To już rok minął

[barbelek]

10-go stycznia roku pamiętnego,
napisał barbelek posta niedługiego....

I od tego się zaczęło: pierwsze greckie wakacje (zresztą jak dotąd najpiękniejsze), cudowne wspomnienia, setki zdjęć. Niestety jest i ciemna strona medalu- zupełnie nie planując zostałem zarażony "grecką chorobą". No bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, iż praktycznie już od powrotu planuję kolejny wyjazd? Że niemalże dni odliczam do kolejnego wyjazdu, że planuję miejsca, które zobaczę, że półka ugina się już od ciężaru książek, przewodników i folderów. No i jak w końcu inaczej wytłumaczyć fakt praktycznie codziennego wchodzenia na forum i podglądania "co tam nowego i ciekawego napiszą"- czy to aby nie uzależnienie jest?
Korzystając z okazji jeszcze raz chciałbym gorąco i serdecznie podziękować wszystkim forumowiczom za rady, uwagi, informacje, za to, że dzięki Wam mogłem samodzielnie odbyć te wspaniałe wakacje i za to, że niewątpliwie te planowane również będą cudowne.
Wspomnieć także muszę o I PZF- ogromną radością była możliwość osobistego poznania choć kilkorga z Was.Ten październikowy weekend upłynął stanowczo za szybko. Mam nadzieję, że na II PZF frekwencja także dopisze, a może będzie nawet lepsza (ludzie z centralnej Polski i okolic- teraz do Was należy kolejny krok!).
I przepraszam, że w nowym wątku ten wpis czynię, ale ważna to dla mnie rocznica i nie mogłem się powstrzymać. Jeszcze raz dzięki.

[ewa.mila]

Oj, Barbelek ... tak sentymentalnie .... milo
To ja chetnie poslucham o przygotowaniach do kolejnych wakacji bo i sama takowe
zaczynam planowac

[bebicka]

barbelku nie da sie ukryc ze dzieki twojej inwencji doszlo do Zlotu takze mysle
ze nie tylko w swoim imenieu tez serdecznie podziekuje ze jednak zarazile sie
grecka choroba
Ale to w ogole jakas strasznie grozna choroba, wirus czy co...zarazliwie no
doprawdy...no bo w koncu ja tez, koelzanki mam tez zarazone...
Ja jako taki moemnt kiedy mnie trafilo to pamietam wakacje chyba ze trzy lata
temu, kiedy bylismy w Turcji i w ramach bonusu promocyjnego dostalismy wycieczke
na Kos, pojechalam tam sama i jak tylko moja noga stanela na greckiej ziemi (po
dobrych kilku latach) poczulam ze jestem w RAJU, ze nie chce wracac na druga
strone, ze nawet powietrze inaczje pachnie i ten dominujacy zal ze zasmiat dwoch
tygodni na Kos i jednodniowej wycieczki do turcji jest na odwrot. I wtedy juz
wiedzialam ze kolejne wakacje tylkow Grecji. I tak bylo i trwa nadal...
A poza tym to ja wlasciwie tez w zeszlym roku jakos w tym okresie zaczelam
Forumowiczow zameczac pytaniami i planami o moj pierwszy samodzielny
wyjazd..takze barbelku podobnymi nowicjuszami jestesmy
pozdrawiam
Maraska

[matheos2]

Gratulacje (jak ten czas szybko leci). Mnie z chwilę minie 14 lat i muszę
powiedzieć, że da się tym żyć i to całkiem nieźle. Życzę niewyleczenia, bo takie
leczenie strasznie boli...

choruje 16 lat... ło, jakie to dziecko moje

[jacek1f]

juz stare:-000

i dobrze nam z tym, calej trojce

Oby tylko takie wirusy zarażały!

[bebiak]

Choruję od chyba zawsze, odkąd pamiętam, a choroba moja osiągnęła
apogeum od 1989 roku (i w tym stanie wciąż trwam) kiedy pierwszy raz
stanęłam na greckiej ziemi ..

