Dodaj do ulubionych

Refleksja po rozstaniu...

08.06.16, 01:36
Czy osoby z borderline są w stanie zobaczyć swój błąd, swoją winę krótko po rozstaniu i czy w takiej sytuacji potrafią wyrazić skruchę, żal oraz szczerą wolę poprawy i chęć powrotu, pracy nad związkiem i nad samym sobą? Czy może taka postawa będzie wiązała się z uznaniem swojej słabości, której nie są wstanie wyrazić? Czy wzięcie odpowiedzialności za swoją winę i ujrzenie wyrządzonych krzywd jest możliwe, a jeśli tak, to czy jest również możliwe otwarte i szczere przyznanie się przed partnerem i wyrażenie obietnicy poprawy? Czy refleksja przyjdzie dopiero po latach, a może nigdy? Czy osoba z borderline może chcieć ratować swój związek, czy raczej wybierze prostsze rozwiązanie? Kolejnego, łatwego do kontrolowania partnera i kolejny związek?
Obserwuj wątek
    • palkers93 Re: Refleksja po rozstaniu... 16.06.16, 08:55
      Moja zerwała 3 razy, i 3 razy wróciła. Pierwszy raz dotarło do niej że to ona nawaliła po miesiącu. I stało się to chyba tylko dlatego że została sama a nie trawiła samotności strasznie. Drugi raz jak zerwała to już po godzinie dzwoniła żebym wrócił. Trzeci raz po tygodniu ale też dlatego że została sama. W końcu zerwałem ja, bo już nie dawałem rady, zwłaszcza że miałem powód po przeczytaniu jej dzienniczka. Ale teraz ona uważa, że to moja wina, że ją zostawiłem, jak w ogóle mogłem to zrobić. Nie jest już sama więc nic się nie odzywa, jakby nagle znikli jej znajomi to pewnie by się odezwała i znowu udawała. Pozdro. :)
      • hogsmade Re: Refleksja po rozstaniu... 17.06.16, 11:31
        Moja dziewczyna zrywała ze mną kilka razy, ale zawsze czułem się na tyle winny, że następnego dnia prosiłem, żeby mnie nie zostawiała. W końcu nie wytrzymałem i zerwałem ja. Szczerze mówiąc widziałem, że ten związek jest toksyczny, ale miałem nadzieję, że zrozumie i będzie chciała pracować nad sobą i nad związkiem. Oczywiście po zerwaniu dostałem wiadomość, że to nie ona jest winna tylko, zero skruchy. Następnego dnia napisała tylko, czy mogę oddać jej książkę do biblioteki. Odpowiedziałem, że oddam. Kolejnego dnia napisała, czy mogę dać jej znać, jak już tą książkę oddam... później jeszcze kilka razy odzywała, ale nie byłem chętny na rozmowy z nią. Jeśli już z nią rozmawiałem to raczej skupiałem się na temacie jej borderline i tego w jaki sposób mnie traktowała... jasno opisywałem jej mechanizmy obronne, które stosuje, mówiłem, że nie szanuje mnie itp., po ostatniej takiej rozmowie zamilkła bez echa. Powiedziała tylko, że nie chce już ze mieć ze mną żadnego kontaktu. Zablokowała mnie na facebooku i nie odpisuje na maile...
      • hogsmade Re: Refleksja po rozstaniu... 15.08.16, 01:01
        Wniosek z tego widzę taki, że to tylko lęk przed samotnością sprawia, że bordery/ borderki wracają. Samotność też pcha ich w nowe związki, bez przemyślenia, bez rozwagi. Po prostu po to, aby ukoić pustkę... smutne...
    • josephinepf1987 Re: Refleksja po rozstaniu... 17.06.16, 21:39
      Ciekawa jestem co masz na myśli: "Kolejnego, łatwego do kontrolowania partnera". Mzesz rozwinąć? Będę wdzięczna.
