mój syn

[sosna33]

podejrzewam, ze ma bpd, brak mi juz sił żeby z nim wytrzymać,
ma 23 lata jest dobrym studentem, ale jest samotny, wszystkich krytykuje, nam
robi z igły widły, o byle jakie głupstwo zarzuca nas oskarżeniami o wszystko
i o nic, wymaga najwięcej od innych a sam nie potrafi się opanować, nie
wiadomo, kiedy zmieni mu się nastrój,
powiedzcie jak życ z takim osobnikiem - bo ja już nie mam siły, a zdrugiej
strony zastanawiam się jak on sobie poradzi w społeczeństwie beze mnie nikt
chyba nie miał do niego cierpliwości,
co robić, jak mu pomóc, jak mi pomoc...

[hexa78]

To strasznie "pozytywne" nazwać syna -takim osobnikiem-.Nie pomyślała Pani,że
może w niej samej znajduja sie niedoskonałości,ktore sprawiły iż Pani syn
zachowuje się tak a nie inaczej? Proponuję małą refleksję nad samym sobą a
póżniej ocenianie innych.Pozdrawiam

[okrent9]

hexo, pani która zaczęła ten wątek prosi o pomoc bo najwyraźniej jest u kresu
wytrzymałości, i określenie syna jako "takiego osobnika" było z jej strony
dowodem że go kocha... gdyby go nie kochała, nazwałaby go chamem albo łajdakiem
albo potworem, bo tak właśnie BPD niestety wygląda oglądany oczami kogoś, kto
go nie kocha. Poza tym nie oceniała syna tylko opisała jego zachowania.

[okrent9]

sosno33, bardzo Pani współczuję, bo jestem pewna, że Pani syna kocha. Myślę, że
pod wieloma względami osoby, których bliscy cierpią na BPD przypominają osoby,
których bliscy są alkoholikami, tzn. po pewnym czasie ich życie zaczyna kręcić
się wokół uzależnienia (czy też zaburzeń osobowości) ich męża, żony, dziecka.
Trzeba się wyrwać z tego zaklętego kręgu i zwracać większą uwagę na własne
potrzeby, na zachowanie własnej godności i zdrowia psychicznego. Utrzymywać
kontakty z przyjaciółmi, dbać o siebie. Nie przyjmować "do siebie" tego, co
mówi do nas pijany alkoholik albo BPD podczas ataku furii. Wiem, że to trudne,
ale możliwe. Trzeba sobie powtarzać, że to choroba przemawia przez bliską nam
osobę i tak naprawdę jej widzenie rzeczywistości jest w danym momencie
zaburzone i ograniczone. Nie można brać odpowiedzialności za wybryki alkoholika
albo BPD. I przede wszystkim trzeba pomóc sobie. Jak pomóc Pani synowi niestety
nie wiem :( Jedno jest pewne, Pani depresja (a na pewno balansuje już Pani na
jej granicy) na pewno nie może mu pomóc.

[annaw23]

Rozumiem Cie, bo mam corke ,ktora podejrzewam o to samo, bardzo ją kocham i nie
umiem jej pomoc,nie umiem pomoc sobie.Moja corka ma 23 lata i podobnie jak twoj
syn studiuje.Jej zycie jest pelne zmiennych emocji.Nie potrafi zatrzymac sie na
chwile, bo jak mowi dusi ją obecnosc jednej osoby,dlatego zawsze w chwili
jakiegos napiecia wykrzykiwala mi w twarz, ze wytzymujemy (ja i moj mąz)ze soba
24 godziny na dobę,uwaza to za chore i nienormalne. Moja corka nie znosi
bliskosci,a jednoczenie(tak kiedys powiedziala)boi sie odrzucenia.Ma silna
potrzebę bycia kochanym,ale jednoczenie nie pozwala się kochac. Nie umie mowic
o swoich emocjach,czasami dopadaja ja takie chwile zwierzen , ale szybko
mijają. Najdziwniejesze jest to,ze moja corka mieszka troche u kolezanki,
troche u chlopaka, troche tu i troche tam, nie mowi mi gdzie dokladnie , bo
kazda forma jej zwierzania uznawana jest przez nią jako niewola , jako
zaleznosc.Kiedy tłumaczylam jej,ze kazdy czlowiek powinien miec swoje miejsce,
zeby sie zatrzymac ,zeby miec gdzie polozyc ksiazkę i powiesic ubranie, ona
uznala,ze jej to nieporzebne,ze ona tak lubi zyc.. Jest wrazliwa na swoim
punkcie, łatwo ja zranic, kiedys czytala mnostwo ksiazek, pisala, prace na
konkursy, dostawala nagrody, dzis jej wartsoci upadły . Kiedys probowalam z nią
rozmawiac ,ale ona zadała mi pytanie "jaka jest definicja czlowieka?"i tu
zamknęla mi usta.Odzywa sie do nas ,kiedy ma zle,, a kiedy jej dobrze to nawet
nasz sms przeszkadza w jej zyciu.Nie umiem radzic z ta sytaucja, probowlam ja
traktowac jak czlowieka z choroba alkoholowa,ale ona swietnie manipuluje
uczuciami, na zasadzie kija i marchewki, czy to jest borderline na pewno??Tak
mysle,chociaz moge sie mylic ,pozdrawiam