Da się chyba z tym żyć, da sie żyć również ze świadomością, że
podobno nieźle zarażam, z wysoką skutecznością ... he he.. dobrze,
dobrze, choć są i głosy przeciwne: coraz więcej Dusz zadeptuje mi
mój raj co ma i dobre i złe strony.

Uczulam jednakże i na to, że wyleczenie się jest bardzo trudne,
nieprzyjemne i raczej chyba niemożliwe - wiem co piszę: przeszłam w
tym zakresie niezłą próbę ze 2 lata temu, ale... się nie udało.

Z uściskami dla mocno zarażonych)

[bebicka]

Now lasnie Bebiaczku ja nie chcialam pisac. Ale to fakt nie tylko Ty ale inni
tutaj wspaniale zarazaja Ale nic to nie przestawajcie
pozdrowka
Maraska

[megalonissos]

Tą chorobą i ja jestem zarażona. Tylko 6 lat ale pewnie jeszcze to potrwa.Kiedy
opuszczam Grecję myślę, że już mogę pojechać gdzie indziej. Kiedy jednak mija z
miesiąc od powrotu zaczynam planowć kolejny wyjazd do Grecji. Może gdybym miała
więcej urlopu i zasobów finansowych pojechałabym i do innego kraju ? I zgadzam
się- w Turcji jest inaczej i inaczej pachnie powietrze. Upał w Grecji znoszę
nieżle a będąc w Bodrum na wycieczce czułam się źle.Oczywiście już planuję
kolejny wyjazd. Pozdrawiam wszystkich ,,chorych,, Elwira

[bebiak]

megalonissos napisała:

> Może gdybym miała więcej urlopu i zasobów finansowych
>pojechałabym i do innego kraju ?

Tak Elwi, dokładnie tak: często myślę w ten sam sposób. Jest kilka
miejsc w Europie, które chciałabym zobaczyć (ot, taki Paryż na
przykład.. Włochy na szczęście widziałam!)ale od lat kiedy myślę o
tym wiem, że taki Paryż byłby kosztem Grecji, i czasowym i
finansowym. I zawsze kładę to na wagę: wynik wiadomy skoro dotąd nie
byłam w Paryżu. I tak długo póki tak właśnie będzie (he he pewnie
zawsze!) będę się miotać wiedząc na dodatek (vide: moje urokliwe
ale zupełnie bez sensu w kwestiach emocjonalnych wakacje w Tunezji w
2000 roku), że z tą świadomością wakacje nie mogą być udane,
przynajmniej ja nie umiem cieszyć się takimi wakacjami, które
udaremniły mi wyjazd do raju.
To bardzo trudne i - śmiem twierdzić - bardzo niedobre, bo stąd już
całkiem niedaleko do autentycznej obsesji na przykład.
OK, narazie się śmiejemy, tak sobie rozmawiamy o naszych odczuciach
i uczuciach, ale sama widze jak u mnie wszystko się zmieniło na
przestrzeni tych prawie już dwudzietsu lat.
Najlepszy przykład: 2 tygodni we Włoszech w 1994 roku nigdy nie
uznałam za czas stracony, będąc tam, jeżdżąc po różnych miejscach
nigdy nie pytałam siebie: "co ja tu robię?" a Sorrento było tym co
mnie straszliwie radowało - tak zawsze chciałam się tam znaleźć.
Te 2 tygodnie w Tunezji w 2000 roku to już zupełnie inne odczucia...
I jeszcze: te wakacje we Włsozech były w 1994 roku moimi jedynymi,
te w Tunezji w 2000 - ha, wcale nie, bo w Tunezji byłam w lipcu, ale
w maju i we wrześniu dodatkowo w Grecji, a jakże...
Wciąż tylko nie wiem i trudno mi wyczuć na ile wpływ na te tak
różne odbiory miały same kraje jako takie.
B.

W lipcu 2007 pojechałam na kilka dni do Czech - to była straaaaszna
rozrzutność z mojej strony, tak straszna, że aż obrzydliwe, ale
Praga jest rzeczywiście śliczna i warto tam zajrzeć. I to wszystko w
temacie czeskiej Pragi, a o Atenach mogę mówić...sami wiecie ))

wirus...