      • hogsmade Re: Refleksja po rozstaniu... 19.06.16, 14:33
        Ofiarę
    • biel.sza Re: Refleksja po rozstaniu... 15.08.16, 16:48
      zależy od człowieka i od tego, jakie ma doświadczenia i poglądy jeśli chodzi o leczenie. mój były miał przebłyski kiedy widział swoje błędy, jednak na chęciach zawsze się kończyło. ale wiem, że są osoby, które walczą. na co ci nawet najszczersza obietnica poprawy, skoro nic za nią nie idzie? z tą przywarą nikt sam sobie nie poradzi.
    • sabredance Re: Refleksja po rozstaniu... 20.08.16, 21:42
      Długo żyłem złudzeniami, że jest to możliwe. Przestałem w to wierzyć i chociaż wcale nie jest mi dzięki temu łatwiej to jednak pojawiła się inna nadzieja: "Nauczę się kochać siebie, a wtedy już nigdy nie pozwolę na to, aby ktokolwiek traktował mnie jak przedmiot".

      To o czym piszesz to dokładnie to, czego osoba z borderline nie ma i raczej marne szanse aby to nagle w sobie odnalazła. Do tego potrzebna jest bardzo długa i nie mniej bolesna terapia. Oczywiście, że te wszystkie słowa i obietnice możesz Ty czy mogę ja od nich usłyszeć i co gorsza będzie to szczere. Jedynie motywy będą dalekie od takich, jakich byśmy sobie życzyli.

      hogsmade napisał(a):
      > ...pracy nad związkiem i nad samym sobą?

      Pozwolę sobie sparafrazować Twoje słowa: "Pracy na związkiem i nad samym Tobą"

      Otwórz oczy i Żyj! (co w sumie kieruje też do siebie)
    • partner_wariatki Re: Refleksja po rozstaniu... 04.09.16, 13:29
      Z mojego doświadczenia wynika, że na wszystkie pytanie jest jedna odpowiedź - NIE. Nigdy nie dostrzegłem u niej szczerej skruchy i woli pracy na związkiem. Tak naprawdę nawet nie wiem co ona w rzeczywistości myślała. Raz twierdziła, że to ona ponosi w większości odpowiedzialność za zły stan relacji w naszym związku, innym razem ( dziwnym zbiegiem okoliczności po spotkaniu z koleżankami) tą odpowiedzialnością chętnie dzieliła się ze mną. Nawet gdy w przebłysku świadomości przyznawała, że jej zachowanie jest nieakceptowalne, nigdy za nie nie przeprosiła, nie wyraziła woli pracy nad sobą, zmiany na lepsze. Co więcej, kiedyś mi nawet powiedziała, że chciałaby kogoś kto zaakceptuje ją taką jaką ona jest. "Znajdzie się taki co będzie nade mną skakał". Rozstając się ze mną powiedziała, że gdybym nie był taki uparty to bylibyśmy szczęśliwy. Czytaj: byłem "uparty" bo stawiałem jej granice, nie godziłem się na te wszystkie chore jazdy, nie dałem sobie nasrać na głowę. A ona szuka kogoś kto się przed nią rozpłaszczy i zaakceptuje to co w normalnej, zdrowej relacji dojrzałych emocjonalnie i dorosłych ludzi jest po prostu nieakceptowalne.

      Czy potrafią wziąć odpowiedzialność za swoje czyny ? Nie.
      Moja borderka wykazywała przez dwa miesiące chęć powrotu, ale na jej warunkach, czyli bez roztrząsania tego co było, bo to stawiałoby ją przed koniecznością pracy nad sobą, zmiany siebie a nie innych. "Chciałam do ciebie wrócić, ale bez tego głupiego gadania kto jest winien". Mimo, że ją kocham nie widziałem sensu wracania do tego co było, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie usłyszałem nawet zwykłych przeprosin. W tej sytuacji borderka wybrała najprostsze rozwiązanie, czyli zamiast zmienić siebie zmieniła mnie na innym model. Po miesiącu, gdy nowy model jak sądzę kopnął ją w zad, znowu się do mnie odezwała.
