arrête : "
Lorsqu'enfin il mettra le pied sur notre échine/Nous pourrons espérer et
crier : En avant !/De même qu'autrefois nous partions pour la Chine,/Les yeux
fixés au large et les cheveux au vent,/Nous nous embarquerons sur la mer des
Ténèbres. " En avant, qu'y a-t-il ? Plus de Graal, plus d'Ithaque, sinon la
beauté d'un vers. Et puis l'ultime aventure humaine, la mort, si conforme elle
aussi à la première définition du dictionnaire : ce qui doit arriver. Nous
sommes tous des aventuriers.

[Gość: Ewa]

--------------------------------------------------------------------------------



Au camp, 25 VII [1665].

Jedyna pociecho duszy i serca mego!
Nie co dzień, ale co minuta rad bym się pytał o zdrowiu twoim, moja śliczna
panno, bez której widzenia już ledwo żyć mogę; i lubo po łasce bożej i po
twojej serca mego miłości nie mam nic na tym świecie nad honor milszego, tedy
przyznać się, moja duszo, muszę, że mi i ten z ciężkością zatrzymać przyjdzie,
jeśli inszego do widzenia prędkiego najśliczniejszej Jutrzenki nie będzie
sposobu. Wierzę, że też nikt na świecie nade mnie tego nie uznał na sobie:
kochać dziesięć lat z nieporównaną z ni z kim pasją, doczekać się szczęścia
prawie niespodziewanego nigdy, odnieść zupełną nagrodę, mieć w posesji to, co
jest nieporównanego ze wszystkim światem - i potem z tego się nie cieszyć i
oddalać się, i upuszczać prawie z rąk skarb nieoszacowany, przy którym by się
na wieki przykować potrzeba! Nieraz to sam wymawiam i Królowi JMci, i innym, że
mi wielką czyni krzywdę. Wołał na mnie z drugimi, żebym się żenił, i pokoju mi
nie dawał; a teraz mi nie tylko mieszkać, ale i nacieszyć się nie dopuszcza,
luboć się moje nie może, chyba z ostatnim duchem, skończyć ucieszenie.

Uważże tedy, moja jedyna Mamusieńku, jako to ciężko znosić i jako to jest dur
eloignement, et combien me cause de tourment. Muszka mię też znowu w liście tak
skomosiła, że już ledwie szaleć nie przyjdzie. O, duszkoż by się teraz choć w
mizerną obrócić płeszkę! Ja nie wiem, jeśli też to kiedy na myśl mojej
przyjdzie dobrodziejce; bo mnie i śpiąc, i jedząc, i chodząc z myśli wszystkie
śliczności najkochańszej Diany zejść nie mogą. Sam się jednak wydziwić nie
mogę, jako mię we wszystko jedyna moja odmieniła Cassandre, że lubo wola i
apetyt jest wielki, o okazję też nietrudno, a przecie pomyśleniem jednym, za to
ślubuję, przeciwko mojej Jutrzence zgrzeszyć nie mogę.

M. St. Germain przyjechał wczora; będzie przy mnie i wszystko dla niego uczynię
według woli i rozkazania mojej duszy. Przywiózł mi też conserves des fleurs
d'orange. Wierzę, że nic na świecie nie masz lepszego - prócz jednak przecię
jednej rzeczy, która w sąsiedztwie bliskim z muszką siedzi. Tak jednak kładę,
że gdybym był tej rzeczy gustu nie wiedział, tedybym te conserve za najlepszy
był osądził smak. Szylwacht że tęskni, wątpić nie potrzeba; o żadnej jednak
inszej nie myśli służbie, tak sobie tamtą u muszki upodobał kwaterę, w której,
gdyby mu można dziś być, wszystko, cokolwiek ma i mieć może, z drogą by na to
ważył duszą.

Nowin różnych sam siła, o których byłoby co pisać, ale woli się piórko milszą i
smaczniejszą bawić materią. Celadon dysgustów pełen z różnych okazyj, znosi to
jednak wszystko dla Bukieta, że tak chce i tak mu każe; dowie się jednak Róża,
jeśli kto lepiej i życzliwiej starał Kupcowi paryskiemu nad niego. M. Kielmski
przyjechał przed wczorem, ale nań krzywo patrzą; proszę, racz tam Wć przecie
jego trzymać stronę. A M. Comminges dał Król JMć kompanię gwardii rajtarską,
która bywała pod p. Bielińskim, i jeszcze mu więcej do niej przydać chce.

Myśmy się tu już zbliżyli, od Sanu tylko pół mili stoimy; jutro się przezeń
przeprawować będziem. P. Lubomirski pod Jarosławiem stał, siedm tylko mil od
nas; powiadają, że się wczora ruszył i idzie ku Wiśle. Jeśli tak, to bardzo
blisko od nas pójść musi; po trzecim tedy dniu pewnego byśmy się z nim
spodziewali zejścia. Tylko nam tak wszyscy udają, że pola stawić nie zechce,
ale ustępować to tam, to sam komunikiem; co by w długą pójść musiało i
musielibyśmy, piechoty porzuciwszy, komunikiem także za nimi chodzić, bo
inaczej nie byłoby temu końca, i na co bym ja i sam umierać musiał, włócząc się
ni tego, ni owego, bez serca i duszy mojej. P. podstoli koronny we czwartek ze
trzema chorągwiami przyszedł do p. Lubomirskiego, a starosta radomski we dwóch
kornetach; to tak pewna, jakem ja człowiek, iże żołnierzom znowu jakieś w tych
dniach rozdawał pieniądze.

Ciokolatę jeśli Wć masz, moja duszo, przyślij mi Wć; tylko by garnuszka
potrzeba, choćby wziąć ten u M. des Noyers, a taki mu odrobić kazać; także i to
drewno do kłócenia albo zamieszania. Cytryny, pomarańcze, kasztany jeżeliby
były, przyślij mi Wć moja duszo.

Zdrowie swoje, moja śliczna dobrodziejko, konserwuj Wć tak jako moje własne,
ponieważ Wć moje przekładasz nad swoje. Zmiłuj się, moja duszo, uczyń to dla
mnie, bo inaczej prędko byś o stracie mego własnego usłyszała odoru. Ja z łaski
bożej teraz nie najgorzej; głowa przecię bolewa i rumatyzm podczas przypada. To
jednak za największe stanie mi lekarstwo, kiedy jako najczęściej słyszeć będę,
że serce moje zdrowe, a kocha tak, jako kochała swego wiernego Celadona, który
sto tysięcy milionów razy całuje i w gębusię, i w oczko, i w rączki, i w nóżki,
i w muszkę swoją najśliczniejszą Mamusieńkę.

Jeśli tam który z moich śliczną Jutrzenkę poturbował listów, przepraszam
uniżenie, bo była niesłychanie długo poalterowana Beaulieu., którą wolno będzie
za szczęśliwym się ujrzeniem najśliczniejszemu osiec Bukietowi, byle się nigdy
na nią nie gniewać i zimnej jej nie pokazywać miny. Notre frere jeśli jeszcze
nie wyjechał z Paryża, racz mi Wć oznajmić, boby mi tam kilku rzeczy sprawić
potrzeba. Kłaniać się tam wszystkim uniżenie proszę, pisząc au palais enchante.
Ja, Bóg widzi, że czasu i minuty nie mam jednej; nagrodzę to jednak, jeśli P.
Bóg zdrowo powróci. List a notre tante przez inszą prześlę okazję. M. Millet
kłania Wci, moje serce. Stawa ze mną wespół i ustawicznie u mnie bywa. Człowiek
niesłychanie dobry, ale tak ucieszny, że umieram sto razy na dzień ze śmiechu,
kiedy się kłóci avec ses domestiques, a najczęściej z swym nieszczęsnym majorem.

Listy od niego, komu należą, kazać pooddawać. Warszawskim damom wszystkim nisko
kłaniam. Materyjki szarej albo popielatej lepiej przysłać próbkę, bo kitajka
bardzo słaba, i ta materyjka moja szara już wniwecz poszła.

[kwasna_cytryna]

Piszę z morza do Ciebie, kochany Sindbadzie!
Choć się burza zerwała i fala się kładzie
Na mój grzbiet i przerywa mój spokój i cisze,
Ja - mimo burz i wichrów - list do ciebie piszę,
Nazywają mię ludzie Diabłem Morskim, ale -
Choć jestem Morskim, diabłem nie czuję się wcale.
Przeciwnie - jestem dobry, tkliwy, choć rubaszny,
Bo mam brzuch zbyt pękaty i pysk bardzo straszny.
Nie sądź mnie po pozorach ani po wyglądzie,
Ja zjadam ryby w morzu, ty zjadasz - na lądzie,
Ja połykam je żywcem, ty - po usmażeniu.
Obydwaj dogadzamy swemu podniebieniu,
Obydwaj pożeramy chętnie, co się zdarza,
Z tą różnicą, że nie mam - tak jak ty - kucharza.
Ja wolę ryby z morza, ty - ryby z patelni,
Lecz obydwaj jesteśmy w pożeraniu dzielni.
Mimo to nikt cię diabłem dotąd nie przezywa,
A mnie w dziale przypadła ta nazwa straszliwa!
Ani burza najsroższa, ani złe wichrzysko
Nie męczy mię, nie boli tak, jak to przezwisko!
Trudno! Muszę je nosić, choćby z tej przyczyny,
By nie zostać bez nazwy wśród morskiej głębiny!
Przysięgam ci, że diabłem nie jestem i wolę
Pływać w morzu niż w ogniu piekielnym lub smole.
Ufam, że ci wystarczy ta moja przysięga.
Piszę ten list z powodu, iż wicher-włóczęga,
Który na brzegu przygód byle jakich szuka,
Zwiał do morza papiery wuja Tarabuka,
Słynny srebrny kałamarz tudzież złote pióro.
Płynąłem właśnie, gnany falą i wichurą,
I pod wodą papiery widząc niespodzianie,
Zacząłem chciwie czytać, bo lubię czytanie,
A nawet wolę wiersze od zwyczajnej prozy.
Przeczytałem - i dotąd od gniewu i zgrozy
Trzęsę się, bo doprawdy w życiu po raz pierwszy
Przeczytałem tak dużo tak okropnych wierszy!
Co za rymy bez sensu wuj Tarabuk przędzie!
Głupstwo siedzi na głupstwie, błąd siedzi na błędzie.
Osioł pisałby lepiej, a noga stołowa
Więcej ma w sobie sensu niźli jego głowa!
Sindbadzie! Jakże możesz żyć pod jednym dachem
Z takim głupcem nieznośnym i z takim postrachem?
Jak możesz spać spokojnie w tym samym budynku,
Gdzie Tarabuk swe rymy tworzy bez spoczynku?
Opuść prędzej swój pałac i pożegnaj wuja.
Czyż nie nęci cię okręt, co po morzu buja?
Czyż nie wabi cię podróż dziwna i daleka?
Cud nieznany w nieznanej podróży cię czeka.
Czeka cię bajka senna w zaklętej krainie
I Królewna stęskniona, co z urody słynie,
I skarby, i przepychy, i dziwy, i czary!
Pędź na lotnym okręcie przez morza obszary,
Zwiedzaj wyspy, półwyspy, lądy i przylądki
I najdalsze zatoki, najskrytsze zakątki.
Zwalczaj wszelkie przeszkody i wszelkie zawady!
Pędź, leć, płyń bez ustanku! Posłuchaj mej rady!
Tego ci życzy, ukłon przesyłając dworski,
Kochający się szczerze - twój druh Diabeł Morski

Rev. mi-aout...

[Gość: Ewa]

L'équipage du Vaisseau Fantôme

Johohé!Johohé! Hohé! Hohé!
Hou-hi çà!
La tempête pousse vers la terre!
Hou-hi çà!
Voiles au vent! Ancre à bord!
Courez dans le havre!
Noir capitaine, descends à terre,
Voilà sept années écoulées!
Sollicite la main d'une blonde jeune fille!
Blonde jeune fille sois-lui fidèle.
De la joie aujourd'hui, ô fiancé!
Le vent d'orage hurle
la musique des fiançailles,
l'Océan l'accompagne de sa danse!
Hou-hi!Ecoutez, il siffle!
Capitaine, es-tu de retour!
Hou-hi!Carguez les voiles!
La fiancée, dis, où l'as-tu laissée?
Hou-hi! En mer!
Capitaine! Capitaine!
Tu n'as pas de bonheur en amour!
Hahaha!
Siffle, hurle, vent de tempête!
Tu laisses du repos à nos voiles!
C'est Satan qui nous a tissées,
Elles na se déchireront pas de l'éternité.
Ohé!Pas de l'éternité!

(pendant ce chant, le Vaisseau fantôme est balloté dans tous les sens par les
vagues; un vent de tempête effroyable hurle et siffle à travers les cordages
nus mais, excepté autour du vaisseau fantôme, l'air et la mer demeurent
paisibles.)

Ładnie napisane :)))

[Gość: cal.....ka]

[Gość: Ewa]

You tell me that silence
is nearer to peace than poems
but if for my gift
I brouhgt you silence
(for I know silence)
you would say
This is not silence
thit is another poem
and you would hand it back to me.


Leonard Cohen

[rb13]

Furia

Mrok złości
Skrycie skrada się
Niczym dziki kot
Wystarczyło
Twoje jedno spojrzenie
Z szybkością geparda
Słowa niczym dwa sztylety
Wyfrunęły z moich ust
Ostrzami brzytew
Uderzyły w Twą postać
Zatapiając się w ciele
Rozcinając je szarpiącymi ranami

Morze nienawiści
Dopadło Cię z szybkością tajfunu
W uszy uderzyła
Kakofonia wyzwisk
Krwawe Łzy bólu
Spłynęły po Twoich policzkach
Ogłuszona
Bezwiednie zasłoniłaś się
Ręka przed ciosem

Tym gestem
Spotęgowałaś gniew
Czarna burzowa chmura
Przez moment
Przysłoniła mój umysł
Błysk błyskawicy
Oświetlił umysł pytaniem
Dlaczego?
Spójrz na łzy !
Co robisz?

Z szarej mgły zapomnienia
Wolno z rozpostartym żaglem
Napłynęło pytanie
O co poszło?
Wgryzając się niczym kornik
Boże ! Nie pamiętam
W geście rozpaczy poszukałem dłoni
Uklękłem
Całując ją w niemej prośbie
Przebacz mi
Moja Ukochana !

Ryś B. Kraków 28.07.200r. godz. 1448

[rb13]

Motto
...sama w pokoju rozebrała się przed lustrem...
[e-mail]

Poduszka

W Twojej sypialni
Z drugiej strony lustra obserwuję
Jak ramiączko koszuli nocnej
Leniwym gestem zdejmujesz
Powoli spływa koszula na dywan miękki
I w czułym geście Twe nogi obejmuje
Wywołując we mnie piekielne męki
Gdy Twe dłonie coraz bardziej śmiałe
Zataczając kręgi delikatnie masują
Dwie brzoskwinie dojrzałe

Oszalały me zmysły
Przez lustro patrzę z bliska
Niewidzialnymi rękami
Dorodne piersi masuję i ściskam
Czując ich jedwabistą skórę z atłasu
Wyczuwam ulotny zapach ciała
Zapach - dzikiego lasu
Opuszkiem palca okrążam
Delikatnie brązową otoczkę
W atawistycznym geście
Do nabrzmiałego sutka ustami podążam

Nie zważając na me usta
Twa dłoń zbiega w złoty trójkąt
Znalazła tam rozkwitłą dziką róże
Wśród pachnących złotych łąk
Spłakaną perłowymi kroplami rosy
Mchem złotym omszałą
Rozpłomieniona różę rozkoszy

I ciało Wenus oszalało
Oczy patrzyły półprzytomnie
Jakby z zimna jej ciało drżało
I zapomniała już o mnie
Gdy o grzbiet z poduszki się ocierała
Patrzyłem w ciszy jak kwiliła
Na przemian śmiała się i jęczała
Przez przeszkody skoki ćwiczyła
Oblizując lubieżnie usta
Cwałując z rozwianym włosem
A ja patrzyłem z za lustra
Pytając- ten cwał to jawa czy sen

Ryś B. Kraków 30.07.2003 r. godz.750

[rb13]

Mrok nocy

Mrok nocy otuli mnie szarością
Na usta rzuci cień milczenia
Ogłuszy wątpliwością
Wygładzi mrok wspomnienia

Osuszy gorzkie łzy rozpaczy
Przykryje oczy płaszczem zapomnienia
I nikt rano nie zobaczy
Mego cierpienia

Zbolałą duszę ochłodzi
Krwawe rany zagoi
Odpłynę w Charona łodzi
Pośród bladych gwiazd roi

Rys B. Kraków 29.07.2003 r. godz.2107

[Gość: Ewa]

Mimo i wciaz

Czys nie czytala
W mojej glowie slow,
A jam sie nie stal
Czastka twoich snow?
Wyciagnelismy
Slomke przegranej-
Ty lagodnosci,
Ja pochopnosci,
Oboje rozpaczy-
Lecz nadal dzielimy
Szczesliwa wole:
Kochac mimo i wciaz.
Niech zadne nie przeczy
Koniecznosci rzeczy,
Lecz,o, odmowmy
tego wyboru,
gdzie los by dal sam
Inna milosc nam.

Robert Graves

[kwasna_cytryna]

Narysuj mi nowe życie
palcem na piasku tropikalnej plaży
Pod palmą gdzie zgubiłam
najdroższe senne marzenia
Dodaj mi sił do walki
z zaborczą miłością
Napiętnuj dotykiem ust
nie zostawiając na moim ciele
jednego miejsca bez pocałunku
Otwórz mi oczy na świat
mądrością swojego serca
Napełnij mocą ciepłych ramion
wiarą w najpiękniejszy los
Obdarz najwyższą rozkoszą
namiętnego tańca Twoich palców
A potem zanurz się w oceanie
aby zmierzyć się z Neptunem
I nie zapomnij wyjąć z moich włosów
zaplątanych w nie błękitnych muszli

[Gość: Ewa]

Na wszystkie moje pogody, na niepogody duszy mej-
trzeba mi wielkiej wody, trzeba mi wielkiej wody,
tej dobrej i tej złej ...
Oceanów mrukliwych i strumieni życzliwych,
czarnych głębin niepewnych i opowieści rzewnych ...

Na wszystkie moje złe bogi i na niebogi z moich snów -
trzeba mi wielkiej drogi, trzeba mi wielkiej drogi
wśród wiecznie młodych bzów ...
Drogi białosrebrzystej, dróżki nieuroczystej,
piachów siebie niepewnych i ptasich rozmów śpiewnych ...

Na wszystkie moje tęsknoty
i na ochoty duszy mej - trzeba mi wielkiej psoty,
trzeba mi wielkiej psoty, trzeba mi psoty, hej ...
Nocnych wypraw pod Kraków, długich rozmów rodaków,
wysokonogich lasów i bardzo dużo czasu.

Taką mnie ścieżką poprowadź,
gdzie śmieją się śmiechy w ciemności
i gdzie muzyka gra.
... i nie daj mi, Boże, skosztować
tak zwanej życiowej mądrości,
dopóki życie trwa.