[gacek95]

a ja chciałam powiedzieć, że mąż wąż, który dołączył do tego grona dwa lata temu
latając na Kretę dwa razy w roku (!!) i po tych wakacjach zapowiedział, że już
go to nie interesuje i już poleci gdzieś indziej albo i nigdzie bo będzie
oszczędzał (tra la la la ), kilka dni temu jakoś tak nieśmiało pod nosem
bąknął że w sumie to właściwie tylko tam mamy prawdziwy wypoczynek, że to takie
pewne miejsce, że już je znamy i wiadomo że pustka itd. (wirus już się mocuje
swoimi łapkami oj mocuje się)

[megalonissos]

Dodam jeszcze, że tak na prawdę to wcale nie jest nasza chorobą, obsesją. Wg
mnie to dobrze jeśli się marzy, jeśli ma się miejsce gdzie che się pobyć,
odpocząć. Akurat naszej grupce z jakiegoś powodu odpowiada Grecja. Ja jestem też
świadoma, że nie zdołam poznać wszystkich pięknych miejsc w Europie a co dopiero
w świecie. Zwiedzając inne kraje z wycieczkami, w pośpiechu niewiele
zapamiętałam i nie poczułam tych miejsc.Wręcz - chodząc po Monachium pomyślałam-
co ja tu robię? Tu wszystko jest mi obce - historia, kultura itd.Kiedy wybieram
kolejne miejsce w Grecji- czytam i czytam w przewodnikach i wiem co chcę
zobaczyć.Moje koleżanki,które zwiedzają inne piękne kraje nie potrafią mnie
zainteresować swoimi opowiadaniami, brak w nich kontaktu z miejscowymi ludźmi,
są to kolejne zaliczone miejsca.Nie chwaląc się moich opowiadań słuchają z
zainteresowaniem. Myślę, że nasza pasja jest piękna.

minęło raptem półtora roku....

[hania404]

... tak nieśmialo dodam mój wpis tak Bebiaku - to jest obsesja,
mam nadzieje ze na razie nie czyni krzywdy naszym bliskim, ale to
obsesja... ja, jak Barbelek - troche wiecej niż rok, a mam wrazenie
że duzo, duzo wiecej... kazdą wolna chwilę, każdy niemal grosz,
każdą myśl, filmy, muzyka, ksiązki, internet, mapy... ale tak mi z
tym dobrze... pozdrawiam tych mniej i bardziej "chorych'
P.S. Barbelku, dzieki za zjazd, za Twoj wklad, za to że Twoja
śmiałość ośmieliła i mnie)))

[bebiak]

hania404 napisała:

> to jest obsesja, mam nadzieje ze na razie nie czyni krzywdy
>naszym bliskim, ale to obsesja...

Chciałabym tak myśleć, bardzo bym chciała ale myślę, że w moim
przypadku jest niestety inaczej i nad tym nieco ubolewam, ale jak
tylko coś gdzieś itp.... again the same...

Jest coś szczególnego w tym co napisała Elwi - właśnie: zamykamy się
na inne kraje? Na ich kulturę, muzykę? Ofkors wiemy co jest stolicą
Szwecji czy gdzie na mapie znaleźć Wyspy Owcze, może wiemy, gdzie
Jenisej płynie albo, że Bawaria to wcale nie danie, z którego słynie
Norwegia, ale tak naprawdę - przynajmniej jeśli o mnie chodzi -
wcale nie zaprzyjaźniam się się tak bardzo z innymi krajami. A to
nie jest tak, że poza tym co dot. Grecji nie mam nic w chatce - ot,
ostatnio Anabelka wyciągnęła parę pozycji o Maroko na przykład. To
nie jest też tak, ze to czy owo nabyłam, stoi, odkurzę czasem i nie
wiem.. jest dekoracją. Nie.. Nawet przeczytam, obejrzę piękne
fotografie, nikt mnie nie przekona, że Fez to Oceania, ale ... nie
czuję niczego szczególnego, tego czegoś co wprost trudno nazwać. Bo
czy czuję ssanie w żołądku kiedy czytam o Budapeszcie? A co czuję
kiedy rozłożę na podłodze dużą mapę Grecji i po raz nie wiem który
powędruje mój wzrok tam czy tam, kiedy dostrzegę to czy tamto,
dostrzegę po raz n-ty ofkors ale to nie stanowi - to jest to co
robi na mnie potężne wrażenie. I jeśli już gdzieś byłam - chcę
zajrzeć do zdjęć, do opowieści np. na stronie, żeby przypomnieć
sobie nieraz zakurzone już wrażenia zapisane na gorąco, jeśli nie
byłam, to książki, może internet.. I zawsze znajdę coś co mnie
zafascynuje, co pochłonie mnóstwo czasu, co spowoduje, że szperam bo
muszę wiedzieć więcej albo zrozumieć... Stracony to czas? Echhhhh,
dla niektórych przecież tak ale dla tych, którzy czują to COŚ?