do matek

[eko_logiczna]

Tez mam corke w wieku studenckim z tym zaburzeniem. Jesli ktoras z Was jest z
Warszawy chetnie sie spotkam. Moze by jakas grupe wsparcia udalo sie zmontowac?
pozdrawiam

[annaw23]

. Moze by jakas grupe wsparcia udalo sie zmontowac?
> pozdrawiam


witam. a moze tak pzrez maila podyskutowac, no ja nie jestem z Warszawy,
pozdrawiam

[eko_logiczna]

to juz lepsze by bylo gg, bo to temat rzeka przeciez
jesli masz gg do przyslij prosze numer na priva

[annaw23]

eko_logiczna napisała:

> to juz lepsze by bylo gg, bo to temat rzeka przeciez
> jesli masz gg do przyslij prosze numer na priva
mam nadzieje,ze poczta z numerem gg dotarla

[bszalacha]

Witaj .Mam dwóch synów i rozumiem ten problem,gdy nie radzi sobie z
otoczeniem i "odreagowuje"na obszarze,w którym sobie radzi.Wzbudza w
Was poczucie winy,bezradności ponieważ testuje swoją siłę
oddziaływania.Myślę,że dobra jest rozmowa/y/o emocjach,które w Tobie
wywołuje.Zacznij zamiast ucieczek odczytywać komunikaty o tym,jak na
Ciebie działa .Ja nie znalazłam w Twoim poście informacji o Twoich
emocjach,domyślam się tylko,że jest to własnie bezradność i
złość.Chłopak otrzymuje być może dużo zniecierpliwienia i
złości,toteż na to reaguje/też złoscią/.Piszesz,że b.dobrze się
uczy.Takie "dzieci"są dumą rodziców ale też czasami nie stymulujemy
ich w innych obszarach,np.w zdrowych relacjach rówieśniczych,męsko-
damskich itp.Studia to wbrew oczekiwaniom bardzo intensywny
towarzysko okres w życiu.On się czuje gorszy bo nie potrafi
zaistnieć inaczej,niż poprzez naukę.
Nie wiem jakia atmosfera panuje w Waszej rodzinie,czy mozna otwarcie
rozmawiać o sprawach osobistych,czy też rozmowy są tylko o sukcesach
w nauce/pracy/.Twoje reakcje na syna mogą świadczyć o tym,że masz
podobne problemy,w podobnych obszarach i on je uruchamia.
Dziecko ma prawo oczekiwać od rodziców odpowiedzi na swoje
kłopoty.Wy ich albo nie chcecie,albo nie potraficie odczytać.
Żeby się niepotrzebnie nie wymądrzać,zachęcam,żebyś przemyslała
możliwośc uzyskania pomocy psychologicznej,najlepiej terapii
rodzinnej.Można,oczywiście korzystać z nie bez syna ale ja
powiedziałabym mu o tym i zapytała,czy nie zgodziłby się
uczestniczyć razem z Tobą/ew.resztą rodziny/.

[bszalacha]

Jezeli pozwolisz,wydaje mi się,że Twój syn pełni w rodzinie rolę
należną rodzicowi,nie dziecku.Dlaczego od jego nastroju zależy
funkcjonowanie innych?

[funstein]

a mi to wyglada na syndrom masturbujacego sie mlodego czlowieka.
sfrustrowany, bez prawidlowego kontaktu emocjonalnego z matka i ojcem.
Trzeba przede wszystkim zadbac, zeby sie nalogowo nie masturbowal
i dac mu poczucie wartosci i bezpieczenstwa. Wiez i cieplo.
frustracja - masturbacja - frustracja - masturbacja
bledne kolo prowadzace do depresji i innych chorob psychicznych.

[liczby-11]

Prosze udac sie z synem do psychologa.Syn musi miec leki poprawiajace nastroj, a
gdy bedzie sie leczyl/oczywiscie u psychiatry/, to na pewnoporadzi sobie z
emocjami. Nie od razu musi to byc bpd.