      • hogsmade Re: Refleksja po rozstaniu... 05.09.16, 16:17
        Ja akurat byłem w związku tym, który się "rozpłaszczył i zaakceptował to, co w normalnej, zdrowej relacji dojrzałych emocjonalnie i dorosłych ludzi jest po prostu nieakceptowalne". Dałem sobie wejść na głowie i prawie nie stawiałem granic... prawie, bo gdybym nie postawił żadnych zupełnie to zjadła by mnie w całość nie zostawiając okruszków, a tak przynajmniej okruszki po mnie jeszcze zostały :D I taka relacja też jej nie odpowiadała, chociaż jak sama mówiła do mnie "ty jesteś taki akurat, nie za bardzo uległy i nie za bardzo dominujący". Moim zdaniem byłem jednak mega uległy, a przynajmniej teraz to dostrzegam. Więc z tego wynika, że zdecydowany, stawiający granice partner zły, bo uparty, uległy też zły, bo zaczyna już zjedzony i przetrawiony. Najlepsze tylko, że jak już poczułem, że soki trawienne zaczynają mnie trawić i wziąłem się w garść, przyjrzałem się trochę bliżej naszej relacji, wypracowałem jakieś zasady i zacząłem rozmawiać o jej problemie to wysłała mnie na terapię, "bo ona nie chce mieć psychicznego chłopaka". Wszystko było w porządku, o ile rozmawiając o związku przyznawałem się do swoich problemów i obiecywałem, że popracuję nad sobą, wtedy była wyraźnie zadowolona. Natomiast jak już zauważałem, że nie tylko ja mam problemy, ale ona też i to o wiele większe to od razu agresyjka, ucinanie rozmowy i wysyłanie mnie na terapię. Ostatecznie jak już zobaczyłem, że ile bym się nie starał rozmawiać to nic z tego nie wychodzi, to wtedy zerwałem. Na nic się to niestety dało, bo co prawda szukała kontaktu, ale, żeby wrócić do rozmowy, przyznać się do winy lub niedajboże przeprosić, to nie było o tym mowy. Ot takie rozmówki na skajpie, żebym nie uciekł zupełnie, żeby się podbudować, zachowanie i rozmowy raczej teatralne, udawane szczęście. Znałem ją tyle, że widziałem tą teatralność i wiedziałem, że rzadko kiedy jest z czegokolwiek zadowolona, więc średnio rozumiałem o co chodzi. Być może o to, żebym zechciał wrócić nie nawiązując do rozmów, które skończyły się fiaskiem. Soki trawienne jednak me truchło już tak przeżarły, że stało się według jej planu. Mimo, że bałem już się nawet rozmów z nią na skajpie bo trąciły manipulacją i teatralnością to zapytałem, czy chce, żebyśmy wrócili do siebie. Wtedy to się stało... napisała, że "możemy mieć kontakt, ale mamy zbyt różne charaktery, a poza tym ona nie chce związku". A więc stało się najgorsze, to czego się obawiałem, ale nie spodziewałem. Jednocześnie wiedziałem już, że randkuje sobie z nowymi chłoptasiami. Czując but, który przytwierdza me przetrawione truchło do podłogi począłem zasypywać mailami, coraz bardziej upadając z dnia na dzień, aż w końcu przestałem dostawać jakiekolwiek odpowiedzi... i tak oto kończy się moja tragiczna w skutkach historia. Historia ta będą zarazem lustrem, w którym zobaczyłem siebie jako słabego chłopaczka, nie posiadającego granic, który pozwolił sobie wejść na głowie by następnie zostać zjedzonym... średnio mi się podoba to moje lustrzane odbicie, patrząc na nie czuję złość na samego siebie, wstyd, smutek, poczucie winy i poczucie porażki. Słabe to odbicie, choć lustro tak wyraźne...