Co do zasady przyznaję, że chyba przesadzam - oj, to dowód na to, że
teraz rozum dopuściłam do głosu, co się zdarza nieczęsto...

Nic nie jest proste ani łatwe... i zobaczcie do czego to może
doprowadzić, do czego może doprowadzić rzeczywista, szczera i
nieudawana pasja. Staram się myśleć, że to wciąż pasja a nie obsesja
bo ta jest dla mnie już czymś groźnym.

Dodam jeszcze, że jako prawnik miewam klientów bardzo różnych: i
tych biedniejszych i takich szalenie bogatych. Z tymi bardziej
zaprzyjaźnionymi (z obu tych grup) plotkuje o wakacjach - i muszę
Wam powiedzieć, że stokrotnie bardziej wolę słuchać opowieści tych
biedniejszych, bo oni w każdym swoim słowie przekazują emocje,
których doznają, choć wcale niełatwo było im zorganizować to czy
tamto. Ale kiedy już się udało to jest to pełna nieudawana radość z
każdego kroku, to są opowieści wyrzucane prosto z serca i tak
barwne, że tylko malować. A te inne? Są takie blade, takie żadne,
podszyte znudzeniem... a może to dlatego, że nic nie kosztują, nie
wymagają żadnych wyrzeczeń? Zwróciliście na to może kiedyś uwagę?
Nie mówię, że tak jest w 100% ofkors ale to jest coś co da się
bardzo łatwo zauważyć.
B.

[grecja-ellada]

Barbelu Nasz Drogi

Doświadczyłeś tego niesamowitego doznania obcując z Kretą co i ja chodząc po
greckiej ziemi za każdym razem gdy tam jestem... a przedziwne acz cudowne
uczucie zrodziło się w 98 roku i trwa po dzień dzisiejszy )

Barbelku nie dziwi mnie Twoje uczucie jakie zrodziło się gdy zwiedzałeś i
poznawałeś gr. wyspę Kretę. Jest ona urocza, piękna i jak już pisałam tu na
forum również i mnie zachwyciła swoimi widokami . Jednak chcę poznać i inne z
greckich wysp ) i do wiosny już po cichutku odliczam dni do kolejnego
spotkania z Helladą.

Pisząc tutaj wiedziałem, że nie jestem jedynym

[barbelek]

"normalnym inaczej", ale jednak - tak na wszelki wypadek- dobrze się upewnić, że
z "dekielkiem" jednak nie jest najgorzej. Być może nie wszyscy wiedzą, ale ja
też kawałek świata zaliczyłem- przed obecną profesją marynarzem byłem i kilka
miejsc zobaczyłem. Stany, Brazylia, Indie, kilka krajów Europy- nie można
powiedzieć, że zwiedziłem- co najwyżej miasta portowe. Z całą pewnością świat
jest piękny, ale tak z ręką na sercu- nigdy i nigdzie tak mnie nie ciągnęło jak
do Hellady. Fakt- i takie marzenie mam, by z żonką kawę przy hiszpańskich
schodach wypić (co by nie mówić Rzym to jedyne takie miasto na świecie jest), by
lampkę koniaku na wieży Eiffla wlać w siebie, ale te widoki, ten klimat, to
poczucie szczęścia ma (dla mnie oczywiście) tylko ten fragment Grecji, którą do
tej pory zobaczyłem.
Fajnie z takimi "wariatami" jak Wy pogadać i upewnić się, że wirus- w tym
konkretnym przypadku- to jednak pozytywna sprawa. Jest to jedyna choroba, którą
nie żałuję, że się zaraziłem.

