kresyda
23.03.05, 18:47
Chcialabym was zapytac, jak przyrzadzacie kasze. O ile z trawieniem
pełnoziarnistego pieczywa i makaronu nie mam problemow, o tyle zjedzenie
kaszy na obiad moze mi zepsuc reszte dnia. Pomyslalam wiec, ze moze problem
tkwi w sposobie przyrzadzania?
Jakie macie w tej sprawie doswiadczenia?
A przy okazji - niejako w sukurs (?!)przyszedl mi wywiad z Tygodnika Forum z
niejakim Udo Pollmerem. Nie zeby mnie jakos szczegolnie przekonal, ale
troche "pomieszal mi szyki". Ponizej fragment dotyczacy jedzenia pełnych
ziaren, caly wiwiad (dosc dlugi) pod linkiem:
tygodnikforum.onet.pl/1220784,3,0,1526,7,artykul.html
-------
Dlaczego ten nasz mózg jelitowy ma tak rzadko apetyt na chleb pełnoziarnisty
lub na kaszę z niezmielonych ziaren?
Ponieważ te rzeczy przy nadmiernym spożyciu mogą powodować trwałe szkody.
W jaki sposób?
Polega to na tym, że żadna żyjąca istota nie chce być pożarta. Dlatego
rośliny za pomocą kolców albo trucizny bronią się przed wrogami pragnącymi je
zjeść. Z tego względu zboże, aby nadawało się do spożycia dla nas, musi być
pozbawione środków obronnych – i taki jest sens historii młynarstwa i
piekarnictwa, liczącej tysiące lat. Jak daleko sięgnąć pamięcią, w historii
ludzkości metody obróbki wszystkich zbóż są we wszystkich kulturach takie
same. Owies się młóci, by pozbawić go plew, a następnie używa go w formie
kaszy lub płatków. Z pszenicy robi się mąkę, a po fermentacji – wypieka
ciasto. Żyto się miele, zakwasza i piecze. Jęczmień od pięciu tysięcy lat
stosuje się do wyrobu piwa. Te wszystkie techniki mają głębszy sens. Gdyby
müssli z pełnych ziaren było idealnym pożywieniem, oznaczałoby to, że
ludzkość od tysięcy lat zdążyła zmarnować olbrzymie zasoby pokarmowe.
Dlaczego te techniki nie miałyby zastosowania do mąki z pełnych ziaren?
W przypadku żyta byłoby to możliwe, bo przy tworzeniu tradycyjnego, kwaśnego
zaczynu usuwana jest większość niepożądanych składników, które dla rośliny
spełniają funkcje obronne. Panuje jednak ostatnio trend do stosowania
sztucznego zakwasu, gdyż wielu piekarzy uważa tradycyjne metody wypieku za
zbyt uciążliwe.
jak to wygląda w przypadku pszenicy?
W przypadku pszenicy technika zakwaszania nie sprawdza się zbyt dobrze,
dlatego trzeba oddzielić otręby, które zawierają niepożądane substancje. Na
przykład pewien rodzaj lektyny z pszenicznych ziaren bez przeszkód przenika
przez ścianki jelit, po czym atakuje trzustkę. Lektyna z ziaren pszenicy
należy do najbardziej szkodliwych substancji, jakie można znaleźć w
pożywieniu. Ludzie zawsze ją usuwali, mieląc pszenicę na mąkę. Do czasu aż
przyszli dietetycy, którzy zapewnili, że pełne ziarno jest zdrowsze.
Jednakże chleb pełnoziarnisty jest pożywniejszy od chleba z białej mąki.
To także legenda. Biały chleb możemy całkowicie przetworzyć w energię.
Natomiast chleb z pełnego ziarna zawiera substancje, z powodu których tylko
połowę skrobi jesteśmy w stanie przetrawić. Druga połowa jako niestrawiona
papka trafia do jelita grubego, gdzie z zapałem rzucają się na nią mikroby.
Przekształcają one skrobię w cukry, a następnie w różne przemiłe gazy i
alkohole fuzlowe. Tym sposobem smakosz takiego chleba ma w jelitach fabryczkę
cukru, która przy długotrwałym spożywaniu produktów pełnoziarnistych może
powodować poważne kłopoty zdrowotne, np. grzybicę jelit.
Dlaczego człowiek, jako jedyna z istot żyjących, przetwarza swoją żywność
przed zjedzeniem?
Ponieważ na tym zyskuje czas i energię – jest to zdecydowany zysk ewolucyjny.
Na przykład małpy człekokształtne większą część dnia spędzają na poszukiwaniu
pożywienia, na jedzeniu i trawieniu. Dla nich trawienie jest do tego stopnia
ciężką i pochłaniającą energię pracą, że w tym czasie nie mogą one przejawiać
żadnej innej aktywności. My natomiast możemy trawić i pracować jednocześnie.
Dzięki przetwarzaniu żywności udało się podwyższyć wartość odżywczą naszego
pożywienia oraz ułatwić jego trawienie – dlatego nasz układ trawienny jest
zbudowany o wiele prościej niż u małp. I mając zasoby szybko dostępnej
energii, napędzamy nią nasz ogromny mózg. Gdy specjaliści od żywienia
zalecają nam powrót do ziaren lub surówek, dla dobrego przykładu powinni
swoje wielkie mózgi zamienić na dwa metry jelita grubego.