        • partner_wariatki Re: Refleksja po rozstaniu... 05.09.16, 18:59
          Kolego nie zadręczaj się. Jak widzisz stawianie granic przeze mnie ostatecznie nie doprowadziło do sukcesu. Gdyby był jakiś sprawdzony sposób na postępowanie z borderkami na pewno gdzieś już byśmy o nim przeczytali :) Gdzieś przeczytałem opinię terapeuty, że on w swojej karierze zawodowej nie słyszał o przypadku trwałego związku bordera. Na tym polega to zaburzenie. Oni nigdy nie będą zadowoleni. Nie wiem z czego to wynika, jak przebiegają ich procesy myślowe, ale tak już widocznie jest. Dam Ci przykład: ja często komplementowałem wygląd mojej borderki, bo obiektywnie była to bardzo ładna dziewczyna. Mówiłem jej przeróżne rzeczy, min. że ma boskie ciało, że jest bardzo ładna, że jest tak ładna, że nie potrzebuje nawet makijażu ( to była prawda), że ma zajebisty tyłek, że jest seksowna itd. I wiesz co ? To wszystko na nic, oczywiście znalazła powód do niezadowolenia bo nigdy nie powiedziałem jej, że jest "pociągająca". Hahaha. Takich przykładów mógłbym podać więcej. Chłopie, choćbyś stanął na głowie nigdy nie spełnisz jej wymagań.

          Ja też się zastanawiam czasem, że może za mało jej ustępowałem, może mogłem coś przemilczeć, może mogłem pierwszy wyciągnąć rękę jak z byle powodu wychodziła wielokrotnie z mojego mieszkania oddając mi klucze w jednoznacznym geście zakończenia relacji, może mogłem coś inaczej zrobić, coś innego powiedzieć. Ale dochodzę do wniosku, że g...mogłem. Nic by to nie dało. Jak nie kijem mnie, to pałką. Po prostu po pewnym czasie okazało się, że nie jestem księciem z bajki, mam swoje wady, nie zamierzam zrezygnować ze swoje życia dla jej chorego wyobrażenia o wyidealizowanym związku i księżniczka postanowiła poszukać szczęścia gdzie indziej.
          • hogsmade Re: Refleksja po rozstaniu... 06.09.16, 00:22
            O kurde, właśnie tak! Ileż to razy ona mówiła do mnie testy typu: "muszę znaleźć sobie inną przytulankę" - po tym, jak wyszedłem od niej wieczorem z domu, bo miałem ochotę raz na jakiś czas spać u siebie... albo "zaczęłam już szukać sobie już innych tatusiów w internecie" - podczas jakiejś kłótni, co później nazwała żartem, którego nie zrozumiałem... zresztą takim samym żartem miało być to, jak powiedziała mi, że "ostatnio flirtuje sobie z kimś w internecie, bo jak ja mogłem to ona też"... albo, że mam jej powiedzieć czy planuję zrobić coś o czym jej wcześniej mówiłem, a co było dla mnie ważne, bo ona chce wiedzieć, czy ma sobie szukać nowego chłopaka (to co planowałem zrobić nie miało akurat żadnego wpływu na nasz związek), albo że ona to wie jakiego chłopaka by chciała (miałem się domyśleć, że nie takiego jak ja), czyli to o czym mówisz partner_wariatki... przestałem być księciem z bajki... no i mnóstwo takich tekstów szło... dlatego też cały czas czułem niepewność, zagrożenie rozstaniem i bycie nie akceptowanym, co przy moim silnym lęku przed odrzuceniem i porzuceniem powodowało stałe napięcie i brak poczucia stabilności, bezpieczeństwa. Dodatkowo poczucie winy, które we mnie zasiewała przy zaangażowaniu emocjonalnym powodowało, że rzeczywiście wierzyłem w to albo podświadomie po prostu dałem się posadzić na pozycji uległego, zdominowanego chłopaczka, który prosił, by go