Pasja czy obsesja?

[bebiak]

Miałam napisać poprzednio i mi umknęło:
część z Was pamięta moje nieudane wakacje w Grecji w lipcu 2006.
Takie wakacje, po powrocie z których każda myśl o Grecji sprawiała
ból, a rozmowa z każdym z Was była niemożliwa, bo kojarzycie się
przecież z Grecją. Część z Was pamięta - to był straszny dla mnie
czas. W domu sporo płyt, od rocka po jazz, a po odstawieniu tych z
grecką muzyką nie było nagle czego słuchać, nie było czego czytać,
nie było nikogo, z kim można byłoby rozmawiać a przecież wokół mnie
doprawdy sporo ludzi i to nie tylko wielbicieli Hellady przecież.
Nagle powstała wokół mnie zupełna pustka - trudno zrozumieć
dlaczego. Chciałam, ba, musiałam jakoś żyć, ale to nie do
uwierzenia - okazało się, że mój kultowy stary Maanam jest świetny
ale obok Grecji a nie zamiast, że ten kotlet schabowy jest pyszny
ale wtedy kiedy mogę pomyśleć: w piątek zrobię na kolację
kleftiko. Słuchajcie, to był koszmar - zupełnie nie umiałam się
odnaleźć w świecie, z którego próbowałam wyrzucić szeroko pojętą
Grecję bo ta sprawiała ból.
"Lecz się tym co próbowało cię zabić" - ktoś z Was mi napisał (bo
pisaliście przecież, pamiętam, i z tym, że pisaliście było mi
dobrze, choć rozmawiać nie umiałam, nie mogłam, ale czytałam Was).
Szaleństwem wydawał się wyjazd za miesiąc do ... Grecji - czyż nie
był szaleństwem? A czym się okazał? Cudownymi dwutygodniowymi
wakacjami na Cykladach (+ Astipalaia).
Może rzeczywiście czas przestać się oszukiwać mówiąc, że to tylko
pasja, miłość i namiętność?
Przyznaję, że po tych fatalnych wakacjach w lipcu 2006 nic już nie
było i nie będzie takie jak przedtem, choć nadal odbieram bardzo
silnie wrażenia. To co się wtedy stało ze mną, to, że nie mogłam się
odnaleźć w świecie bez Grecji pokazało, że za bardzo się
rozpędziłam, że przekroczyłam jakąś granicę - zakładam, że nikt z
Was tego nie doświadczy.

[amigo50]

A ja miałem nadzieję, że to normalne Forum będzie (
Normalne Forum normalnych ludzi a tu się okazuje, że chorzy albo
nawiedzeni. To co ja tutaj robię?
Przecież tam na tych wyschniętych wyspach nic nie ma. Skały tylko.
I pewnie dlatego nie lubię tam jeździć i robię to raz w roku (no,
czasami tylko dwa lub trzy), ale wcale tam długo nie siedzę.
Najwyżej trzy miesiące w roku. Więcej nie!
I to nie jest żaden nałóg, bo trwa raptem od dziesięciu lat.
Na szczęście więc nie można mnie zaliczyć do nałogowców i wcale się
z tego nie muszę leczyć i dlatego sobie mogę w tym roku też tam
polecieć i popływać pomiędzy wyspami.

A co?!!!

[tomaszkozlowski1]