[kwasna_cytryna]

Artur Rimbaud - Moje życie

XXX

Moje życie, jeżeli mnie pamięć nie zawodzi, było niegdyś
ucztą, na której otwierały się wszystkie serca, płnęły
wszystkie wina.
Pewnego wieczoru wziąłem na kolana Piękno. - I
przekonałem się, że jest gorzkie. - Znieważyłem je.
Uzbroiłem się przeciw trybunałom.
Uciekłem. O czarownice, nędzo, nienawiści, powierzono wam
mój skarb!
Zdołałem wygnać ze swego umysłu wszelką ludzką nadzieję.
Głuchym skokiem drapieżnika rzucałem się na każdą radość,
by ją zdusić.
Wezwałem oprawców, żeby, konając, kąsać kolby ich
karabinów. Wezwałem wszystkie plagi, by zadławić się
piachem i krwią. Moim bóstwem było nieszczęście. Tarzałem
się w błocie. Suszył mnie wiatr zbrodni. Igrałem z obłędem.
I wiosna przyniosła mi okropny uśmiech idioty.
Niedawno, bliski wydania ostatniego skrzeku, zapragnąłem
odnależć klucz od dawnej uczty, na której być może
odzyskałbym apetyt.
Tym kluczem jest miłosierdzie. Pomysł taki dowodzi, że
śniłem!
- Pozostaniesz hieną... itd. - wykrzykuje demon, który
ukoronował mnie pięknym wieńcem maków. - Stań w obliczu
śmierci ze wszystkimi swoimi głodami, ze swoim egoizmem i
wszystkimi grzechami głównymi.
Ach, tego mi już nadto: - Ależ, drogi Szatanie, błagam,
spojrzyj mniej wściekłym okiem! W oczekiwaniu na kilka
zapóźnionych podłostek, przyjmij, ty, tak ceniący w
pisarzu brak walorów opisowych czy dydaktycznych, tych
kilka odrażających stronic z mojego karnetu potępieńca.

[Gość: Ewa]

Przekraczajac pas mieliz
Alfred Lord Tennyson

Wieczornej gwiazdy blask
To jasny dla mnie znak,
Niech więc nie jęczy w morzu mielizn pas,
Gdy ruszę sam na szlak.

Tak się kołysze odpływ, jakby spał,
Głęboki żłobiąc rów,
W bezdenną otchłań, gdzie swe leże miał,
Powraca znów.

Wieczorny głosi dzwon
Ostatni rozbłysk zórz,
Lecz niechaj nie brzmi żałobliwy ton,
Choć pora już.

Choć może ponieść woda łódź mą aż
Gdzieś poza kres i czas,
Pilota mego ujrzę wreszcie twarz,
Gdy minę mielizn pas.

[kwasna_cytryna]

Widzę Go jak siedzi w malutkim oknie swojego mieszkanka i pali papierosy. Jego
potężne lewe ramię wystaje wtedy zza parapetu z papierosem między palcem
środkowym i wskazującym i co jakiś czas dłoń wędruje do ust, aby pozwolić
płucom się zaczernić. Zza winkla wystaje tylko kawałek Jego nosa... pięknego
nosa. Taki nos ma coś w sobie. Duży i garbaty. Starożytni uważali, że jest on
oznaką mądrości. Może, nie wiem. Dla mnie jest po prostu pociągający,
uwodzicielski, magiczny, spragniony dotyku. Gdy kończy palić, chowa się za
framugę i patrzy na mnie. Widzę wtedy tylko kawałek Jego twarzy, fragment oka
zwróconego w moją stronę. Udaję, że tego nie widzę. Robię to tylko po to, aby
nadal na mnie patrzył. Jeżeli podniosę na Niego wzrok, od razu chowa się do
środka jak żółw do swojej skorupy, gdy się wystraszy. Dlatego staram się na
Niego nie patrzeć, a przynajmniej udaję, że tego nie robię. Tymczasem jednak
robię to cały czas. Patrzę na Niego cały czas. Obserwuję Go tak samo, jak On
obserwuje mnie. Zakładam ciemne okulary, aby nie widział jak na Niego patrzę.
Udaję, że patrzę na psa, a tym czasem moje gałki oczne błądzą w poszukiwaniu
Jego postaci.
Wiem, że widzi mnie, gdy jestem nieuczesana. Widzi mnie zaraz po przebudzeniu w
rozwichrzonej fryzurze, bez makijażu. Widzi moje zaspanie oczy, nieprzytomnie
patrzące na poranny świat. Widzi także moje piersi, swobodnie zwisające pod
koszulą nocną, radujące się ostatnimi chwilami porannej swobody. Widzi mnie,
gdy robię sobie śniadanie i krzątam się po kuchni. Moją obecność w łazience
zdradza zapalone w niej światło. Ja wiem, że On mnie widzi i cieszy mnie to.
Czasem wyglądam na podwórko i nie ma Go. Może jest zajęty pracą, może śpi snem
płytkim jak mielizna. Może poszedł skorzystać z toalety. Jest co najmniej setka
powodów, dla których w tej chwili nie ma Go tam. A jednak to mnie niepokoi.
To dla Niego maluję się nawet wtedy, gdy nie wychodzę z domu przez cały dzień.
Nie chcę, aby patrzył na mnie, gdy nie mam na sobie makijażu. Wiem, że nie
widzi mnie jak się kąpię, gdyż Jego okno nie zagląda do mojej łazienki. Bardzo
bym chciała, aby mnie widział wtedy, patrzył jak się myję, jak pozbywam się
zbędnego owłosienia, jak się czeszę, jak płaczę...

[Gość: Ewa]

I jeszcze jedno jest
jest bezruch i zawiesina
po upalnym dniu
w którym spływasz po mnie
z potem
po plecach

i jest jeszcze
ten skwar
kiedy psy kąsają
częściej niż zwykle

i żar jest
i jego wódka jadowita
i kolejny dzień
mimo wszystko senny

jest też
ogień z nieba
który nie pali robactwa
i rąk zgrabiałych
nie pocieszy

i mój język jest
suchy
odpadający
by nie lizać jej tam
suchy
bo do ciebie
chce mówić.

[kwasna_cytryna]

Nie odróżnię Cię od nich, siebie do nich zaliczę!
Nie ma nic poza nimi, ani nas, ani marzeń,
Ludzkie losy są ciche, doświadczalne, królicze,
Bo są wirem w nurcie niepodległych nam zdarzeń.

Chciałbym kłamać żarliwie, że czekają nas szlaki
Cierniem, baszczem porosłe, bagnami usłane,
Lecz nas czeka żywot pospolity, nijaki,
Finansowe sukcesy i ułudy przegrane.

Nas czeka obroża, powszednia niewola,
Marzenie o zdradzie i do niej niezdolność,
Niespełniona ucieczka przez pszeniczne pola,
Rutynowa, conocna, małżeńska powolność.

Dalej czeka bezsłowie, obojętność w gestach,
Potem "romans zimowy" w tandetnym zachwycie,
Potem syn czy córka rozkochani w protestach,
Poróżnienie, ugoda - starcze, puste życie.

Tyle słów na teraz - i tak nic nie zmienią,
Znikną szybko, bez śladu, w namiętnych uściskach,
Kiedy nadzy i głodni, otoczeni zielenią,
Oczy w oczy popatrzymy z bliska.

Potem grzeczni i syci znów autem pomkniemy
Między jakimś początkiem, między jakimś końcem,
Trochę smutni i mali, bo już sami nie wiemy,
Co jest nam Księżycem, a co jest aż Słońcem.

K. Jasudowicz

[Gość: Ewa]

Zbawienie mojej duszy nie zależy
od doskonałości form świata
a moja forma jest fatamorganą
od pustyni śmierci nie uwolni mnie

starzeję się i może śmierć na jakieś wojnie
mogłaby mnie ocalić od kompromitacji

wojna odnawia ducha i często nagle przeobraża
smutek ubóstwa w pieśń radości

Paryż Manhattan Berlin Tokio Londyn
onieśmielają mnie dumne i obce
ale słabymi pazurami fundamentów
trzymają się ziemi rozpaczliwie mocno
nie wzniosą się – niewolniczo przywarły
i stoją sztywno jak jacyś umarli

Rozum rozwija się wbrew naszej woli
pragnąc na Ziemi stworzyć prawdę i dobrobyt

Dostaniesz słowa które kiedyś upokorzą złoto
choć będą się lękały kwiatów
(dziwne dzisiaj słowo nie lęka się róży)
na jakiejś łące usłyszysz odnajdziesz
eliksiru młodości źródełko sakralne
najpiękniejsze kobiety dopiero się urodzą
i nie zgasną jak owe nieczyste gwiazdy z Hollywood

Już umarłe dziecko zaklaskało w lasach
echo mu odpowiada na pustyni
gdzie w medytacji pragnę z mózgu
wyrzucić każdą sprzeczność - - Te na niebie
chrzcielnice w czerwonych aureolach
wysoko nisko stoją krążą na nich
uśmiechające się i piękne panie

Ale geniuszem jak Szekspir był ten
który wymyślił i zbudował zamek:
wieże dziedzińce fontanny i bramy
komnaty krypty karety i mury
jak lustra nieświadome odbijają
prawdopodobne dusz naszych struktury



Józef Kurylak

[kwasna_cytryna]

Nie liczy się nic
Słowo na powitanie
słowo na pożegnanie
Tyle wszystkiego
Za mało!
Nie liczy się nic
A ja?
A Ty?
I chwila
przemijający czas
Kąpiel bez piany
Czysta woda
Duże lustro
Biel ścian
Kremowe prześcieradło
Cztery miękkie fotele
I ja
I Ty
Nie liczy się nic
Zaproś mnie
Przyjdę...

Anna Kopiec

[Gość: Ewa]

Jeśli pomyśleć,
czym jest dla ciebie literatura,
etyka,
przyroda,
niespodzianka,
dom, matka, wóz,
tamta kobieta,
tamten mężczyzna,
dobra kurtka na zimę,
dobre buty
i wreszcie
ty sam -
to rzeczywiście:
nie miałam szans

Agnieszka Osiecka

[kwasna_cytryna]

Oto nadzieja

w pysk wyobraźni
strach na wiersze
i nic się nie stanie

słowo w kagańcu
z nożem w plecach
państwu znaczenia
nadać autonomię

i mogłabym tak długo
choć nie mogę wcale
nazywać od tyłu
dmuchać w chmury zdumienia
lub nawet się
obnażyć
albo powiedzieć prozą

usiądźmy zatem
w jakimś cieniu
(oby nie był tylko zmyśleniem)
i rozpijmy za zdrowie
pół litra nadziei

[Gość: Ewa]

Blues sierpniowy


Sierpień kołysze już kłosy do snu

Lato umiera z braku cienia

Dobrze że wiatr ma liście w garści

I czasem szeptem w liściach śpiewa



I jest tęsknota liści wielka

Żarówka jeszcze ćmom rada

W pokoju chińska zapalniczka

Liście na żółto w ogrodzie podpala



Ten mały pokój daleki od wojny

Z oknem na góry sierpniowe

I jest ołówek cienko zastrugany

Na wszystkie nasze niepokoje



I jesteś ty dotknięta latem

Z gęstym ogrodem pełnym sierpnia

Gdy szepczesz cicho mi do ucha

- Warto ten sierpień zapamiętać

Adam Ziemianin












Ulubione
Poleć
Drukuj

[kwasna_cytryna]

Barwy błyszczące, jasne, lśniące migotliwie
Wonie odurzające, mocne, rozkoszne, upojne,
Głosy triumfem brzmiące, zwycięskie, zgiełkliwe -
Barwy wonie i głosy sprzeczne, niespokojne

Z wolna cichną, szarzeją zmilkają, bledną,
Wirują, płyną w zmierzchu senne, mgliste tonie,
Zlewają się ze sobą, stapiają się w jedną
Ukojenia harmonię; barwy, głosy, wonie.

S. Korab-Brzozowski

[Gość: Ewa]

Podaj mi rękę. Tylko tyle mamy
Ciepła co w sobie jak kubek podamy
Z wrzącą herbatą. Zapal jakieś słowo
A ja zapalę inne jak lampę naftową
Może ten mróz podniebny jakoś przeczekamy
Podniosę lampę, zobaczę - a może
Ktoś jeszcze obok czuwa choć go nie widzimy
Może ten blask mu usta zamknięte otworzy
I powie: Obok nas czuwają inni.

Zaszeptaj. Niech odszepcą. Krzyknij. Niech odkrzykną.
Popatrzmy dobrze w tę noc trzaskającą
Podnieśmy płomyk niech wszyscy przeliczą
Ilu nas jest...

Ernest Bryll

[kwasna_cytryna]

Jednakowo piękna jest noc, jak śmiech obłąkanego w tej nocy. ``A piękno jest
początkiem przerażenia''. Ja jestem owym szalonym, dla którego nieważny jest
klucz, którym można otworzyć drzwi, a to, że ten klucz mogę wrzucić do studni,
a drzwi rozbić głową, dla którego nieważna jest kieszeń, do której mogę wsadzić
100 zł, a dziura w kieszeni, którą może wylecieć ostatnia nadzieja -
zaproszenie na bal samobójców. Wierzę w siebie tak jak nie wierzę w ``Świętych
obcowanie'' i ``Grzechów odpuszczenie''. Bo ja żadnym kreto i szczurom nigdy
nie przebaczę. Jeśli jest Bóg, jeśli Bóg mnie stworzył, jestem jego częścią -
częścią boga i też będę sądził ludzi jak oni będą mnie sądzić. Los kazał mi
zostać włóczęgą, matką włóczęgi jest poezja. przyjaźń jest dla mnie zbyt
szlachetnym uczuciem, bym po Twoim milczeniu, mógł jeszcze Cię o coś prosić.
Zbliża się już balet biały połnocnych czarownic, a ja nadal chodzę w trampkach.
Ej przyjaciele moi, przyjaciele. Puszkin miał rację. nie ma sprawiedliwości.
``Piękno jest absolutną sprawiedliwością''

Edward Stachura

[Gość: Ewa]

BRUNO SCHULZ
MITYZACJA RZECZYWISTOŚCI(fragmant)

Istotą rzeczywistości jest sens. Co nie ma sensu, nie jest dla nas rzeczywiste.
Każdy fragment rzeczywistości żyje dzięki temu, że ma udział w jakimś sensie
uniwersalnym. Stare kosmogonie wyrażały to sentencją, że na początku było słowo.
Nienazwane nie istnieje dla nas. Nazwać coś – znaczy włączyć to w jakiś sens
uniwersalny. Izolowane, mozaikowe słowo jest wytworem późnym, jest już
rezultatem techniki. Pierwotne słowo było majaczeniem, krążącym dookoła sensu
światła, było wielką uniwersalną całoścą. Słowo w potocznym dzisiejszym
znaczeniu jest już tylko fragmentem, rudymentem jakiejś dawnej
wszechobejmującej, integralnej mitologii. Dlatego jest w nim dążność do
odrastania, do regeneracji, do uzupełniania się w pełny sens. Życie słowa polega
na tym, że napina się ono, pręży do tysięcy połączeń, jak poćwiartowane ciało
węża z legendy, którego kawałki szukają się wzajemnie w ciemności. Ten
tysiąckrotny a integralny organizm słowa rozerwany został na poszczególne
wyrazy, na głoski, na potoczą mowę i w tej nowej formie, zastosowany do potrzeb
praktyki, przeszedł on już do nas jako organ porozumienia. Życie słowa, jego
rozwój sprowadzony został na nowe tory, na tory praktyki, życiowej, poddany
nowym prawidłowościom. Ale gdy jakimś sposobem nakazy praktyki zwalniają swe
rygory, gdy słowo, wyzwolone od tego przymusu, pozostawione jest sobie i
przywrócone do praw własnych, wtedy odbywa się w nim regresja, prąd wsteczny,
słowo dąży wtedy do dawnych związków, do uzupełnienia się w sens – i tę dążność
słowa do matecznika, jego powrotną tęsknotę, tęsknotę do praojczyzny słownej,
nazywamy poezją.

Poezja – to są krótkie spięcia sensu między słowami, raptowna regeneracja
pierwotnych mitów.

[kwasna_cytryna]

Jeśli chodzi ostateczny i doskonały sens istnienia - nie mamy prawa niczego
szukać. Wracamy zatem z miejsca, z którego obserwowaliśmy ogrom
nieskończoności - do naszego - jakże miłego po tej podróży - przytulnego,
dynamicznego świata. Teraz ruszamy się, planujemy, działamy i walczymy - nawet
ze świadomością, że tak naprawdę i obiektywnie nawet nie drgniemy. Nasza podróż
uświadomiła nam, że można przyjąć dowolny system wartości i wzorzec
postępowania, bez obawy, że jeden jest obiektywnie gorszy do drugiego. Z
naukowego punktu widzenia żadnych rozróżnień uczynić się nie da. Ale z naszej
perspektywy nie możemy nie wybrać - nawet całkowite poddanie się - niczym korek
na morzu - jest jakimś wyborem. Musimy więc wybrać. Nie spodziewamy się przy
tym wyborze żadnej pomocy ze strony obiektywnej rzeczywistości - ta już
rozczarowała nas dostatecznie. Z nonszalancją poddajemy się naszym subiektywnym
odczuciom. Od tej chwili dalszy tekst może potoczyć się dowolnie.



Maciej "NEX" Dudek

[Gość: Ewa]

My z drugiej połowy XX wieku


My z drugiej połowy XX wieku
rozbijający atomy
zdobywcy księżyca
wstydzimy się
miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów

Kiedy cierpimy
wykrzywiamy lekceważąco wargi

Kiedy przychodzi miłość
wzruszamy pogardliwie ramionami

Silni cyniczni
z ironicznie zmrużonymi oczami

Dopiero późną nocą
przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce
umieramy z miłości

Malgorzata Hillar

[kwasna_cytryna]

Felieton

Fundamentalizm religijny w konflikcie z cywilizacją zachodu

My, ludzie XXI wieku, powoli wracamy do prehistorii. I co z tego, że
technika, informatyka, motoryzacja idą do przodu? W naszym świecie nadal panuje
stara zasada z babilońskiego kodeksu Hammurabiego: "oko za oko, ząb za ząb."

Przyjrzyjmy się na przykład konfliktowi na Bliskim Wschodzie. Dwa kraje,
dwie kultury - Izrael i Palestyna - walczą ze sobą niby o ziemie, niby o
niepodległość. Tak naprawdę chodzi jednak o pokazanie, która religia jest
silniejsza. Muzułmanie zrzucają cegły i kamienie na głowy modlących się pod
Ścianą Płaczu Żydów. Wysadzają samych siebie w powietrze zabijając przy tym
niewinnych ludzi. Niewinni ludzie z kolei w odwecie strzelają do cywilów. Gdzie
sens, gdzie logika? Czy duma i polityka, czy brak tolerancji są w stanie
zmienić świat?

Dzisiejsi ludzie kierują się stereotypami. Ale czy każdy muzułmanin to
terrorysta, który porywa samoloty? Czy każdy z nich to fanatyk, który bez
cienia wątpliwości rzuci się w świętą wojnę? Wszyscy wiemy, że to nieprawda...