jednak nie zostawiała. Fakt, że byłem raczej uległy i na wiele rzeczy jej pozwalałem, ale wchodząc w związek nie byłem przygotowany na walkę. Generalnie walka była ciągła z krótkimi przerwami na błogi odpoczynek... z czasem przerwy na błogi odpoczynek były coraz krótsze a walki coraz bardziej krwawe. I raz sobie myślę, że mogłem być bardziej stanowczy, zdecydowany, a innym razem, że mogłem być czuły dla niej i mieć większe zrozumienie dla jej wybuchów złości... zapewne mogłem, to nie ulega wątpliwości, że mogłem w wielu sytuacjach zachować się o wiele lepiej, tylko czy to by coś zmieniło? Coraz częściej zaczynam rozumieć, że raczej nie... Związek na zasadzie "nie akceptuję cię, ale jestem z tobą", albo "jesteś taki beznadziejny, ale masz cały czas opiekować się mną i wykonywać moje rozkazy" albo "mam cię dosyć, ale spróbuj tylko pójść spać do siebie" albo "jesteś niezaradnym dzieckiem, ale jak śmiałeś spędzić dzień beze mnie"... właśnie sobie uświadamiam, że tak właśnie było... cały czas pokazywała mi jaki jestem nieodpowiedni, mówiła, ze w innych związkach było jej lepiej, że za długo przebywa w związkach, które jej nie służą (czytaj ze mną), ale nie pozwalała mi nawet spędzić jednego dnia samemu... jak człowiek trochę pomyśli, pogada z innymi, to zaczyna inaczej patrzeć na pewne sprawy, dlatego dzięki za rozmowę... powoli staram się iść do przodu
            • to_byl_maj Re: Refleksja po rozstaniu... 16.09.16, 16:57
              No dobra, chłopaki, każdy mówi że kocha, i każdy mówi "moja borderka". Jak rasa psa. W tym właśnie tkwi cała tajemnica porażki. Tak bardzo je kochamy, tak są zajebiste, że chcemy je mieć dla siebie. Na własność. Tylko czy można mieć na własność człowieka, któremu wolność przypisana jest z prawa i natury. Kiedy nie są takie, jak tego byśmy oczekiwali, są złe, kiedy zaczynają się loty, jesteśmy obrażeni. Kiedy ruszają na łowy, jesteśmy zazdrośni i chcemy je kontrolować. Nie pomóc. Chcemy dla siebie ten ideał z początków znajomości. Tak sobie myślę, że gdyby wyleczyć najpierw siebie z całego kulturowego nalotu, że to ja mam rządzić, kompleksów, pragnienia zostania samcem alfa, byłoby łatwiej. Być z drugim człowiekiem to zajebiście trudne. Każdy jest inny, potrzeba się dopasować, także w relacjach ludzi zdrowych. W sytuacji ludzi pogmatwanych, nieświadomych swoich deficytów, jest po prostu rzeźnia. Do tanga zawsze trzeba dwojga. Albo odchodzę, bo mi nie pasuje, albo akceptuję, kocham jak umiem i pomagam jak umiem. Szukam zrozumienia i chcę być zrozumiany. Wiem, że w każdym jest to pragnienie. W osobach BPD pewnie szczególnie, bo same za bardzo nie rozumieją siebie. One nie są naszą własnością. Nie są takie jak byśmy chcieli i na sto procent same chciałyby być inne. Ale nie potrafią. Też chciałbym być wysokim brunetem metr dziewięćdziesiąt znającym Homera na pamięć. Ale nie jestem. Nawet jak mnie bardzo poprosi osoba, która mnie kocha, to nim nie zostanę. Proszę nie pomyśleć tylko, że chodzi mi o wybielanie. Chodzi raczej o szersze spojrzenie na temat, co jest kurewsko trudne, kiedy jest się uwikłanym w kurewsko trudny związek. Zatem kochajmy je. Jak podepczą to co najważniejsze, odchodźmy. Na drobiazgi nie zwracajmy uwagi, oskarżeń nie przyjmujmy do siebie, i próbujmy pomóc.