Skoro tu wszyscy o greckich rocznicach to i ja dodam, że zeszły rok
był dla mnie wyjątkowym jubileuszem. 10 lat od pierwszego wyjazdu do
Grecji. I choć zdążyłem wyjechać tylko na tydzień, jubileuszowy
pobyt był wyjątkowy i magiczny. Będzie pewnie w przyszłości ważnym
punktem odniesienia. A wiecie co jest najlepsze? Że każdy rok
rejestruję na podstawie wyjazdu do Hellady. Jeśli przypominam sobie
coś z 2004 roku, to automatycznie myślę- acha to był ten rok gdy
byłem na Thasos- i tak dalej..
Nie uważam, że angażując się tak bardzo w grecką pasję, zamykamy się
na inne kultury. Przeciwnie. Bez Grecji byłbym szalenie uboższym
człowiekiem. To dzięki niej zagłębiłem się w wiele przeróżnych
dziedzin, w tym w takie, które kiedyś nie były dla mnie tak
fascynujące, jak choćby historia, zainteresowanie innymi kulturami,
wreszcie bliższe zainteresowanie kulturą swojego kraju- to
skomplikowany temat ale to dopiero Grecja wyzwoliła we mnie większą
ciekawość tego co stworzyła Polska.
Choć od zawsze byłem bardzo muzykalnym osobnikiem i ciągle coś
nuciłem, to grecka muzyka pozwoliła mi poznać czego w muzyce
poszukuję, to ona pozwoliła mi też lepiej poznać siebie. Taki choćby
taniec grecki zmienił nie do poznania moją fizyczność- kiedyś byłem
do tańca sztywny jak kij.Ja siebie po prostu nie poznaję Taka
pasja daje niesamowicie dużo dobrego na wszelkich chyba polach
rozwoju.Musimy uważać się za wielkich szczęściarzy, że coś takiego
jest nam dane.

Barbelku, życzę Ci wielu lat tej wzbogacającej pasji! Tomek

[bebicka]

Bosze jaki sentymentalny i piekny watek ech rozmarzylam sie...tak ogolnie
Maraska

[ewamalgorzata]

To jak wszyscy coś od siebie - to i ja osobiście...
Dla mnie "moja" Grecja jest niezrozumiałym fenomenem... Bardzo lubię
jeździć wszędzie Już gdzies pisałam, że moim zdaniem Włosi mają
lepsze jedzenie i ciekawsze zabytki, Londyn to najpiękniejsze miasto
w Europie, ocean ma "pływy", Niemcy mieli Ludwika II i jego zamki,
austriacy i Szwajcarzy mają piękne,małe, czyste miasteczka,
Francuzi - opactwo Saint Michel, Bretanię i Normandię itd... a
Grecy?? no coż, jak pisał amigo: suche, niezielone wyspy, smieci,
wszędzie te kozy, upał, kosze na papier..., upierdliwą muzykę
(dobra, wywalcie mnie z tego forum, ale przyznam się, że poza Grecją
jej nie znoszę, tak, jak nie znoszę góralskich domków nad morzem i
lodów zimą nie jadam), dziwaczny alfabet... ale prawdziwe wakacje,
pełen relaks, siedzenie wieczorem na plaży, zimne wino,
rozgwieżdżone niebo, błękit morza, cykady i te drugie... no ćóż, mam
nadzieję, że jeśli jest raj - to wygląda jakoś podobnie.. Jeśli
wygląda inaczej, to nawet się mocno nie martwię, że mnie do niego
nie wezmą

[bebiak]

ewamalgorzata napisała:

> a Grecy?? no coż, jak pisał amigo: suche, niezielone wyspy,

A kto powiedział, że mają być mokre i zielone?

>smieci,

Ludzka rzecz śmiecić - czyż nie?

> wszędzie te kozy,

I to jest takie cudowne.... ))

> upał,

Pięknie! Nie cierpię zimna, nie cierpię marznąć!

>kosze na papier...,

... co to śmieszą nie wiedzieć czemu całą Europę albo i dalej! Plus
dla Grecji za oryginalność) (też mam kosz w łazience, no bo jak
uzależnienie to uzależnienie)

>upierdliwą muzykę (..)

Chryste Panie: o Twojej niechęci do muzyki wiedziałam ale że jest aż
upierdliwa??? Poległam - obróciłam się w pył .... poległam Ewciu
moja...
Upierdliwa muzyka..
upierdliwa..
upierdliwa???
<mysli>

[ewamalgorzata]

> Chryste Panie: o[...]Upierdliwa muzyka..