Aby być obiektywnymi, spójrzmy jeszcze na problem z drugiej strony - co
takiego zrobił świat, że fanatycy i terroryści są w stanie bez mrugnięcia okiem
zniszczyć to, co budowało się przez tysiąclecia? Czyżby chodziło o brak
tolerancji? Każdy człowiek ma prawo wybrać w co wierzy i nie może nikomu tej
wiary narzucać.

"Trawi" mnie tylko ciekawość, kiedy świat znormalnieje, zacznie być
tolerancyjny. Bo każdy człowiek na Ziemi jest inny, osobliwy! I nie zmieni tego
żadna religia.

Natalia Wit

[Gość: Ewa]

”Czy i gdzie mógłby pojawić się „współczesny Sokrates” i jakich mógłby napotkać
przeciwników?”
Oskar Skibicki

Temat: ”Czy i gdzie mógłby pojawić się „współczesny Sokrates” i jakich
mógłby napotkać przeciwników?”

Powyższy temat bardzo mnie zaciekawił, gdyż daje on możliwość
konfrontacji teraźniejszości z Starożytnością. Pozwala ukazać obraz
zmian, lub ich brak, w otaczającym świecie. Można docenić wpływ kultury
antycznej na współczesność i jej aktualność.
Na początku koniecznym jest wyjaśnienie pojęcia „współczesny Sokrates”-
któż to taki?, jaki jest?, aby odpowiedzieć na te pytania należy przybliżyć
postać Sokratesa, którego cechy posłużą do wykreowania współczesnego
mu odpowiednika.

Curriculum vitae Sokratesa
Istnieją różne przekazy biografii tego filozofa. Platon w „Dialogach” zawarł
subiektywny- gloryfikując opis swojego mistrza, inny od świadectwa
Arystofanesa, który z kolei w utworze „Chmury” krytykuje postawę i
filozofię myśliciela. Najbardziej wiernym zapisem są źródła historyka
Ksenofonta, który w historii Sokratesa odegrał taką rolę jak Eckermann w
stosunku do Goethego.
Tak, więc w 469 r p.n.e. w rodzinie rzeźbiarza urodził się chłopiec,
któremu dano na imię Sokrates. Skończył szkołę, uczył się muzyki,
geometrii, gramatyki, a także astronomii. Prawdopodobnie był uczniem
Anaksoregesa i Domona, uczęszczał na wykłady Archeduda. Ożenił się
raz, co już było aż nadto dla filozofa, z legendarną Ksantypą. Jako filozof
był bardzo zagadkowa postacią, bowiem nie napisał nawet pół zdania, a
stał się jednym z tych, którzy wywarli wpływ na rozwój myśli w Europie. Nie
tworzył on teorii, lecz ukazywał swoją strategia rozumowania dochodzenie
prawdy. Posługiwał się metodą dyskusji, współpracy umysłowej z
rozmówcą, aby uczyć i usuwać fałszywe przekonania (metoda
elenktyczna) i uczyć jak zdobywać prawdziwe(maiuetyczna). Podczas
rozmów na ateńskiej agorze z ludźmi: kapłanami, rzemieślnikami,
politykami stawiał im pytania, zaczynając od ironii i po kolei zbijał je
logicznymi argumentami. w ten sposób, jak zauważył Nieztsche „Sokrates
pozostawił swemu przeciwnikowi wysiłek udowodnienia, że nie jest
głupcem” . Niebezpieczna to dialektyka, gdyż powiększała liczbę wrogów i
przeciwników Sokratesa. Kładł on szczególny nacisk na pojęcie cnoty („to
co w dusy siedzi” wg. Tischnera) rozumianej jako dobro bezwzględnej
począł je wskazywać np.: sprawiedliwość, odwaga i panowanie nad sobą.
Tak prezentują się poglądy Sokratesa.
Wizerunek tego myśliciela nie jest bez znaczenia. Jak pisze Jostein
Gaarden w książce „Świat Zofii” „jego brzydota stała się wręcz
przysłowiowa”. Wyobraźmy go sobie jako otyłego, niskiego mężczyznę z
duża nieforemną głową, niepielęgnowaną broda i włosami, szerokim
nosem złamanym w licznych bójkach, w niedbale narzuconej chlamidzie i
bosego. Obraz nędzy i ubóstwa.
Niemałe znaczenie miała także jego śmierć. W wieku 70 lat spotkało go
publiczne oskarżenie, że jego działalność jest szkodliwa. Działały tu
przyczyny polityczne, poczucie zaczynającego się upadku Aten kazało
szukać jego winowajców. Sąd uznał winę Sokratesa i skazał go na karę
śmierci. Uczniowie chcieli zorganizować ucieczkę nauczycielowi, lecz nie
zgodził się stojąc na stanowisku posłuszeństwa prawa.

„Współczesny Sokrates”
Można założyć, że człowiek, który miałby zostać odpowiednikiem
Sokratesa w XXI w., przyjąłby jego poglądy i wiedzę, ponieważ są one
bardzo aktualne i w równym stopniu dotyczą ludzi współczesnych i tych z
przed 2500 lat. Mimo rozwoju nauki są fundamentalne dla filozofii, co
świadczy o ich uniwersalności. Na potwierdzenie można przytoczyć
sokratejską metodę dyskusji, która w dobie demokracji, kiedy każdy ma
możliwość wypowiedzenia swoich poglądów, staje się coraz bardziej
popularna. Szczególnie często, być może nieświadomie, używają jej
redaktorzy telewizyjni, czy radiowi podczas modnych programów.
Natomiast wygląd należałoby zmodernizować nie ujmując przy tym
ogólnym odczuciom. Chlamidę zamienić na koszulę w kratę, ubrać w
spodnie - jeansy, mocno zużyte i niemodne mokasyny (z brakującymi
frędzlami). Urody nie zmieniłbym, aby pozostawić efekt brzydoty.
Charakter miałby podobny do Jędrusia Kudasika- „nasego
podholońskiego Sokratesa”, jednego z bohaterów zwykłych podhalańskich
górali, którymi wypełnia Józef Tischner swą „Historię filozofii po góralsku”,
którzy przybierają cechy znanych postaci z filozofii. Osobę tę – Jędrusia
Kudasika - wyróżniała wewnętrzna harmonia, umiejętność zachowania
dystansu do otaczającej rzeczywistości i ogromne możliwości perswazji,
które potrafił wykorzystać.
Przenosząc się w obszar psychiki tworzonego bohatera, trudno
byłoby uzyskać ten sam stan, co 25 wieków temu. Przede wszystkim
uległaby zmianie sfera świadomości. Odmiennie niż tkanki jej, dzięki
Bogu, nie da się jeszcze skopiować, dlatego dzisiejszy Sokrates zostałby
tylko naśladowcą geniusza starożytności. Z tego powodu nie mógłby
zbudować samodzielnie systemu wartości, przez co i podwalin pod całą
filozofię, całą osobowość musiałby przenicować; włożyć niczym cudzą
koszulę, dokonując niezbędnych adaptacji do współczesności. Tylko taka
koncepcja jest możliwa „pojawienia się” jego wśród nas.

Metamorphoses
Jeśli sam założę tę koszulę pozwoli mi to utożsamić się z
tworem mojej wyobraźni, przysparzając dobrej zabawy pod czas pisania,
co w konsekwencji umożliwi wyciągnąć lepsze wnioski. Najważniejsze
byłoby wyjście do ludzi, jak mój protoplasta. Teraz pojawia się
pytanie „gdzie?”, najlepszym miejscem jest punkt, w którym miałbym
kontakt z wszystkimi przedstawicielami społeczeństwa. W środkach
komunikacji publicznej jest gwarno, ale np.: przeciętnego polityka czy
nowobogackiego biznesmena trudno tam znaleźć, podobnie jest z
ryneczkami, bazarami, czy parkami. Po krótkim namyśle dochodzę do
wniosku, że cały przekrój naszego konsumpcyjnego społeczeństwa na
pewno spotkałbym w neonowych i i tłocznych centrach handlowych.
Szczególnie w niedzielne popołudnie, gdy całe rodziny dumnie wkraczają
w świat plexi i promocji. Tak więc będąc w hipermarkecie, znalazłbym
dogodnie miejsce, chyba najlepiej na środku skrzyżowania dróg
prowadzących sklepów do restauracji, którędy pełnymi koszami i pustymi
żołądkami po wielogodzinnych zakupach pchają się potencjalni rozmówcy.
Tych głodnych należałoby omijać, wiadomo jak to jest z nerwami, kiedy
ma się pusty brzuch. Próbowałbym zagaić rozmowę z ludźmi
opuszczającymi obszar restauracji. Oczywiście większa część zbyłaby
mnie, spiesząc się gdzieś lub podziękowałaby, chcąc spokoju, biorąc mnie
za natarczywego akwizytora (ironia sokratejska- banalne pytanie mające
wciągnąć do dalszej dyskusji, jest bardzo często metodą używaną przez
akwizytorów), który uprzykrza im niedzielny „odpoczynek”. Nawet ludzie,
którzy mieliby czas i minimalną ochotę konwersacji nie podjęliby się jej,
ponieważ mój strój nie prezentowałby się estetycznie. Jednak, jeśli
zdarzyłoby się spotkać człowieka chętnego do dyskusji mogłaby ona
potoczyć się na kilka wariantów, ale nigdy nie dałaby takich skutków jak w
Starożytności. Wszak dziś takie zabiegi jak metoda elenektyczna (przyp.
Zbijanie argumentów) są powszechnie znane, tyle, że pod innymi
nazwami a umiejętnym wymijaniem argumentów i dawaniem trafnych
odpowiedzi zajęła się taka dziedzina nauki, jak chociażby, public
relations. Nawet, gdyby jakiś rozmówca uległby moim metodą i został
doprowadzony do momentu, w którym powinien wg Sokratesa uznać swoją
niewiedzę, on nie uczyniłby tego. Starałby się jak najszybciej skończyć
dyskusję. Właśnie w tych ostatnich upatrywałbym ewentualnych moich
przeciwników.
Znaleźliby się z pewnością ludzie, którym przeszkadzałyby moje pytania,
a na pewno agenci ochrony, wyładowujący swoje ko

[Gość: Ewa]

c.d.
mpleksy przy każdej
możliwej okazji na klientach, zgłosiliby dyrekcji moje „niepokojące”
zachowanie. Po krótkiej praktyce na korytarzu sklepu zostałbym stamtąd
wyproszony za „napastowanie” odwiedzających market.
Musiałbym opuścić prywatny teren, jakim jest sklep i udać się
do miejsca publicznego np.: głównej spacerowej ulicy miasta. Tutaj ludzie
maja więcej czasu, wychodzą pospacerować, spotkać znajomych lub utopić
smutki w środkach odurzających. Z tymi ostatnimi wyglądem
zasymilowałbym się, lecz Sokratesowi na ogól nie pijatyki w głowie były.
Za wszelka cenę szukałbym słuchaczy. Spacerowicze reagowaliby, tak
samo, jak ludzie w supermarkecie. Trudno byłoby odszukać uczniów,
Sokrates nauczał ludzi młodych (Platon), dzisiejsza młodzież jest
zupełnie inna niż ówczesna w Grecji. Tu warto się zatrzymać, jestem
młodym człowiekiem i mogę podzielić się kilkoma trafnymi
spostrzeżeniami na ten temat. Wielu młodych zatraciło się w codzienności
i chaosie, brak autorytetów spowodował w nich wybór dziwnych środków na
osiągnięcie szczęścia. I tych może spotkałbym tam spieszących na
dyskotekę lub do sklepu monopolowego. Inni znaleźli szczęście w
zamknięciu z samym sobą, chowając się i swoje kompleksy przed całym
światem. Z pewnością obca im jest główna zasada Sokratesa, że
szczęściem jest harmonia wewnętrzna i spokój, niewiele osób potrafi
łączyć i godzić fizyczność z duchowością, a wystarczyłoby poznać właśnie
Sokratesa i jego następców. Zatem nie miałbym kogo uczyć. Może
trafiłaby się grupka studentów, która wysłuchałaby moich poglądów, ale
czy bez tytułu naukowego byłbym wiarygodny- wątpię. Po niedługim
czasie takiej działalności, pozostałbym bez środków do życia i pewnie
miałbym dość duże grono wrogów.
Gdybym dotrwał do kampanii wyborczej i miałbym możliwość rozmowy z
politykiem, bo tylko wtedy można ich spotkać w miejscach publicznych,
któremu udowodniłbym brak słuszności jego przekonań, on nie przejąłby
się, nawet jeślibym go skompromitował, jak miał to w zwyczaju Sokrates.
Ludzi Ci są nauczeni haseł wyborczych swoich ugrupowań politycznych i
pewnie nieraz zastanawiają się sami nad sensem głoszonych poglądów,
ale odpowiedź przyćmiewa wizja wygodnego fotela na wysokim stanowisku.
W dzisiejszych czasach brak sympatii jest równy brakowi zainteresowania.
Jako człowiek mówiący nieprzychylne rzeczy, niechwalący, podważający
zdanie innych, byłbym omijany. Nikt nie fatygowałby się, aby podać mnie
do sądu, czy w ogóle zając się mną. Przypięłoby mi etykietę dziwaka i
pieniacza i jako taki skończyłbym żywot w jakimś schronisku dla ubogich.

Suma, sumarum
Przedstawiłem powyżej obraz sytuacji w otaczającej mnie czaso-
przestrzeni i przeciętnej grupie ludzi. Teraz postaram się uogólnić i
wyciągnąć wnioski.
Jak już stwierdziłem pisząc o młodzieży, tak i tu powtórzę- ludzie się
zatracili w swych pragmatycznych celach. W ten sam sposób można
najtrafniej uogólnić sytuację poszczególnych osób; zatracamy się, tracimy
wszechstronność. Jedni w dążeniu do zdobycia stanowiska, pieniędzy,
drudzy stopni naukowych, a jeszcze inni tkwią w pustce. To wszystko wynik
upadku autorytetów; a w konsekwencji braku zawieszenia światopoglądu.
Chaos i zmienność teorii, ideologii zacierają granice miedzy dobrem i
złem, a najbardziej na tym traci drugi człowiek, na którego nie mamy
czasu nawet popatrzeć, bo bez opamiętania oddaliśmy się jakieś
dziedzinie.
Powszechna niechęć do nieprzychylnych dla rozmówcy opinii
wszechobecnego sobie wynika z wszechobecnego i mocno zakorzenionego
w naszej świadomości narcyzmu. To byłoby powodem trudności w
znalezieniu słuchaczy, którzy nieprzyzwyczajeni są do dowiadywania się o
własnych słabościach, niewiedzy. Owa wskazane zapatrzenie w siebie w
połączeniu z postmodernistycznym nawoływaniem do poszukiwań
przyczyniłoby się do wytwarzania indywidualnych cnót. Sokrates oponował
przeciw takiemu relatywizmowi, wskazał na zalety, które są jedne dla
całego rodu ludzkiego, są zaletami zawsze i wszędzie. Nie należy przez to
rozumieć, że chciał on zamknąć nam drogę do własnych rozważań. Cnoty
były wartościami podstawowymi, jak dla Żydów dekalog i dopiero w oparciu
o nie można tworzyć własne przekonania. Jestem zwolennikiem takiego
stanu rzeczy, gdyż powyższe wartości stałyby się hakiem na zawieszenie
naszego światopoglądu. Jednak jakakolwiek próba wyznaczenia
priorytetowych wartości w większości zakończyłaby się fiaskiem, ponieważ,
można rzec, w modzie jest niszczenie fundamentów postmodernistyczne
pseudo poszukiwania
Ostatecznie stwierdzam, że „współczesny Sokrates” mógłby
pojawić się tu i teraz, zresztą czas i okoliczności nie maja tu dużego
znaczenia, gdyż syndromy są wspólne dla ogółu ludzi. Podobnie na
zapowiadanych, w niedalekiej przyszłości nowych osobnikach Sokrates nie
wywarłby większego wrażenia. W sferze nauki nie znalazłby zwolenników,
ponieważ tam też trzeba być układnym (Sokrates do takich nie należał),
lecz, co paradoksalne, jego poglądy są uznawane za aktualne i cenione.
Taki „współczesny Sokrates”, jakiego „stworzyłem” nie stałby się
wybitnym naukowcem min., dlatego że dziś forma przewyższa treść i
istotniejsza jest oprawa niż zawartość.
Jednak, jeśli dać „naszemu Sokratesowi” czas do „oswojenia się” i
nauczenia się teraźniejszych prawideł świata, to jako człowiek
nieprzeciętnie inteligentny i „wygadany” osiągnąłby, nie tracąc swoich
przekonań, bardzo wiele.

[Gość: gb]

Z dużą sympatią, "Ewo":-)
Cel działań Sokratesa.....ten nadrzędny....to sprawić aby ludzie myśleli. J
bardzo pasuje tu brak dbałości o siebie. Tylko pasja może sprawić, że nic poza
nią nie jest tak bardzo istotne. Tak ja chce widziec Sokratesa, ale czy tak
rzeczywiście było?

[kwasna_cytryna]

Felieton

Figo-fago, kawa marago

Zadał mu kiedyś Chajrefon pytanie, którędy - sądzi - komar serenadę swą
odprawuje: przodem czy też zadem?

Ten ciekawy problem (i jemu podobne) był przedmiotem badań filozoficznej szkoły
starożytnych, greckich sofistów. Tak przynajmniej utrzymywał Arystofanes -
ateński komediopisarz z V w. p.n.e., który poświęcił sofistom i związanym z ich
środowiskiem Sokratesowi satyryczną komedię pt. Chmury.

Sofiści głosili, że wszystko (w tym także prawo i moralność) jest względne, bo
przecież dzięki umiejętności przemawiania można wykazać słuszność każdej tezy,
choćby i absurdalnej. Sofiści pokazywali w dysputacji, jakich chwytać się
sposobów, uczyli także hokus - pokus, oszukaństwa, przeniewierstwa i
krętactwa, i matactwa, i kuglarstwa....

Sofiści potrafili w kilka miesięcy nauczyć swego adepta dobrych manier i sztuki
wysławiania się lub nauczyć go pisać przemówienia polityczne i sądowe, w razie
potrzeby nawet dwa o przeciwstawnej wymowie...

Krótko mówiąc, robili mniej więcej to, co obecnie czynią agencje public
relations, zajmujące się kreowaniem wizerunku osób publicznych i tzw. teorią
wpływu, czyli owijaniem sobie ludzi wokół palca przy użyciu odpowiednich słów i
gestów. Najsłynniejszym specjalistą tej branży jest aktualnie p. Piotr
Tymochowicz, który przygotowywał do ubiegłorocznych wyborów parlamentarnych
Andrzeja Leppera. Zadowolony z wyborczego wyniku swego ucznia p. Tymochowicz
chwalił się w wywiadach prasowych, że dzięki niemu lider Samoobrony opanował
sztukę retoryki, umie ripostować w taki sposób, by kogoś zgnębić lub
dowartościować, potrafi odtworzyć z pamięci całą, dopiero co przeczytaną stronę
itd.

Współczesny sofista jest z siebie zadowolony: - Za pośrednictwem pana Leppera
miałem możliwość zaprezentować nową dziedzinę - teorię ripost: 38 taktyk
skutecznego przerywania wypowiedzi. On to opanował.