              • partner_wariatki Re: Refleksja po rozstaniu... 16.09.16, 19:36
                Masz racje, że trzeba się dostosować, bo związek z drugą osobą to sztuka zawierania kompromisów. Ale tutaj nie ma miejsca na kompromisy, bo kompromis w ich rozumieniu ma miejsce wtedy, gdy Ty rezygnujesz ze wszystkiego co dla Ciebie ważne, ale ona już nie. Tutaj nie chodzi o realizowanie prawa własności do "swojej borderki", ale nie można udawać, że w bliskiej relacji z drugą osobą nie obowiązują żadne standardy lojalności, wzajemnej życzliwości, empatii wyzbycia się na rzecz drugiej osoby choćby części przyrodzonego nam egoizmu. Związek z borderką jak z każdą inną osobą oznacza tak jak powiedziałeś akceptację jej z całym dobrodziejstwem inwentarza, z tym jednak, że to co proponuje borderka jest w dłuższej perspektywie nieakceptowalne. Większość z nas najprawdopodobniej nigdy nie uwikłałaby się w tak popierdoloną relację, ale problem polega na tym, że borderzy na początku nie pokazują swojego całego oblicza, to się dzieje stopniowo w sposób niezauważalny, a rzeźnia następuje dopiero wtedy jak partner jest już zaangażowany emocjonalnie i zbyt dużo zainwestował, żeby tak po prostu odejść.
                • to_byl_maj Re: Refleksja po rozstaniu... 17.09.16, 12:46
                  W wielu rzeczach z Twojej wypowiedzi się z Tobą zgadzam. Istnieją standardy: lojalność, życzliwość, empatia. Mówimy jednak o standardach w zdrowej relacji. Choroba, czy też zaburzenie, moim zdaniem na jedno wychodzi, bo równa się to pewnemu zachwianiu od stanu powszechnie uznanego za normę, te standardy eliminuje. Dlatego mówimy o chorobie i zaburzeniu. Samo sedno BPD to właśnie problem relacji. Może z mojej strony to pewna racjonalizacja i próby usprawiedliwienia siebie, że jeszcze w tym tkwię i nie zacząłem życia na nowo, a może to właśnie trafienie w punkt. Czy jeśli bliska osoba ma raka, męczy się, jest drażliwa, wyjąca z bólu, wymagająca troski i opieki, zabierająca nasz czas, bez wdzięczności, odnosząca się często ze złością, bo zjada ją choroba w sposób niezwykle bolesny, to ją zostawiamy i idziemy układać sobie życie dalej? Czasem tak ludzie robią. Czasem poświęcają się. Ludzie zdrowi na rzecz osoby chorej. Weźmy schizofrenię albo ChAD. To właśnie najbliżsi mają decydujący wpływ na przebieg tego co się dzieje z osobą chorą. Totalne odrzucenie, negacja, zaprzeczenie pogłębia stan chorobowy. I to w taki sposób, że chorzy pozostają całe życie w szpitalach. Albo po prostu zabijają się. Są ludzie, którzy o najbliższych walczą. I ta walka daje im siłę do tego żeby samemu walczyć.
