Pytanko

[Gość: Karolcia]

Czy to normalne u dwudziestolatków, że czują sie zmęczeni psychicznie życiem?
Czy ciężkie, bogate w tragedie dzieciństwo usprawiedliwia bycie wyczerpanym
emocjonalnie?
Wiem, gdzie jest sens mojego życia. Ale dlaczego nie idę ku niemu????

[Gość: Oberon]

To normalne. Między 20 - 30 rokiem życia, człowiek dostaje najwięcej kopów.
Zaczyna czegoś pragnąć, a przeważnie tego nie dostaje, a kiedy to w końcu
dostanie popada w stagnację i zapomina dbać o to, aż budzi się w wieku 40 - 50
lat i mówi sobie, że coś jest nie tak... albo coś tam.

[Gość: Karolcia]

Będę płakała..... :((((((((((

[Gość: Oberon]

Gość portalu: Karolcia napisał(a):

> Będę płakała..... :((((((((((


Przestań. Potem jest tylko lepiej :)))

[messja]

Gość portalu: Karolcia napisał(a):

> Będę płakała..... :((((((((((

nie placz. jesli twoje dziecinstwo dostarczylo ci faktycznie wiele przykrych
doswiadczen - to masz prawo czuc sie zmeczona, wyczerpana, zniechecona do zycia.
i masz racje, ze lata 20-te, to najtrudniejszy okres w naszym zyciu.
przynajmniej takiem mam wrazenie.
mija wlasnie okres, kiedy przestaja nas ludzic pozytywistyczne obrazy, jakie
przed nami snuli rodzice i nauczyciele - ze jesli bedziemy dobrze sie uczyc, to
dostaniemy w przyszlosci dobra prace, bedziemy bogaci i szczesliwi. zaczynamy
spstrzegac, ze nie zawsze ciezka praca i uczciwosc "sie oplaca", ze w zyciu
ludzie czesto realizuja swoje ambicje w dziwny i pokretny sposob.
zaczynamy dokonywac pierwszych wyborow, probujemy sie odnalezc, poznac,
potwierdzic wlasna tozsamosc. rodza sie pierwsze roznice miedzy tym co do tej
pory sadzilismy na wlasny temat, a tym jacy wydajemy sie byc w nowych
okolicznosciach i sytuacjach. ogolnie widzimy przed soba wiele mozliwosci i
wiele drog wyboru, a coraz mniej wskazowek i podrecznikow, by wiedziec co
wybrac i jak zyc. zaczynamy poznawac siebie i przewartosciowywujemy swoj system
poznawczy i kodeks postepowania. coraz mniej rzeczy (wlaczajac nas samych)
widzimy tylko w kategoriach"biale -czarne". zaczynamy spostrzegac wlasne wady i
uczyc sie je akceptowac. zaczynamy spostrzegac, ze nie wolno nam juz spodziewac
sie doskonalosci po innych doroslych (skoro sami nie jestesmy doskonali) i
uczyc sie wybaczac, isc na kompromis, akceptowac i pertraktowac, zamiast tylko
oczekiwac i zadac. a wrescie spostrzegamy, ze ludzie nie dziela sie na mlodych
i starych, madrych i glupich, a wszyscy jestesmy troche przerazeni trdnosciami,
jakie sprawia nam zycie, brakiem odpowiedniego do ich rozwiazywania
przygotawania, wlasnym slabosciami i tym, ze inni moga sie zorientowac, ze w
miare uplywajacych lat nie jestesmy tak naprawde ani o wiele madrzejsi, ani
bardziej dorosli...

[ja_nek]

Może za bardzo zamykasz się w traumatycznych przeżyciach, ciągle do nich
niepotrzebnie powracasz?

Pozdrawiam
janek

To witam w klubie Karolcio...

[thomas21cry]

Jestem zmęczony:
pracą,studjami,rodzicami,życiem.....
Mam wiele sukcesów które nie cieszą, mnie już osiągam to co zamierzałem i co?
nie sprawiła mi to przyjemności.
Znajomi : powoli nudzą mi sie wiem co każdy powie wiem jak sie zachowa.....
Jedyne co jeszcze mnie podtrzymuje przy życiu to moja ukochana dziewczyna to o
niej ciągle myśle to dla niej żyje ........tylko dla niej...
ale jak bym miał ją stracić to mam nadzieje że dar zwany zyciem wcześniej stracę
Thomas21cry

[Gość: Karolcia]

ja_nek napisał:

> Może za bardzo zamykasz się w traumatycznych przeżyciach, ciągle do nich
> niepotrzebnie powracasz?
>
> Pozdrawiam
> janek


Panie Janku.... One same do mnie przychodzą.... mam je na wierzchu... ciagle.
Ja naprawdę staram sie to zmienić. Moze po prostu jestem jeszcze bardzo młoda i
potrzebuję czasu...Najgorsze jest to, że nie umiem sie cieszyć tym co mam i
zdobyłam. Mam wysoko postawioną poprzeczke, ale gdy juz jej siegam, ona
odskakuje i ciagle chcę wiecej, nigdy tej poprzeczki tak naprawdę nie
dotykając. A podobno życie to tylko chwile... Duzo od siebie wymagam. Duzo
wymagam od życia. Duzo wymagam od ludzi.
Pozdrawiam

[white.falcon]

Droga Autorko, można przeżyć wiele rzeczy traumatycznych, doświadczyć różnego
rodzaju nieszczęść i nie zatracić się w tym. Są to ogromnie przykre
doświadczenia, których mi los też nie szczędził w swoim czasie, ale wiesz, co
mi daje niejako satysfakcję moralną? Fakt, że potrafiłam przeżyć je i nie dać
się stłamsić, nie dałam się zniszczyć, stworzyłam sama - własnymi rękoma od
nowa swój świat, osiągnęłam sukces, walczyłam z przeciwnościami losu i mi się
udało. Wiesz, to ogromna satysfakcja - wygrać. Spróbuj też poradzić z traumą na
złość właśnie traumie i nie poddawać się.

Zmęczenie życiem - każdy z nas doświadcza podobnych odczuć, ale nie warto nimi
się zajmować, pozwalać, by przerosły Ciebie. Spróbuj poradzić sama sobie i
zobaczysz - będziesz miała ogromną satysfakcję ze swpojego zwycięstwa nad tym
czymś ciemnym, co przytrafiło się Tobie.

Pozdrv.:)

[ja_nek]

Cóż chyba esencja tego co można powiedzieć została już zarysowana zwłaszcza w
wypowiedzi White Falcon.
Ja dodam tylko, że ta własna poprzeczka nie może być ciągle nieosiągalna,
jeśli Ty ciągle dotykasz jej, a ona odskakuje wyżej. Naznaczaj sobie możliwe
do osiągania cele i ciesz się zdobywaniem ich. Ale pamiętaj: nie zawsze można
wszystko zdobyć, życie to nie ciągła wspinaczka, ale i radość z osiągnięc,
duma i okresy oddechu.

Pozdrawiam
janek