To, czy rozmówca, któremu profesjonalnie przerwie A. Lepper będzie akurat miał
rację czy nie, niewiele pana Tymochowicza obchodzi: on obsługuje swego ucznia -
klienta, i tyle. Profesjonalizm niebezpiecznie zbliża się tu do cynizmu.

- Nie uważam ludzkości za immanentnie złą. Ona jest tylko głupia i tchórzliwa -
pisał przed wiekiem Joseph Conrad - Polak, który stał się klasykiem
anglojęzycznej literatury. Nie jestem bezkrytycznym chwalcą przeszłości ale
śmiem twierdzić, że jeśli od czasów Conrada cokolwiek się w dziedzinie
moralności zmieniło, to raczej na gorsze. Bohaterowie jego powieści często
stawali przed trudnymi wyborami, gdy jednak wybrali niewłaściwie (vide tytułowy
Lord Jim, który pozostawił na łasce losu statek, wypełniony pasażerami) to
mieli świadomość popełnionego zła i do końca życia dręczyło ich poczucie winy,
owa konradowska smuga cienia.

Dziś, podobnie jak sto, pięćset czy tysiąc lat temu, ludzie kierują się z
reguły swoimi egoistycznymi interesami. Różnica polega jednak na tym, że
obecnie rozmyciu uległo poczucie moralnej odpowiedzialności, sumienia, winy i
kary. Te dwa ostatnie pojęcia rozpatrywane są już tylko jako kategorie prawne,
tak jakby kodeks karny mógł zastąpić etykę. A zastąpić nie może: gdy jeden z
bandytów wydaje pozostałych członków gangu w ręce policji, żeby dzięki temu
uniknąć odpowiedzialności, to - nawet jeśli przynosi to wymierne efekty w
zwalczaniu przestępczości - ma się to nijak do etyki czy moralności...

Sofistyka jest tak stara, jak demokracja. Z tą różnicą, że w starożytnych
Atenach sofistyka była ostro krytykowana, a obecnie nikt nie śmie zabrać głosu.
Politycy mówią o pokornym przyjmowaniu werdyktu wyborców (jakikolwiek by nie
był, i tak by go z pokorą przyjęli!) i trudno im się dziwić. Przecież co kilka
lat są jakieś wybory i znowu będą musieli mizdrzyć się do elektoratu. Pojawiają
się też poglądy, iż partie, które przegrały, nie umiały się wsłuchać w głos
społeczeństwa, były wyizolowane itp.

Te opinie przypominają jednak szukanie zgubionego portfela tam, gdzie jest
widno, a nie tam, gdzie zginął. Warto by było - tak jak niegdyś Arystofanes -
nazwać dzisiejszą sofistykę tym, czym ona rzeczywiście jest. A jest
manipulacją, dokonywaną przy pomocy słowa. Manipulacją, dodajmy, coraz
powszechniej stosowaną. Przecież współczesny marketing wprost powiada, że nie
jest ważne, jaki produkt się wytwarza i czy jest on naprawdę ludziom potrzebny:
najważniejsze, żeby umieć go sprzedać. Jeden z popularnych muzyków powiedział
niedawno: - Przeboju się nie komponuje, przebój się lansuje!

Cóż robić? Jakie przeboje, taki leppertuar...

Dowiedzmy się na koniec, jak to jest z tym komarem? Sokrates wyjaśnia:

Wnętrzności jego - twierdzi - są jak stożek, więc kiedy komar przez tę ciasną
szparę, chce ulżyć sobie i popuścić parę, to tyłem podźwięk wydaje nadobny.

I wszystko jasne! Dźwięki, wydawane przez komary, nie mają już dla nas tajemnic:

Więc tyłek jego trąbie jest podobny! Jakże sub-tylnie wyłożył tę rację! Nie
przegra nigdy procesu ten filut, co zna wnętrzności komara na wylot.

A przecież wynik procesu (sądowego czy wyborczego, o to mniejsza) jest dla
ekspertów od teorii wpływu najważniejszy.

Lech Brywczyński

[Gość: Ewa]

"Jak odróżnić dzień od nocy"
Anthony de Mello

Pewien guru spytał swych uczniów, uczniów jaki sposób mogą określić,
kiedy kończy się noc, a zaczyna dzień.
Jeden powiedział:
- Gdy widząc w oddali zwierzę, można powiedzieć, czy to krowa, czy koń.
- Nie – rzekł guru.
- Gdy patrząc na drzewo w oddali, można powiedzieć, czy jest to drzewo
neem czy mango.
- Znów źle – rzekł guru.
- No więc w jaki sposób? – spytali uczniowie.
- Gdy spojrzawszy w twarz jakiegoś człowieka, rozpoznasz w nim brata;
gdy spojrzysz w twarz jakiejś kobiety i zobaczysz w niej siostrę. Jeśli nie
będziesz mógł tego uczynić, niezależnie od tego, jaki czas wskazuje
słońce, oznacza to, że nadal panuje noc.

[kwasna_cytryna]

Oczy nie kłamią

Powszechnie wiadomo, że nasze źrenice reagują na zmiany oświetlenia:
rozszerzają się w ciemności, gwałtownie kurczą pod wpływem światła. Lecz
również oczy zmieniają wygląd pod wpływem emocji.
Radość i szczęście rozszerzają je - jak np. u gracza który dostanie dobre
karty. Rozszerzone źrenice są również oznaką pobudzenia erotycznego.
Gniew irytacja i nienawiść wywołują zwężenie źrenic. Wąskie, kłujące oczy mają
ludzie, którzy są z jakiegoś powodu zirytowanie lub wściekli.
Warto więc obserwować oczy naszego rozmówcy, gdy np. przedstawiamy jakąś ważną
propozycję. Jego zmieniające się źrenice mogą stać się dla nas ważnym sygnałem
niezależnie od tego co mówi. Oczy nie kłamią, nie możemy ich zmusić do innych,
niż nasz aktualny stan emocjonalny, reakcji.
Irytującym zachowaniem podczas rozmowy jest przymykanie powiek przez naszego
rozmówcę. Możemy odnieś wtedy wrażenie, że lekceważy on nas i jest znudzony
całą rozmową. Nie jest to jednak tak bardzo jednoznaczne. Możliwe jest bowiem,
że nie zgadza się on z naszymi argumentami lub też usiłuje ukryć swoje emocje.
Szeroko rozwarte oczy, sygnalizują czyjeś zaskoczenie, zdumienie, lecz taką
reakcję łatwo udawać.
Naturalnym odruchem podczas witania, jest patrzenie sobie w oczy. Jeśli ktoś
podczas witania nie patrzy na nas, budzi to naszą nieufność Możemy odnieść
wrażenie, że ma on w stosunku do nas złe zamiary lub nas lekceważy.
Podczas rozmowy, niezależnie od nas, nasze oczy zarówno odbierają jak i
wysyłają sygnały mogące zwiększyć lub osłabić efekt tego, co mówimy lub
słyszymy. Najlepszy kontakt z rozmówcą nawiązujemy patrząc mu w oczy, jeśli
jego wzrok "błądzi gdzieś w przestrzeni", może świadczyć to o ty, że nasz
rozmówca jest nieszczery.
Prowadząc rozmowę, możemy co jakiś czas "oderwać" oczy od słuchacza - pomaga to
w skupieniu, ale tylko na chwilę, szybki powrót spojrzeniem na rozmówcę umacnia
kontakt z nim, pozwala uniknąć wrażenia nieszczerości z naszej strony. Pozwala
to nam również na obserwację jego zachowań. Jeżeli uda nam się zachować kontakt
wzrokowy przez 2/3 rozmowy, stworzymy wrażenie dobrą atmosferę dyskusji i
wyrobimy w słuchaczu zaufanie. Dzięki temu, zwiększymy nasze szanse na
pozytywne załatwienie sprawy.
Badania wykazały, że w rozmowach oficjalnych, np. rozmowy kwalifikacyjne,
najlepiej utrzymać wzrok na poziomie brwi i oczu rozmówcy. Ma on wtedy
wrażenie, że poważnie traktujemy całą sytuację.
Podczas spotkania towarzyskiego, możemy sobie pozwolić na spoglądanie na na
twarz miedzy oczami i uszami, natomiast w sytuacji romantycznej, patrzmy
ukochanej osobie nie tylko w oczy, ale wódźmy wzrokiem po całym ciele.
Nie zawsze jednak "mowa oczu" jest tak oczywista. Jeden z twórców tej teorii,
opisywał trudności, jakie mieli nauczyciele ze zrozumieniem zachowań
portorykańskich uczennic w nowojorskiej szkole. posądzali je o nieszczerość i
lekceważenie, a wszystko dlatego, że podczas rozmowy spuszczały oczy. Dopiero
parafialny ksiądz wyjaśnił to nieporozumienie. W kulturze portorykańskiej
opuszczanie wzroku oznacza szacunek do autorytetu rozmówcy.
Również amerykańscy psycholodzy wiedzą już, że patrzenie Indianinowi prosto w
oczy, jest odbierane przez niego jako dowód agresji.
Nie wyciągajmy więc pochopnych wniosków. Gdy np. ktoś w rozmowie z nami ma
rozbiegany wzrok, nie koniecznie musi świadczyć to o jego nieszczerości w
stosunku do nas, nasz rozmówca może być również osobą nieśmiałą i wystraszoną.

[Gość: Ewa]

Aurikuloterapia i irydologia
Angielscy piraci, według legendy, nosili w uchu kolczyk, co pozwalało im
widzieć statki z dużej odległości. Dr G.T.Lewith, specjalista od akupunktury
wywnioskował, że legenda nie jest pozbawiona podstaw, bo być może kolczyki
wpięte były w ucho w miejscu, które zgodnie z teorią akupunktury odpowiada
wzrokowi. Bo, jak nietrudno się domyślić, (dziś, gdy leczymy się wodą
destylowaną, a wahadełkiem sprawdzamy czy jajka są świeże, nic nie może
zdziwić), w muszli usznej jest odzwierciedlenie całego ciała ludzkiego i
wystarczy ukłuć czy nacisnąć w odpowiednim miejscu by wyleczyć z choroby.
Aurikuloterapia (ładna nazwa, prawda) jest zdolna leczyć wszystko. Wystarczy
się podrapać w ucho.
Skoro ucho jest odzwierciedleniem ciała ludzkiego, to tęczówka oka też musi coś
odzwierciedlać. I oczywiście odzwierciedla. Jak to zwykle bywa w przypadkach
magicznego podejścia do medycyny, odzwierciedla wszystko. I wszystko można
przepowiedzieć patrząc pacjentowi prosto w oczy.

Tęczówka podzielona jest na 12 równych części, które odpowiadają 12 częściom
ludzkiego ciała. W zależności od ułożenia plamek w określonych częściach
tęczówki, choroba dotyka takiej lub innej części ciała. Proste, prawda?
Wystarczyło na to wpaść. I jakie praktyczne, przecież nie ma już potrzeby
chodzenia do lekarza, wystarczy wysłać dobrą kolorową fotografię oka.

[Gość: Ewa]

c.d.
Ta "nauka" nazywa się irydologia. Wydaje się, że została wynaleziona przed stu
pięćdziesięciu laty przez Węgra, Ignatza von Peczely, który stał się później
doktorem medycyny.

Otóż pan Peczely próbował kiedyś wsadzić do klatki sowę. Tak nieszczęśliwie
manipulował zwierzakiem, że złamał mu nogę. W momencie, gdy kość pękła, w
prawym oku ptaka, na tęczówce pojawiła się kreska.

Od powstania tej "medycyny" pojawiły się różne mapy tęczówki, które, co
najdziwniejsze, nie są takie same w różnych wydaniach. Istnieje więc irydologia
amerykańska, chińska i holenderska, które inaczej interpretują plamki na
tęczówce. To tak, jakby założyć, że kardiologia francuska nie stosuje tych
samych metod diagnoz chorób serca co kardiologia belgijska. Bez wchodzenia w
szczegóły wystarczy powiedzieć, że przeprowadzone zostały dwie próby kliniczne,
których wyniki zostały opublikowane. Jedna na Uniwersytecie w Melbourne w
Australii, druga w Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego.

Żadna zmiana opisana na mapach irydologicznych nie została wykryta u pacjentów
poważnie chorych na wątrobę. Żaden z irydologów nie był w stanie w grupie
testowej wykryć chorych na nerki.

Oczywiście, tak jak każda część ciała, tęczówka może ulegać stanom zapalnym i
stan oczu może odzwierciedlać pewne choroby. Ale, i jest to ALE fundamentalne,
nie ma to nic wspólnego z irydologią, która mówi o istnieniu związku części
tęczówki z częścią ciała czyli interakcji między dwoma regionami organizmu.

Tak jak w przypadku innych pseudonauk, od 1866 roku (data publikacji teorii
Peczely'ego) ani jedno poważne badanie naukowe nie potwierdziło twierdzeń
irydologów. A przecież eksperyment, który mógłby potwierdzić zasadność
przynajmniej podstaw teorii jest prosty. Wystarczy złamać kilka łap sowich, by
zaobserwować zmiany na tęczówkach ich oczu.

[kwasna_cytryna]

Miejcie się na baczności z kolorami, gdyż wywierają duży wpływ na ciało i duszę
człowieka. Mogą spowodować pojawienie się różnych stanów emocjonalnych,
wzbudzić w nas radość lub smutek. - Goethe

Przed tobą emocjonujący dzień. Właśnie dziś wybierasz się na spotkanie w
sprawie nowej pracy. Zastanawiasz się, co na siebie włożyć. Co będzie bardziej
odpowiednie - elegancki granatowy kostium czy czerwona bluzka z szarą
spódnicą ? Odpowiednie są oba stroje, ale tak naprawde nie o to chodzi. Ważne
jest jaki efekt chcesz osiągnąć...

Trudno sobie wyobrazić świat pozbawiony kolorów - towarzyszą nam bowiem od
urodzenia. Nie bez powodu również w naszej potocznej mowie pojawiają się znane
określenia: „pozieleniała z zazdrości; był czerwony z wściekłości czy chocby
czarny humor”. „Kolor jest życiem” - uważał francuski filozof Bacon, ale my
musimy wiedzieć, ze kolory nie tylko pomagają, ale mogą nam również poważnie
zaszkodzić. Choć brzmi to niewiarygodnie, są na to dowody - kiedy na przykład
przemalowano w Londynie most Black - friars” mający ponurą sławę mostu
samobójców z koloru czarnego na zielony liczba rzucających się w otchłań wody
nieszczęśników spadła o jedna trzecią... Uzdrawianie kolorem i światłem jest
tak stare jak ludzka cywilizacja - współcześnie ta dziedzina medycyny
niekonwencjonalnej medycyny zwie się chromoterapią lub koloroterapią, a samo
słowo „kolor” pochodzi od łacińskiego „color” i oznacza „kryć coś, taić,
skrywać” i niewykluczone, że etymologia tego wyrazu ma związek z ukrytymi
właściwościami barw. Dlatego choć większość z nas nigdy się nad tym nie
zastanawia, pamiętajmy, że decydując się na kolor ubrania czy wystroju
mieszkania, a nawet kolorystycznego doboru potraw na stole stajemy się sami dla
siebie koloroterapeutami, co oznacza, że nasz stan emocjonalny czy fizyczny
będzie miał ścisły związek z wybranym przez nas kolorem.

Jak działa kolor ?

„Kiedy postrzegamy kolor, zjawisko to rejestrowane jest w naszym mózgu” -
tłumaczy chromoterapeuta prof. Morton Walker w swojej książce „Power of color”
(„Siła koloru”). „Następnie mózg w odpowiedzi na to zjawisko wysyła odpowiedni
przekaźnik nerwowy (tzw. neurotransmiter) w kierunku odpowiedniego narządu
dokrewnego (tarczycy, nadnerczy, jajników, jąder czy trzustki) w celu wywołania
odpowiedniej reakcji hormonalnej. Powiadomiony narząd odpowiada wzmożoną
produkcją i wydzielaniem hormonu, który dostaje się do krwiobiegu i
oddziaływuje na inne narządy wewnętrzne. Gruczoły wydzielania wewnętrznego
reagują więc na kolory w sposób , w jaki rozpoznaje je mózg. Dlatego kolor
czerwony, który działa na mózg podniecająco, pośrednio oddziaływuje na
nadnercza wywołując wzmożone wydzielanie adrenaliny” - wyjaśnia działanie
kolorów Morton.

W przyrodzie istnieją tylko trzy podstawowe barwy - czerwona, zielona i
niebieska - wszystkie inne kolory to ich pochodne, a one same zmieszane w
idealnych proporcjach tworzą idealną biel. Oprócz barw podstawowych, wyróżniamy
łącznie siedem kolorów, czyli pełną gamę siedmiobarwnej tęczy. Pierwsze trzy -
żółty, czerwony i niebieski odpowiadają trzem głównym pierwiastkom - wodorowi,
tlenowi i węglowi lub jak twierdzą inni naukowcy reprezentują ciało, umysł i
duch - maja więc fundamentalne znaczenie dla życia na ziemi, ale i dla
prawidłowego funkcjonowania człowieka.Pozostałych cztery to: zielony,
pomarańczowy, fioletowy i indygo (ciemny granat). Każda z tych barw ma inne,
bardzo ważne działanie i znaczenie:

żółty - według chromoterapeuty Rolanda Hunta ma działanie ożywiające i
inspirujące, pobudza zdolność rozumowania pomagając w panowaniu nad własnymi
emocjami. Jest związany z układem trawiennym, nerwowym, częstością uderzeń
serca i krążeniem krwi. Uchodzi również za symbol intelektu i mądrości, pobudza
do wzniosłych myśli i uspokaja psychicznie. Kolorem żółtym emanuje złoto,
chrom, miedź i aluminium. Wśród warzyw najwięcej tego barwnika zawierają:
kukurydza, żółta papryka, pietruszka, banany, dynie, ananasy, cytryny,
grejpfruty i melony.

czerwień - nie bez kozery uznana jest za kolor miłości - związana jest bowiem z
narządami płciowymi, sercem i układem krążenia. Czerwony pobudza sprawność
umysłową, przyspiesza bicie serca, podnosi ciśnienie tętnicze krwi, poprawia
samopoczucie, daje uczucie ciepła. Wywołuje gwałtowne reakcje - bunt, przekorę,
namiętność i agresje, dodaje odwagi i żywotności - jest więc twórcza i
niszcząca. Czerwienią emanuje żelazo, miedź i cynk, a z pokarmów buraki,
rzodkiewka, czerwona kapusta, szpinak, sałata i większość czerwonych owoców.

niebieski - kolor ten związany jest z mózgiem, układem nerwowym i hormonalnym.
Naukowcy nazywają go tez najsilniejszym antyseptykiem. Niebieskie światło jest
chłodzące, działa nasennie, znieczulająco i przeciwzapalnie. Wnosi radość i
spokój, wpływa kojąco na skołatane nerwy, łagodzi wzburzone myśli i uczucia,
sprowadza spokojny i głęboki sen. Kolor ten jest uważany za symbol stałości i
wierności. Błękitem promieniuje miedź, i aluminium, a z pokarmów np. ciemne
śliwki.

zielony - związany jest ze skórą, płucami i grasicą. To kolor równowagi i
harmonii, „kolor przyrody, kolor zrównoważonej siły, postępu umysłu i ciała” -
tak charakteryzuje go Hunt. Jasne odcienie zieleni według Hindusów kojarzą się
z sympatia, przyjaźnią, indywidualnością i nadzieją, a ciemne z chciwością,
zawiścią i egoizmem. Zielenią promieniuje miedź, chrom, platyna i aluminium
oraz wszystkie zielone warzywa i owoce, pod warunkiem, że nie są ani kwaśne ani
zasadowe.

pomarańczowy - oddziaływuje na układ odpornościowy, przemianę materii układ
moczowo - płciowy, wątrobę i nadnercza. Jest kolorem witalności, ciepła,
kreatywności i radości. Działa wyzwalając na funkcje cielesne i mentalne.
Zbliża, pobudza i oddziaływuje dodatnio na cały organizm. Jest barwą niższych
zdolności intelektualnych czyli wiedzy zdobywanej tylko na własny użytek.
Najwięcej pomarańczowej barwy zawierają: marchew, kalarepa, dynia, pomarańcze,
morele, śliwki, mandarynki i brzoskwinie.

fiolet - związany jest z przysadką. Usuwa zmęczenie, łagodzi stresy i napięcia,
zapobiega bezsenności, ale także wpływa korzystnie na rozwój duchowy człowieka.
Fioletem promieniuje żelazo, a najwięcej tego koloru zawiera sałata, czerwone
winogrona, czerwona kapusta i czarne jagody.

indygo - oddziaływuje na narząd wzroku, słuchu i węchu. Stymuluje aktywność
psychiczną. Kolorem tym emanuje żelazo, miedź i chrom.