                  Mnie zjada paniczny lęk, że ona, któregoś dnia powie to jest ten dzień - i po prostu skończy temat w sposób najbardziej drastyczny. Wtedy nie wiem, czy byłbym w stanie się podnieść, choć wiem, że na wiele rzeczy nie mam wpływu. Sam nie mogę pozostawać emocjonalną protezą, gąbką, która wchłonie cały brud, bandażem na zaropiałe rany. Tak, ta rola mnie przeraża. Ale to bliskość leczy. Próba zrozumienia, w końcu zrozumienie. Być może to tylko mrzonka, jakaś moja fantazja, bo chciałbym, żeby tak było. Bo przecież ona tak bardzo bliskości chciała, a jak bliskość się pojawiła, to od niej ucieka rzucając za siebie odbezpieczone granaty. Doskonały paradoks. I może przyjdzie ten dzień, kiedy dołączę do chóru niemożliwie poranionych, śpiewających jedną pieśń na zgubę "borderom". Tylko że one są już zgubione. I ta pieśń nie jest im potrzebna.
                  • to_byl_maj Re: Refleksja po rozstaniu... 17.09.16, 12:49
                    Potrzebny jest raczej jakiś wzorzec. Mapa wyjścia. Osoba, która wstaje i mówi. Ja to ogarnęłam. Poprawiłam swoje życie.
                    • partner_wariatki Re: Refleksja po rozstaniu... 17.09.16, 19:19
                      Ja Ciebie nawet rozumiem, żyjesz nadzieją, bo ją kochasz i to jest normalne, też tak miałem i gdyby ona ze mną nie zerwała najprawdopodobniej jeszcze długo bym snuł mrzonki, że wszystko się w końcu ułoży. Ale chcę Ciebie przestrzec przed pułapką, w którą sam wpadłem. Otóż w zasadzie przez cały okres kiedy się spotykaliśmy ona przyznawała mi ( już po tym jak opadły pierwsze emocje), że jest odpowiedzialna za większość nieporozumień między nami. Miała świadomość, że szuka problemu tam gdzie go nie ma. Ja przeprowadziłem z nią dosłownie dziesiątki rozmów, podczas których starałem się jej wytłumaczyć, że nie ma uzasadnionych podstaw do tych emocjonalnych wybuchów. Co więcej, wielokrotnie pytałem co mogę zrobić, żeby nie prowokować jej pretensji, bo może robię coś, albo nie robię czegoś czego ona oczekuję ode mnie, a sam tego nie jestem w stanie dostrzec. Za każdym razem utwierdzała mnie w przekonaniu, że nie ma mi nic do zarzucenia, że to jest jej wina i postara się zmienić. Dodam, że jeszcze wtedy w ogóle nie słyszałem o żadnym borderline, bo gdym wiedział to też może inaczej bym z nią postępował. A tak po prostu uważałem, że ma toksyczny charakter, że próbuje mnie zdominować, wziąć pod pantofel i przez to cały czas stawiałem jej opór, co w rezultacie prowadziło do coraz częstszych kłótni.

                      W każdym razie cały czas utwierdzała mnie w przekonaniu, że mam rację, że to ona tworzy konflikty w sytuacjach, w których normalni ludzie odpuszczają. Nawet zasugerowała ginekologowi zmianę tabletek antykoncepcyjnych, co miało być rzekomo przyczyną jej złego nastroju. Opowiadała mi, że w pracy powiedziała koleżankom, że "dziwi się, że ja z nią cały czas wytrzymuje". A na dwa tygodnie przed tą słynną wigilią dostałem koszulkę z wielkim nadrukiem "chłopak idealny". Widzisz, zmierzam do tego, że nie spodziewałem się, że ona ze mną tak niespodziewanie zerwie. Żeby było tragiczniej, to jako główny powód wskazała, że "ona chce się śmiać, a nie płakać" nie dostrzegając jednak, że sama w przeważającej mierze odpowiadała za swój płacz. A może to nawet rozumiała, ale stwierdziła, że po co ona ma się męczyć, jak znajdzie innego frajera, który będzie akceptował jej jazdy. Opisując moją historię, nawiązuję w ten sposób do wyrażonej przez Ciebie obawy, że "ona, któregoś dnia powie to jest ten dzień - i po prostu skończy temat w sposób najbardziej drastyczny". Dla mnie też to był szok, wprawdzie często wspominała o tym, że się kłócimy i jest jej ciężko, ale skoro miała świadomość, że ona głównie za to odpowiada nie sądziłem, że ten problem rozwiąże w taki właśnie sposób. Miej kolego tego świadomość, że oni są nieobliczalni, kierują się wyłącznie emocjami i pod ich chwilowym wpływem podejmują ważne życiowe decyzje, nie licząc się z uczuciami innych.