No przecież wiesz, że mam traumę po dyżurach nauczycielskich na
piętrze, gdzie nauczaly się klasi I- III ... Każdy dźwięk nie będący
ciszą prawie zawsze jest upierdliwy.
A grecka muzyka jest upierdliwa tylko poza grecją... to w sumie i
tak jej punktuje..bo nie ma chyba takiego miejsca na ziemi, gdzie by
techno nie było upierdliwe

[anitasz30]

Geia Sas
U mnie zaczelo sie od...Chorwacji ), trylogii karola Bunscha i fascynacji
Aleksandrem Wielkim ogolnie Zaczelo sie...w 1998 roku?? Wtedy bylam w
Chorwacji - na wyspie Korcula i bylam po prostu wniebowzieta. Wrocilam do PL i
tak namolnie wszystkim opowiadalam o tym jak jestem zachwycona ze w koncu moja
kumpela nie wytrzymala i mowi: powinnas jechac do Grecji a wtedy recze, ze
zapomnisz o Chorwacji Ona spedzila w Grecji ladnych kilka lat wiec
zaofiarowala sie jako moja przewodniczka. No i pojechalysmy...co prawda
dopiero w 2002 roku - ale jednak wczesniej oczywiscie czytalam wszystko co mi
wpadlo w rece na temat Grecji, w tym ksiazki Karola Bunscha i oczywiscie o
Aleksandrze I wlasnie podczas tych 4 lat pomiedzy Chorwacja a wyjazdem do
Grecji tak naprawde zaczelam juz kochac ten kraj A jak
pojechalysmy...ech...dwa tygodnie Leptokaria i okolice, dwa tygodnie
Ateny...zwiedzilam maksymalnie tyle i bylam w stanie, zahaczylam tez lekko o
Peloponez...Drugi raz pojechalam rok pozniej - ale juz konkretnie zeby
popracowac i dluzej tam pobyc wybralam paralie Katerini i mimo, zemomentami
bylo ciezko, praca codziennie, to jednak sjesta byla i latalam na plaze jak
oglupiala Potem byla dluuuga przerwa, podczas ktorej jedynie marzylam,
planowalam...i marzylam...W tamtym roku sie udalo...4 miesiace na Krecie i
mimo, ze tez codziennie pracowalam to jednak udalo sie zobaczyc troszeczke, ale
przede wszystkim sama swiadomosc ze jestem w tym miejcu, ze mam plaze i morze na
wyciagniecie reki, tawerny i gyrosy, i musake!! to po prostu bylo to czego
potrzebowalam i nadal potrzebuje Fakt, ze Kreta - przynajmniej ta czesc w
ktorej ja bylam, Stalida i okolice hersonissos i Iraklion jest mocno nastawiona
na turystow - zwlaszcza angielskich i niemieckich, czyli angielskie puby i bary,
angielska muzyka w zasadzie dookola, to jednak potrafilam znalezc miejsca takie
ktore sprawialy ze czulam sie naprawde wspaniale dla chcacego nic trudnego
Ojej ... ale sie rozpisalam...ale jak juz taki wspomnieniowy watek tu powstal to
postanowilam i ja troche powspominac Wy planujecie kolejne wakacje, kolejne
wycieczki...a moim marzeniem jest zyc i mieszkac i pracowac tam na stale...mam
nadzieje, ze w tym roku uda mi sie zaokretowac w Helladzie juz na dlugo
Filakia

[anabella19]

To i ja wtrace swoje trzy grosze.
Ale na poczatku: Barbelku dzieki za ten watek)Ale sie
rozmarzylam.....

I musze powiedziec, ze jestem wyjatkowo zadowolona z tej choroby o
nazwie GRECJA /wirus KRETA/, ktora mnie dopadla cztery lata temu i
trzyma sie mocno. Obawiam sie, ze to nieuleczalne, ale specjalnie
sie nie martwie. Zreszta to jedyna choroba,ktora przytrafila sie w
moim doroslym zyciu. A juz troche lat minelo. Ciagle mi sie marzy
jeszcze Grecja kontynentalna i inne wyspy. Wierze, ze kiedys to sie
spelni. A w tym roku znow moja ukochana Chania) I juz mi sie zyje
lepiej na sama mysl o wyjezdzie, choc termin jeszcze nie jest mi
znany!!!