Chromoterapia kontra kolory

Chromoterapia polega na uzdrawiającym stosowaniu promieni różnych kolorów.
Przenikająca w głąb organizmu moc wiała i barwy oddziaływuje bezpośrednio na
cytoplazmę komórek wpływając tym samym na szybkość i siłę zachodzących w
ustroju reakcji chemicznych. Najczęściej chromoterapeuci stosują następujące
rodzaje zabiegów leczniczych:

bezpośrednie naświetlanie poprzez ekran w odpowiednim kolorze (początkowy czas
naświetlania powinien wynosić 15 minut, potem czas naświetlań zwiększa się do
30-60 minut, a zabiegi można powtarzać nawet kilkakrotnie w ciągu dnia, przy
czym naświetla się zwykle miejsca zmienione chorobowo kładąc na nich odpowiedni
filtr)
wdychanie promieni słonecznych poprzez kolorową tkaninę
przebywanie w otoczeniu dostosowanym kolorystycznie do danej terapii
picie nasłonecznionej wody i spożywanie wyselekcjonowanych pokarmów
picie wody napromieniowanej danym kolorem (w tym celu szklankę z zimna woda
należy trzymać lewą ręka, a prawa skierowana palcami w dół trzymać na d
szklanka, następnie skoncentrować się nad danym kolorem, a po pięciu minutach
wypić wodę małymi łyczkami)
kąpiele w kolorowej wodzie.

Alkohol, nikotyna, kawa oraz tłuste mięsa znacznie ograniczają lub znoszą
efekty lecznicze koloro

[kwasna_cytryna]

Alkohol, nikotyna, kawa oraz tłuste mięsa znacznie ograniczają lub znoszą
efekty lecznicze koloroterapii. Za pomocą chromoterapii leczy się wiele chorób -
oto przykłady:

promienie czerwone - anemia, brak apetytu, choroby krtani, astma, choroby
skory, nerwice, nerwobóle, niskie ciśnienie, impotencja.

promienie żółte - choroby wątroby, żołądka i jelit, brak apetytu, niestrawność,
cukrzyca, choroby nerek, przyspiesza gojenie się ran, choroby przemiany
materii, przeziębienie.

promienie niebieskie - choroby na tle nerwowym, choroby gorączkowe i
infekcyjne, bóle zębów, żółtaczka, reumatyzm, oparzenia, biegunki.

promienie zielone - choroby oczu, układu nerwowego, krążenia, wątroby i
żołądka, choroby skórne i alergiczne i nadciśnienie.
promienie pomarańczowe - bezsenność, choroby układu oddechowego, niewydolność
serca, astma, zapalenie płuc

promienie fioletowe - choroby na tle nerwowym, padaczka, nerwobóle, reumatyzm,
stres, obrzęki.

promienie indygo - choroby umysłowe i psychiczne, choroby uszu, nosa, gardła,
niestrawność.

Długoletnie badania na temat kolorów prowadził brytyjski psycholog Robert
Edelman. Na ich podstawie z całą stanowczością stwierdza, że kolory maja
korzystny wpływ na stan naszego ciała i umysłu. Oto jego zalecenia cytowane w
książce Andy’ego Collinsa - „Medycyna niekonwencjonalna - od stresu do diety”:

jeśli pragniesz schudnąć, jadaj na niebieskiej zastawie (błękit osłabia
apetyt) - amerykańscy terapeuci zalecają nawet wkręcenie niebieskiej żarówki do
lodówki...

jeśli masz kłopoty i zmartwienia otocz się zielenią (rośliny, ubiór, wystrój)

jeśli masz kłopoty z przebudzeniem i czujesz się zmęczona - zjedz pomarańczę,
albo weź kąpiel z dodatkiem soli lub płynu w kolorze pomarańczowym, a potem
wytrzyj się ręcznikiem w takim samym kolorze - poczujesz się rzęsko i lekko;
w stanach depresyjnych włóż na siebie coś żółtego.

Chromoterapeuci doradzają również, gdzie powinniśmy spędzać urlop, jeżeli
szwankuje nasze zdrowie i tak:

nad morzem, gdzie istnieje możliwość zażywania kąpieli słonecznych i
podziwiania zachodów słońca powinny wyjeżdżać osoby cierpiące na kłopoty z
pamięcią i koncentracja, oraz osoby ze schorzeniami układu oddechowego,
trzustki wzroku, narządów rodnych i astmatycy;

na urlop wśród lasów, łąk i jezior udać się powinny osoby źle sypiające,
niespokojne i cierpiące na dolegliwości skórne i nadciśnienie;
góry zalecane są dla osób chorujących na przewlekłe choroby zapalne i choroby
narządów rodnych.

Kolorowe wizytówki

Jeśli zgłębisz tajniki kolorów na odległość rozpoznasz wroga, sprzymierzeńca,
konkurenta czy partnera. W jaki sposób ? Bardzo prosty. Zauważ jaki jest jego
ulubiony kolor - w ubiorze, jakimi kolorami otacza się w domu czy w pracy.
Ulubiony kolor zdradza bowiem cechy charakteru... I tak:

„czerwoni” rzadko kiedy zaspokajają swoje pragnienia, są dynamiczni, impulsywni
i aktywni, nie nękają ich wyrzuty sumienia ani skrupuły. Korzystają z życia i
spełniają swoje zachcianki. Maja szanse stać się liderami, jeśli przerost
ambicji nie skłoni ich do popełniania fałszywych kroków.

„pomarańczowi” są towarzyscy i przyjacielscy, którzy podziela się radością i
pocieszą w smutnych chwilach;

„żółci” - to intelektualiści i idealiści, którzy na siłę chcieliby uszczęśliwić
cały świat. Są otwarci, twórczy i niestrudzenie dążą do szczęścia. Zmysłowi,
uczuciowi, czasem nadwrażliwi. Spotyka ich uznanie otoczenia ale i zazdrość.

„zieloni” to osoby uczuciowe, wyrozumiałe i tolerancyjne, ufające w szczerość
otoczenia, wręcz naiwne przy czym „jasnozieloni” są stworzeni, aby mięć wielu
przyjaciół i brać na siebie liczne zobowiązania, a „ciemnozieloni” mało otwarci
na pomysły innych, uparci i wybredni;

„biali” są skłonni do zazdrości i niskich uczuć, wielu z nich posiada zdolności
parapsychologiczne;

„czarni” są kolorem ludzi o nieco dziwnym usposobieniu, z jednej strony oddają
się rozmyślaniom, z drugiej zachowują lekkomyślnie, mają zatarte ego, urodzeni
buntownicy, o skrajnych uczuciach, pasjach, gotowi do walki, namiętni, idący
pewnym krokiem, ale mający kłopoty z jasna ocena sytuacji;

„brązowi” mocno stoją nogami po ziemi, można na nich liczyć, choć stanowią dla
otoczenia zagadkę, niewiele czasu poświęcają na miłość i namiętność, prawie
zawsze osiągają postawione sobie cele;

„ciemnoszarzy” są pedantami, lubią porządek i analizę , są zbyt skrupulatni,
humaniści;

„jasnoszarzy” nie znoszą ograniczeń, mają trudności z koncentracja, są
wrażliwi, źle znoszą hałas i upał, inteligentni, nieśmiali;

„jasnoniebiescy” - to romantycy, dla których najważniejszą osoba jest matka.
Nie umieją być sami, są popularni, lubiani, uwielbiają życie w grupie, podróże,
dążą do pokoju, spokoju i ciepła rodzinnego;

”ciemnoniebiescy” często są artystami, osiągają prestiż i pieniądze, są pełni
życia, kochają dzieci, jeżeli lubią swoja prace są w niej znakomici, dużo
podróżują.

Kolor a wiek

Właściwie nie wiadomo skąd wziął się pogląd, że starsze osoby nie powinny
ubierać się kolorowo, bo w ich wieku to niestosowne. Chromoterapeuci uważają to
za duży błąd. Ich zdaniem właśnie w tzw. trzecim wieku powinno się ubierać
kolorowo, gdyż wzmacnia to siły obronne organizmu. „W ciągu swego życia
człowiek zazwyczaj zmienia barwy trzykrotnie” - pisze Andy Collins. W okresie
dorastania dominują kolory pobudzające do dorastania (od czerwieni do żółtego),
w drugim przeważają kolory uspokajające (fiolet, niebieski, indygo, szary), a w
trzecim znów powinniśmy się ubierać na kolorowo. Terapeuci zalecają jednak
unikanie koloru białego, ponieważ powoduje on utratę energii.

Zaatakuj kolorem

„Kolor, który nosisz na sobie nie tylko oddziaływuje na ciebie, ale jak dowodzą
badania naukowe - na ponad 60% osób znajdujących się w twoim otoczeniu” - uważa
amerykański koloroterapeuta Carlton Wagner - autor książki „Color Response
Report” (Raport o odpowiedzi na kolory). Kiedy promienie światła pochłaniane są
przez tkaniny, które nosisz na sobie, kolor, który zauważasz ty i otoczenie
jest niczym innym jak odbitym światłem, a jego energia jest tym co wywiera
wpływ na ciebie i otoczenie. Kolory oddziaływają fizycznie, mentalnie i
emocjonalnie, a zgłębiwszy ich tajniki będziemy mieć do dyspozycji narzędzie,
które pomoże nam w obcowaniu z otoczeniem. Ale pamiętaj - aby kolory
zaprezentowały swą największą moc bielizna, którą nosisz pod ubraniem powinna
być biała, a jak twierdzą specjaliści od koloru najlepiej nie nosić nic pod
spodem...

A zatem spójrz na poniższe zestawienie i wybierając ubiór kieruj się nie tylko
modą !

Aby pobudzić...... Wybierz:

zorganizowanie, dobre stosunki towarzyskie - pomarańczowy, zielony
odwagę, żywotność, namiętność - czerwony
zauroczenie, słodycz - różowy
twórczość, zaangażowanie - fioletowy
cierpliwość, integralność - niebieski
inspirację - turkus, żółty
neutralność - beżowy, szary
pokój - zielony, jasnoniebieski
radość, witalność - pomarańczowy
równowagę - zielony, turkus
autorytet - czarny, granatowy, stalowoszary
praktyczność, stabilność - brązowy, zielony
samodzielność - brzoskwiniowy
ochronę - czarny, biały, złoty
agresję - czarny, czerwony
poczucie własnej godności, ambicje - fiolet, różowy, purpurę
tolerancje, mądrość - złoty
pamięć, intuicję - indygo, fiolet
komunikację - żółty, turkus, niebieski
kompetencję, precyzję - biały
przyjaźń - koralowy, brązowy, pomarańczowy

Życie wśród kolorów

Posługiwanie się kolorami we wnętrzu to temat - rzeka - zajmuje się nimi nie
tylko chromoterapia, ale i filozofia feng - shui. To temat wielce
zindywidualizowany. Kolory,

[kwasna_cytryna]

Życie wśród kolorów

Posługiwanie się kolorami we wnętrzu to temat - rzeka - zajmuje się nimi nie
tylko chromoterapia, ale i filozofia feng - shui. To temat wielce
zindywidualizowany. Kolory, które widzisz wchodząc do jakiegoś domu po raz
pierwszy warunkują twoje wrażenia z pobytu w tym miejscu, a zatem określają co
jest możliwe do zrealizowania w tej przestrzeni. A zatem przede wszystkim
wybieraj kolory, które wprawiają cię w dobry nastrój. Specjaliści od koloru
ustalili praktyczne wskazówki doboru kolorów w mieszkaniu korzystnych dla
zdrowia i samopoczucia (pisze o niech w swojej książce „Tajemnice
niekonwencjonalnej medycyny” Teresa Cybulska. Oto one:

kuchnia - barwy ścian powinny być pogodne, ale nie jaskrawe, od kości
słoniowej, poprzez błękit i róż aż do bieli;
przedpokój - żywe, jaskrawe kolory
jadalnia - ściany powinny być jasne, ale nie blade;
salon - meble powinny być zharmonizowane z kolorem ścian, ale nie jaskrawe;
sypialnia - barwy ścian maja wytwarzać klimat spokoju i odpoczynku, najlepsze
są w tonacji niebieskiej lub szarej;
pokój dziecinny - barwy jasne, lecz z elementami w kolorze jaskrawym.

I jeszcze jedno - wiele osób poprzestaje na białych ścianach w całym domu.
Biały wystrój domu otwiera coprawda wszelkie możliwości, ale jej nadmiar
wskazuje na brak celu i kierunku w życiu...

lek. med. Dorota Wydro

[Gość: Ewa]

Legendy miejskie o kolorach
Ważną cechą legendy miejskiej jest jej względna niezmienność. Ta sama historia
powtarzana jest w Polsce, we Francji, w Brazylii i w Australii, choć czasem
realia, które przedstawia, zupełnie nie odpowiadają realiom kraju, w jakim
historia miała mieć miejsce. Postanowiłem rozpocząć podróż po świecie legend
miejskich od historii, którą opowiedział mi mój przyjaciel, mówiąc, że to
właśnie jemu się przydarzyło, w Poznaniu. Opowiedział mi to w połowie lat
osiemdziesiątych, i tak jak to bywa z legendami miejskimi, uśmiawszy się do
rozpuku, opowiedziałem ją, czyli "podałem dalej", tym razem jako historię
zaczynającą się od słów "a mojemu przyjacielowi zdarzyła się pewna, niezwykła
historia"... Myślę, że jeśli czyta on teraz te słowa, nie będzie miał mi za
złe, że poszperawszy nieco, doszedłem do źródeł przygody, którą mi opowiedział,
jako własną. Jedyne, co mógłbym mu doradzić, gdy następnym razem będzie
rozpowszechniał legendę miejską, to, by zachował klasyczną jej formę, czyli
zawsze zaczynał od słów "znajomy mojego znajomego (ZMZ) opowiada, że"...

Tak więc mój przyjaciel opowiedział mi, że...

Murzyn w barze szybkiej obsługi
... wracając pewnego dnia z miasta zatrzymał się w barze szybkiej obsługi, by
przekąsić conieco, bo nie miał już ochoty siedzieć w kuchni w domu. Wszedł więc
do lokalu, wziął tacę, wybrał sobie potrawy, to znaczy zupę i drugie danie,
skądinąd pierogi, i skierował się do jednego z wolnych stolików. Postawił na
podłodze przy krześle torbę z zakupami i zorientował się, że zapomniał wziąć
sztućców. Postawiwszy więc tacę z jedzeniem na stole, poszedł do lady, by wziąć
widelec, nóż i łyżkę i wrócił do stolika. Jakież było jego zdumienie, gdy
zobaczył, że przy jego stoliku siedzi Murzyn i zjada jego zupę.

Postanowił jednak nie reagować, siadł z drugiej strony, sięgnął po pierogi, i
zaczął je zjadać. Murzyn popatrzył nań jakoś dziwnie i powiedział:

- Krizys...

- Ano krizys - odpowiedział mój przyjaciel, nie bardzo wiedząc, co może
powiedzieć.

Jedli tak chwilę w milczeniu, aż wreszcie Murzyn skończył zupę, wstał i udał
się w kierunku wyjścia nic nie mówiąc. W tym momencie mój przyjaciel
zorientował się nagle, że zniknęła mu torba z zakupami. Wpadł w furię, bo
niedość, że Murzyn zjadł mu zupę, to jeszcze ukradł rzeczy. Zerwał się więc, by
go dognać i nagle, z przerażeniem i rozpaczą zobaczył, przy sąsiednim stoliku,
swoją torbę, oraz tacę z zupą i pierogami, które cały czas tam na niego czekały
i nawet już przestygły.

Niewiele można tu powiedzieć, czy skomentować. Historia jest po prostu śmieszna
i jest to dokładnie typ przygody, którą można opowiadać, by rozbawić
towarzystwo. Jej źródeł można szukać w reakcji na rasizm, bardziej lub mniej
rozpowszechniony w różnych regionach świata. Jest to jakby zdrowa reakcja na
postawy rasistowskie, mająca w podtekście moralnym pokazać "dobrego"
i "tolerancyjnego" Murzyna wobec białego, który z pewnością nie wykazałby się
tak wielką tolerancją.

Ciekawym zjawiskiem jest fakt, że głównym bohaterem jest zawsze Murzyn. Bez
względu na miejsce, w którym jest opowiadana. Jest to o tyle zadziwiające, że
przecież w Polsce, w połowie lat osiemdziesiątych, nawet w Poznaniu, nieczęstym
było spotkanie Murzyna w barze szybkiej obsługi. A jednak, pozostał Murzyn, tak
jak w 1983 roku w Hiszpanii, w 1985 w USA, w tym samym roku we Francji i w
Australii, a w 1989 we Włoszech. Bo wszędzie tam, historia ta, z niewielkimi
naprawdę zmianami (oczywiście pierogi zamieniały się w hamburgera i frytki,
czasami była tylko zupa, którą bohaterowie zjadali z jednego talerza...)
opowiadała o Murzynie.

[Gość: gb]

Gość portalu: Ewa napisał(a):

> "Jak odróżnić dzień od nocy"
> Anthony de Mello
>
> Pewien guru spytał swych uczniów, uczniów jaki sposób mogą określić,
> kiedy kończy się noc, a zaczyna dzień.
> Jeden powiedział:
> - Gdy widząc w oddali zwierzę, można powiedzieć, czy to krowa, czy koń.
> - Nie – rzekł guru.
> - Gdy patrząc na drzewo w oddali, można powiedzieć, czy jest to drzewo
> neem czy mango.