                      • to_byl_maj Re: Refleksja po rozstaniu... 17.09.16, 19:53
                        Rozbawiłeś mnie tą koszulką. Też jestem najlepszy. Jestem chodzącym ideałem.
                        • agulek77777 Re: Refleksja po rozstaniu... 17.09.16, 23:51
                          kup sobie ksiazke uratuj mnie o kobiecie ktora wyszla z borderline poprzez terapie chyba 3-4 letnia... jesli potrzebujesz historii osoby ktorej sie udalo ;)
                          nie wiem czy znasz i czytasz blogi osob z bpd wiekszosc z nim leczy sie kilka lat i czesto po tyle latach maja dolki i trafiaja do szpitali itd. ilu procentom ludzi udalo sie z tego wyjsc? ludzie sie lecza po kilka a nawet nascie lat i czesto sa w tym samym punkcie ...a terapie budzi w nich czesto jeszcze wiecej zlego bo sobie uswiadamiaja jacy sa dociera do nich jacy sa ''popierdoleni'' jak rania itd.
                          dla mnie ta ksiazka tez byla natchnieniem zielonym swiatelkiem ze mozna ...ale jednak sie nie udalo.
                          wpadles w bagno za kilka lat bedziesz plakal i zalowal ze wczesniej tego nie zakonczyles albo ona... a ona to moze zrobic w kazdej chwili pod wplywem emocji pod byle pretekstem nawet za pozno odebranym telefonym czy nie odpisaniem na smsa;)
                          • hogsmade Re: Refleksja po rozstaniu... 18.09.16, 00:04
                            Moja borderka zrywała ze mną np. po tym jak nie chciałem przyznać, że jestem niezaradny :D albo po tym jak jak poprosiłem ją, żeby nie robiła mi awantur w restauracji przy ludziach :D Potem już odpuszczałem wszystko, bo bałem się, że znowu będzie zrywała, masakra ;)
                            • to_byl_maj Re: Refleksja po rozstaniu... 18.09.16, 02:13
                              Jak to jest, że słucha się, ale się nie słyszy, że patrzy się, ale się nie widzi. To my jesteśmy jak dzieci. Nie one.
    • hogsmade Re: Refleksja po rozstaniu... 18.09.16, 17:12
      Taka kolejna refleksja mnie naszła... i chciałbym jakąś interpretację tej sytuacji usłyszeć...

      Leżę sobie z moją bordereczką i patrzę jakiś koleś pisze do niej na fejsie, że chce się z nią spotkać...
      Patrzę na nią i mówię "chcesz mnie zdradzić"... odwróciła się i wyglądała na bardzo, ale to bardzo smutną, wręcz zrospaczoną... pytam więc o co chodzi, co się stało? A ona mówi "to ty chcesz mnie zdradzić, skoro tak pomyślałeś"
      do tej pory wiem co się wtedy stało...
      • agulek77777 Re: Refleksja po rozstaniu... 18.09.16, 18:45
        projekcja :) to czego nie chce widziec w sobie przerzuca na druga osobe..
        tutaj masz opisane mechanizmy ktore uzywa bpd koniectoksycznych.blogspot.com/2014/01/mechanizmy-borderline-podzia-dzielenie.html
        moze kolega to byl maj powinien sie z tym zapoznac choc do niego i tak nic nie dociera ;) ojj do mnie tez dlugo nie docierala jak sobie o tym przypomne to az zla jestem na siebie..

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka