samotnosc

[kapitan-bomba]

witam ,jak myślicie czy da się żyć w zupełnej samotności?bo ja mam
wrażenie że oddalam się w kosmos coraz dalej i widzę już wszystko
tak z daleka . ból jednak pojawia się mimo że w tej temperaturze już
się go praktycznie nie powiinno czuć, może jeszcze jeden krok w
kierunku dehumanizajci i w końcu zostanę robotem. ale może to dobrze.

[blue_cafe_latte]

Pewnie da się "żyć". Da się wstawać rano, da się oddychać, jeść, pić, wydalać. Z
seksem już trudniej, ale może też się da ;) Biologicznie jesteś żywą istotą,
nawet w tym kosmosie. Nie wiem, czy to jakieś pocieszenie.
Wątpię tylko, czy da się w taki sposób czuć, że to co teraz trwa, faktycznie
jest życiem.

[cyntia33]

da się, da się.
Poza tym nie wiadomo, czy to na wieki. Jak zostaniesz robotem, możesz potem
przestać nim być. Po chwili dłuższej lub krótszej.

[aigala]

a ja mysle, ze my nigdy nie jestesmy samotni. To nasza choroba sprawia, ze
dewaluujemy ludzi, nie widzimy w nich naszych przyjaciol czy bliskich i czujemy
sie opuszczeni. To moje skromne zdanie:)

[kkkkota]

Skąd jesteś? Też nie wiem, jestem coraz dalej , boję się ,że totalnie
zeświruję

[kapitan-bomba]

w moim przypadku metodą żeby nie ześwirować jest walenie xym się da
w mur aby go rozwalić ale za każdym razem jest kolejny i od
powtórnych narodzin to już będzie ponad 4 lata , to zarazem śmieszne
i nie . skąd jestem ? powiedzmy że woj podlaskie.

[kkkkota]

No właśnie jest kolejny i kolejny coraz wyższy i po co się starac?

[kapitan-bomba]

no może po to żeby w końcu dotrzeć do przystani spokoju, i jeśli
trzeba to samego diabła przekonać żeby się bujał w końcu tylko o
marzenia jest sens walczyć,bo życie trwa a potem jest konieć i nic
nie ma , więc nawet jak choroba jest nieulecxalna to ja to mam
gdzieś bo może zdarzy się cud,