Miał rację :-)
> - Znów źle – rzekł guru.
> - No więc w jaki sposób? – spytali uczniowie.
> - Gdy spojrzawszy w twarz jakiegoś człowieka, rozpoznasz w nim brata;
> gdy spojrzysz w twarz jakiejś kobiety i zobaczysz w niej siostrę. Jeśli nie
> będziesz mógł tego uczynić, niezależnie od tego, jaki czas wskazuje
> słońce, oznacza to, że nadal panuje noc.
>

[Gość: Ewa]

Agnieszka Osiecka - JA NIE ODCHODZĘ KIEDY TRZEBA


Ja nie odchodzę kiedy trzeba,
choć nie ma mojej tam mnie już.
Choć na wieszaku w przedpokoju,
wisi pomięty mój kapelusz.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej.
Ja nie odchodzę kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

Ja nie odchodzę kiedy warto,
zna mnie przydrożny czarny kot.
Gram wciąż tą samą zgraną kartą,
jak smutny wariat albo łotr.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej.
Że nie odchodzę kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

Ja nie odchodzę kiedy trzeba,
choć chcę ci słów wyrazić żal.
Choć wyciągacie kromkę chleba,
nie pora wracać już na bal.
Gdy w twoim chłodzie się wygrzewam,
to jedno myślę coraz częściej.
Że nie odchodzę kiedy trzeba,
na twoje szczęście.

[Gość: Ewa]

W słonecznikach
gra wciąż jeszcze
pszczela muzyka
niżej liczne biedronki
wdzięcznie narzekają
zaś samym dołem
łąkę ujeżdżają
koniki polne

Tu kwiat dyni
jakimś cudem
w owoc przechodzi

Tu lato cierpliwie
na jesień się godzi

A Ziemianin

[kwasna_cytryna]

Jesienny duch
Odradza się
Rdzą pokrył leśne trakty
Opada kurz
Zaciera ślad
Mądrości - chwało bogów
pogański mrok
Zapada znów
Nadchodzi odrodzenie
Bogowie chwałą
Okryją się
Nim spadnie pierwszy śnieg
Zapłoną stosy
I czarny dym
Pokryje wieków dzieje
Jak czarny kruk
Opadnie liść
Lecz chwały nie zachwieje
Posępny mrok
Pokryje lasy
Księżyc na niebo wedrze się znów
Straszliwy krzyk
Ginącej zorzy
Nadchodzi koniec lata...

[Gość: Ewa]

Już zaszedł nad doliną
Złocisty słońca krąg
Ciche odgłosy płyną
Z zielonych pól i łąk.

Dalekie ludzi głosy,
Daleki słychać śpiew
I cichy szelest rosy
Po drżących liściach drzew.

Promieńmi gra różana
Topnieje w sinej mgle,
A świeży zapach siana
Skoszona łąka śle.

Wraz z wonią polnych kwiatów,
Z gasnącym blaskiem zórz
Cicha poezja światów
W głąb ludzkich spływa dusz.

W półcieniu pierś olbrzymią
Podnoszą widma gór,
Nocnymi mgłami dymią,
Wdziewają płaszcze chmur.

I wiążą swoje skrzydła,
Podarty kryjąc stok
Jak senne malowidła
Powoli toną w mrok.

Wieczoru blask niepewny
Oświetla obraz ten
Ludzie w zadumie rzewnej
Gonią piękności sen.

[kwasna_cytryna]

"Poranek"

Czy nie miałem niegdyś miłej młodości, bohaterskiej,
baśniowej, godnej zapisania złotymi głoskami - zbytku
szczęścia! Jaką zbrodnią, jakim zbłądzeniem zasłuzyłem na
obecną słabość? Wy, którzy utrzymujecie, że zwierzęta
wydaja z siebie łkanie żalu, że chorzy popadają w rozpacz,
że umarli mają złe sny, spróbujcie opowiedzieć mój upadek
i senne rojenia. Sam nie potrafię już wypowiedzieć się
jaśniej niż żebrak bezustannie powtarzający swoje Pater
noster i Ave Maria. Nie umiem już mówić!
Myślę dziś jednak, ze skończyłem opowieść o swoim
piekle. Było to własnie piekło: stare piekło, którego
bramy otworzył syn człowieczy.
Na tej samej pustyni, tą samą nocą, moje zmęczone oczy
budzą się zawsze w blasku srebrnej gwiazdy, zawsze, choć
nie porusza to Królów życia, trzech magów serca, duszy,
umysłu. kiedyż pójdziemy za morza i góry, by powitać
zaranie nowej pracy, nową mądrość, ucieczkę tyranów i
demonów, koniec przesądów, kiedyż to uwielbimy - pierwsi! -
Boże Narodzenie na ziemi?
Śpiew niebios, pochód ludów! Niewolnicy, nie
przeklinajcie życia.

[Gość: Ewa]

Święty i Garbus
(The Saint and the Hunchback)

Garbus: Wstań, podnieś rękę, pobłogosław,
Tego, co krzywdy wielkiej doznał
O swojej dawnej myśląc sławie.
Oto Cezara skrywa prawie
Ten garb przeklęty.

Święty: Różnych ludzi
Na różny sposób Stwórca trudzi.
Błogosławieństwa-ć nie odmówię,
Bom w swym cierpieniu tobie rówien:
Oto dzień cały próbowałem
Wygnać Augusta z mego ciała,
I Aleksandra, i psotnika
Alcybiadesa ? też niech znika!

Garbus: Dziękuję wszystkim, których moce
W twej ziemskiej zlały się powłoce,
Zwłaszcza za łaski z zacnej ręki
Alcybiadesa składam dzięki.

[kwasna_cytryna]

"Wiem, o cezarze, że wyglądasz z niecierpliwością mego przybycia i że twoje
wierne serce przyjaciela tęskni dniami i nocami za mną. Wiem, że obsypałbyś
mnie darami, powierzył mi prefekturę pretorii, a Tygellinowi kazał być tym, do
czego stworzyli go bogowie: dozorcą mułów w tych twoich ziemiach, któreś po
otruciu Domicji odziedziczył. Wybacz mi jednak, bo oto przysięgam ci na Hades,
a w nim na cienie twej matki, żony, brata i Seneki, że przybyć do ciebie nie
mogę. Życie jest wielkim skarbem, mój drogi, jam zaś z owego skarbu umiał
najcenniejsze wybierać klejnoty. Lecz w życiu są także rzeczy, których już
dłużej znieść nie potrafię. Och, nie myśl, proszę, że mnie zraziło to, iżeś
zabił matkę i żonę, i brata, iżeś spalił Rzym i wysłał do Erebu wszystkich
uczciwych ludzi w twym państwie. Nie, mój prawnuku Kronosa. Śmierć jest
udziałem ludzkiego pogłowia, po tobie zaś innych postępków nie było się można
spodziewać. Ale kaleczyć sobie uszy jeszcze przez lata całe twoim śpiewem,
widzieć twe domicjuszowskie cienkie nogi, miotane tańcem pirrejskim, słuchać
twej gry, twej deklamacji i twoich poematów, biedny poeto z przedmieścia, oto
co przewyższyło moje siły i wzbudziło do śmierci ochotę. Rzym zatyka uszy
słuchając ciebie, świat cię wyśmiewa, ja zaś dłużej już za ciebie płonić się
nie chcę, nie mogę. Wycie Cerbera, mój miły, choćby do twego śpiewu podobne,
mniej będzie dla mnie dotkliwe, bom nie był mu nigdy przyjacielem, i za głos
jego wstydzić się nie mam obowiązku. Bądź zdrów, lecz nie śpiewaj, zabijaj,
lecz nie pisz wierszy, truj, lecz nie tańcz, podpalaj, lecz nie graj na cytrze,
tego ci życzy i tę ostatnią przyjacielską radę posyła ci Arbiter elegantiae."

[Gość: Ewa]

Oblubienico jeszcze niezdobyta ciszy,
Przybrana córo wolno płynącego czasu,
Leśna dziejopisarko, co słodziej opisać
Umiesz barwne zdarzenie niż utwory nasze:
Jaki mroczny mit w kształcie twoim jest zaklęty?
O bogach, śmiertelnikach, czy jednych i drugich?
Tłem mu Tempe czy górskie Arkadii strumyki?
Niebian głosi podboje, ziemianek wykręty?
Za kim ten bieg szaleńczy? Czyj opór tak długi?
Skąd te dzwonki, fujarki? Skąd szał aż tak dziki?

II.

Słodka jest pieśń słyszalna, ale słodsza odeń
Jest niesłyszalna, przeto grajcież mi, fujarki,
Nie mym uszom cielesnym, lecz niemą melodię
Wlejcie w najdalsze duszy mojej zakamarki:
Piękności, tak jak liści nigdy swych nie zrzuci
Drzewo, pod którym stoisz, ty nie skończysz pieśni;
Śmiały kochanku, nigdy, nigdy nie posiądziesz
Jej ust słodyczy, jednak niech cię to nie smuci;
Jej uroda nie zblaknie ? choć nie będziesz pieścił,
Zawsze ją będziesz kochał, ona piękna będzie!

III.

Szczęsne gałęzie, wasze liściaste sklepienie
Trwa, wszak nigdy jesienna nie nadejdzie plucha;
I szczęśliwy śpiewaku, który niestrudzenie
Grasz pieśni, które wiecznie nowe są dla ucha;
Więcej miłości! Więcej szczęśliwej miłości!
Zawsze gorącej, zawsze przynoszącej rozkosz,
Zawsze bez tchu i której starość nie dotyka;
Dość ludzkiej namiętności, co na szczytach gości,
Która przesyca serce boleścią i troską
I przynosi gorączkę czoła i języka.

IV.

Kim są, których w procesji przed ołtarze wiedziesz,
Tajemniczy kapłanie, jakiemu to bogu
Przeznaczono tę piękną jałówkę na przedzie,
Której kwietne girlandy przypięto do rogów?
Jakież to małe miasto nad rzeką, nad morzem,
Lub w górach w cieniu mocnej skryte cytadeli
Opuścił ten lud prosty w ten świąteczny dzionek?
Miasteczko, twe ulice już o każdej porze
Będą ciche i nikt się nigdy nie ośmieli
Powrócić, by powiedzieć, czemuś opuszczone.

V.

Attycki kształcie! Piękna figuro! Tak wiele
Marmurowych cię zdobi, prócz mężczyzn i kobiet,
Leśnych gałęzi ponad zadeptanym zielem;
Cicha formo, co sądom naszym na złość robisz,
Spokój mącisz, jak wieczność: O, Sielanko Zimna,
Kiedy to pokolenie wytraci już starość,
Pozostaniesz, wśród innych niedoli i nieszczęść
Niż nasze, przyjacielem ludzi, ze swym hymnem:
„Piękno jest prawdą, prawda pięknem” ? bo z tą wiarą
Żyjesz i nic do szczęścia nie trzeba ci więcej.

John Keats

[kwasna_cytryna]

Fałszywa prawda

Zostanę łgarzem
kłamcą za grosik albo dwa
albo za sos spływający z pańskiego stołu
by nie żebrać

Niebieskie cienie na drzwiach do twojego serca
pragną słyszeć to, co pragną słyszeć
nikną w potoku prawdy jak drzewa po zmroku
przebijają komory głosem ironii

Więc dlaczego nie mogę zostać kłamcą
nie mogę żyć tak jak mółgbym żyć
gdybym tylko mógł
dlaczego?

Boję się niebieskich cieni
czy tylko dlatego?

[Gość: Ewa]

Cyganeczka tańczy i błyszczy
Na peronie w miasteczku fabrycznym

- Panie złoty
Daj parę złotych

Zabrzęczały zadygotały
Wszystkie dzwonki których nie miała

Oniemiałym wzrokiem spoglądam
Zapomniałem o swoim pociągu

Hm... na pieniądze jesieś za mała
Kupię ci lepiej cztery obwarzanki
Ale... ale... Słuchaj no mała
Umiesz ty po cygańsku?

Boby mi było miło gdybyś tak
coś powiedziała w swoim języku -
Żeby jabłoni majowej kwiat
Słowik w sanskryckiej lingwistyce

Ech ogniska jałowce brzozy
Pies niosący srogi łeb pod wozem

Podróżni szarzy od pola i fabryk
A ty jesteś śpiewającą barwą

Czekaj jeszcze kupię ci słodyczy
Bierz co zechcesz płacę jak żywo

I wtem znowu przy budce dróżniczej
...Zagwizdała lokomotywa

Szybko wybiegam na peron
A kolejarz do mnie przez wąsów gęstwinę
- Próżny pośpiech obywatel
Wasz pociąg odszedł przed godziną

- A następny?
- Dopiero rano
Pusta stacja
Pusta poczekalnia
Nie ma nawet małej Cyganki
Zostałem na peronie sam
Z nadgryzionym obwarzankiem

[kwasna_cytryna]

Tak chciałabym - tak umiałabym
powiewna być - niby dym!
Królewną być - złote kwiatki rwać
i trenować nowe miny i przed lustrem stać!
Tak bym chciała damą być, ach, damą być, ach, damą
być
i na wyspach bananowych dyrdymały śnić!

Nie mam serca do czekania, do liczenia, do zbierania,
nie, mnie nie zrozumie pan!
Nie mam głowy do posady, do parady, do ogłady,
to zbyt opłakany stan!
Chcę swój szyk jak dama mieć, jak dama mieć, jak
dama mieć,
i jak moja ciocia Jadzia z wrażliwości mdleć!

Nie mam serca do sieroty, zgubionego wajdeloty,
nie, mnie nie zrozumie pan!
To nie mój styl z musztardówki pić
i z panem na wiarę żyć!
Wolałabym na stokrotkach spać
i trenować nowe miny i przed lustrem stać!
Tak bym chciała damą być, ach, damą być, ach, damą
być
i na wyspach bananowych bananówkę pić!

Nie mam serca do pilności, do piękności, do świętości,
to zbyt wyszukany stan!
Nie mam głowy do dyplomu, do poziomu, zbiórki złomu,
nie, mnie nie zrozumie pan!
Damś być, ach, c'est si bon, o, c'est si bon, o, c'est si bon,
tylko gdzie te, gdzie te damy są?
Z kochasiem gdzieś poszły w siną dal,
odfrunęły z królikami, a głupiemu żal!

A. Osiecka

[Gość: Ewa]

Chłopięcy książę mocą przeczucia Luizy
W gorączce się przemyka poprzez chłodne sale
Ściskając krótki mieczyk do cieni się zbliża
Płosząc je spod stóp kolumn wyrżniętych w krysztale

Waleczność księcia duchy zwycięża rogate
Lecz najmężniejsze serce pojąć nie jest w stanie
Dzwonów ciszy w pomrukach elektrycznych świateł
Wież i baszt fatalizmu w bałamuctwie planet

Książę... Królestwo twoje obraca się w popiół
Istotne jest to czego nie osiągniesz nigdy
Osamotnienie spojrzeń bezcelowość kroków
Krew wina puls kryształu konstrukcja obłoków
Rozgrzeszy bieg planety i krater wystygły


A Bursa

[kwasna_cytryna]

Ty się nazywać tak miękko jak orzech
ciebie wymówić niekiedy
przez usta i zęby
nie można

A zawsze myślałem i wierzę
smukłość ode mnie poczatek
szyja - tulipan i piękni złodzieje
ode mnie

Ty się chyba w smuklejszych naczyniach
narodzić a teraz zamykasz
i jeszcze każesz z mojej włóczęgi
złote złoto

*
Modliłem się nigdy a jeśli to czysto
dla samej magii do siebie samego
nigdy o chleb ni o daktyle lub mleko

Po mojej stronie nie było nic prócz fatum
a ksiażę ten rzymski nie tyle co hojny
nazywał mnie - Piękna Egzystencja

[Gość: Ewa]

Spróbuj opiewać okaleczony świat.
Pamiętaj o długich dniach czerwca
i o poziomkach, kroplach wina rosé.
O pokrzywach, które metodycznie zarastały
opuszczone domostwa wygnanych.
Musisz opiewać okaleczony świat.
Patrzyłeś na eleganckie jachty i okręty;
jeden z nich miał przed sobą długą podróż,
na inny czekała tylko słona nicość.
Widziałeś uchodźców, którzy szli donikąd ,
słyszałeś oprawców, którzy radośnie śpiewali.
Powinieneś opiewać okaleczony świat.
Pamiętaj o chwilach, kiedy byliście razem
w białym pokoju i firanka poruszyła się.
Wróć myślą do koncertu, kiedy wybuchła muzyka.
Jesienią zbierałeś żołędzie w parku
a liście wirowały nad bliznami ziemi.
Opiewaj okaleczony świat
i szare piórko, zgubione przez drozda,
i delikatne światło, które błądzi i znika
i powraca.

Dla kwasna_cytryna i Ewa...

[quickly]

Cos mi ta wasza korespondencja podejrzanie wyglada...
No wlasnie... kiedy dwie dziewczyny pisza do siebie poezja. Hmmmmm...

[kwasna_cytryna]

Quickly, Ty chyba masz jakieś .. hmmm... zbereźne myśli ;PPP
A tak w ogóle, to witaj :))) Czyzbyś powrócił z dalekiej podróży ???

[Gość: Ewa]

Quickly ma dusze romantyka. Sens wymiany poetyckiej
rozumie. A my jego zart.

[kwasna_cytryna]

Ewo, myślisz, że rozumie ??? Sama nie wiem :PPP

[Gość: Ewa]

Cytrynko, sadze ze w pelni rozumieja tylko dwie zainteresowane
strony

[kwasna_cytryna]

Jakże wielu próbowało,
żadnemu się nie udało.
Wszak to problem zbyt ogromny
na nasz męski umysł skromny.
Ziemię ruszyć, Słońce wstrzymać,
promień lasera zatrzymać,
maszynę parową wymyślić,
teorię względności uściślić -
wszystko to małe problemy
porównując z tym, że chcemy
płci pięknej zgłębić umysł.
"Cóż to w ogóle za pomysł?"
może spytać ten i tamten.
Ja go wprost nazwę "dewiantem",
mamy wszak powodów wiele,
moi drodzy przyjaciele,
my, mężczyźni oczywiście,
aby zgłębić znaną mgliście
kobiet naturę zawiłą,
aby łatwiej z nimi było.
Od początku zacznę może -
inaczej byłoby gorzej:

Zakupy - oto podstawa.
Nas męczą - dla nich zabawa.
I choć często nie muszą,
to ciągle nam głowę suszą,
I musimy iść niestety
razem z nimi. Ach! Kobiety!
I choć wytrzymać to umiem
ja nie rozumiem.

Bardzo dziwne zachowanie
ma kobieta gdy dostanie
kilkudniowej przypadłości.
Biedne nasze męskie kości!
Przez w miesiącu tych dni kilka -
drażnić ją - to drażnić wilka.
I choć z wilkiem żyć umiem
i tak nie rozumiem.

Martwi mnie również niezmiernie,
że one są zmienne cholernie.
Dziś tak, jutro już inaczej,
to jest nienormalne raczej.
A bywa przecież i gorzej,
bo dzień wszak długo trwać może.
I choć zdanie zmieniać umiem
znowu nie rozumiem.

Rozmowa jest ważną rzeczą,
bynajmniej temu nie przeczą.
Same się wręcz przyznają,
że wciąż gadają, gadają...
Chcesz rozmawiać - chętnie służą,
byle o niczym i... dużo.
I choć dużo mówić umiem
wciąż nie rozumiem.

Jeśli mam już być dokładny -
"Kłapouchy" jest układny,
dogadać się z nim nietrudno.
A z kobietą? Nigdy nudno.
Gdy tylko ma zdanie swoje
nawet nie walcz, na nic boje!
I choć też tak umiem
ich nie rozumiem.

Czasem takie dni miewają,
że się bardzo obrażają.
Pytasz "na co?", mówią "na nic!!"
Przecież gdzieś logiki granic
szukać trzeba, bo co boli -
nic nie dzieje się bez woli.
I choć przepraszać umiem
tego nie rozumiem.

Lustro jest sprawą inną,
bo trzeba przecież godzinną
sesję przed wyjściem odprawić -
nie mogą brzydkie się zjawić!
A my biedaki czekamy,
nerwy na wodzy trzymamy.
I choć cierpliwym być umiem
to nie rozumiem.

Nasze niewiasty biedne są,
bo choć przecież zwykle chcą,
gdy jest już nocy połowa
to je wiecznie boli głowa.
A my biedaki cierpimy
i sami jakoś musimy.
I choć też ręką umiem
znów nie rozumiem.

Jeśli gafa nam się zdarzy,
choćby nie ten wyraz twarzy,
nawet coś bardzo małego,
one nie zapomną tego!
Choćby przeszło to bezgłośnie,
to wypomną! Bezlitośnie!
I choć zapamiętać umiem
czegoś tu nie rozumiem.

Dziwnie jest też między nimi.
My - faceci - razem tkwimy,
jest plemników solidarność.
Za to u nich, cóż za marność!
Z jednej strony się kochają,
z drugiej nóż w plecy wbijają.
I choć dużo pojąć umiem
nic nie rozumiem.

Może jednak rację mieli
Ci co zrozumieć nie chcieli,
Bo próbę zrozumienia jedna myśl odgania -
widać one nie do rozumienia, one do kochania!

[Gość: Ewa]

Ginie wśród łąk, biegną chłopcy znad rzek,
chłodna noc, długa noc zawitała na brzeg.
Śpią samotne ziemniaki w popiele
nie przyjedzie już nikt na niedzielę...........
Jeszcze czynny GS, więcej piwa niż łez,
lecz nie taki już tłok - przeszedł rok - minął rok.
Sennie chwieją się łany rzepaku,
umierają co słabsi wśród ptaków...............

Ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
czemu ciepła nie ma w nas ?

Co było, to było,
co było, to było,
co było, to było,
nie wróci drugi raz.

Ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
już ciepła nie ma w nas.
Co było, to było,
minęło jak miłość,
prześniło, przelśniło -
wyśniło się do dna.

Poczerniały pnie drzew, liście porwał im wiatr,
poznikały gdzieś hen, jak nadziei mych ślad.
Nie złowione figlują szczupaki,
minął rok, znowu rok - byle jaki..............
Widzisz, kończy się bal, nie mów mi, że ci żal,
przecież patrzysz nie tak, mówisz "szczęścia nam brak",
zamarzają na śmierć kartofliska,
wiem, że pora rozstania już bliska.

Ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
czemu ciepła nie ma w nas ?

Co było, to było,
co było, to było,
co było, to było,
nie wróci drugi raz.

Ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
już ciepła nie ma w nas.
Co było, to było,
minęło jak miłość,
prześniło, przelśniło -
wyśniło się do dna.

Umiem cenić twój takt,
elegancki twój styl,
kto nauczył cię tak ładnie patrzeć na łzy ?
Jeszcze tulisz do ust moją rękę,
lecz zapomnisz mnie jak tą piosenkę.
Żegnaj miły, no cóż,
jak się żegnać - to już,
pięknie było nam z tym,
lecz za dużo jest zim,
ja cię może za mało kochałam,
lecz zapomnieć to już nie umiałam.

Ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
czemu ciepła nie ma w nas ?

Co było, to było,
co było, to było,
co było, to było,
nie wróci drugi raz.

Ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
ach, panie, panowie,
już ciepła nie ma w nas.
Co było, to było,
minęło jak miłość,
prześniło, przelśniło -
wyśniło się do dna..........

[kwasna_cytryna]

Tym, którzy smutni, którzy zgnębieni
W milczeniu tylko i cierpią, i giną,
Tym dla serc trzeba jaśniejszych promieni
Nad idealną świecących krainą,

Im zimne słowa mędrców nie wystarczą
I praw koniecznych bezwzględna powaga
Nie będzie dla nich osłoną ni tarczą,
Gdy serce gwałtem szczęścia się domaga.

Trzeba im pociech, których nie da życie;
Trzeba anielskich uśmiechów w błękicie;
Trzeba litosnej nad światem opieki;
Trzeba miłości wiecznej, choć dalekiej...


Adam Asnyk

Dla kwasnej_cytryny...

[quickly]

Asnyk...
Dotknelas czulej struny, zagralas delikatnym subtelnym dzwiekiem...

Bez watpienia literatura milosna Asnyka nie wstrzasa, nie przeraza... A tym
bardziej nie ma oszalamiajacej sily i glebi... Ale jest pelna wdzieku,
tesknoty i zadumy...

"Trzeba z zywymi naprzod isc,
Po zycie siegac nowe,
A nie w uwiedlych laurow lisc
Z uporem stric glowe."

[kwasna_cytryna]

Ależ miłosna liryka nie powinna wstrząsać ani tym bardziej przerażać, powinna
wzbudzać czułość, tęskontę i zadumę... Zresztą jakoś się składa, że większe
wrażenie robi milość nieszczęsliwa niż szczęśliwa... Dla mnie mnie wiersze o
nieszczęśliwej miłości są zawsze subtelniejsze niż te chwalące miłość
szczęśliwą :))

[kwasna_cytryna]

O Pani w lśniącej sukni, gdzie zniknełaś?

[Gość: Ewa]

Posyłam kwiaty - niech powiedzą one
To, czego usta nie mówią stęsknione!
Co w serca mego zostanie skrytości
Wiecznym oddźwiękiem żalu i miłości.

Posyłam kwiaty - niech kielichy skłonią
I prószą srebrną rosą jak łezkami,
Może uleci z ich najczystszą wonią
Wyraz drżącymi szeptany ustami,
Może go one ze sobą uniosą
I rzucą razem z woniami i rosą.

Szczęśliwe kwiaty! Im wolno wyrazić
Wszystkie pragnienia i smutki, i trwogi
Ich wonne słowa nie mogą obrazić
Dziewicy, choć jej upadną pod nogi;
Wzgardą im usta nie odpłacą skromne,
Najwyżej rzekną: "słyszałam - zapomnę".

Szczęśliwe kwiaty! mogą patrzeć śmiele
I składać życzeń utajonych wiele,
I śnić o szczęściu jeden dzień słoneczny...
Zanim z tęsknoty uwiędną serdeczniej.

Adam Asnyk

[kwasna_cytryna]

by Julian Tuwim translated by Paulina Szwarc

Posylam ci bezdomne moje serce,
Co chcesz z min zrob.
Na swoje zamień to bezdomne serce
Lub zatrac, zgub
Wdzieczne ci bedzie to bezdomne serce
Nawet za grob


I`m sending you my homeless heart,
Do with it what you will.
Change it for your own, this homeless heart of mine
Or loose it, or dump it
It will be thankful to you, this homeless heart of mine
Even for a grave.

[Gość: Ewa]

Najpiękniejszych moich piosnek
Nauczyła mnie dzieweczka,
Mistrzem bowiem były dla mnie
Harmonijne jej usteczka.

Te usteczka brzmiały zawsze
Jakąś piosnką świeżą, nową,
Każdy uśmiech był melodią,
Śpiewem było każde słowo.

Adam Asnyk

[kwasna_cytryna]

Patrzę z daleka
Jak przez taflę szkła
Jak przez brudne szyby
Szybuje lekko
Szukam...
Szukam Twojego Ja
Słucham...
Przez pryzmat myśli
Zamieram w bezruchu
Słucham..
Czemu milczysz?
Patrzę..
Z za mgielnej kotary
Jak przez ciemne opary
Przedzierają się myśli
Szukaja drogi
Nie ma drogowskazu
Czemu sie chowasz?
Coś majaczy w oddali
Coś ciszą krzyczy
Postać...
Siedzi i duma zamyślona
Zamykam oczy
Nieskończone zdania
Gdzieś po drodze giną
Domyślanie mnie mroczy
Czego sie boisz?
Myslisz...
Że słowem zabolisz?
Nie...nawet jeśli..
Nigdy się tego nie dowiesz
Za szrościa ukryje myśli
Popatrz..
Uśmiecham się
Znów coś chwyta za gardło
Znowu coś zamarło
Skryło sie w ciszy
Znów milczysz
Przyklejam nos do szyby
Nastepny łyk goryczy
Przełykam...
Znowu cisza krzyczy
Zatykam uszy
Wstaje słońce
Czemu czarne?
Odpowiedz prosze
Czemu czarne?!
Znów milczysz....

[Gość: Ewa]

Czemu cię nie ma na odległość ręki

Czemu mówimy do siebie listami

Jednostajnie opóźnionymi

Gdy ci to śpiewam - u mnie pełnia lata

Gdy to usłyszysz - będzie środek zimy



Czemu się budzę o czwartejnad ranem

i włosy twoje próbuję ugłaskać

Lecz nigdzie nie ma twoich włosów

Jest tylko blada nocna lampka

- Łysa śpiewaczka



Śpiewamy bluesa - czarnego

(bo czwarta nad ranem)

Tak cicho żeby nie zbudzić sąsiadów

Czajnik z gwizdkiem świruje na gazie

- Myślał by kto że rodem z Manhattanu



Herbata czarna - myśli rozjaśnia

A list twój sam sie czyta

Że można go śpiewać

Za oknem mruczą bluesa ciszej

- Topole z Krupniczej



I jeszcze strażak wszedł na solo

Ten z Mariackiej Wieży

Jego trąbka - jak księżyc

biegnie nad topolą

Nigdzie się jej nie spieszy



Już piąta

Może sen przyjdzie

Może mnie odwiedzisz


Adam Zagajewski

[kwasna_cytryna]

Lady In Black

She came to me one morning, one lonely Sunday morning,
her long hair flowing in the mid-winter wind.
I know not how she found me, for in darkness I was walking,
and destruction lay around me from a fight I could not win.

She asked me name my foe then. I said the need within some men
to fight and kill their brothers without thought of men or god.
And I begged her give me horses to trample down my enemies,
so eager was my passion to devour this waste of life.

But she would not think of battle that reduces men to animals,
so easy to begin and yet impossible to end.
For she the mother of all men had counciled me so wisely that
I feared to walk alone again and asked if she would stay.

Oh lady lend your hand, I cried, Oh let me rest here at your side.
Have faith and trust in me, she said and filled my heart with life.
There is no strength in numbers. I've no such misconceptions.
But when you need me be assured I won't be far away.

Thus having spoke she turned away and though I found no words to say
I stood and watched until I saw her black cloak disappear.
My labor is no easier, but now I know I'm not alone.
I find new heart each time I think upon that windy day.
And if one day she comes to you drink deeply from her words so wise.
Take courage from her as your prize and say hello for me

[Gość: Ewa]

Cowering in the corner, shivering with fear,
As the shadows formed and began to grow near.
Out of the darkness shone a great light.
High in the sky enrapturing the night.

The light had shone to guide me home.
From where I'd been lost.
The place where I'd roamed.
A place I thought would capture my soul,
Make my life more complete, take on a new role.

But I soon found that this could never be so,
Without the solitude of my humble abode,
Among family I love, the people who care,
And the warmth in my heart...
Knowing they'll always be there

[kwasna_cytryna]

by Robert Frost


Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I--
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference

[Gość: Ewa]

Georges Brassens

J'ai pris la route de Dijon
Pour voir un peu la Marjolaine
La belle, digue digue don
Qui pleurait près de la fontaine
Mais elle avait changé de ton
Il lui fallait des ducatons
Dedans son bas de laine
Pour n'avoir plus de peine
Elle m'a dit : " Tu viens, chéri ?
Et si tu me payes un bon prix
Aux anges je t'emmène
Digue digue don daine "
La Marjolain' pleurait surtout
Quand elle n'avait pas de sous
La Marjolain' de la chanson
Avait de plus nobles façons

J'ai passé le pont d'Avignon
Pour voir un peu les belles dames
Et les beaux messieurs tous en rond
Qui dansaient, dansaient, corps et âmes
Mais ils avaient changé de ton
Ils faisaient fi des rigodons
Menuets et pavanes
Tarentelles, sardanes
Et les bell's dam's m'ont dit ceci
" Etranger, sauve-toi d'ici
Ou l'on donne l'alarme
Aux chiens et aux gendarmes "
Quelle mouch' les a donc piquées
Ces belles dam's si distinguées
Les belles dam's de la chanson
Avaient de plus nobles façons

Je me suis fait fair' prisonnier
Dans les vieilles prisons de Nantes
Pour voir la fille du geôlier
Qui, paraît-il, est avenante
Mais elle avait changé de ton
Quand j'ai demandé: " Que dit-on
Des affaires courantes
Dans la ville de Nantes ? "
La mignonne m'a répondu
" On dit que vous serez pendu
Aux matines sonnantes
Et j'en suis bien contente "
Les geôlières n'ont plus de cœur
Aux prisons de Nante' et d'ailleurs
La geôlière de la chanson
Avait de plus nobles façons

Voulant mener à bonne fin
Ma folle course vagabonde
Vers mes pénates je revins
Pour dormir auprès de ma blonde
Mais elle avait changé de ton
Avec elle, sous l'édredon
Il y avait du monde
Dormant près de ma blonde
J'ai pris le coup d'un air blagueur
Mais, en cachette, dans mon cœur
La peine était profonde
L'chagrin lâchait la bonde
Hélas ! du jardin de mon père
La colombe s'est fait la paire
Par bonheur, par consolation
Me sont restées les quatr' chansons

[kwasna_cytryna]

Si le grand sol de la Chine
m’était terre d’origine
je dirais à Shanghai
pour ses vertes campagnes,
je veux chanter tes collines
dans des rimes Mandarines.

Si le verbe Espagnol
m’accordait la parole
mes vers à chaque mot
danserait boléro.

Si le verbe Anglais
à ma langue était
ami très intime
j’aurais en estime
les musées de Londres
même dans mes songes.

Mais… C’est dans les Antilles
où soleil toujours brille
où la mer a pour compagnes
les cocotiers qui l’accompagnent
pour fiancés les bois-fouillés
qui la draguent et l’accotent
tout le long de ses cotes
que je me vis naître d’âme et d’être.
C’est là que Batala me fit naître

C’est là par cette attrayante fenêtre
que mon esprit, mon sang se vit apparaître.
C’est sur le sol d’Haïti,
terre aux montagnes chéries
que Maîtresse Erzulie dessine
le berceau de mon origine.

C’est sur cette élégante île
au sol fertile
que le cordon de mon nombril
s’est fait fossile.

C’est là sur cette Île Créole
que je peux hausser mes épaules
pour dire d’une âme altière
voici le sol voici la terre
où mon cœur à l’air de roi
se sent à jamais chez soi.
Par ce destin
qui me retient

mon âme n’a que son tambour
pour offrir son chant d’amour
à ses loas Grann Batala,
Jean Dantò, Papa Legba.

Chaque fois que ma main nègre
d’un ton allègre
fait chanter son cher tambour
un chant d’amour
c’est pour dire à tous mes Loas
en bon Konpa
que toujours mon cœur leur sera
un bon rara

À moi tout chant étranger
n’est qu’un exotique oranger;
plus je mange son fruit
moins ma faim m’enfuit.

Alors à mes loas Guede
je saurai ainsi chanter:
Oui! Je n’ai pour faire de moi
à tout moi
ce que je dois à jamais être
à tout mètre
que l’écho de mon tambour
avec amour
que mes femmes créoles dansent
d’une âme en transe.

—Edner Saint-Amour 8 juin 1999

[Gość: Ewa]

Amours légères, jeux charmants
Tendres propos, douces promesses
Où êtes-vous, ô mon amant
Et vos baisers et vos caresses
Grands sont devenus ma tristesse
Et mon chagrin depuis des mois
Jours lumineux de sa tendresse
Vous êtes allés Loin de moi.

En mon très âpre dénûment
Je pleure et lamente sans cesse
Mais ce n'est qu'un amer tourment
De pleurer seule ma faiblesse
Ami si cher, point ne me laisse
Car tant cruel est mon émoi
Bonheur, jeux et ris et liesse
Vous êtes allés loin de moi

Ainsi va-t-il des beaux serments
D'un coup de son aile traîtresse
Malheur navre les coeurs aimants
II a consommé ma détresse
Aussi la santé me délaisse
Mon teint semble d'un Siamois
Beauté, corps souple et gentillesse
Vous êtes allés loin de moi.

Envoi
Prince, ouvre-lui ta forteresse
Libre fais-le comme chamois
Car demain, je dirai: jeunesse
Mous êtes allée loin de moi.


Boris Vian

[kwasna_cytryna]

Je suis allé au marché aux oiseaux
Et j'ai acheté des oiseaux
Pour toi
Mon amour

Je suis allé au marché aux fleurs
Et j'ai acheté des fleurs
Pour toi
Mon amour

Je suis allé au marché à la ferraille
Et j'ai acheté des chaînes
De lourdes chaînes
Pour toi
Mon amour

Et puis je suis allé au marché aux esclaves
Et je t'ai cherchée
Mais je ne t'ai pas trouvée
Mon amour.

(Jacques Prévert)

[Gość: Ewa]

Cet amour
Si violent
Si fragile
Si tendre
Si désespéré
Cet amour
Beau comme le jour
Et mauvais comme le temps
Quand le temps est mauvais
Cet amour si vrai
Cet amour si beau
Si heureux
Si joyeux
Et si dérisoire
Tremblant de peur comme un enfant dans le noir
Et si sûr de lui
Comme un homme tranquille au milieu de la nuit
Cet amour qui faisait peur aux autres
Qui les faisait parler
Qui les faisait blémir
Cet amour guetté
Parce que nous le guettions
Traqué blessé piétiné achevé nié oublié
Parce que nous l'avons traqué blessé piétiné achevé nié oublié
Cet amour tout entier
Si vivant encore
Et tout ensoleillé
C'est le tien
C'est le mien
Celui qui a été
Cette chose toujours nouvelles
Et qui n'a pas changé
Aussi vraie qu'une plante
Aussi tremblante qu'un oiseau
Aussi chaude aussi vivante que l'été
Nous pouvons tous les deux
Aller et revenir
Nous pouvons oublier
Et puis nous rendormir
Nous réveiller souffrir vieillir
Nous endormir encore
Rêver à la mort
Nous éveiller sourire et rire
Et rajeunir
Notre amour reste là
Têtu comme une bourrique
Vivant comme le désir
Cruel comme la mémoire
Bête comme les regrets
Tendre comme le souvenir
Froid comme le marbre
Beau comme le jour
Fragile comme un enfant
Il nous regarde en souriant
Et il nous parle sans rien dire
Et moi j'écoute en tremblant
Et je crie
Je crie pour toi
Je crie pour moi
Je te supplie
Pour toi pour moi et pour tous ceux qui s'aiment
Et qui se sont aimés
Oui je lui crie
Pour toi pour moi et pour tous les autres
Que je ne connais pas
Reste là
Là où tu es
Là où tu étais autrefois
Reste là
Ne bouge pas
Ne t'en va pas
Nous qui sommes aimés
Nous t'avons oublié
Toi ne nous oublie pas
Nous n'avions que toi sur la terre
Ne nous laisse pas devenir froids
Beaucoup plus loin toujours
Et n'importe où
Donne-nous signe de vie
Beaucoup plus tard au coin d'un bois
Dans la forêt de la mémoire
Surgis soudain
Tends-nous la main
Et sauve-nous.

Jacques Prévert

[kwasna_cytryna]

COMMENT

Regarder

Ces yeux rougis

D'avoir tant pleurer

D'avoir tant attendu



Un mot....

D'amour, de réconfort

Dans la solitude de sa vie



Une main....

Tendue, confiante

Pour le serrer sur un coeur

Remplis d'amour



Une simple lueur d'espoir

Dans le regard de cette enfant décu

D'avoir tant chercher l'amour

[Gość: Ewa]

Tes yeux sont si profonds qu'en me penchant pour boire
J'ai vu tous les soleils y venir se mirer
S'y jeter à mourir tous les désespérés
Tes yeux sont si profonds que j'y perds la mémoire

[kwasna_cytryna]

Le temps efface tout comme effacent les vagues
Les travaux des enfants sur le sable aplani
Nous oublierons ces mots si précis et si vagues
Derrière qui chacun nous sentions l'infini.

Le temps efface tout il n'éteint pas les yeux
Qu'ils soient d'opale ou d'étoile ou d'eau claire
Beaux comme dans le ciel ou chez un lapidaire
Ils brûleront pour nous d'un feu triste ou joyeux.

Les uns joyaux volés de leur écrin vivant
Jetteront dans mon coeur leurs durs reflets de pierre
Comme au jour où sertis, scellés dans la paupière
Ils luisaient d'un éclat précieux et décevant.

D'autres doux feux ravis encor par Prométhée
Étincelle d'amour qui brillait dans leurs yeux
Pour notre cher tourment nous l'avons emportée
Clartés trop pures ou bijoux trop précieux.

Constellez à jamais le ciel de ma mémoire
Inextinguibles yeux de celles que j'aimai
Rêvez comme des morts, luisez comme des gloires
Mon coeur sera brillant comme une nuit de Mai.

L'oubli comme une brume efface les visages
Les gestes adorés au divin autrefois,
Par qui nous fûmes fous, par qui nous fûmes sages
Charmes d'égarement et symboles de foi.

Le temps efface tout l'intimité des soirs
Mes deux mains dans son cou vierge comme la neige
Ses regards caressants mes nerfs comme un arpège
Le printemps secouant sur nous ses encensoirs.

D'autres, les yeux pourtant d'une joyeuse femme,
Ainsi que des chagrins étaient vastes et noirs
Épouvante des nuits et mystère des soirs
Entre ces cils charmants tenait toute son âme

Et son coeur était vain comme un regard joyeux.
D'autres comme la mer si changeante et si douce
Nous égaraient vers l'âme enfouie en ses yeux
Comme en ces soirs marins où l'inconnu nous pousse.

Mer des yeux sur tes eaux claires nous naviguâmes
Le désir gonflait nos voiles si rapiécées
Nous partions oublieux des tempêtes passées
Sur les regards à la découverte des âmes.

Tant de regards divers, les âmes si pareilles
Vieux prisonniers des yeux nous sommes bien déçus
Nous aurions dû rester à dormir sous la treille
Mais vous seriez parti même eussiez-vous tout su

Pour avoir dans le coeur ces yeux pleins de promesses
Comme une mer le soir rêveuse de soleil
Vous avez accompli d'inutiles prouesses
Pour atteindre au pays de rêve qui, vermeil,

Se lamentait d'extase au-delà des eaux vraies
Sous l'arche sainte d'un nuage cru prophète
Mais il est doux d'avoir pour un rêve ces plaies
Et votre souvenir brille comme une fête.

M. Proust

[Gość: Ewa]

Znam takie okno, przez które widać wnętrze...

Piękno rodzi zachwyt i równocześnie zaprasza do wnętrza człowieka;
cierniowy krzew oczyszcza serce ze zwykłej ciekawości.
Cierniowe piękno zaprasza, a równocześnie strzeże dostępu,
bo spojrzeć do duszy ludzkiej to rzecz ogromna...

Znam taki kwiat, który płakał w samotności...

Zewnętrzne piękno
to tylko preludium do ludzkiej tajemnicy -
człowiek staje się naprawdę wielki
dopiero wtedy,
kiedy wypowie swoje wnętrze
w sakramencie łez.
By dostać się do wnętrza
i zrozumieć zrodlo piękna,
nie należy obrywać płatków
ani rozchylać ich boleśnie;
trzeba zamienić się w słońce
i z wielką delikatnością
otwierać kwiat najcieplejszymi z promieni...

Znam takie starocie, które były kolebką nowego geniuszu...

W życiu
należy odsłonić zasłony,
które zarzuciliśmy pomiędzy przeszłością a marzeniami;
nie należy szczelnie zamykać okien
oddzielając te dwa światy od ludzkiego istnienia.
Człowiek spełniając swoje jedyne powołanie do szczęścia
powinien z przeszłości wyprowadzić
promienie własnych marzeń,
żyjąc w doskonałej harmonii i pokoju.
Zatrzymanie się na przeszłości sprawia, że malujemy swoje marzenia
kolorami mroku...

Znam taki dom, który tęsknił za otwarciem drzwi...

Nie należy człowieka oceniać po tym,
co zewnętrzne;
często pod strzechą bolesnie minionego czasu
kryje się niepowtarzalne piękno,
jakaś ogromna mądrość.
Do człowieka noszącego na sobie pieczęć czasu
nalezy podejść z szacunkiem,
delikatnie otworzyć drzwi, jak się otwiera
nie przeżytą księgę mądrości,
by wyczytać z niej to wszystko,
co konieczne dla młodego życia.
Czasami spotkasz człowieka, który wygląda
jak dom z zatrzaśniętymi bolesnie drzwiami;
spójrz wtedy głęboko w jego otwarte oczy,
a zrozumiesz, że "zatrzaśnięte" drzwi
niekoniecznie znaczy "zaryglowane".

Znam takie 'kocham Cię' które sprawia, że istnieję...

Nawet codzienność człowieka
to wielkie święto -
bo nie jest rzeczą zwykłą,
że Ktoś strugami na ziemię wylewa miłość.
Każda chwila człowieka, to święto codzienne,
bo nie jest rzeczą powszednią,
że człowiek otwiera usta, oczy, dłonie
jakby z wielkiej głębiny wydobywał serce
budzony przeogromny:
"Kocham Cię Człowieku".
Badz zawsze otwarty na miłość,
a ona sobą przebarwi Ci serce i się uwieczni wokół Ciebie,
nie mogąc wyjść z podziwu,
że twoje serce, to przecież ona sama.

Znam taki ogień, który przetapiał jedynie złoto...

Najszczęśliwsza chwila w życiu człowieka to nie ta,
w której znalazł żyłę obfitującą złotem,
ale ta, w której wytopił złoto z siebie.
To nic, że serce człowieka bywa jak zamknięte naczynie.
Jeśli jest w nim coś szlachetnego,
jest taki ogień, który potrafi wszystko przetopić... .

Roman Mleczko

[kwasna_cytryna]

spóźniony przyszedł i gdy zdejmuje płaszcz
uderza śmiech, gwar, muzyki takt
gospodarz wita wśród
zdziwionych obcych gości twarzy

bo długo już trwa irlandzki bal
i wokół wiele już przelano wina
tak wiele dziewcząt poszło w takt
w półmroku sali pełnej gwar

tak właśnie krąży wokół nich
szukając słów znajduje gesty
inni już toną w muzyki falach

(ale może tylko dlatego widzi ich z boku:
jest tu sam i zbyt mało wypił,
dwa błędy naraz - ale każdy
można jeszcze naprawić)

ale to jest irlandzki bal
i szuka wzrokiem tancerki - bo przecież
czyż wybaczą mu gdy nie dopełni ceremonii

zbliża się by poznać
choć drżą świece
ale to już jest nasz zew
stary pasterz podaje rytm
i ożywa cała sala


J. Zieliński

[Gość: Ewa]

Au bal masqué, ohé, ohé !
Ell' danse, ell' danse au bal masqué
Ell' ne peut pas
S'arrêter, ohé, ohé
De danser, danser, danser, danser, danser.

Pendant tout' l'année,
On prépar' les costumes
Dracula,
Casanova
C'est un vrai plaisir
De respecter les coutumes
Cendrillon (Cendrillon)
Napoléon (Napoléon)
Aujourd'hui,
Je fais ce qui me plaît, me plaît
Devinez, devinez, devinez qui je suis
Derrièr' mon loup,
Je fais ce qui me plaît, me plaît
Aujourd'hui, (aujourd'hui) tout est permis (tout est permis)
Aujourd'hui, (aujourd'hui) tout est permis (tout est permis)



C'est l'occasion rêvée
De changer de partenaire
Superman (Superman)
Spiderman (Spiderman)
On peut s'envoler
En gardant les pieds sur terre
Joséphine (Joséphine)
Colombine (Colombine
Aujourd'hui
J'embrasse qui je veux, je veux
Devinez, devinez, devinez qui je suis
Derrière mon loup,
J'embrasse qui je veux, je veux
Aujourd'hui, (aujourd'hui) tout est permis (tout est permis)
Aujourd'hui, (aujourd'hui) tout est permis (tout est permis)



Joséphin' (Joséphin')
Dracula (Dracula)
D'Artagnan (D'Artagnan)
Cendrillon (Cendrillon)
Jul's César (Jul's César)
Arlequin (Arlequin)
Superman (Superman)
Colombin' (Colombin')
Napoléon (Napoléon)
Bécassine (Bécassine)
Casanova (Casanova)
Marylin' (Marylin')
Aujourd'hui,
J'embrasse qui je veux, je veux
Devinez, devinez, devinez qui je suis
Derrière mon loup,
J'embrasse qui je veux, je veux
Aujourd'hui, (aujourd'hui) tout est permis (tout est permis)
Aujourd'hui, (aujourd'hui) tout est permis (tout est permis)

Au bal,
Au bal masqué
Ell' danse, ell' danse au bal masqué
Ell' ne peut pas
S'arrêter, ohé, ohé
De danser, danser, danser, au bal masqué
Au bal masqué.

[kwasna_cytryna]

La poissonnière plaisait beaucoup à Watt. Watt n'était pas un homme à femme,
mais la poissonnière lui plaisait beaucoup. D'autres femmes lui plairaient peut-
être davantage, plus tard. Mais de toutes les femmes qui lui avaient jamais plu
jusqu'alors, aucune ne pouvait se comparer aux yeux de Watt, même de loin, avec
cette poissonnière. Et Watt plaisait à la poissonnière. C'était là une
coïncidence providentielle, qu'ils se fussent plu l'un à l'autre. Car si la
poissonnière avait plu à Watt sans que Watt eût plu à la poissonnière, ou Watt
avait plu à la poissonnière sans que la poissonnière eût plu à Watt, alors
qu'en serait-il advenu, de Watt, ou de la poissonnière ? Non que la
poissonnière fût une femme à hommes, loin de là, étant d'un âge avancé et
privée au surplus par la nature des propriétés qui attirent les hommes vers les
femmes, hormis peut-être les restes d'une démarche distinguée due à l'habitude
de porter son panier à poisson sur la tête, sur de longues distances. Non qu'un
homme, sans posséder une seule des propriétés qui attirent les femmes vers les
hommes, ne puisse être un homme à femmes, ni qu'une femme, sans posséder une
seule des propriétés qui attirent les hommes vers les femmes, ne puisse être
une femme à hommes, loin de là. A telle enseigne que Madame Gorman avait eu
plusieurs admirateurs, aussi bien avant qu'après Monsieur Gorman, et même
pendant Monsieur Gorman, et Watt au moins deux affaires de coeur caractérisées
au cours de son célibat. Watt n'était pas un homme à hommes non plus, dénué de
toutes les propriétés qui attirent les hommes vers les hommes, tout en ayant eu
bien sûr des amis masculins (qui peut y couper) en plus d'une occasion. Non que
Watt n'eût pu être un homme à hommes, sans posséder une seule des propriétés
qui attirent les hommes vers les hommes, loin de là. Mais il se trouvait qu'il
ne l'était pas. Quant à savoir si Madame Gorman était une femme à femmes, ou
non, c'est là une des choses que l'on ignore. D'un côté elle l'était peut-être,
de l'autre elle ne l'était peut-être pas. Mais il semble probable qu'elle ne
l'était pas. Non qu'il soit le moins du monde impossible qu'un homme soit à la
fois un homme à femmes et un homme à hommes, ni qu'une femme soit à la fois une
femme à hommes et une femme à femmes, pour ainsi dire d'un seul et même
mouvement. Car chez les hommes et les femmes, chez les hommes à femmes et les
hommes à hommes, chez les femmes à hommes et les femmes à femmes, chez les
hommes à femmes et à hommes, chez les femmes à hommes et à femmes, tout est
possible, jusqu'à preuve du contraire, dans ce domaine.

Samuel Beckett

[Gość: Ewa]

Tu l'as donc rencontré
Dans un pauvre bistrot
Où tu vas le matin très tôt
Prendre un petit café
Il venait tous les jours
Et toi tu as fini
Le voyant si triste toujours
Par le trouver gentil
Et hier soir dans ta maison
Tu étais gaie comme un pinson

Ses yeux
Qui te plaisaient tant
T'avaient caressé
D'un regard si tendre
Sa bouche
Qui te plaisait tant
T'avait dit des mots
Pleins de sentiments
Son coeur
Qui te plaisait tant
Battait doucement
Au rythme des rêves
Ses mains
Qui te plaisaient tant
Etreignaient tes mains
D'un geste enivrant

Il avait des beaux yeux
Il avait des mains fines
Une bouche bien dessinée
Il était seul et digne
Tu pensais à son coeur
Tu voulais l'éveiller
Imaginant sa pauvre vie
Tu voulais l'égayer
Mais hier soir dans sa maison
Il était gai comme un pinson

Ses yeux
Qui te plaisaient tant
Regardaient le sang
Couler sur la table
Son coeur
Qui te plaisait tant
Sonnait à coups sourds
Le glas des amants
Sa bouche
Qui te plaisait tant
Murmurait des mots
Qui te rendaient folle
Ses mains
Qui te plaisaient tant
Poussaient un couteau
Dans un ventre blanc

Il préparait des merlans

Boris Vian

[kwasna_cytryna]

Пиво пьют одни уроды,
Пьют вино лишь абормоты,
Вермут - негры и французы,
Спирт - медсестры и матросы.
Водку пьет честной народ -
Кто не пьет, тот - идиот.

Раз, два, три, 4, 5

[Gość: Ewa]

Some freaks drink beer,
Drink the only
abormoty,
Vermouth - negroes and
Frenchmen,
Alcohol - nurse
sailors.
Vodka drinks honest
people -
Who does not drink, that - idiot.

Once, two, three, 4, 5
-I went the second to take…

Drink menty
cosmonauts,
Liliputians and giants,
Monks and priests drink,
We drink, certainly, and we.

Once, two, three, 4, 5
-he knew indeed… by third
it is necessary to take…

Vodka can be drunk
to doctors,
To permiaks and to Muscovites,
Blue and to violinists, Cannot be drunk only to
stukacham.

Two, three, seven,
twelve, 5
-three us it is small…
-we will take…

On the work we drink houses.
Sitting, standing also in the bed.
So that the children would not ache,
Tomatoes did not sweat…

37 and 25
-it is necessary box
to immediately take…

On the work we drink houses.
Sitting, standing also in the bed.
So that the hens would not ache,
Tomatoes did not sweat… So that the cucumbers would bear,
Well, pancake, we and fine people!

We continue
to be cheered.
As to us, brother,
not to get drunk!
I drink yes I drink, and to me everything
is small.
All, the khan - hand got tired.

Once, 4, 25
Ram I went to search for… Who did not hide,
it is not guilty

[kwasna_cytryna]

Na świat przyszedłem, los tak chciał
W czas wielce nie wskazany.
I wagi znak na drogę dał,
W życiorys zapisany.

Historii wiatr jak halny wiał
W wojennym huraganie.
Wstawało się wraz z hukiem dział,
I kładło wraz z ustaniem.

Nad nami w górze szumiał las,
Jak szampan karnawału.
I tak się liczył wtedy czas,
Od strzału do wystrzału.

A we wsi kur czerwony piał,
Pożarem pieścił strzechy.
Wojny pożogę wzniecać miał,
Dmuchając w jego miechy.

A kiedy przyszło z domu iść,
W nieznaną obcą stronę,
Czułem się jak opadły liść,
Lub pisklę z gniazda wyrzucone.

Jeszcze mi pamięć w mózgu tkwi,
Jak boso po ściernisku,
Stopy raniłem aż do krwi,
Jesienią na pastwisku.

Pozostał za mną czasu ślad,
Młodości niespełnionej,
Niczym zerwany wcześnie kwiat
W wiązance zasuszonej.

Tylko tęsknota niczym mgła,
Tuliła moje serce,
Zawsze przez życie ze mną szła
Ratując mnie w rozterce.

Z. Hajduczek

[Gość: Ewa]

Odwiedzaj swoje wspomnienia,
Uszyj dla niech płócienne pokrowce.
Odsłoń okna i otwórz powietrze.
Bądź dla nich serdeczny i nigdy
nie daj im poznać po sobie.
To są twoje wspomnienia.
Myśl o tym, kiedy płyniesz
w sargassowym morzu pamięci
i trawa morska zarasta ci usta.
To są twoje wspomnienia, których
nie zapomnisz aż do końca życia.


Adam Zagajewski

[Gość: capricorne 13]

Król wolnego rynku

Wychudły jak stara chabeta
Rozsiewając wokół smród
Niemytego ciała
Z oddechem cuchnącym
Nieprzetrawionym denaturatem
W śmietniku osiedlowym
Z twarzą pooraną
Szczerniałymi bruzdami
Od swoich poddanych
Król wolnego rynku
Odbiera codzienny hołd

Sparszywiałe kundle
Leniwie odsuwając się z drogi
Witają go radosnym warkotem
Obudzone nieśmiałymi
Promieniami wschodzącego słońca
Tłuste muchy
Całuje jego twarz i ręce
Wita piskliwą muzyka
Przemykając
Miedzy podartymi nogawkami
Gromada szczurów

Niczym poczerniała korona
Beret z antenką
Potargany w misternie liliowe kwiaty
Zdobi posiwiałe tłuste włosy
Zakrzywionym berłem
Grzebie w śmietniku
Zagryzając nadgniłe jabłko
Zgrzytliwie fanfary aluminiowych puszek
Rozgniatanych dziurawym butem
Wieszczą jego zwycięstwo

Z oczami przymglonymi
Swobodą istnienia
Pijany wolnością
Z niedopitej puszki
Przepłukuje usta
Resztką skwaśniałego piwa
Przegryza na zagrychę
Nadpleśniała kanapkę
Z zieleniała szynką
Wspominając z pogarda
Czas zniewolenia
Marną płacę i pracę
W Hucie im Lenina

Ryś B. Kraków 14.08.2003 godz.1755